ไหปีศาจ - บทที่ 931 โฉมหน้าที่แท้จริงของราชินีภูต

บทที่ 931 โฉมหน้าที่แท้จริงของราชินีภูต

บทที่ 931

โฉมหน้าที่แท้จริงของราชินีภูต

พระราชวังจักรวรรดิ

ตรงหน้าจอภาพเสมือนของม่านน้ำเจียโรวเฝ้าดูอย่างกังวลใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

ดวงตาของนางดูซับซ้อนจ้องไปที่แสงแห่งภูตที่พร่างพราย

เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบัน นางเป็นลูกสาวของราชินีภูต แต่นางแค่รู้สึกแปลกและไม่สบายใจ ไม่รู้สึกใกล้ชิดเลย

เมื่อเทพดาบลงมือ นางคิดว่าถึงเวลาวางใจได้แล้ว

แต่สิ่งต่อมาเป็นเรื่องที่นางคาดไม่ถึง

ไม่คิดเลยว่าราชินีภูตจะบ้าคลั่ง

นางยอมทำลายอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะมากกว่าล่าถอย

เหตุผลส่วนหนึ่งก็คือเจียโรว ท้ายที่สุดแล้ว เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ สำหรับราชินีภูต นางให้ความสำคัญกับเลือดของตนเองอย่างยิ่ง

มิฉะนั้น ในตอนแรก นางคงจะไม่มายังโลกด้วยความโกรธ และถึงกับสาปคำสาปที่เลวร้ายที่สุดแก่จักรพรรดิของโลก

เพราะคำสาปนั้น เขาต้องจ่ายราคาที่ไม่น้อยเลย

เพราะมีระดับจักรพรรดิสองคนในโลกในขณะนั้น คือนักบุญอุปถัมภ์และท่านหม่าเฉิน แม้แต่ราชินีภูตก็ไม่สามารถสู้ได้และอาจถึงขั้นได้รับบาดเจ็บหนักด้วย

แต่ตอนนี้มันแตกต่างกัน

ท่านหม่าเฉินตายไปแล้ว

นักบุญอุปถัมภ์ก็ไปต่างมิติ

ไม่มีใครในโลกสามารถต้านทานนางได้

“ไปลงนรกซะ!”

เสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชาลอยออกมาจากม่านแสง ตามด้วยการสั่นสะเทือนที่บ้าคลั่งของทะเลแห่งดาบ และแสงแห่งภูตที่สยดสยองซึ่งทำให้ผืนดินสั่นสะเทือนก็ตกลงมาอย่างต่อเนื่อง

จุดจบกำลังจะมาถึง

เทพดาบคำรามและทะเลแห่งดาบก็เดือดพล่าน

ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลง

ซวนชิงหยู่ถอนหายใจ เขามองเห็นเส้นทางแห่งอนาคตนับไม่ถ้วน แต่เขาไม่สามารถบอกได้ว่าอันไหนคืออนาคตที่แท้จริง

แต่ตอนนี้ อนาคตกำลังเคลื่อนไปสู่ทางที่เลวร้ายอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่นะ!”

เจียโรวกัดริมฝีปากของนาง แม้ว่าริมฝีปากของนางจะถูกกัดและเล็บของนางก็ฝังอยู่ในเนื้อ นางก็ไม่สังเกตเห็นเลือดที่ไหลออกมา

ทะเลแห่งดาบถูกทำลาย

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าลั่วอู๋จะตาย

ไม่เพียงแค่ลั่วอู๋เท่านั้น แต่ยังมีหลี่หยิน, ฉูจงฉวน, หยู่เฮา, และหลินยูหลัน เหล่าคนเคยอยู่ด้วยกันมาอย่างยาวจะไม่สามารถปรากฏตัวให้เห็นได้อีกต่อไป

“หยุดนะ”

เจียโรวตะโกนใส่ม่านแสง แต่เห็นได้ชัดว่ามันไร้ประโยชน์

ม่านแสงนี้เป็นเพียงภาพเสมือน

เจียโรวก็ผลักประตูออกไปและมองดูท้องฟ้าสีฟ้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความแน่วแน่ พลังวิญญาณของนางไหลเวียนอยู่ในมือของนางและกลายเป็นหนามแหลมทำลายล้าง นางค่อย ๆ แทงมันเข้าไปในทะเลแก่นวิญญาณ

“ทุกอย่างเริ่มต้นเพราะข้า มันก็ควรจะจบลงเพราะข้า”

เจียโรวหายใจเข้าลึก ๆ และเจาะทะเลแก่นวิญญาณของนางเอง

ทะเลแก่นวิญญาณเสียหาย

ใบหน้าของนางซีดเผือดลงอย่างมาก และพลังวิญญาณของนางก็ไม่สามารถควบคุมได้ ปราณมังกรบิดและสั่นสะเทือนและความเจ็บปวดทำให้ร่างกายของนางกระตุก

