Emperor's Domination จักรพรรดิบรรพกาล - ตอนที่ 3088 ยังไงก็ปราศจากผู้ต่อกร

ตอนที่ 3088 ยังไงก็ปราศจากผู้ต่อกร

หนึ่งกระบี่ไร้รูป ทำลายสรรพวิชา ได้ยินเสียงปุดังขึ้นเสียงหนึ่ง แม้ว่าจะเป็นหนึ่งกระบี่ที่ไร้รูป แต่ว่า ในพริบตาเดียวนั่นเอง ไม่ว่าใครก็รับรู้ได้ว่าหนึ่งกระบี่นี้พลันโจมตีจนทะละร่างกายของปฐมบรรพบุรุษอัคคี

หนึ่งกระบี่ที่ไร้เงาไร้รูปได้แทงทะลุร่างกายของปฐมบรรพบุรุษอัคคีในพริบตาเดียว ทันใด้นั้นทำให้ทุกคนล้วนรู้สึกได้ว่าปฐมบรรพบุรุษอัคคีถูกตรึงเอาไว้อยู่ตรงนั้นโดยพลัน

ในเสี้ยววินาทีนี้เอง มีเศษชิ้นส่วนปลิวกระจาย เลือดสดๆ ได้กระจายตามออกมา อีกทั้งตลอดขั้นตอนถูกทำให้เป็นภาพเคลื่อนไหวช้าอย่างไร้ขีดจำกัด ทำให้ทุกคนสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ลองนึกภาพดู ปฐมบรรพบุรุษอัคคีที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ คิดจะทำร้ายเขาได้ใช่เป็นเรื่องง่ายดาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชุดเกราะหงส์ที่สวมอยู่บนตัวแกร่งไม่สามารถทำลายได้ อย่าว่าแต่เป็นอาวุธทั่วไปเลย ต่อให้เป็นอาวุธชั้นเดียวกันก็ยากจะทำลายชุดเกราะหงส์ชุดนี้ได้

แต่ว่า พริบตาเดียวภายใต้หนึ่งกระบี่ไร้เงาไร้รูป เศษชิ้นส่วนปลิวกระจาย ย่อมสามารถจินตนาการได้ว่าหนึ่งกระบี่นี้น่าสยองขวัญเช่นใด และหนึ่งกระบี่นี้ได้โจมตีเข้าจุดตายของปฐมบรรพบุรุษอัคคีอย่างชัดเจน

ท่ามลางกาลเวลาและช่องว่างที่ถูกขยายออกโดยไร้ขีดจำกัด สามารถมองเห็นร่างกายของปฐมบรรพบุรุษอัคคีที่ล้มไปทางด้านหลังอย่างชัดเจน หากไม่เป็นเพราะอยู่ภายใต้การครอบคลุมของพระจันทร์ศักดิ์สิทธิ์ล่ะก็ ร่างกายของปฐมบรรพบุรุษอัคคีอาจจะถูกโจมตีจนกระเด็นลอยออกไปก็เป็นได้

เสียงกระบี่คำรณดังตึงขึ้นเสียงหนึ่ง! จังหวะที่กรงเล็บหงส์ยื่นคว้าออกมาในพริบตาเดียวนั้น ดาบของบรรพบุรุษดาบไคเทียนก็ฟันลงมาเช่นกัน

ทันใดนั้นเอง ดาบยาวของบรรพบุรุษดาบไคเทียนนั้นเรียกว่าเจิดจ้ายิ่งนัก หนึ่งดาบได้พวยพุ่งประกายที่ที่เจิดจ้าที่สุดในโลกขึ้นมา เหมือนดวงดาวนับล้านล้านดวงพลันระเบิดขึ้นในพริบตาเดียวอย่างนั้น

ขณะดวงดาวนับล้านล้านดวงระเบิดขึ้นทันที พลันกลายเป็นผ้าแพรไหมสีขาวสายหนึ่งที่ฟาดฟันดลงมาทันที ขณะที่ผ้าแพรไหมสีขาวลักษณะเช่นนี้ฟาดฟันลงมา ตัดสินหยินและหยาง แยกแยะผลกรรม ชี้ถูกผิด ยามที่ผ้าแพรไหมสีขาวลงมานั้น ทุกอย่างถูกแกออกจากกัน พริบตาเดียวนั่นเองทุกอย่างกลับกลายเป็นความแตกต่างที่เห็นได้อย่างชัดแจ้งอะไรอย่างนั้น

