I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - ตอนที่ 1217

ในลานบ้านเล็กๆ ที่ดูธรรมดาๆ นั้นเต็มไปด้วยต้นไม้ หญ้า ดอกไม้ และผักที่กินได้อีกมากมาย

สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เฮเทอโรไดเมอร์ทางพฤกษศาสตร์ แต่เป็นพืชในดินที่พบได้ทั่วไปที่สุด

“คุณต้องใส่หน้ากากอยู่ที่บ้านไหม” โจวเหวินกล่าวขณะมองดูพระพุทธรูปไร้หน้าซึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งหินในลานบ้าน

“แค่ไม่อยากทำให้คนอื่นกลัวก็พอ” พระพุทธเจ้าไร้หน้ากล่าวพร้อมถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ไม่ได้น่าเกลียด แต่ชั่วร้ายมาก เป็นเพียงท่าทางที่ทำให้คนรู้สึกเย็นชาเท่านั้น

“อ๋อ!” ฮุ่ยหวานเห็นใบหน้าของเธอแล้วเธอก็ถอยกลับไปกลับมาอย่างกะทันหัน เหมือนกับว่าเธอเห็นฆาตกรต่อเนื่องที่โหดร้าย

บุคคลที่อ้างว่าตนเองเป็นพระพุทธเจ้าไร้หน้าคนนี้คือบุคคลในตำนานของเพื่อนร่วมชั้นของโจวเหวิน บุคคลในตำนานยังเป็นสมาชิกของสมาคมซวนเหวินด้วย แม้แต่โจวเหวินเองก็ไม่คาดคิดว่าตอนนี้เขาจะกลายเป็นพระพุทธเจ้าไร้หน้าชื่อดังในตรอกดอกไม้ไฟแล้ว

“เหตุใดท่านจึงมาที่นี่เพื่อเป็นพระพุทธเจ้าไร้หน้า?” โจวเหวินถามคลาสสิกโดยไม่สนใจฮุยวานที่เย็นชาและเยือกเย็น

“เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่” คลาสสิกกล่าวอย่างง่ายดายราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ แต่โจวเหวินสามารถสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและความไร้หนทางที่แฝงอยู่

“อาไฉ่!” โจวเหวินเจิ้งอยากจะพูดบางอย่าง แต่ฮุ่ยหวานที่อยู่ข้างๆ กลับร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น

โจวเหวินหันศีรษะไปมองเห็นฮุยหวานกำลังวิ่งเข้าหาหญิงสาวสวยที่สวมผ้าคลุม และในที่สุดโจวเหวินก็ได้พบกับอาไฉ่ผู้เป็นตำนาน

หญิงสาวสวยและอ่อนโยน หน้าตาเธอดูอายุไม่ถึงยี่สิบปี เธอยิ้มหวานและทำให้คนอื่นดูอบอุ่น

“เจ้าไม่จำเป็นต้องกลัวอาไฉ่ ข้าจะปกป้องเจ้าเอง” ฮุ่ยหว่านรวบรวมความกล้าที่จะยืนตรงหน้าอาไฉ่ จ้องมองอย่างคลาสสิก ขาของเขานิ่มลงเล็กน้อย แต่เขาก็ยังไม่ยอมถอยกลับ แต่ยังคงยืนกราน

“เล่นเล็กๆ น้อยๆ ไม่มีใครทำร้ายฉันได้” อาไฉ่พูดเบาๆ พร้อมกับสัมผัสศีรษะเล็กๆ ของฮุยเล่น

“เขาไม่ได้บังคับให้คุณมาที่นี่เหรอ?” ฮุ่ยวานต้องการจะอ้างถึงความคลาสสิก แต่ก็ได้แต่เหลือบมองความคลาสสิก แต่ไม่กล้าที่จะชี้ด้วยมือของเขา

“ไม่ ฉันเต็มใจที่จะมาที่นี่กับเขา แม้ว่าเขาจะดูดุร้าย แต่เขาก็เป็นคนดีและอ่อนโยนมาก” อาไฉกล่าว

“คุณไม่ต้องกลัว ฉัน… โจวเหวินและฉันจะปกป้องคุณ” ฮุ่ยวานดูไม่ค่อยเชื่อนัก และดูไม่เหมือนคนดีและอ่อนโยนในความหมายคลาสสิกเลย

“เอาเขาออกไป” คลาสสิกพูดกับอาไฉ

ไฉ่ตอบรับและพาฮุยออกจากลานบ้าน

จากนั้นคลาสสิกก็พูดกับโจวเหวินว่า “คุณมาที่นี่โดยบังเอิญหรือว่าคุณมาหาฉัน”

