ไหปีศาจ - บทที่ 1101 เวลาสิบปี

บทที่ 1101

เวลาสิบปี

 

”ข้าโชคดีที่ได้เป็นกึ่งจักรพรรดิกับร่างกายที่เหลืออยู่นี้ การไปเป็นระดับจักรพรรดิเทียมและมีบทบาทย่อมดีกว่า” หลี่หวู่หยวนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

 

แต่ลั่วอู๋รู้ดีว่าความเกลียดชังของรองเจ้าสำนักที่มีต่อนรกมนตรานั้นฝังลึกอยู่ในไขกระดูก

 

เขายินดีคว้าทุกโอกาสที่จะแก้แค้น

 

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาเต็มใจจะเผาทะเลแก่นวิญญาณเพื่อโอกาส

 

โชคดีที่เขาชนะ

 

ตอนนี้หลี่หวู่หยวนได้กลายเป็นระดับจักรพรรดิแล้ว

แม้ว่าความแข็งแกร่งจะอ่อนแอกว่าของผู้บัญชาการ หลิงหลงและหลงเซี่ย แต่อย่างน้อยเขาก็มีพลังที่จะต่อกรกับปีศาจได้

 

ความเด็ดขาดนี้เป็นกุญแจสู่ความสำเร็จของหลี่หวู่หยวน

 

เขากล้าที่จะทำ

 

และคนอื่นทำอย่างเขาไม่ได้

 

ไม่มีใครอยากเป็นจักรพรรดิเทียม

 

เพราะมันหมายความว่าบางทีมันอาจจะเสียโอกาสเป็นจักรพรรดิที่แท้จริงไปตลอดกาล

 

แม้หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว ถึงจะบอกว่าพอรับได้ แต่ก็จะไม่สามารถประสบความสำเร็จได้ถ้าใจตัวเองไม่อยาก เพราะเราไม่สามารถโกงใจตัวเองได้

 

ถึงแม้จะเป็นเส้นทางนี้ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่เดินไปได้

หลังจากได้รู้เกี่ยวกับหลี่หวู่หยวนแล้ว หลายคนก็พยายามทำตามแต่ก็ล้มเหลว

 

เวลาผ่านไปอีกครั้ง

 

หยู่เฮา ฉูจงฉวน หลี่หยิน เจียโรว และเหวินเสี่ยวทั้งสองกลายเป็นระดับกึ่งจักรพรรดิทีละคน แต่ขั้นสุดท้ายนี้ยากเกินไปสำหรับทุกคนที่จะทำมัน

 

คนที่ใกล้ระดับจักรพรรดิมากที่สุดคือหยู่เฮา

 

ความแข็งแกร่งของหยู่เฮาใกล้เคียงกับระดับจักรพรรดิมากที่สุด

 

และเขาได้เรียนรู้จากท่านหม่าเฉิน ดังนั้นโดยปกติแล้วเขาก็จะได้ใช้ประโยชน์จากบางสิ่ง

 

สำหรับลั่วอู๋ ผู้คนต่างสับสนกับเขา

 

เขาไม่ได้ก้าวหน้าเลยตั้งแต่เขาไปถึงระดับเพชรสูงสุด

แต่ลมปราณของเขาเริ่มคลุมเครือมากขึ้นเรื่อย ๆ

 

มันเป็นเรื่องลึกลับ

 

เวลามีคนถามเขาว่าฝึกอะไรอยู่ เขามักจะหัวเราะและไม่ตอบ

 

หลายร้อยปีในโลกไหผ่านไปอย่างรวดเร็ว

 

นอกจากหลี่หวู่หยวนแล้ว ก็มีระดับเพชรอาวุโสอีกสองคนที่ก้าวไปถึงระดับกึ่งจักรพรรดิและกลายเป็นจักรพรรดิเทียมด้วยความช่วยเหลือของวิธีลัด

 

หากทั้งสามรวมพลังกัน ก็สามารถเทียบกับจักรพรรดิที่แท้จริงได้

 

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ระดับเพชรที่ทรงพลังหลายคนเสียชีวิตลงเพราะพวกเขากระตือรือร้นที่จะฝึกฝนเกินไปจนตาย แต่ก็มีระดับเพชรหน้าใหม่จำนวนมากที่ได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงมากมาย

ดูเหมือนทุกอย่างเปลี่ยนไปมาก แต่ดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

 

ในที่สุดก็ถึงเวลา

 

แม้ว่ามิติวิญญาณของทุกคนในโลกไหจะได้รับการพัฒนาอย่างมาก แต่ก็ยังอ่อนแอกว่านรกมนตราในด้านความแข็งแกร่งโดยรวมซึ่งทำให้ทุกคนกังวล

 