ภายใต้หนึ่งกระบี่ เนื้อและกระดูกแยกออกจากกัน ความรู้สึกเช่นนี้ชัดเจนอย่างยิ่ง เหมือนว่าหนึ่งดาบที่กวาดผ่านไป กระดูกและกล้ามเนื้อของตนถูกแยกออกจากกันอย่างสมบูรณ์แบบ ด้วยทักษะที่ชำนิชำนาญอย่างยิ่ง

เสียงฉึกดังขึ้นเสียงหนึ่ง หนึ่งดาบที่ฟาดฟันลงมานั้นได้เฉือนเข้าไปที่บริเวณหัวไหล่ของปฐมบรรพบุรุษอัคคี ตลอดขั้นตอนสามารถมองเห็นไฟชั่วร้ายบนชุดเกราะหงส์ที่สวมใส่อบุ่บนตัวปฐมบรรพบุรุษอัคคีที่ไม่ขาดช่วง และชุดเกราะหงส์ได้เปล่งประกายที่เจิดจ้ายิ่งขึ้นมา มองเห็นกฎเกณฑ์แต่ละสายที่ปรากฏขึ้นมา เพื่อต้านหนึ่งดาบของบรรพบุรุษดาบไคเทียน

ทว่า ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่อาจต้านหนึ่งดาบของบรรพบุรุษดาบไคเทียนไว้ได้ หนึ่งดาบได้ฟันเข้าให้ที่บริเวณหัวไหล่ของปฐมบรรพบุรุษอัคคีอย่างแรง

ทั้งหมดเหล่านี้ดูเหมือนช้า แต่ความจริงแล้ว มันรวดเร็วเสียยิ่งกว่าสายฟ้าแลบเป็นพันเท่า จังหวะที่กรงเล็บหงส์ยื่นออกไปในพริบตาเดียวนั่นเอง ก็คือช่วงเวลาที่หนึ่งกระบี่ของปราชญ์กระบี่แทงทะลุอก ยิ่งกว่านั้นยังเป็นช่วงที่หนึ่งดาบของบรรพบุรุษดาบไคเทียนฟันเข้าให้ที่หัวไหล่ของปฐมบรรพบุรุษอัคคี ขณะเดียวกันก็เป็นจังหวะที่พระจันทร์ศักดิ์สิทธิ์ของปฐมบรรพบุรุษเสินเยว่ได้คลุมร่างของปฐมบรรพบุรุษอัคคีเอาไว้

ความเคลื่อนไหวของคนทั้งสี่ล้วนแล้วแต่เกิดขึ้นในพริบตาเดียว ล้วนแล้วแต่เกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน ไม่สามารถชี้ว่ากรณีไหนเกิดก่อนเกิดหลัง เพียงแต่ว่าในพริบตาเดียวนั่นกาลเวลาและช่องว่างถูกพระจันทร์ศักดิ์สิทธิ์ของปฐมบรรพบุรุษเสินเยว่ขยายให้กว้างขึ้นโดยไร้ขีดจำกัดเท่านั้นเอง

ในพริบตาเดียวนั่นเอง ปราชญ์กระบี่ ปฐมบรรพบุรุษเสินเยว่ และบรรพบุรุษดาบไคเทียนพวกเขาต่างบรรลุสัญญาลับที่รับรู้กัน สามารถตีแตกแนวป้องกันของปฐมบรรพบุรุษอัคคีในพริบตา พวกเขาได้เข้าสยบปฐมบรรพบุรุษอัคคีโดยอาศัยความร่วมมือของสามคน หนึ่งกระบี่ของปราชญ์กระบี่แทงทะลุร่าง หนึ่งดาบของบรรพบุรุษดาบไคเทียนฟันเข้าให้ที่หัวไหล่ของปฐมบรรพบุรุษอัคคี ดาบยาวฟันลึกลงไปในหัวไหล่