“โดยบังเอิญ หลังจากที่ฉันกลับมาที่วิทยาลัย ฉันได้สอบถามเกี่ยวกับที่อยู่ของคุณ แต่ไม่มีใครรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหนและเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงกลายเป็นพระพุทธเจ้าที่ไม่มีหน้า” โจวเหวินเปิดไท่ซ่างไคเทียนและพระพรหมหนึ่งปกป้องอำนาจของกฎที่อาจมีอยู่ และอีกอันหนึ่งป้องกันไม่ให้ผู้คนในบริเวณใกล้เคียงได้ยินการสนทนาของพวกเขา

คลาสสิกกล่าวไว้ว่า: “กองกำลังจำนวนมากต้องการสถานที่ซึ่งสามารถแลกเปลี่ยนได้ และบุคคลที่เป็นเจ้าภาพจัดสถานที่นี้จะต้องไม่เกี่ยวข้องใดๆ กับฝ่ายใดๆ และในเวลาเดียวกันก็จะต้องได้รับความไว้วางใจจากหลายฝ่าย”

“ไม่น่าจะยากที่จะหาคนแบบนี้” โจวเหวินกล่าว

“การจะหาคนแบบนั้นไม่ใช่เรื่องยาก แต่หาได้ไม่มากนัก” คลาสสิคกล่าวอย่างว่างเปล่า

โจวเหวินอดไม่ได้ที่จะเงียบไป ครึ่งหนึ่งของสายเลือดคลาสสิกไม่ได้เป็นของมนุษย์ แม้ว่าโจวเหวินและซวนเหวินฮุยจะไม่สนใจเรื่องนี้ แต่เขาก็ยังถูกจัดอยู่ในกลุ่มที่มีความหลากหลายในกลุ่มมนุษย์ทั้งหมด

คลาสสิกดูเหมือนจะไม่สนใจเรื่องนี้และกล่าวต่อว่า “สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือมิติต่างๆ ยังต้องการให้ฉันเป็นคนที่ไม่ใช่มนุษย์เพื่อทำงานให้กับมิติเหล่านั้นด้วย ดังนั้น ฉันจึงสามารถกลายเป็นพระพุทธเจ้าที่ไม่มีหน้าใน Fireworks Lane ได้”

“มิติที่แตกต่างกัน?” โจวเหวินรู้สึกตกใจ

หากการหล่อแบบคลาสสิกไปสู่มิติอื่น แล้วเมื่อโจวเหวินสู้กับมิติอื่นในอนาคต การหล่อแบบคลาสสิกจะเป็นอย่างไรกับเขา?

“มีบางอย่างอยู่ที่นี่ ลองดูแล้วทำลายมันทิ้งหลังจากอ่านมันแล้ว ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น อย่ามาอีก” หยิบพัสดุออกมาอย่างคลาสสิกแล้วส่งให้โจวเหวิน

“อะไรนะ” โจวเหวินถาม

“ไว้ฉันกลับไปค่อยดูก็ได้” หลังจากพูดจาแบบคลาสสิกแล้ว เขาก็ลุกขึ้นและเดินออกไปนอกสนาม

เมื่อเห็นว่าโจวเหวินมีความมุ่งมั่นที่จะไปส่งแขก เขาก็เลยเก็บพัสดุและเดินออกจากลานบ้านด้วยกันในสไตล์คลาสสิก

“อาซาอิ เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าจะช่วยเจ้าเอง” ฮุ่ยวานยังไม่เชื่อว่าอาซาอิจะอยู่ที่นี่ด้วยความสมัครใจ

อาไฉ่ก็อยากจะอธิบายว่าอะไร แต่เขาก็คว้าศีรษะเล็กๆ ของฮุยหวานด้วยมือข้างหนึ่งอย่างคลาสสิกและพาเขามาตรงหน้าเขาโดยตรง

“มาเถอะ ฉันไม่กลัวคุณ ฉันต้องการช่วยอาไฉ” ฮุ่ยหว่านต่อยและเตะในอากาศ แต่แขนเล็กและน่องไม่สามารถแตะต้องความคลาสสิกได้

“มาเถอะเมื่อคุณมีความสามารถที่จะช่วยเธอได้” ฮุ่ยวานถูกโยนลงพื้นอย่างคลาสสิก ก้นของฮุ่ยวานกำลังจะกลายเป็นกลีบดอกแปดกลีบ และพวกมันก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

จากนั้นคลาสสิกก็พาอาไฉกลับไปที่สนาม และประตูก็ปิดลง ฮุ่ยวานกัดฟันแล้วลุกขึ้น แต่เธอไม่ได้ไล่ตามเธอ และไม่ทะเลาะกันอีกต่อไปเพื่อช่วยอาไฉ