ความเสียหายของทะเลแก่นวิญญาณเป็นสิ่งที่เจ็บปวดมาก

พลังปราณมังกรที่แข็งแกร่งในร่างกายของนางหายไป และลมปราณก็ตกลงสู่ก้นบึ้งซึ่งมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แต่ในวินาทีต่อมา พลังอันน่าทึ่งอีกอย่างหนึ่งก็ปะทุขึ้นในร่างกายของนาง

พลังอันยิ่งใหญ่ของวิญญาณภูตพุ่งออกมาจากร่างกายของนาง และร่างกายของนางก็เต็มไปด้วยแสงสว่าง ศักดิ์สิทธิ์และสูงส่ง

มิติวิญญาณของนางแข็งแกร่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ

และทะเลแก่นวิญญาณก็ซ่อมแซมตัวเองและเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ร่างกายของเจียโรวลอยขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ อารมณ์ของนางก็สงบมาก และสีหน้าของนางก็ค่อย ๆ เย็นชาและห่างเหิน

ตู้ม!

แสงแห่งสวรรค์ทะยานสู่ท้องฟ้า

ซวนชิงหยู่มองที่เกิดเหตุ ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่หยุดนางไว้ เพราะเขาเดาความคิดของเจียโรวออก ด้วยวิธีนี้ ทุกสิ่งในอนาคตอาจเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

เจียโรวทำลายทะเลแก่นวิญญาณของนางเอง นำไปสู่การล่มสลายของปราณมังกรแก่นแท้

ดังนั้นพลังปราณมังกรแก่นแท้จึงไม่สามารถระงับการระเบิดของปราณภูตในร่างกายของนางได้อีกต่อไป ในเวลานี้ นางตื่นขึ้นมาและพลังของลูกสาวแห่งราชินีภูตก็ระเบิดออกมาอย่างรวดเร็ว

เจียโรวตะโกน “หยุดนะ!”

เสียงสั่นสะเทือนเหนือเมืองหลวงของจักรวรรดิเป็นเวลานาน ดูเหมือนว่าจะมีพลังพิเศษบางอย่าง มันทะลุผ่านห่วงของมิติและปรากฏในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

แสงสวรรค์ที่ทำลายสวรรค์และโลกหยุดลง

ราชินีภูตสังเกตเห็นบางสิ่งและลมปราณที่บ้าคลั่งของนางเริ่มสงบลง นางพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย “ลูกเอ๋ย เจ้าเองรึ! ในที่สุดเจ้าก็ตื่นขึ้นมา”

ทะเลแห่งดาบดูเหมือนจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

เทพดาบตอบสนองและหยุดการระเบิดตัวเอง

ถ้ามีชีวิตอยู่ต่อได้ใครจะยอมตาย

ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยโล่งใจ

พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขารู้แค่ว่ามีพลังภูตมา และราชินีภูตก็หยุดมือ แต่มันก็เป็นเรื่องที่ดี

มีเพียงลั่วอู๋เท่านั้นที่ได้ยินเสียงของเจียโรว

“ไม่!” ลั่วอู๋ตกใจมาก เขาคำราม “เจียโรวอย่าทำแบบนั้น”

น่าเสียดายที่เสียงตะโกนของเขาไม่มีผลมากนัก

เสียงที่ไม่แยแสของเจียโรวกล่าวว่า “ปล่อยพวกเขาไปนะ”

ราชินีภูตตกตะลึง และไฟนิรนามก็ผุดขึ้นในใจนาง สิ่งแรกที่ลูกสาวของนางพูดหลังตื่นคือให้ปล่อยมนุษย์ที่น่ารังเกียจเหล่านี้ไปซึ่งไม่คาดไม่ถึงเลย

ทั้งหมดเป็นฝีมือไอ้สารเลวหลี่ชิแน่นอน ไม่อย่างนั้นลูกสาวของนางจะกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง

“ไม่มีทาง” ราชินีภูตพยายามที่จะแสดงอำนาจของนาง

เจียโรวยังคงพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าท่านไม่ปล่อยพวกเขาไป ข้าจะตัดตนเองจากโลกนี้ และท่านจะไม่มีวันได้เห็นข้าอีก”

