ชายาเคียงหทัย - ตอนที่ 377-6 บัลลังก์และสำยเลือด

เยี่ยอิ๋งไม่ใช่คนที่ทนรับความกดดันได้ ม่อจิ่งหลีใช้ ก าลังเพียงเล็กน้อย นางก็ยอมสารภาพว่ามีสาวใช้ข้าง กายคนหนึ่ง องครักษ์สองสามนาย และผู้ดูแลจวนอีกคน หนึ่งเป็นคนของต าหนักติ้งอ๋อง แต่น่าเสียดายที่เมื่อม่อจิ่ง หลีส่งคนไปจับพวกเขา พวกเขาก็หนีกันไปไกลแสนไกล แล้ว

ในห้องของเยี่ยอิ๋ง ม่อจิ่งหลีนั่งอยู่บนเก้าอี้จ้องมอง เยี่ยอิ๋งที่ล้มลงไปนั่งอยู่บนพื้น ตามตัวนางเต็มไปด้วย บาดแผล เยี่ยอิ๋งฝืนทนความเจ็บปวดไว้พูดว่า “สิ่งที่ควร บอกเจ้า ข้าบอกไปหมดแล้ว ซู่อวิ๋น…”

ม่อจิ่งหลีพูดอย่างเย็นชาว่า “ม่อซู่อวิ๋นเป็นลูกของ อดีตฮ่องเต้ ไม่ใช่ลูกของเจ้า”

เยี่ยอิ๋งชะงัก เบิกตามองม่อจิ่งหลีอย่างไม่อยากเชื่อ ม่อจิ่งหลีขมวดคิ้วพูดว่า “ต าหนักติ้งอ๋องโกหกเจ้า”

书呆子

ในขณะที่พูดประโยคนี้ ม่อจิ่งหลีได้ตัดสินใจทิ้งลูกคนนี้ แล้ว ไม่ใช่เพียงเพราะบัลลังก์หรือเพราะปมในใจที่มี ต่อม่อซู่อวิ๋น แต่เพราะข่าวนี้แพร่งพรายออกมาจาก ต าหนักติ้งอ๋องด้วย ม่อจิ่งหลีไม่อาจไม่สงสัยว่าข่าวนี้เป็น หลุมพรางได้ ส่วนลูกคนนั้นของเขาที่หายตัวไปอย่างไร้ ร่องรอยถูกม่อจิ่งฉีฆ่าตายไปนานแล้ว ในเมื่อหายไปนาน เช่นนี้ ก็… ถือเสียว่าไม่เคยมีลูกคนนี้เลยไม่ดีกว่าหรือ

“ไม่!” เยี่ยอิ๋งส่ายศีรษะ “ไม่ ต าหนักติ้งอ๋องไม่ โกหกเรื่องแบบนี้กับข้าแน่ ข้ารู้… ซู่อวิ๋นและลูกของข้า เกิดห่างกันเพียงสามวัน จะบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไร…ข้ารู้ ว่าเมื่อครู่นี้เจ้าเรียกหลี่ซื่อมาถามความ นางต้องรู้แน่ ข้า จะไปถามนาง!” ในขณะที่พูดนั้น นางก็ลุกขึ้นยืนท าท่าจะ เดินออกไปข้างนอก

“ช้าก่อน!” ม่อจิ่งหลีพูดเสียงเย็นชา “ร่างกาย ไทเฮาไม่แข็งแรงนัก กลับวังไปพักผ่อนแล้ว เจ้าก็จงอยู่ใน

书呆子

ต าหนัก ท าตัวให้ดีๆ ตอนนี้ข้าไม่มีเวลามาจัดการเจ้า จง อย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวายอีก!”

“ไม่… จิ่งหลี!” เยี่ยอิ๋งนิ่งงัน ส่ายศีรษะอย่าง หวาดกลัว ทันใดนั้นก็โผเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าม่อจิ่งหลี นางกอดขาของเขาไว้ น้ าตานองอาบแก้มพูดว่า “จิ่งหลี เจ้ารู้ เจ้ารู้ว่าซู่อวิ๋นคือลูกของเรา ข้าขอร้องล่ะ ไว้ชีวิตเขา เถิด เขาเป็นลูกเพียงคนเดียวของเจ้า เป็นลูกเพียงหนึ่ง เดียวของเจ้าในตอนนี้นะ”

เมื่อเห็นเยี่ยอิ๋งร้องไห้ฟูมฟาย สีหน้าม่อจิ่งหลีพลัน ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขายกมือขึ้นลูบผมเยี่ยอิ๋งเบาๆ พูดเสียงเบาว่า “เขาไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เกิด และไม่ได้รับ การรักษาอย่างถูกต้อง ถึงอย่างไรก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานอยู่ แล้ว เจ้าเชื่อข้าเถิด ต่อไปเรามีลูกด้วยกันอีกได้”