“กลับไป” โจวเหวินออกจากฮุ่ยฮัวกับฮุ่ยวาน ครั้งนี้ ฮุ่ยวานไม่ยืนกรานที่จะอยู่ต่อ

คราวนี้เมื่อพวกเขาผ่าน Fireworks Lane ทุกคนต่างก็หลีกทางให้พวกเขาอย่างมีสติ

ไม่ไกลจากตรอกดอกไม้ไฟมากนัก ฮุ่ยวานก็ถามโจวเหวินอย่างจริงจัง: “พระพุทธเจ้าที่ไม่มีหน้ามีเมตตาต่อคุณมาก คุณคงเป็นคนดีมากใช่มั้ย?”

“มันเลอะเทอะก็ไม่เป็นไร” โจวเหวินพูดพร้อมกับยักไหล่

“คุณเป็นใครเหนือกว่าพระพุทธเจ้าไร้หน้า?” ฮุ่ยวานถามอีกครั้ง

“อย่ามาเปรียบเทียบนะ ฉันไม่รู้ คุณถามแบบนี้เพื่ออะไร” โจวเหวินมองฮุ่ยหวานด้วยความประหลาดใจ

“ข้าต้องการเอาชนะพระพุทธไร้หน้า ไม่มีใครในตระกูลฮุยจะแข็งแกร่งกว่าพระพุทธไร้หน้าได้ ข้าอยากขอให้ท่านสอนเงื่อนไขที่เจ้ามีให้ข้า ตราบเท่าที่ข้าทำได้” ฮุ่ยวาน เซียวเหลียนจริงจังมาก

“ฉันไม่ได้ขาดแคลนเงิน” โจวเหวินหัวเราะ

ฮุ่ยวานตกใจอย่างกะทันหันและรีบพูดขึ้น “คุณมีสัตว์เลี้ยงคู่ใจหรือของเหลวในตำนานที่คุณต้องการหรือไม่? ฉันสามารถหาวิธีหามันมาให้คุณได้”

“เจ้าสามารถหาสัตว์เลี้ยงคู่ใจแบบนี้ได้หรือเปล่า? หากเจ้าหาได้ ข้าจะสอนเจ้า” โจวเหวินเรียกนางฟ้ากล้วยออกมา

ฮุ่ยวานเฝ้าดูร่างอันงดงามของนางฟ้ากล้วยตานีค่อยๆ หายไปต่อหน้าต่อตาของเธอ เธออดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างขึ้น: “สัตว์เลี้ยงคู่ใจระดับความกลัวของมนุษย์?”

“ยังไงล่ะ คุณอยากเรียนกับฉันไหม” โจวเหวินหัวเราะ UU Kanshu www.uukanshu.com

ฮุ่ยหวานก้มศีรษะลง แต่รีบเงยหน้าขึ้นและพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันสามารถทำงานให้คุณได้ ฉันยังเด็ก และตอนนี้ฉันยังหาสัตว์เลี้ยงคู่ใจแบบนั้นไม่ได้ แต่สิบหรือยี่สิบปีต่อมา ฉันสามารถหามันได้แน่นอน ทศวรรษนี้… ไม่… ยี่สิบปี… ฉันสามารถทำงานให้คุณได้… “

เมื่อเห็นว่าใบหน้าของโจวเหวินไม่เปลี่ยนแปลงไปในทางใดทางหนึ่ง ฮุ่ยวานก็พูดต่อไปด้วยความรู้สึกผิดและกล่าวว่า “หรือ … เป็นเวลาสามสิบปี …”

“ถ้าคุณยอมให้ทำงานให้ฉันไปตลอดชีวิต คุณจะยอมไหม” โจวเหวินมองฮุ่ยหวานด้วยรอยยิ้มและถาม

ฮุ่ยหวานตัวสั่น แต่ไม่นานดวงตาของเธอก็มั่นคงขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นโจวเหวินกล่าวว่า “หากคุณรับรองได้ว่าจะช่วยฉันเอาชนะพระพุทธเจ้าไร้หน้าได้ ฉันสามารถทำงานให้กับคุณได้ตลอดไป”

โจวเหวินมองฮุ่ยหวานด้วยความประหลาดใจและถามว่า “อาไฉ่สำคัญกับคุณมากขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ไม่ใช่แค่อาไฉเท่านั้น ฉันไม่สามารถปล่อยให้ครอบครัวของฉันต้องเจ็บปวดเหมือนอาไฉได้อีกต่อไป ฉันต้องการมีอำนาจที่จะปกป้องพวกเขา แต่เงินไม่สามารถช่วยได้” ฮุ่ยวานกล่าว