ไหปีศาจ - บทที่ 1071 ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้ามาเยือน
บทที่ 1071
ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้ามาเยือน
มันเป็นเพียงท้องฟ้าหม่น ๆ แต่จู่ ๆ ก็กลายเป็นความมืดสนิท
พระอาทิตย์ถูกขับไล่ เหลือเพียงพระจันทร์เต็มดวง
ดาวสีดำทั้งเก้าระเบิดพลังอย่างป่าเถื่อน
“โฮก!”
“โฮก!”
พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน และใจของผู้คนสั่นไหว
เดิมที แผ่นดินไหวเกิดขึ้นเฉพาะในป่าหวงชาเท่านั้น แต่มันแผ่ขยายออกไปด้วยความเร็วที่น่ากลัวมาก นอกจากนี้ยังมีแผ่นดินไหวที่น่ากลัวในเขตหมิงหนานและที่อื่น ๆ โดยรอบ
แต่การสั่นสะเทือนไม่มีทีท่าจะหยุดนิ่ง มันแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ความคิดหนึ่งแผ่กระจายไปทั่วราชวงศ์มังกรเร้นกาย
แน่นอนว่าต้องกระทบอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งที่อีกฟากหนึ่งของป่าหวงชาด้วย
ไม่เพียงเท่านั้น เสียงคำรามของวิญญาณที่สั่นสะเทือนก็ดังมาจากใต้ดิน บ้างก็ยากจะต้านทาน บ้างก็ร้ายกาจ และบ้างก็น่าขนลุก
แต่พวกมันทั้งหมดมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน
มันคือความน่าหวาดกลัวที่แท้จริง
พื้นดินแตกร้าว และเหล่าปีศาจได้นำปราณมนตราที่น่าสยดสยองออกมาจากพื้นดิน
มีปีศาจตัวใหญ่เท่าภูเขา มีมือและเขามากมาย มันโบกมืออย่างไร้จุดหมาย และปีศาจที่มีรูปร่างแปลกประหลาดที่คล้ายกับในตำนานมาก
ฉากนี้เป็นการอธิบายความสิ้นหวังและความกลัวที่สมบูรณ์แบบ
ลั่วอู๋ไม่เคยคิดฝันว่าการรุกรานของนรกมนตรามารจะมาเร็วขนาดนี้ มันคาดไม่ถึง เขายังไม่พร้อม โลกทั้งใบยังไม่พร้อม
“ท่านอาจารย์…” นารุกำดาบในมือ แต่น้ำเสียงแหบแห้งผิดปกติ
เขายังรู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ด้วย
มือของลั่วอู๋สั่นและเขาพูดอะไรไม่ออก
ลำแสงหลายสายพุ่งผ่านท้องฟ้าจากระยะไกล
ผู้บัญชาการหลิงหลง หลงเซี่ย หลี่หวู่หยวน หลี่หยิน และผู้อาวุโสของสำนักเฉียนหลง หลายคนกำลังรีบมาที่นี่ นอกจาก หลี่หยินแล้ว คนอื่น ๆ ก็เป็นระดับเพชรสูงสุดทั้งนั้น
ถ้าคนเหล่านี้ร่วมมือกัน เกรงว่าพวกเขาจะทำลายกองกำลังใด ๆ ในโลกนี้ได้อย่างง่ายดาย
แผ่นดินไหวกำลังแผ่ขยาย
จากทิศของป่าหวงชา เสามนตราอันน่าสยดสยองเสาแล้วเสาเล่าพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ทำให้เกิดลมและฝน
พวกเขาหยุด
“ไม่นะ!”