เพราะทุกคนรู้ดีว่าการเผชิญหน้าระหว่างผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดจะเป็นกุญแจสำคัญในการตัดสินแพ้ชนะ

 

แต่ลั่วอู๋แค่หัวเราะ “เพียงพอแล้ว”

 

หลังจากนั้นโลกไหก็เปิดออกในที่สุด

 

หลังจากฝึกหนักมาหลายร้อยปี ในที่สุดผู้แข็งแกร่งของมนุษย์ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

 

อันที่จริงโลกภายนอกผ่านไปไม่ถึงสิบปี

ท้องฟ้ามืดครึ้ม และเสาแสงแห่งความมืดค่อย ๆ พลุ่งพล่านอยู่ในส่วนลึกของป่าหวงชา แสงของตรากิเลนค่อย ๆ จางลง และกำลังจะพังทลายลงเมื่อใดก็ได้

 

ปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปดจะออกมาในไม่ช้า

 

เมื่อพวกเขาออกจากผนึกได้ พวกเขาก็จะสร้างวันโลกาวินาศ

 

และปีศาจในนรกมนตราก็จะถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์

 

ทางเหนือสุด

 

ชายร่างสูงและมั่นคงลอยอยู่เหนือทะเลเหนือ เขาสวมมงกุฎหินคราม และร่างกายของเขาปกคลุมไปด้วยพลังของนักบุญ พลังแห่งท้องทะเลเชื่อมโยงกับเขาอย่างใกล้ชิด

 

ราวกับว่าเขาสามารถควบคุมพลังของมหาสมุทรที่ไม่มีที่สิ้นสุดได้ด้วยความคิดเดียวได้

ผู้นำพระราชวังเป่ยหมิง

 

”ริมฝีปากของเราเย็นชาและฟันของเราก็เหือดแห้ง ท้ายที่สุด เราก็เป็นมนุษย์” จูกู่เฉิงมองไปที่ทิศใต้และถอนหายใจ จากนั้นเขาก็วางมือลงบนดินแดนแห่งราชวังเป่ยหมิงและพูดด้วยเสียงที่นุ่มนวลว่า “ข้าจะใช้กำลังของเจ้า”

 

ดูเหมือนจะมีเสียงคำรามในทะเลลึก และทั้งมหาสมุทรจะยอมจำนน

 

แต่จูกู่เฉิงรู้ว่ามันเป็นเพียงการระเบิดจิตใต้สำนึกของสิ่งมีชีวิตระดับจักรพรรดิ

 

คุนหลับใหลไปแล้วและไม่สามารถตื่นได้เลย

 

เป็นเพียงเพราะการกระทำของจูกู่เฉิงน่ารังเกียจจนทำให้เกิดการต่อต้านจากจิตใต้สำนึก แต่จริง ๆ แล้วคุนไม่สามารถทำอะไรได้เลย ผนึกที่ราชาหมอกซานเหรินทิ้งไว้ผนึกมันอย่างสมบูรณ์

 

พลังมากมายจากทั่วราชวังเป่ยหมิงหลั่งไหลเข้าสู่จูกู่เฉิง

 

เขากลายเป็นแสงสีฟ้าราวกับว่าเขาได้กลายเป็นเจ้าแห่งท้องทะเล ด้วยเสียงฟ้าร้องและพายุฝน คลื่นซัดกระหน่ำ เสียงร้องโหยหวนของสัตว์ทะเล และเสียงคำรามของสวรรค์และโลกนี้

 

จูกู่เฉิงบินออกไป

 

ทั่วทั้งมหาสมุทรเดือดพล่านเพราะเขา

 

เพียงครู่เดียวเท่านั้นเขาก็มายังแผ่นดินใหญ่

 

แม้ว่าเขาจะเคยมาที่นี่ แต่คราวนี้ เขาดูสงบมาก

 

เพราะถึงแม้เขาจะออกจากทะเลเหนือ เขาก็ยังมีทะเลทั้งหมดหนุนหลัง

 

……

……

ตู้ม!

สายฟ้าสีดำเกิดขึ้นระหว่างสวรรค์และโลก

 

ดาวแห่งความมืดแปดดวงปรากฏขึ้นอีกครั้งและลอยอยู่บนท้องฟ้า

 

ป่าหวงชามืดสนิท

 

กลิ่นอายของการฆ่าและเลือดแพร่กระจายอย่างป่าเถื่อน ไกลออกไปก็ยังได้ยินเสียงคำรามดุร้าย สิ่งมีชีวิตในนรกมนตราคลานออกมาจากพื้นดินอย่างหนาแน่น นำความตายและความหวาดกลัวมาด้วย

 

เหล่าปรมาจารย์ปีศาจทั้งแปดได้ปลดผนึกแล้ว

 

พวกเขาได้ปลดปล่อยปิศาจทั้งหมดในนรกมนตราทันที

 

มีความตื่นตระหนกครั้งใหญ่ในดินแดนมนุษย์

 

แม้ว่าจะมีกองกำลังชั้นยอดในแนวหน้า แต่ก็ยังไม่สามารถบรรเทาความกลัวในใจของผู้คนได้ เพราะปีศาจจำนวนมหาศาลนั้นน่ากลัวเกินไป

 

“โฮก!”

