แม่สาวเข็มเงิน - ตอนที่ 559 : อยากรับเลี้ยงทั้งหมด

แสงแห่งความมุ่งมันทีอยากจะเอาชนะฉายวาบอยู่  ในแววตาของนายจู

คังคังทีกินขนมอยู่ข้าง ๆ มาตลอดอดไม่ได้ทีจะขดตัวและพูดด้วยนํ)าเสียงขลาด กลัว “ปู่ โจ แม่ข้าล่ะ ? ข้าคิดถึงแม่ข้าแล้ว”

หมอโจจึงรีบพูดปลอบ “แม่เจ้าไปทํางานในทีห่างไกล ข้าจึงอยากช่วยหาทีอยู่ให้ เจ้าก่อน”

คังคังรู้สึกหดหู่ แต่เขายังคงพยักหน้ารับ

หลังจากนั)นก็มีคนอืน ๆ อีกหลายคนทยอยมากันมากมาย เมือหมอโจเห็นว่ามา กันครบแล้ว เขาถึงจะลุกขึ)นพูด “ทุกคนคงรู้เรืองของคังคังกันแล้ว เด็กคนนี)รู้ ประสาและเป็ นเด็กดีมากคนหนึง แต่หลังจากรอมาหลายวันก็ไม่มีญาติพีน้องมา รับเลี)ยง ข้าเองทําได้เพียงพยายามอย่างสุดความสามารถเพือหาบ้านทีดีให้กับเด็ก คนนี)”

นายจูตบท้องตัวเองอย่างยกยอปอปั) นและพูดรับคําจากหมอโจ “หมอโจพูดถูก เด็กน่ารักขนาดนี) แน่นอนว่าต้องหาครอบครัวทีดีให้กับเขา แม้ตระกูลจูของข้าจะ ไม่ใช่ตระกูลทีรํารวยมหาศาลอะไร แต่ก็มีไร่นาอุดมสมบูรณ์และมีคนรับใช้ มากมาย ถ้าเสียวคังคังมาอยู่ทีบ้านข้า เขาจะมีชีวิตสุขสบายอย่างแน่นอน”

หมอโจพยักหน้าด้วยรอยยิมแต่ ) กลับมองไปทีคนอืน ๆ “ทุกคนเองก็ลองพูด ความเห็นของตัวเองดู แบบนั)นเราถึงจะตัดสินใจได้ง่าย”

ชายชราผมขาวทีอยู่ตรงมุมห้องส่งเสียงหัวเราะออกมา “นีพ่อหนุ่มจู มีใครบ้างที ไม่รู้ไส้รู้พุงของเจ้า ตัวเจ้าเองพูดอย่างโอ่อ่า ข้าคาดว่าพวกภรรยาทีบ้านเจ้าคง ร้อนใจแย่แล้วสิ เจ้าน่ะมันคนไร้โชค ไม่ว่าจะมีเมียสักกีคนก็ยังไม่มีลูกชายสักที ดู ก็รู้ว่าเจ้ารีบร้อนจะพาเด็กกลับไปกวักมือเรียกลูกชาย แต่ถ้าหากว่าเด็กมันไม่ สามารถเรียกลูกชายมาให้เจ้าได้ล่ะ เจ้าจะทํายังไงกับเด็กคนนี) ?”

นายจูรู้สึกอับอายและแค้นใจ เขาตะคอกใส่ชายชรา “ลุงเจีย! แก่แล้วก็อยู่ส่วนแก่ อย่ามาพูดเหลวไหลอะไรใส่คนอืน! ลุงไม่มีแม้กระทังทายาท หากว่  าอิงตามทีลุง พูด ก็เท่ากับว่าลุงนันแหละทีไร้จิตสํานึก!  ”

ชายชราเจียไม่สนใจ เขาหัวเราะ “หึ ๆ ตอนข้ายังหนุ่มข้าทําตัวเสเพลไปหน่อย ดังนั)น ตอนแก่ข้าจึงรู้สํานึกและคิดอยากเลี)ยงเด็กสักคนเพือให้เขาได้เลี)ยงดูข้ายาม แก่ มันจะไม่ได้เลยหรือไง ?”

