I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - ตอนที่ 1242

“เสี่ยวเหวิน” แม้ว่าโอวหยางหลานจะมองไม่เห็นสถานการณ์ในสนาม แต่เมื่อได้ยินเกียร์พูดเช่นนี้ เธอก็มองไปที่โจวเหวินด้วยสายตาที่กระตุก

โจวเหวินคิดสักพักแล้วพูดว่า “ฉันจะลองดู”

หากอันเทียนจั่วถูกฆ่า ก็ถึงคราวของพวกเขาแล้ว โจวเหวินคิดว่าน่าจะยิงตอนนี้ดีกว่า อย่างน้อยก็ง่ายขึ้นนิดหน่อย

เขาเพียงแค่ต้องกำจัดตงซื่อ และความสามารถของผู้พิทักษ์คนอื่นก็ไม่ได้ก่อให้เกิดภัยคุกคามต่ออันเทียนซัวมากนัก ปล่อยให้เขาจัดการมันด้วยตัวเอง โจวเหวินไม่ชอบสิ่งที่เรียกว่าการฆาตกรรมมาโดยตลอด

โจวเหวินก้าวลงมาจากภูเขาเหล่าจุนและกำลังจะเข้าสู่สนามรบ แต่จู่ๆ ก็ขมวดคิ้ว และร่างกายของเขาก็ถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว

ลูกศรผีพุ่งผ่านผมหน้าผากของโจวเหวินและหายไปในระหว่างที่บิน

โจวเหวินหันศีรษะไปเห็นเซี่ยวถือคันธนูไว้ในมือข้างหนึ่ง และยกมืออีกข้างขึ้นกลางอากาศ ลูกศรปรากฏขึ้นในมือของเขา เขาวางลูกศรบนสายธนูแล้วชี้ไปที่โจวเหวิน “น้องชาย อย่ามาขัดจังหวะการแสดงอันยอดเยี่ยมนี้นะ”

“เสี่ยว!” โอวหยางหลานอุทานออกมา โดยธรรมชาติแล้วเธอรู้ว่าเสี่ยวนั้นทรงพลัง

ในเวลานั้น โจวเหวินและอันเทียนจัวต่างก็อยู่ที่นั่น และภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาไม่สามารถทิ้งเซียวได้

และนอกจากเซียวแล้ว ก็มีคนยืนอยู่ตรงนั้นสองคน เมื่อดูจากท่าทางของพวกเขาแล้ว ไม่น่าจะใช่ผู้ใต้บังคับบัญชาของเซียว แต่น่าจะเป็นเหมือนกับเซียว พวกเขาทั้งคู่ที่เป็นนักบุญในวัด

โจวเหวินขี้เกียจพูดอะไร เรียกเจี้ยนหว่านมาโดยตรงแล้วถือไว้ในมือของเขา

“ทำไมต้องรีบร้อนขนาดนั้น” ลูกศรในมือของเซี่ยวบินออกไปราวกับผี ทำให้โจวเหวินต้องหลบลูกศรของเขา

นักบุญอีกสองคนยังขวางทางของโจวเหวินในการช่วยเหลืออันเทียนจัวจากทิศทางที่ต่างกันอีกด้วย

“ขอแนะนำให้ท่านรู้จัก นี่คือพายุฝนฟ้าคะนอง นักบุญแห่งวิหารต้นกำเนิด” เซียวเซียวยิงชี้ไปที่ทหารยามที่สวมชุดเกราะ แม้จะไม่สูงนัก แต่ร่างกายของเขาพัฒนาในแนวนอน เหมือนกับผู้ชายที่คล้ายรถถัง

พายุฝนฟ้าคะนองครางอย่างเย็นชาและไม่พูดอะไร

เสี่ยวชี้ไปที่ชายอีกคนซึ่งมีรูปร่างค่อนข้างปกติ แต่สวมชุดเกราะที่งดงาม เช่นเดียวกับนักบุญที่สวมชุดเดินทางของจักรพรรดิและกล่าวว่า “นี่คือนักบุญหวงฉวนแห่งวัดของจักรพรรดิ”

หวงเฉวียนมองลงมาที่โจวเหวิน ราวกับว่าจักรพรรดิกำลังเฝ้าดูทาสอยู่ และพูดอย่างเย็นชา: “เสี่ยว ข้ามาที่นี่เพื่อฆ่าอันเทียนซัว พวกเจ้าควรจะแก้ปัญหานี้ด้วยตัวเอง”