“แย่แล้ว”
ใบหน้าของหลงเซี่ยและหลี่หวู่หยวนทรุดตัวลง
พวกเขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับผนึก
“เป็นไปไม่ได้ ไม่ควรจะเร็วเช่นนี้นี่” ผู้บัญชาการหลิงหลงไม่เข้าใจ “ตามข้อมูลของเชียนจีผนึกควรจะคงอยู่ต่อไปได้อีกสองสามเดือนนี่”
แม้ว่าจะเป็นผนึกที่สร้างโดยเชียนจี แต่ก็สามารถยับยั้งปราณปีศาจได้อย่างดีเยี่ยมด้วยความช่วยเหลือของเสาผนึกมนตรา
แม้ว่าปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าจะเคลื่อนไหว แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะสามารถทำลายผนึกได้
“ไปดูกันก่อนเถอะ บางทีอาจมีวิธีแก้ไข” หลี่หวู่หยวนกล่าวโดยไม่หยุดคิด
พวกเขาพยักหน้าและบินออกไปอย่างรวดเร็ว
……
……
ทันใดนั้น เปลวไฟสีดำก็ลุกโชนขึ้นในอากาศของ ป่าหวงชา และเผาไหม้อย่างรุนแรง
ไฟเกือบคร่าชีวิตคนโดยรอบ
“อ้าก”
ชาวแซคที่กำลังจะตายล้มลงบนพื้นและเริ่มตัวสั่นด้วยความเจ็บปวด
ชีวิตของพวกเขากำลังจางหายไป
เพียงไม่กี่อึดใจ พวกเขาก็สลายกลายเป็นกระดูกสีขาวโดยตรง
“ไม่!” กูระตะโกนอย่างขมขื่น
ใบหน้าของลั่วอู๋ทรุดลง เปลวไฟสีดำทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก เขาไม่กล้าเข้าใกล้ แน่นอน เขาทำได้เพียงมองดูชาวแซคสามสิบคนตาย
เขากำลังจ้องมองไปที่เปลวไฟสีดำ
เพราะเขาพบว่าพลังชีวิตรอบ ๆ ตัวเขาไปรวมที่เปลวไฟสีดำค่อย ๆ ปล่อยปราณปีศาจจาง ๆ ออกมา และเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีทองอ่อน ซึ่งดูมีเกียรติเล็กน้อย
“เฮ้อ…”
เสียงถอนหายใจยาวอย่างทื่อ ๆ ฟังดูสบาย ๆ ด้วยความรู้สึกโล่งใจ
แต่มันทำให้หัวใจของลั่วอู๋จมลง
เขาเห็นเปลวเพลิงสีทองพุ่งขึ้นทันที ปล่อยแรงกดดันอันน่ากลัวออกมา เปลวไฟสีทองซีดค่อย ๆ แยกออกมาช้า ๆ ราวกับความโกลาหล และร่างแปลก ๆ ก็ปรากฏขึ้น
ร่างนั้นดูเหมือนจะเป็นเพียงทรงกลม แต่หลังจากนั้นครู่หนึ่ง มันก็บิดเบี้ยวและเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว
รูม่านตาของลั่วอู๋หดตัวลงอย่างกะทันหัน
เพราะเขาเห็นชายที่คุ้นเคยเดินออกจากกองไฟ ราวกับนกเพลิงอมตะเกิดใหม่จากไฟ ด้วยบรรยากาศอันสูงส่งและยากจะต้านทานทั่วร่างของเขา
มนุษย์ผู้เป็นเจ้านายของสวรรค์และโลก ผู้ที่มีอำนาจสูงสุดที่ทำให้ต้องยอมจำนน
ดวงตาคู่หนึ่งที่น่าสยดสยองราวกับว่าเขาสามารถมองเห็นความลับทั้งหมดของโลกได้
เพียงแต่ปากของเขาที่มีรอยยิ้มแปลก ๆ และอารมณ์ของเขาที่ไม่เหมาะสม ผู้คนอดไม่ได้ที่จะอยากต่อต้าน
“ปรมาจารย์ปีศาจ…แห่งหว่านเซียง!” ลั่วอู๋กัดฟันและพูดว่า “ทำไมถึงออกมาได้?”
ผู้ชายคนนี้จะเป็นใครได้อีก
แน่นอนว่าเขาคือปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง
แต่สิ่งที่ทำให้ลั่วอู๋ตกใจก็คือปราณปีศาจของอีกฝ่ายได้จางหายไปหมดแล้ว กล่าวคือ ตอนนี้เขาไม่ใช่ปีศาจ
เขาเป็นอะไร?
เป็นมนุษย์รึ?