นายจูเห็นว่าชายชราเจียไม่สนใจอะไรทั)งนั)นจึงรู้สึกเกลียดชังอย่างมาก “วงศ์ ตระกูลทีมีทรัพย์สินไม่กีทองแดงแบบลุงยังกล้าออกมาบอกว่าต้องการเลี)ยงเด็ก อีกรึ ?!”

“เฮ้! แม้ข้าไม่ค่อยมีเงิน แต่ตราบใดทีข้ามี ข้าจะยกให้เป็ นของเด็กคนนี)ทั)งหมด” ชายชราเจียผิวปาก “พ่อหนุ่มจู เจ้ากล้าไปทําหลักฐานทีฝ่ ายราชการไหมล่ะว่าจะ แบ่งทรัพย์สินของครอบครัวตัวเองในอนาคตให้กับเด็กคนนี)ส่วนหนึง ไม่ว่าเจ้า จะมีลูกชายหรือไม่มีก็ตาม”

คําพูดนี)เป็ นการกดดันนายจูได้อย่างตรงประเด็น มันแทงใจดําจนนายจูถึงกับ เหงือซึมออกมาบนหน้าผากเลยทีเดียว

ก็จริงทีเขาอยากพาคังคังกลับบ้านเพราะเขาเห็นว่าเด็กคนนี)โหงวเฮ้งดี จึงอยากพา กลับไปเลี)ยงเผือเป็ นเด็กนําโชคเรียกลูกชายให้เขาสักคน เมือใดก็ตามทีเขามีลูก ชายสมดังใจ ทรัพย์สินของเขาก็จะตกเป็ นของลูกชายสุดทีรักของเขาทั)งหมด เจ้า เด็กคังคังคนนี)เป็ นแค่คนนอกแซ่ทีไม่มีความเกียวข้องกันทางสายเลือด แล้วเขาจะ แบ่งทรัพย์สินให้ได้อย่างไร

หากว่าท้ายทีสุดแล้วเจ้าเด็กคนนี)กวักเรียกลูกชายมาให้เขาไม่ได้ เหอะ… ตระกูลจู ของพวกเขาไม่มีทางเลี)ยงคนนอกแน่ ๆ!

แต่จะให้พูดเช่นนั)นออกจากปากก็ไม่ได้

ทว่า… ชายชราเจียทีแก่แล้วไม่ยอมตายคนนี)กลับรู้ทันและไล่จี)เขาให้จนมุม แล้ว ยังท้าให้เขาลงนามทําสัญญาแบ่งทรัพย์สมบัติด้วย

นีถ้าหากว่าเขาไม่ทําสัญญาขึ)นมา เรืองนี)ก็คงไม่จบอย่างนั)นสิ

นายจูกัดฟัน ถลึงตาใส่ชายชราเจียอย่างเกลียดชังและพูดด้วยเสียงอัดอั)นตันใจ “ช่างเถอะ เรากลับกันดีกว่า!”

เด็กผู้ชายบนโลกนี)มีตั)งเยอะ ใช่ว่าต้องเลี)ยงเจ้าเด็กคังคังคนนี)คนเดียวซะหน่อย

แค่เขาไปทีสถานเลี)ยงเด็กกําพร้าในวันพรุ่ง ไปพาเด็กผู้ชายโหงวเฮ้งดีกลับมาสัก คนโดยทีไม่จําเป็ นต้องให้ใครมาบังคับให้ทําสัญญาใด ๆ แบบนี)ง่ายกว่าอีก

นายจูจึงพาภรรยาและสาวใช้แสนสวยจากไปด้วยความโกรธ

ชายชราเจียหัวเราะและประสานมือทําความเคารพหมอโจ “หมอโจ เจ้าต้องจดจํา นํ)าใจของข้าในเรืองนี) ทีช่วยกําจัดคนไม่จริงใจออกไป”

หมอโจรีบพูดขึ)นทันที “ขอบคุณมาก” แม้ฐานะทางครอบครัวของนายจูจะมังคั  ง แต่  เขากลับไม่ค่อยน่าเชือถือเท่าไหร่