เซียวเชว่พูดอย่างมั่นใจ: “พี่หวงเฉวียน อย่าประมาทศัตรู ความแข็งแกร่งของเขาไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของอันเทียนจัว ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา แต่การรวมคนสามคนเข้าด้วยกันก็ปลอดภัยสำหรับฉัน”

เมื่อหวงเฉวียนและพายุฝนฟ้าคะนองได้ยินเซียวพูดเช่นนี้ พวกเขาก็แสดงความดูถูกทั้งคู่

“สิ่งที่ท่านนักบุญที่ติดตามวัดควรทำคือ หลีกเลี่ยงคนประเภทที่อันตราย จัดการกับคนประเภทนี้ แต่ก็ควรเข้าร่วมกับพวกเราพร้อมกับนักบุญทั้งสาม โดยบอกว่าพวกเขาไม่กลัวความอับอาย” หวง เฉวียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

“การต้องเสียชีวิตยังดีกว่าต้องเสียชีวิต” เสี่ยวไม่ได้คิดจริงจังกับเรื่องนี้ เมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาของเขา ดูเหมือนว่าทันทีที่หวงเฉวียนและพายุฝนฟ้าคะนองจากไป เขาจะรีบเปิดเผยให้คนอื่นเห็นทันที และเขาจะไม่ต่อสู้กับโจวเหวินโดยตรง

“นอกจากนี้ การทำความสะอาดคนที่ไม่อยู่ในลำธารก็ไม่ใช้เวลานานนัก ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม อันเทียนจัวไม่สามารถวิ่งหนีได้ ยังไม่สายเกินไปที่จะฆ่าเขา แล้วค่อยฆ่าอันเทียนจัว” หวงเฉวียนกล่าวขณะเดินไปหาโจวเหวิน

ทุกย่างก้าวที่เขาเดิน ร่างกายของเขาแข็งแกร่งราวกับแสงสีทอง แม้ว่าแสงนั้นจะแรง แต่ก็ไม่ร้อน แต่กลับมีพลังกดขี่ที่ยากจะเอ่ยออกมา

กลุ่มทหารยามพระอาทิตย์ตกดินซึ่งเฝ้าดูการสู้รบบนภูเขาซึ่งอยู่ห่างกันเป็นระยะทางไกล ดูเหมือนจะได้รับผลกระทบจากกำลังบางอย่าง พวกเขารู้สึกอยากคุกเข่าและบูชา

โชคดีที่นายทหารที่ติดตามอันเทียนจัวล้วนเป็นชายร่างใหญ่ในกองทัพ พวกเขาทั้งหมดล้วนบรรลุถึงระดับตำนาน และความมุ่งมั่นของพวกเขาก็ได้รับการฝึกฝนในสงคราม พวกเขาสามารถต้านทานแรงกระตุ้นที่จะคุกเข่าได้

“ร่างกายอันศักดิ์สิทธิ์ของกษัตริย์… นั่นไม่ใช่พลังพิเศษของเคปหรือ? นี่ไม่ใช่ของชายคนนี้หรือ? ไม่น่าจะใช่ เขาน่าจะเป็นชาวตะวันออกใช่ไหม?” เจ้าหน้าที่ผู้ไม่สงสัยคนหนึ่งรู้สึกประหลาดใจ

โจวเหวินรู้ดีอยู่แล้วว่าหวงเฉวียนคนนี้ไม่มีทางเป็นสมาชิกในตระกูลเคปได้ แต่เป็นเพียงผู้ชายที่ออกมาจากวัดจักรพรรดิเท่านั้น

โจวเหวินสงสัยมาโดยตลอดว่าความลับที่เขาได้ยินในตระกูลตู้กู่ก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับนักบุญเหล่านี้

โจวเหวินรู้สึกสงสัยมากว่าเด็กกำพร้าที่ได้รับการปลูกฝังโดยตู้กูเฉียนชิวในตอนแรกนั้น อาจมีบางคนเข้าไปในวัดและกลายเป็นนักบุญในภายหลัง

มิฉะนั้น จำนวนสถานที่ที่จะเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในแต่ละปีจะอยู่ในการควบคุมของครอบครัวใหญ่ทั้งหกครอบครัว ประชาชนทั่วไปไม่สามารถเข้าไปได้เลย และวัดก็ไม่มีโอกาสหาผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม

แต่เด็กกำพร้าเหล่านั้นแตกต่างกัน หากเด็กกำพร้าบางคนมีตัวตนเหมือนกับเด็กหนุ่มในหกครอบครัวหลัก พวกเขาสามารถเข้ามาแทนที่พวกเขาโดยไม่รู้ตัวและเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้

มิฉะนั้น นักบุญอย่างเซียวเฮเล่ยก็ไม่สามารถฝึกฝนได้ภายในชั่วข้ามคืน และเป็นไปไม่ได้ที่วัดจะหาใครสักคนมาเป็นนักบุญได้

แต่นี่เป็นเพียงการคาดเดาของโจวเหวินเท่านั้น ว่านักบุญมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเด็กกำพร้าที่ตู้กู่เฉียนชิวปลูกฝังหรือไม่ โจวเหวินไม่สามารถแน่ใจได้ในตอนนี้

ตอนนี้โจวเหวินต้องการทราบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างวัดและพันธมิตรผู้พิทักษ์

หากพวกเขาอยู่เป็นกลุ่มก็อาจดูแตกต่างออกไปเล็กน้อย สำหรับการมาถึงของสามนักบุญเซียว พวกเขาก็ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องเซอร์ไพรส์บางอย่างเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม จากการตอบสนองของตงซื่อ โจวเหวินก็รู้สึกว่าพวกเขาไม่ได้ดูเหมือนมองเซี่ยวเป็นศัตรูและไม่ได้มีความเป็นศัตรูมากเกินไป ซึ่งดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าอย่างแน่นอน

ฮวงเฉวียนเดินไปหาโจวเหวินทีละก้าว ไม่เพียงแต่พลังอำนาจจักรพรรดิในร่างกายของเขาที่เพิ่มขึ้นเท่านั้น แต่ภายนอกร่างของโจวเหวิน ยังมีแสงสีทองเป็นเส้นยาวเริ่มปรากฏให้เห็นอีกด้วย

โซ่แสงสีทองเหล่านั้นได้ผูกมัดร่างกายของโจวเหวินไว้ และค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสสาร เช่นเดียวกับโซ่ตรวน ร่างกายของโจวเหวินถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา

“พี่เล่ย ~ www.mtlnovel.com ~ ไปด้วยกันเถอะ” เซียวพูดกับพายุฝนฟ้าคะนองที่ด้านข้าง

“ไม่จำเป็น ฉันพอแล้ว” หวงเฉวียนปฏิเสธอย่างเย่อหยิ่ง เมื่อเขาเข้าใกล้โจวเหวินมากขึ้นเรื่อยๆ โซ่ตรวนที่พันธนาการร่างกายของโจวเหวินก็แน่นขึ้น และการยับยั้งชั่งใจทางกายภาพก็แข็งแกร่งขึ้น

ในตอนนี้ โจวเหวินรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่านักบุญเหล่านี้เป็นเหมือนเด็กกำพร้า พวกเขามีพลังอำนาจมากจริงๆ แต่พวกเขาทั้งหมดดูเหมือนจะขาดลักษณะนิสัยบางอย่าง ซึ่งดูแตกต่างจากคนทั่วไปเล็กน้อย

โจวเหวินรู้สึกว่ามันอาจเป็นผลจากการเติบโตในสภาพแวดล้อมพิเศษนั้น เขาอยากสังเกตมันมาสักพักแล้ว แต่หวงเฉวียนมาหาเขาและชูดาบทองคำที่สร้างขึ้นจากแสงสีทองในมือของเขา พลังอำนาจจักรพรรดิอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากดาบทองคำนั้นแข็งแกร่งกว่าเมื่อเซี่ยวใช้ร่างกายราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์มาก

“บางทีนี่อาจเป็นช่องว่างระหว่างความเป็นมืออาชีพกับหยู่เย่ก็ได้” เมื่อโจวเหวินกำลังคิด หวงเฉวียนก็ถูกตัดขาดด้วยดาบ เขาไม่มีจิตใจและไร้เหตุผลเหมือนโจวเหวิน จิตใจการต่อสู้ของเขาคือจ่านเทียนจั่ว หนึ่งในสี่เทพสงคราม คู่ต่อสู้ตัวจริง

“เด็กไร้เดียงสา” โจวเหวินถอนหายใจในใจและกำเม็ดยาดาบไว้ในมือ