I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - ตอนที่ 1591

ใบหน้าของหลี่ซวนแดงก่ำ และพลังปราณภายในก็ยังไม่ตอบสนองใดๆ

　　 “เหลาโจว เจ้าแค่ไปเก็บก้อนหินข้างทางแล้วกลับมาหลอกข้าไม่ใช่หรือ?” หลี่ซวนมองโจวเหวินด้วยสายตาที่สงสัยและถาม

　　 “ข้าไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น” โจวเหวินเก็บยาอายุวัฒนะขึ้นมาแล้วพูดด้วยริมฝีปากว่า “คงเป็นเพราะเจ้าฝึกฝนไม่ได้สินะ ไม่งั้นเหล่าเซียนแห่งวิหารกำเนิดก็คงได้ใช้กัน ทำไมเจ้าถึงใช้ไม่ได้ล่ะ?”

“เช่ พี่ชาย ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เรื่องวิหารศักดิ์สิทธิ์น่ะ พี่ชาย ข้าจะสร้างเส้นทางของตัวเอง และดึงเหล่าเซียนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดกลับมา ให้พวกเขารู้ว่าใครคือเซียนแท้ที่แท้จริง ท่านพี่ซวนชอบทำตามใจตัวเอง ปล่อยให้คนอื่นไม่มีที่ไป” สีหน้าของหลี่ซวนนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกเลย

　　 “โอเค ฉันจะไปดูที่มิติเหล่านั้นเอง” โจวเหวินเหลาและเขาก็คุยเรื่องไร้สาระกันแล้วก็เดินออกไปนอกประตู โดยมีก้นหมีบิดไปมาตามหลังเขา

หลังจากโจวเหวินออกไป หลี่ซวนก็กระซิบอย่างขมขื่นว่า “ช่างน่าละอายเสียจริง กล้าดียังไงมาดูถูกข้า เมื่อข้าทำลายวิหารแห่งพลังปราณในอนาคต ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาฝึกฝนวิชาเทพไร้เทียมทานอีกต่อไป เจ้าจะไม่มีวันได้ใช้ประโยชน์จากใคร และจะกลายเป็นของไร้ค่าไปตลอดกาล”

　　หลี่ซวนไม่อยากได้ แต่เขาก็ไม่สามารถขอร้องได้จริงๆ ใครก็ตามที่ทำให้พลังเทพไร้เทียมทานของเขาแปดเปื้อน และผู้ที่ฝึกฝนอย่างแท้จริงในวิหารแห่งพลังกำเนิด มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถใช้พลังเทพกำเนิดได้ ไม่ต้องพูดถึงพวกที่ละเมิดลิขสิทธิ์นี้

　　โจวเหวินมองหมีที่เดินตามเขามา รู้สึกบางอย่างอยู่ตลอดเวลา แต่กลับจำไม่ได้ว่ามันคืออะไร

　　 “แปลกจัง ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนลืมอะไรไปตลอดเลย?” โจวเหวินขมวดคิ้ว แต่เมื่อคิดดูดีๆ ก็ไม่ได้นึกอะไรออกว่าลืมอะไรไป

　　 บูเออร์อยู่ในบ้านของเขา และนกตัวนั้นก็ยังคงปรับตัวอยู่ท่ามกลางภัยพิบัติทางธรรมชาติ ละมั่งตัวนั้นคอยติดตามบูเออร์มาตลอด แต่บูเออร์กลับไม่ตามไป นี่จึงเป็นเหตุผลที่โจวเหวินมั่นใจว่าจะเลี้ยงบูเออร์ไว้ในบ้านของเขา

　　 มีละมั่งอยู่ข้างๆ บูเออร์ แม้ว่าพวกมันจะเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเกินกว่าจะรับมือได้ ละมั่งก็สามารถหนีไปพร้อมกับบูเออร์ได้

　　โจวเหวินคิดอย่างรอบคอบ แต่ก็ยังไม่คิดว่าจะมีอะไรขาดหายไป จึงเปิดมิติที่สับสนวุ่นวายนั้นออก แล้วนับอีกครั้ง

　　ในขณะนั้น โจวเหวินก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาลืมไป สองพี่น้องหลี่ซีและหลิมยังคงถูกเขาทิ้งไว้ในพื้นที่วุ่นวายนั้น