“เรืองง่าย ๆ เองน่า” ชายชราเจียยิม) “ข้าเองก็ต้องการเลี)ยงเด็กคนนี)ด้วยความ จริงใจ ถ้าเจ้าอยากขอบคุณข้า เจ้าก็ยกเด็กให้ข้าเลี)ยงสิ ถือว่าเป็นการตอบแทนข้า ยังไงล่ะ”

“ลุงเจียอย่าพูดตลกสิ” หมอโจพูดด้วยใบหน้ายิมแย้ม ) “เด็กคนนี)ยังเล็กมาก กว่าเขาจะโตก็อีกนานโข ข้าขออภัยทีต้องพูดตรง ๆ แต่คังคังอาจโตไม่ทันได้ เลี)ยงลุงเจีย…”

แน่นอนว่าชายชราเจียเข้าใจในคําพูดของหมอโจ

สุขภาพร่างกายของเขา เขาย่อมรู้ดี ตอนเขายังหนุ่มเขาใช้ชีวิตกินเทียว สํามะเลเทเมามาก็เยอะ ตอนเริมเข้าสู่วัยแก่เฒ่าก็มักป่ วยเป็นโรคต่าง ๆ หลายโรค นีเขาสามารถทนมาได้เจ็ดแปดปี ก็ถือว่าต้องขอบคุณสวรรค์อย่างยิงแล้ว

ชายชราเจียพูดพึมพําแบบทีได้ยินคนเดียว สุดท้ายก็กลับไปนังทีตําแหน่  งเดิมด้วย ความไม่พอใจ

ต่อมามีชายทีดูน่าจะอายุประมาณสีสิบกว่าปี ลุกขึ)นยืน ใบหน้าเขาประดับด้วย รอยยิมทีทําให้เกิ ) ดความรู้สึกดี ๆ เมือมอง “หมอโจ ข้าเองก็อยากเลี)ยงเจ้า เด็กคังคังคนนี)ด้วยความจริงใจเช่นกัน”

เมือหมอโจเห็นว่าไม่คุ้นหน้าคุ้นตาชายคนนี)ก็เกิดความลังเลเล็กน้อย “เจ้าคือ …?”

ชายคนนั)นประสานมือทําความเคารพ “อ้อ ข้าลืมแนะนําตัว ข้าเป็นเจ้าของร้าน ขายข้าวชุ่นชิง แซ่เมิง”

“ร้านขายข้าวชุ่นชิง นันเป็ นกิ  จการใหญ่เลยนะ เถ้าแก่เมิงรํารวยมากเลยหนิ” ชายชราเจียพูดขึ)นทันที

ยังคงมีรอยยิมประดับอยู่ ) บนใบหน้าของเถ้าแก่เมิง แต่เขาโบกมืออย่างถ่อมตัว “อาเจียพูดตลกแล้ว ร้านขายข้าวชุ่นชิงเป็ นกิจการย่อยของตระกูลกง ข้าแค่ทํางาน เล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับเจ้าของกิจการเท่านั)น”

ชายชราเจียหัวเราะเบา ๆ พลางคิดในใจว่าเจ้าของร้านขายข้าวชุ่นชิงมีรายได้ มากกว่านายจู

สมแล้วทีคนแซ่เมิงคนนี)เป็ นนักค้าขาย พูดจาด้วยรอยยิม เขาว่ ) ากันว่าอย่าตีคนยิม) ชายชราเจียไม่อาจกลันแกล้งอีกฝ่ ายแม้เขาต้องการก็  ตาม

“คนยอดเยียมอย่างเถ้าแก่เมิงทําไมถึงต้องการเลี)ยงเด็กล่ะ ?” ชายชราเจียถาม ขึ)น

เถ้าแก่เมิงมีสีหน้าหวนคิดถึงอดีตและพูดด้วยความเศร้าโศก “นายเจีย ข้าจะบอก เจ้าอย่างไม่ปิ ดบัง ภรรยาและเพือนเล่นในวัยเด็กของข้ามีความสัมพันธ์ทีลึกซึ)งต่อ กันมาก หลังจากทีภรรยาข้าตายตั)งแต่ตอนอายุยังน้อย ข้าก็ไม่ได้แต่งงานใหม่” เขายิมอย่ ) างขมขืน “จะว่าไปแล้ว แม้ข้าไม่แต่งงานใหม่ แต่ข้าอายุเท่านี)แล้วกลับ ไม่มีลูก ข้าจึงอยากรับเลี)ยงเด็กสักคนเพือมาปรนนิบัติดูแลข้าในภายภาคหน้า”