ภาพนี้ทำให้ผู้คนสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน และเป็นการสร้างความหวั่นไหวอย่างหนักต่อพวกของราชันแท้จริงหวงจุน กระบวนท่าสังหารเด็ดขาดของสามปฐมบรรพบุรุษ ไม่ว่าผู้ใดก็ต้านเอาไว้ไม่อยู่ ต่อให้เป็นผู้ที่แข็งแกร่งมากกว่านี้ก็ต้องได้รับบาดเจ็บ ไม่ถูกตัดเอาศีรษะออกมา ไม่ถูกสังหารจากหนึ่งกระบวนท่าที่ร่วมมือกัน ก็ต้องถือว่าเป็นผู้ดำรงอยู่ในฐานะปราดเปรื่องน่าทึ่งชั่วนนิรันดร์แล้ว

ในโลกนี้ ผู้ที่สามารถรอดชีวิตจากการโจมตีร่วมกันของปราชญ์กระบี่ ปฐมบรรพบุรุษเสินเยว่ และบรรพบุรุษดาบไคเทียนได้นั้น เกรงว่าคงมีเพียงพวกปฐมบรรพบุรุษอัคคีไม่กี่คนเท่านั้นแล้ว

เสียงตูมดังสนั่นหวั่นไหว ในพริบตาเดียวนั่นเอง ฟ้าดินระเบิดขึ้น โลกทั้งโลกเสมือนดั่งถูกระเบิดจนหายวับไปกับตาในพริบตาเดียวอย่างนั้น

ภายใต้เสียงตูมดังสนั่นหวั่นไหว แสงจันทร์ที่ครอบคลุมพลันระเบิดขึ้นมา พริบตาเดียวที่แสงจันทร์ถูกระเบิด เดิมกาลเวลาที่ถูกหยุดเอาไว้พลันไหลเคลื่อนไปเสมือนดั่งน้ำขึ้นน้ำลงในทันที

ภายใต้เสียงระเบิดตูมดังสนั่นหวั่นไหว พวกของราชันแท้จริงหวงจุนถูกแสงจากการระเบิดนั้นจนลืมตาไม่ขึ้น แสงเจิดจ้าที่พุ่งเข้ามาภายใต้เสียงตูมดังสนั่นหวั่นไหว จากนั้นปรากฏมีแต่ความมืดไปทั่ว ทำให้ผู้คนไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน

เมื่อทุกคนสามารถมองเห็นได้อีกครั้ง ต่างมองเห็นปราชญ์กระบี่ ปฐมบรรพบุรุษเสินเยว่ และบรรพบุรุษดาบไคเทียนทั้งสามคนถูกโจมตีจนกระเด็นออกไปในทันที

ท่ามกลางเสียงระเบิดที่น่ากลัวเสียงนี้ เสมือนหนึ่งโลกทั้งโลกถูกระเบิดจนแหลกละเอียด ภายใต้โครงข่ายที่เชื่อมต่อกัน กาลเวลาและช่องว่างพลันปรากฏเป็นความว่างเปล่า ที่ตรงนั้นมีแต่ความขาวหม่น มันไม่ได้เป็นทั้งถูกโจมตีจนกลับไปยังจุดเริ่มต้น และไม่ใช่ถูกยิงทำลาย เหมือนว่าทุกสิ่งมันไม่มีอยู่แต่เดิมอยู่แล้ว

ครั้นพวกราชันแท้จริงจุนหวงได้สติกลับมา ทุกคนทอดสายตามองออกไป มองเห็นบนตัวของพวกปราชญ์กระบี่ ปฐมบรรพบุรุษเสินเยว่ และบรรพบุรุษดาบไคเทียนมีแต่รอยเลือด สามารถดูรู้ได้ว่าพวกของปฐมบรรพบุรุษเสินเยว่ทั้งสามต่างได้รับบาดเจ็บไม่เบา ภายใต้เสียงโจมตีเช่นนี้

ทุกคนมองออกไป เวลานี้ในมือของปฐมบรรพบุรุษอัคคีได้อุ้มเตาวิเศษใบหนึ่ง ในขณะนี้เตาวิเศษยังคงมีไฟชั่วร้ายที่ลูบวาบอยู่ ทุกๆ เปลวไฟชั่วร้ายล้วนสามารถเผาผลาญฟ้าดินได้