“เจ้า” ราชินีภูตโกรธมาก

ลูกสาวของนางขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย

แต่แม้ต้องเผชิญกับความโกรธของระดับจักรพรรดิ เจียโรวนั้นสงบมาก “แม้ว่าท่านจะเป็นราชินีภูต ท่านก็ไม่สามารถออกจากในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะและป้องกันไม่ให้ข้าฆ่าตัวตายในมิติหลักได้ทันหรอก ถ้าท่านยังต้องการให้ข้ากลับมายังอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ โปรดอย่าให้ข้าสูญเสียความประทับใจสุดท้ายที่มีต่ออาณาจักรโบราณหมื่นอมตะเลย”

ราชินีภูตมีหลายสิ่งหลายอย่างที่จะพูด

“เจ้ากลับไปซะ” แม้แต่ราชินีภูตก็หยุดลงอย่างไม่เต็มใจ

ผู้บัญชาการหลิงหลงและหลงเซี่ยต้องการออกไปทันที แต่ลั่วอู๋ยังยืนอยู่กับที่

ราชินีภูตขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา นางแทบรอไม่ไหวที่จะนำลูกสาวของนางกลับมา แสงแห่งภูตค่อย ๆ ปรากฏขึ้นและช่องมิติก็เปิดขึ้น

สมแล้วที่เป็นราชินีภูต หากต้องการเปิดช่องมิติ ก็สามารถทำได้ตามใจชอบ

พลังวิญญาณแห่งภูตแผ่ซ่านไปในอากาศ

เจียโรวซึ่งอยู่ที่ในราชวังจักรวรรดิ รู้สึกถึงพลังที่ล้อมรอบนาง แล้วนางก็อดไม่ได้ที่จะบินขึ้นไปและหายไปในความว่างเปล่า

เหลือเพียงซวนชิงหยู่เท่านั้นที่ยังคงอยู่ในสถานที่แห่งนั้น และกำลังครุ่นคิด

ภาพเสมือนสั่นไหว

ครู่ต่อมาเจียโรวก็ปรากฏตัวขึ้นในอาณาจักรโบราณหมื่นอมตะ

และตรงหน้าของนางคือแสงภูตที่แพรวพราวและหนาแน่น คือราชินีภูต

“เจียโรว” ลั่วอู๋อยากเข้าใกล้ แต่เขาพบว่าเขาเข้าใกล้ไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าราชินีภูตไม่ต้องการให้เขาเข้าใกล้

ลั่วอู๋ดูผิดหวัง

ไม่คิดว่ามันจะจบแบบนี้

ความรู้สึกที่สัมผัสได้จากเจียโรวนั้นแตกต่างจากที่นางเคยเป็นซึ่งทำให้เขารู้สึกแปลก

“ลูกสาวของข้า” เสียงทื่อ ๆ ดังขึ้น

แม้ว่าเจียโรวจะตื่นขึ้นแล้ว แต่ก็ชัดเจนว่าความทรงจำของนางยังไม่หายไป นางพูดอย่างเย็นชาว่า “อย่าซ่อนตัวและเผยตัวของท่านมา ท่านกำลังทำอะไรอยู่ในแสงแห่งภูตกัน?”

“ข้าไม่ได้ทำอะไรหรอก ข้าแค่ไม่ชอบแสดงใบหน้าที่แท้จริงของข้าต่อหน้ามนุษย์”

แสงแห่งภูตค่อย ๆ จางลง

จากนั้นใบหน้าของราชินีภูตก็ค่อย ๆ เผยออกมา

น้ำเสียงที่ลึกลับและทื่อ ๆ นั้นค่อยๆ เปลี่ยนไป อ่อนโยนและสบาย ๆ ทำให้รู้สึกเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิและจิตใจที่สงบ

รูม่านตาของลั่วอู๋หดตัว และเขาตกใจมาก หน้าของเขาชาเล็กน้อย ผู้บัญชาการหลิงหลง, หลงเซี่ย และเทพดาบตกตะลึงราวกับว่าพวกเขาได้เห็นบางสิ่งที่เหลือเชื่อ

แม้แต่เจียโรวก็มองคนตรงหน้านาง

จากแสงภูต ปรากฏร่างผู้หญิงที่สวยมาก นางสูง สง่า และสูงส่ง มีเมฆสีดอกกุหลาบเป็นชุดของนาง และหยกภูตเป็นมงกุฎของนาง ทุกรอยยิ้มและทุกการกะพริบตาคือสิ่งปลุกเร้าวิญญาณและน่าหลงใหล

ไร้ที่ติ

ยากที่จะหาคำใดมาบรรยายความงามของนางได้

มีดนตรีไพเราะดังอยู่กลางโลก ต้นคอที่สง่างามและละเอียดอ่อนของผู้หญิงมีจี้หยกสีแดงเพลิงห้อยไว้ เมื่อสั่นไหวก็จะมีเสียงไพเราะชัดเจนดังก้องไปทั่วโลก