　　 “จะลืมพวกเขาได้อย่างไร” โจวเหวินเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น จึงปล่อยพวกเขาไปก่อน

　　 “ท่านอาจารย์” หลังจากที่ลิซและลิน่าออกมา พวกเธอก็กราบไหว้โจวเหวินทันที พวกเธอถูกขังไว้นานมาก จึงไม่มีความรู้สึกขุ่นเคืองใจเลย

　　 “ลุกขึ้น จากนี้ไปห้ามเรียกฉันว่าท่านอาจารย์” แต่ในเมืองแห่งความไร้ความเสียใจนั้นไม่เป็นไรหรอก ถ้าหากมีใครในสหพันธ์ถูกลิสและลิมเรียกท่านอาจารย์ รับรองว่าสนุกแน่

　　 “จอมมาร…” ลีซี่และหลิมต้องการกลับมาเป็นจอมมารอีกครั้ง แต่โจวเหวินห้ามไว้

　　 “พวกเจ้าห้ามเรียกข้าว่าท่านลอร์ดปีศาจ ต่อไปนี้ต้องเรียกข้าว่าโจวเหวิน นี่คือคำสั่ง” โจวเหวินรู้ว่าการต่อรองคงไม่ได้ผล จึงพูดออกไปตรงๆ

　　 “ค่ะ… ท่าน… โจว… เหวิน…” แม้ว่าสองพี่น้องจะไม่รู้ว่าทำไมท่านปีศาจถึงต้องการให้พวกเธอเรียกแบบนั้น แต่พวกเธอก็ยินดีที่จะเชื่อฟังโดยไม่มีเงื่อนไข พวกเธอไม่รู้ว่าคำว่า โจว เหวิน หมายความว่าอย่างไร

　　เมื่อพวกเขาเรียกชื่อโจวเหวิน พวกเขากลับนึกถึงจอมมารในใจ และออกเสียงชื่อนั้นอย่างให้เกียรติ ดังนั้นเมื่อพวกเขาเรียกชื่อโจวเหวิน มันจึงทำให้คนรู้สึกว่าการออกเสียงนั้นแปลกๆ เล็กน้อย

　　หลังจากสองพี่น้องลุกขึ้นยืน พวกเธอก็พบว่ามีพืชพันธุ์นานาชนิดอยู่ทั่วทุกหนแห่ง รวมทั้งแมลงและสัตว์ต่างๆ ในป่า นกบินอยู่บนท้องฟ้า และหมีอยู่ข้างๆ โจวเหวิน

　　 พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองที่ไร้ซึ่งความเสียใจ พวกเขาไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้ที่ไหนมาก่อน พวกเขาคิดว่าที่นี่คือสวรรค์อย่างแท้จริง

　　 “ที่นี่…คือสวรรค์หรือ?” ลิซี่และลิมพึมพำอย่างงงๆ

　　 “แน่นอนว่าไม่ใช่สวรรค์ มนุษย์เราอยู่ในน้ำลึกและอาจตายได้ทุกเมื่อ ถ้ามีสวรรค์จริง ก็คงไม่มีใครอยากไปสวรรค์หลังจากตายหรอก” โจวเหวินกล่าวในใจ

　　 “ฉันขอโทษ… ฉันขอโทษ…” ลิซี่และลิมนึกขึ้นได้ว่าเจ้านายของพวกเขาคือปีศาจ จะไปขึ้นสวรรค์ก่อนได้อย่างไร จึงรีบฟ้องร้องทันที

“ที่นี่มีมนุษย์มากมายเหมือนกับในเมืองแห่งความไม่สำนึกผิด แต่คนที่นี่แตกต่างจากมนุษย์ในเมืองแห่งความไม่สำนึกผิด มนุษย์ที่นี่หลายคนชั่วร้ายและอาจฆ่าพวกคุณได้ทุกเมื่อ ดังนั้นหากในอนาคตพวกคุณพบเจอมนุษย์คนอื่น อย่าพูดคุยกับพวกเขาอย่างไม่ระมัดระวัง และห้ามบอกใครเกี่ยวกับเรื่องที่พวกคุณมาจากเมืองแห่งความไม่สำนึกผิด และทุกอย่างในอนาคตจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของข้า…” โจวเหวินกล่าวเช่นนั้นเพื่อให้พวกเขาค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตบนโลก

　　ลีซี่และหลิมตั้งใจฟังคำสอนของโจวเหวินและจดจำทุกคำพูดของโจวเหวินไว้ในใจ

　　 “ลี่ซี่ ปลดปล่อยออร่าแห่งพรของเธอออกมา” หลังจากที่โจวเหวินอธิบายทุกอย่างที่เธอคิดออกแล้ว เธอก็นึกถึงความสามารถของลี่ซี่ และอยากลองดูว่าออร่าแห่งพรของเธอมีบทบาทอย่างไร

　　 ชีวิตและจิตวิญญาณของลิซี่ล้วนเป็นพลังแห่งพร และพลังแห่งคำสาปของลิม ต่างก็มีประโยชน์

　　 “ค่ะ โจวเหวิน” ลี่ซี่ใช้พลังชีวิตของเธอทันที

ฉันเห็นรัศมีวงกลมอยู่ใต้ฝ่าเท้าของลิซี่ คล้ายกับลวดลายดอกบัวที่ค่อยๆ บานสะพรั่งเป็นวงกลม ~www.mtlnovel.com~ เมื่อยืนอยู่ใกล้ๆ เธอ สัมผัสได้ถึงพลังประหลาดที่แทรกซึมอยู่ภายในร่างกาย ยิ่งเข้าใกล้ลิซี่มากเท่าไหร่ การรับรู้ก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น

　　แม้ว่าพลังนี้จะไม่ช่วยเพิ่มคุณภาพ แต่ก็ทำให้โจวเหวินรู้สึกสบายใจ

　　 “พลังแห่งพรของคุณมีประโยชน์อะไร?” โจวเหวินถาม

　　 “ถ้าฉันไปหาหญ้ารากหิน ฉันก็จะเจอมากกว่านี้” ลิซี่ตอบอย่างเขินอาย

“มันน่าสงสารจัง! ในสถานที่แบบนั้น แม้แต่พรสวรรค์และความสามารถที่ดีที่สุดก็ไร้ประโยชน์” โจวเหวินพาลีซี่และหลิมไปยังมิติใกล้เคียง พวกเขาสามารถค้นหามิติถัดไปได้สักครั้ง หรือลองดูว่าพลังแห่งพรจะช่วยเขาได้มากแค่ไหน

　　 ที่จริงแล้วโจวเหวินไม่ได้หวังอะไรมากนัก เพราะระดับของลี่ซี่นั้นต่ำเกินไป อยู่ในระดับมหากาพย์เท่านั้น

　　โจวเหวินไม่ได้ถามว่าพลังปราณของเธอแข็งแกร่งแค่ไหนในตอนนี้ ตราบใดที่มันมีผลในทางปฏิบัติ ถ้าหากในอนาคตเธอมีโอกาสได้รับการเลื่อนขั้นไปสู่ระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติ พลังปราณขนาดใหญ่ก็จะทรงพลังอย่างแท้จริง

　　แน่นอนว่ามันก็ขึ้นอยู่กับว่าลี่ซี่และหลิมจะมีแผนการอื่นหลังจากที่พวกเขาลงมายังโลกหรือไม่ โจวเหวินไม่ได้ตั้งใจจะเริ่มฝึกฝนพวกเขาในตอนนี้

　　เมื่อเดินตามทิศทางที่แผนที่ระบุไว้ โจวเหวินก็เห็นไข่สีขาวขนาดเท่าไข่นกกระจอกเทศวางอยู่บนพื้นหญ้าข้างหน้า เปลือกไข่ขาวนั้นราวกับเครื่องเคลือบดินเผา

　　 “ไม่ใช่เหรอ? พลังแห่งพรทำงานแบบนี้เหรอ? คุณสามารถเก็บไข่ที่เกี่ยวข้องได้เมื่อเดินไปตามทาง!” โจวเหวินใช้ตี้ติงสแกนไปรอบๆ และไม่พบการซุ่มโจมตีหรือสิ่งมีชีวิตอื่นใด

　　 “วันนี้โชคดีจริงๆ เลยสินะ?” โจวเหวินหยิบโทรศัพท์ออกมาลูบสัตว์เลี้ยงตัวนั้น มันเป็นไข่สัตว์เลี้ยงจริงๆ