แม้ว่าในเวลานี้ปฐมบรรพบุรุษอัคคีได้คลี่คลายการสยบสังหารของปราชญ์กระบี่ ปฐมบรรพบุรุษเสินเยว่ และบรรพบุรุษดาบไคเทียนทั้งสามคนไปได้ แต่ว่า บนตัวของเขาก็เต็มไปด้วยรอยเลือดเช่นเดียวกัน

ชุดเกราะหงส์ปรากฏเป็นรอยร้าวบริเวณหน้าอก ย่อมไม่ต้องสงสัย บริเวณหน้าอกของเขาถูกกระบวนท่า ‘ปราชญ์นิรนาม’ ของปราชญ์กระบี่แทงทะลุ แม้ว่าหนึ่งกระบี่นี้ไร้เงาไร้รูป แต่ว่า ยังคงมองออกได้ว่ากระบี่ดังกล่าวได้แทงทะลุอกของปฐมบรรพบุรุษอัคคี ส่วนรายละเอียดว่าบาดเจ็บเช่นใดนั้นดูไม่ออก

ขณะที่บริเวณหัวไหล่ก็ถูกหนึ่งดาบของบรรพบุรุษดาบไคเทียนฟันเข้าให้ แม้ว่าจะมีชุดเกราะหงส์สวมใส่อยู่บนตัว แต่เกราะบริเวณหัวไหล่ยังคงถูกฟันจนเปิดออก ไม่สามารถรับกับหนึ่งดาบของบรรพบุรุษดาบไคเทียนได้ทั้งหมด

ถึงแม้ว่าปราชญ์กระบี่ และบรรพบุรุษดาบไคเทียนทำให้ปฐมบรรพบุรุษอัคคีได้รับบาดเจ็บ แต่ว่า ยังคงทำให้พวกของราชันแท้จริงหวงจุนต้องใจหายใจคว่ำ สมควรทราบว่า การที่พวกเขาสามารถทำให้ปฐมบรรพบุรุษอัคคีบาดเจ็บได้ เป็นเพราะการร่วมมือของพวกเขาสามคน ขณะเดียวกันเป็นการสำแดงกระบวนท่าสังหารเด็ดขาดที่ทรงพลังที่สุดชั่วชีวิตของตนออกมา จึงสามารถทำให้ปฐมบรรพบุรุษอัคคีได้รับบาดเจ็บ

อีกทั้งนาทีนั้น ปฐมบรรพบุรุษอัคคีไม่ได้มีอาวุธอยู่ในมือ เป็นการรับมือกับสุดยอดกระบวนท่าสังหารเด็ดขาดของพวกปราชญ์กระบี่ทั้งสามคนด้วยมือเปล่าล้วนๆ

‘เตาหงส์’ ราชันแท้จริงเซิ่นซวงร้องเสียงหลงขึ้นมา เมื่อมองเห็นเตาวิเศษที่อยู่ในมือของปฐมบรรพบุรุษอัคคี

‘เตาหงส์’ ภายในใจของราชันแท้จริงหวงจุนก็รู้สึกหวั่นไหว เมื่อมองเห็นเตาวิเศษที่อยู่ในมือของปฐมบรรพบุรุษอัคคี สิ่งนี้คืออาวุธของปฐมบรรพบุรุษอัคคีเตาหงส์นั่นเอง

เสียงตูมที่ระเบิดขึ้นเมื่อครู่ก็คือปฐมบรรพบุรุษอัคคีอาศัยเตาหงส์ทำลายการสยบของพวกปราชญ์กระบี่สามคน เมื่ออาวุธของเขายิงโจมตีออกมา ไม่เพียงโจมตีทำลายการสยบของพวกปราชญ์กระบี่เท่านั้น ยังโจมตีปราชญ์กระบี่ บรรพบุรุษดาบไคเทียนสามคนจนกระเด็นออกไป

ภายในใจของพวกราชันแท้จริงจุนหวงถึงกับหวาดหวั่นพรั่นพรึงขณะมองดูเตาหงส์ เนื่องจากพวกเขาได้เคยฟังเรื่องราวเกี่ยวกับเตาหงส์บางอย่างมา

กระทั่งมีข่าวเล่าลือกันว่า เตาหงส์ใบนี้ของปฐมบรรพบุรุษอัคคี หลอมสร้างขึ้นโดยหงส์ที่สำเร็จมรรคขั้นสมบูรณ์ตัวหนึ่ง มันติดตามปฐมบรรพบุรุษอัคคีกรำศึกเก้าชั้นฟ้าสิบแดนดิน ปราศจากผู้ต่อกรทั่วหล้า