เขามองคังคังทีกําลังกินขนมด้วยความรักใคร่เอ็นดู “เหมือนข้ากับเด็กคนนี)จะมี วาสนาต่อกัน ตั)งแต่ทีข้าเจอเขาครั)งแรกก็รู้สึกชอบเขามาก หากว่าเด็กคนนี)กลับ บ้านกับข้า ข้าจะถือว่าเขาเป็ นลูกแท้ ๆ ของข้ากับภรรยาและจะทุ่มเทอบรมสัง สอนเขาด้วยชีวิตจิตใจ หลังจากข้าอายุร้อยปี ทรัพย์สินทั)งหมดก็จะเป็ นของเด็ก คนนี)” เขายิมน้อย ๆ ) “อ้อ จะให้ข้าไปทําสัญญาทีฝ่ ายราชการก็ยังได้ ตราบใดที เด็กคนนี)ไม่ทําผิดกฎบ้านเมืองเมือเขาโตขึ)น ทางข้าก็ไม่มีปัญหา”

เถ้าแก่เมิงพูดอย่างจริงใจมาก เมือเห็นท่าทางเช่นนี)ของเถ้าแก่เมิง หมอโจเองก็เริมคล้อยตาม

แม้แต่ชายชราเจียทีจ้องจับผิดนายจูมาตลอดก็ยังไม่เห็นถึงความผิดปกติหรือเล่ห์ เหลียมใด ๆ เลยเช่นกัน

เมือเถ้าแก่เมิงพูดจบ ชายหญิงอายุยังไม่มากคู่หนึงก็รีบลุกขึ)นอย่างร้อนใจก่อนที จะพูดคุยกับหมอโจ “หมอโจ เรา… เราเองก็อยากเลี)ยงเด็กคนนี)เช่นกัน”

เมือดูจากการแต่งกายของหญิงสาว ชายหญิงอายุน้อยคู่นี)คงเป็ นคู่รักรุ่นเล็ก

เห็นได้ชัดว่าหมอโจรู้จักคู่รักรุ่นเล็กคู่นี) เขาชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าก็ลังเล “นี พวกเจ้าสองคน…”

เถ้าแก่เมิงขมวดคิ)ว ก่อนจะพูดเตือนคู่รักรุ่นเล็กคู่นั)นด้วยความจริงใจ “อายุพวก เจ้าไม่มาก ต่อไปยังสามารถมีลูกเป็ นของตัวเองได้ เมือถึงตอนนั)นเด็กคนนี)อาจ รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกได้ไม่ใช่รึ ?”

หญิงสาวคนนั)นยิมอย่ ) างเก้อเขิน ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูด ออกมา

ส่วนคนทีเป็ นผู้ชายถอนหายใจ “เฮ้อ… เราไม่กลัวทุกคนหัวเราะเยาะหากว่าพูด ออกไป ร่างกายเราสองคนไม่ปกติ ทําให้ไม่สามารถมีลูกได้ เราสามีภรรยาชอบ เจ้าเด็กคังคังมากและเต็มใจเลี)ยงดูเขาเหมือนลูกแท้ ๆ ของเรา” เขามองไปทีเถ้า แก่เมิง “เถ้าแก่เมิง เราเข้าใจความจริงใจของท่านทีมีต่อเด็ก แต่จะเป็ นการดีทีสุด

สําหรับเด็กทีจะเติบโตในครอบครัวแข็งแรง ในการเติบโตของเด็กสักคนหนึง ‘แม่’ เป็นส่วนสําคัญทีขาดไม่ได้”

เถ้าแก่เมิงแข็งทือ “ข้าสามารถหาแม่นมทีดีทีสุดให้กับคังคังได้”

“แต่ต่อให้เป็ นแม่นมทีปฏิบัติหน้าทีและรับผิดชอบอย่างเต็มทีแค่ไหน ก็ไม่ สามารถแทนแม่ของเด็กได้หรอกขอรับ” ชายคนนั)นพูดอย่างอ่อนโยน