 

เสียงคำรามของเสือระงับเสียงคำรามที่ไม่มีที่สิ้นสุดของปีศาจ

 

ผู้บัญชาการหลิงหลงใช้ร่างที่แท้จริงของพยัคฆ์ขาวและยืนอยู่หน้าหน่วยสยบมังกร

 

หลงเซี่ยลอยอยู่ข้าง ๆ อย่างสงบ

 

ผู้นำทั้งเก่าและใหม่ของหน่วยสยบมังกรมารวมตัวกัน และหัวใจของหน่วยสยบมังกรก็ดูจะเต็มไปด้วยความมั่นใจไม่รู้จบ ทุกคนมีความแน่วแน่และเข้มแข็ง และสิ่งมีชีวิตในนรกมนตรานั้นเป็นเพียงลูกแกะที่จะถูกฆ่า

 

ทางด้านหน่วยรบค่ายกลสังหาร

หนิงเจียหยู่หัวหน้าคนปัจจุบันของตระกูลหนิงเป็นผู้นำกองทัพด้วยตัวเอง

 

และกองทัพขนาดใหญ่กำลังมารวมกัน

 

อย่างไรก็ตาม ในระยะเวลาสิบปีนี้ จำนวนทหารในราชวงศ์มังกรเร้นกายได้เพิ่มขึ้นมากกว่าสิบเท่า นี่เป็นเพราะการทุ่มงบประมาณเพื่อความแข็งแกร่งของชาติ แต่ไม่มีทางเลือก มีปีศาจมากเกินไป

 

มนุษย์ต้องการกองกำลัง

 

มังกรทองสองตัวลอยขึ้นสู่ฟากฟ้า โฉบไปมาและพันกัน แสดงถึงอารมณ์ที่ครอบงำโลก

 

จักรพรรดิเก่าหลี่ชิ

 

จักรพรรดิใหม่หลี่ซวนซง

 

ในที่สุดพวกเขาก็ต่อสู้เคียงข้างกันและรับผิดชอบในการบังคับบัญชากองทัพใหญ่

 

แม้ว่าพวกเขาจะดูถูกเหยียดหยามกัน แต่พวกเขามีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในการบัญชาการกองทัพ การจัดกองทหาร และการเตรียมทหารหลายสิบล้านคนด้วยความเร็วที่เร็วมาก

 

กลุ่มสัตว์ขนาดใหญ่ของอาณาจักรภูเขาแห้งแล้งก็มาด้วย

 

นำโดยผู้แข็งแกร่งของแต่ล่ะชนเผ่า

 

หนึ่งในกองทัพที่แข็งแกร่งชัดเจนที่สุด นั่นคือกองทัพหมาป่าจันทราเงิน 30,000 ที่นำโดยเผ่าเทียนหวู่

 

แต่ถึงแม้จะมีทหารหลายสิบล้านนาย แต่ก็ยังยากที่จะต้านทานแรงกดดันของกองทัพนรกมนตราได้อย่างสมบูรณ์

 

เพราะมีปีศาจมากเกินไป

ในเวลานี้ กลุ่มคนลึกลับในชุดคลุมสีดำกำลังมาถึงเมืองหลวงอย่างเงียบ ๆ

 

มีประมาณหลายร้อยคน

 

ร่างกายของทุกคนถูกคลุมด้วยเสื้อคลุมสีดำ มองไม่เห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน ราวกับไม่อยากเห็นดวงอาทิตย์

 

พวกเขาเป็นเหมือนนักพรตที่เงียบงัน พวกเขาเดินขบวนพร้อมกัน

 

และปลายทางของพวกเขาคือสำนักโล่พิทักษ์

 

เมื่อเห็นฉากนี้ สีหน้าของคนในสำนักโล่พิทักษ์ก็เปลี่ยนไปทันที เพราะคนเหล่านี้เต็มไปด้วยลมปราณแห่งความตาย ชวนให้หายใจไม่ออก และทั้งเมืองหลวงดูเยือกเย็น

 

ระหว่างสวรรค์และโลก เราสามารถได้ยินเสียงที่เยือกเย็นของผี

ดูเหมือนว่าลมปราณของคนชุดดำลึกลับเหล่านี้สามารถกลั่นออกมาเป็นภาพลวงตาของไฟนรกที่ไม่มีที่สิ้นสุด