ในยุคสมัยของปฐมบรรพบุรุษอัคคีเคยมีคำพูดลักษณะเช่นนี้คำหนึ่ง พลันที่เตาหงส์ของปฐมบรรพบุรุษอัคคีลงมือในพริบตาเดียวนั้นก็เป็นการบ่งบอกว่าสงครามกำลังสิ้นสุดลง เนื่องจากไมมีผู้ใดสามารถต้านเตาหงส์ของปฐมบรรพบุรุษอัคคีเอาไว้ได้ นี่คืออาวุธที่ปราศจากผู้ต่อกร ปราศจากผู้ต่อกรโดยแท้จริง

เวลานี้พลันที่เตาหงส์ของปฐมบรรพบุรุษอัคคีลงมือก็ยิงถล่มกระบี่ปราชญ์ บรรพบุรุษดาบไคเทียนพวกเขาทั้งสามคน ย่อมสามารถจินตนาการได้ว่าเตาหงส์ของปฐมบรรพบุรุษอัคคีมีความแข็งแกร่งเช่นใด และน่าสยองขวัญเช่นใด

ปฐมบรรพบุรุษอัคคีที่ถือเตาหงส์ในมือนั่นคือแทนความปราศจากผู้ต่อกร ไม่ว่าผู้ใดก็ต้านไม่อยู่

แม้แต่พวกของปราชญ์กระบี่พลันที่มองเห็นเตาหงส์ในมือของปฐมบรรพบุรุษอัคคีก็อดที่จะมีลูกตาดำที่หดตัว ประกายตาเต้นวูบวาบทีหนึ่ง

“ท่านทั้งหลายหาใช่คู่ต่อสู้ของข้า” ปฐมบรรพบุรุษอัคคีที่ในมือถือเตาหงส์ไม่ได้หยิ่งผยอง และไม่ได้ลำพองใจ และมีความเงียบสงบ เหมือนหนึ่งเขาไม่เหมือนเผชิญหน้ากับศัตรู แต่เป็นเผชิญหน้ากับสหายอย่างนั้น ส่ายหน้าเบาๆ และกล่าวว่า “ครั้งนั้น หากไม่เป็นเพราะทุกเรื่องที่เกิดขึ้นล้วนมีเหตุปัจจัย เกรงว่าท่านทั้งหลายก็คงไม่ได้ดำรงอยู่แล้ว และหายวับไปกับตาในพริบตา ไหนเลยจะมีวันนี้”

“เจ้าเองก็หนีความตายไม่พ้น!” แววตาของบรรพบุรุษดาบไคเทียนเย็นยะเยือก

คำพูดลักษณะเช่นนี้ทำเอาปฐมบรรพบุรุษอัคคีนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง เขามีชุดเกราะปกปิดไปทั่วร่าง แม้ว่าจะดูไม่ออกถึงท่าทีของเขา แต่สามารถจินตนาการได้ว่า เวลานี้ท่าทีของเขาสับสนมาก

“โลกนี้มีใครเล่าสามารถหนีความตายไปได้พ้นเล่า?” สุดท้าย ปฐมบรรพบุรุษอัคคีได้ทอดถอนใจเบาๆ ส่ายหน้า และกล่าวว่า “พวกเราเพียงแค่ทำในสิ่งที่ตนเองควรจะทำเท่านั้น ข้าก็เป็นเช่นนี้ ท่านทั้งหลายก็เป็นเช่นนี้”

“เจ้าเป็นที่ผิดหวังมากเหลือเกิน” ในที่สุดปฐมบรรพบุรุษพระจันทร์ศักดิ์สิทธิ์ได้กล่าวเสียงเย็นชาว่า “เจ้าทำให้อาจารย์ของเจ้าต้องผิดหวังแล้ว!” เมื่อปฐมบรรพบุรุษพระจันทร์ศักดิ์สิทธิ์พูดคำพูดนี้ขึ้นมา ภายในใจของพวกของราชันแท้จริงหวงจุนต่างหวั่นไหวทีหนึ่ง ประวัติความเป็นมาของปฐมบรรพบุรุษอัคคีลึกลับยิ่งนัก อาจารย์ของเขายิ่งลึกลับมากกว่า กระทั่งเล่าลือกันว่าอาจารย์ของปฐมบรรพบุรุษอัคคีคือหนึ่งในสามเซียน จริงเท็จอย่างไรไม่ทราบ

“พวกเราเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งเท่านั้นเอง” สุดท้าย ปฐมบรรพบุรุษอัคคีส่ายหน้า และกล่าวว่า “สิ่งที่ควรชดใช้ข้าก็ได้ชดใช้ไปแล้ว สรรพสิ่งจะเป็นเช่นใดก็ไม่มีปัญหาอะไร ทำในสิ่งที่พวกเราสมควรทำเท่านั้น เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”

“อย่าเอาพวกเรามารวมเข้าด้วยกันกับเจ้า” ปฐมบรรพบุรุษพระจันทร์ศักดิ์สิทธิ์กล่าวตัดบทคำพูดของปฐมบรรพบุรุษอัคคีด้วยท่าทีเย็นชาว่า “สิ่งที่พวกเราทำนั้นไม่ได้ละอายใจตนเอง ไม่ละอายต่อฟ้าดิน ไม่ละอายต่อสรรพสัตว์! เจ้า เป็นเพียงเพชฆาตเท่านั้นเอง เสียทีที่พี่น้องจำนวนมากมายที่เชื่อใจเจ้าถึงเพียงนี้ ยอมหลั่งเลือดสละชีวิตให้กับเจ้า!”

การที่ปฐมบรรพบุรุษพระจันทร์ศักดิ์สิทธิ์กล่าวตำหนิเช่นนี้สามารถมองออกได้ว่า ด้วยเหตุด้วยผลความสัมพันธ์ระหว่างปฐมบรรพบุรุษพระจันทร์ศักดิ์สิทธิ์กับปฐมบรรพบุรุษอัคคีนั้นดีที่สุด ตรงกันข้ามปราชญ์กระบี่และบรรพบุรุษดาบไคเทียนกลับไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับปฐมบรรพบุรุษอัคคี

เรื่องนี้อธิบายได้ไม่ยาก จะอย่างไรเสีย ครั้งนั้นปฐมบรรพบุรุษอัคคีต้องการปราบปรามไกลยังทะเลปุ๊ตู้ไห่ ปฐมบรรพบุรุษพระจันทร์ศักดิ์สิทธิ์ในฐานะที่เป็นถึงระดับปฐมบรรพบุรุษยินดีก้าวออกมาช่วยให้เขาบรรลุงานยิ่งใหญ่นี้ จึงได้ร่วมเดินทางเข้าไปยังทะเลปุ๊ตู้ไห่พร้อมกัน

กล่าวได้ว่า การเข้าสู่ทะเลปุ๊ตู้ไห่ของปฐมบรรพบุรุษพระจันทร์ศักดิ์สิทธิ์เป็นเพราะปฐมบรรพบุรุษอัคคีอย่างสิ้นเชิง และสามารถจินตนาการได้ว่า พวกเขาได้ร่วมทุกร่วมสุขเพียงใดในทะเลปุ๊ตู้ไห่ เสียดาย ท้ายที่สุดแล้วปฐมบรรพบุรุษอัคคีกลับตัดสินใจเลือกเดินไปอีกทางหนึ่ง

“ถูกต้อง” ปฐมบรรพบุรุษอัคคีก็ไม่ได้พูดแก้ตัวให้กับตนเอง เขาพยักหน้า และกล่าวว่า “ข้าทำให้ทุกคนผิดหวังแล้ว แต่ว่า ข้ายังคงจะทำเช่นนี้ต่อไป ข้าเพียงทำในสิ่งที่ข้าสมควรจะทำ ก็คล้ายดั่งท่านทั้งหลายที่เชื่อมั่นในคุณธรรมของตนอย่างนั้น เพียงแต่ ข้ามองต่างมุมกับท่านทั้งหลายก็เท่านั้น”

ปฐมบรรพบุรุษอัคคีพูดคำๆ นี้ออกมาด้วยท่าทีที่สงบนิ่งมาก ไม่มีอารมณ์โกรธแม้แต่น้อย