ไม่ใช่แน่ ลั่วอู๋รู้สึกได้
ในเวลานี้ เสามนตราทั้งแปดทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า และพลังปราณปีศาจบริสุทธิ์และยิ่งใหญ่นั้นเทียบกับของปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงได้เลย
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงเพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้โลกสั่นสะเทือน
แต่ตอนนี้มีเก้าลมปราณที่อยู่ในระดับเดียวกัน
ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้า…ปรากฏตัว
ลมปราณที่น่าสยดสยองของพวกเขาบิดเบือนมิติ ทำให้เป็นไปไม่ได้ที่ผู้คนจะได้เห็นพวกเขาอย่างชัดเจน แต่ไม่มีใครสามารถเพิกเฉยต่อลมปราณแห่งการทำลายล้างของพวกเขาได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกเขากำลังถูกปราณปีศาจหลอกหลอน
“ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียง เจ้าทำได้ดีมาก” เสียงทุ้มดังขึ้นราวกับสายฟ้าที่ตกลงมาจากท้องฟ้าพร้อมกับพลังมังกรที่น่ากลัว
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ไม่ต้องมาพูดดี เจ้ามังกรแก่หน้าซื่อใจคด ข้าต้องจ่ายราคาที่สูงมากเกินไปเช่นนี้ เจ้าแค่ต้องจ่ายข้าคืนตามนั้น”
“แน่นอน ครึ่งหนึ่งของแผ่นดินใหญ่เป็นของเจ้า เจ้าจะเป็นจักรพรรดิแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์และควบคุมทุกอย่าง”
เจ้ามังกรแก่หน้าซื่อใจคดที่ว่า ก็คือมังกรมนตรา
ในเวลานี้ ปรมาจารย์ปีศาจที่มีรูปร่างจิ้งจอกส่งเสียงหอนดังไปทั่วท้องฟ้าและกล่าวว่า “และเราจะช่วยให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไป จนกว่าเจ้าจะไม่ต้องการมีชีวิตอยู่แล้ว”
“ฮึ่ม” ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงพ่นลมอย่างเย็นชา
ด้วยความช่วยเหลือของปรมาจารย์ปีศาจอีกแปดตน เขาใช้วิธีเหนือสวรรค์เพื่อตัดแก่นวิญญาณส่วนหนึ่งของเขา และใช้วิถีแห่งการจุติเพื่อก่อร่างใหม่
มันอันตรายมาก แต่เขาทำได้สำเร็จ
ดังนั้นเขาจึงกลายเป็นมนุษย์อีกครั้ง
และในฐานะมนุษย์ เขาทำผนึกที่ร้าวอยู่แล้วสั่นสะเทือนและช่วยให้ปรมาจารย์ปีศาจทั้งเก้าออกมาได้ ค่าใช้จ่ายของการจุตินั้นมหาศาล และอายุขัยจะลดลงอย่างมากหากเขาเป็นมนุษย์
ด้วยราคาที่สูงและการเสียสละที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงไม่ได้เสนอให้ปีศาจตัวอื่นฟรี ๆ อย่างแน่นอน
เขาทำข้อตกลงกับปีศาจอีกแปดตัว
เขาต้องการครองพื้นที่หลักครึ่งหนึ่ง และปรมาจารย์ปีศาจอีกแปดตนต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อยืดอายุของเขา
และที่กำลังพูดเมื่อครู่คือปรมาจารย์ปีศาจจิ้งจอกที่มีพลังสะกดสวรรค์และโลก แต่มันไม่ได้ปฏิบัติกับปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงดีนัก ในขณะนี้ น้ำเสียงของมันฟังดูประชดเล็กน้อย
ปรมาจารย์ปีศาจแห่งหว่านเซียงขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจมัน
ที่นอกป่าหวงซา
ผู้แข็งแกร่งของเผ่ามนุษย์นับไม่ถ้วนต่างตกตะลึง พวกเขาไปรวมกันที่ป่าหวงชา เสามนตราทั้งแปดที่ฉีกโลกส่งแรงกดดันที่หาที่เปรียบมิได้
เป็นฉากที่มีแต่ความตาย
มีพายุในใจของทุกคน
YOU MAY ALSO LIKE