“ไม่… ไม่ได้…” เยี่ยอิ๋งส่ายศีรษะ

书呆子

ทันใดนั้น ศีรษะเขาก็ขึงตึง ม่อจิ่งหลีกระชากผม ของเยี่ยหลีเพื่อให้นางสบตาตนเอง เขาพูดนิ่งเรียบว่า “ได้สิ ขอแค่เจ้าเชื่อฟังข้า รอเมื่อข้าขึ้นครองราชย์แล้ว ข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นไทเฮา”

เยี่ยอิ๋งกรอกตาลอกแลก พึมพ าว่า “แต่งตั้งข้าเป็น ไทเฮาหรือ”

ม่อจิ่งหลีพยักหน้า “ใช่แล้ว ขอแค่เจ้าเชื่อฟังข้า ข้า จะไม่เอาผิดเรื่องที่ก่อนหน้านี้เจ้าไปมาหาสู่กับต าหนักติ้ง อ๋อง เพียงแต่… เจ้าต้องช่วยข้าเรื่องหนึ่ง บอกข้ามาว่าเจ้า รู้จักสายสืบต าหนักติ้งอ๋องที่ใดในหนานจิงอีก ข้ารู้ว่า ไม่ได้มีเพียงในต าหนักติ้งอ๋องแน่”

“…”

“ข้าไม่รู้แล้วจริงๆ” เยี่ยอิ๋งหลุบตาลงพูด

书呆子

ม่อจิ่งหลีพูดเสียงอ่อนโยน “เจ้าลองคิดดูดีๆอีกครั้ง ข้ารู้ว่าแต่ก่อนข้าท าไม่ดีกับเจ้า แต่ว่าเจ้าดูสิ ตอนนี้ใน ต าหนักมีเพียงเจ้าคนเดียวแล้ว จะว่าไปแล้ว ก็มีเพียงเจ้า คนเดียวเท่านั้นที่เป็นชายาเอกของต าหนักหลีอ๋องมิใช่ หรือ พวกเขาส่งจดหมายออกมาอย่างไร ข้าจ าได้ว่าคน เหล่านั้นไม่ใช่คนที่ออกจากเมืองอย่างง่ายดายได้ พวก เขาย่อมมีผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยใช่หรือไม่”

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม ม่อจิ่งหลีก็เดินอารมณ์ ดีออกจากห้องของเยี่ยอิ๋ง องครักษ์ที่แต่เดิมคอยเฝ้า เยี่ยอิ๋งอยู่นอกเรือนก็กลับกันไปหมดเช่นกัน

เยี่ยอิ๋งนั่งเหม่ออยู่บนพื้นในห้อง ผ่านไปนาน มุม ปากนางก็เผยรอยยิ้มอันหดหู่ออกมา “ม่อจิ่งหลี… เจ้า มันคนสารเลว… เมื่อเช่นนี้ ก็อย่าโทษข้าแล้วกัน… ”

ก่อนที่ม่อจิ่งหลีจะมาหานางนั้น องครักษ์ลับ ต าหนักติ้งอ๋องสองสามนายในต าหนักหลีอ๋องและคนที่

书呆子

อยู่ข้างกายเยี่ยอิ๋งก็ถอยกลับกันไปแล้ว ก่อนจากไป ทิ้ง ค าพูดที่เยี่ยหลีก าชับไว้กับเยี่ยอิ๋งว่า “เจ็ดส่วนจริงสาม ส่วนเท็จ หากอยากช่วยม่อซู่อวิ๋นจริง รู้ว่าอะไรควรพูดมิ ควรพูดเป็นดีที่สุด”

ครั้งนี้ เยี่ยอิ๋งท าได้ดีมาก คนที่ม่อจิ่งหลีสืบทราบไป เป็นเพียงสายสืบในหนานจิงสองสามนายที่ไม่ส าคัญมาก นักเท่านั้น มิหน าซ้ าตอนนี้พวกเขาส่วนใหญ่คงแยกย้าย กันหนีไปหมดแล้ว ส่วนคนที่ส าคัญจริงๆนั้น เยี่ยอิ๋งไม่ได้ หลุดพูดไปเลยสักค าเดียว นางไม่รู้ว่าเยี่ยหลีจะช่วยลูก ของนางได้หรือไม่ ม่อจิ่งหลีพูดถูก เด็กคนนั้นมีชีวิตอยู่ได้ อีกไม่นานแล้ว และทั้งหมดนี้… เป็นเพราะฝีมือนางเอง เพราะนางก็เห็นแก่ความโลภต่อต าแหน่งไทเฮา จอมปลอมนั่น แม้นางรู้ดีว่าเสียนเจาไท่เฟยวางยาพิษเด็ก คนนั้น นางก็ไม่ได้คิดจะห้ามปราม ยิ่งไปกว่านั้น นาง ไม่ได้บอกผู้ใดในต าหนักติ้งอ๋องเลยแม้เพียงคนเดียว

书呆子

เพราะนางท าให้เขาเป็นอย่างนั้น… เยี่ยหลีบอกว่านาง จะต้องเสียใจ… นางไม่เคยรู้สึกเสียใจเท่าตอนนี้มาก่อน… นางหวังเพียงว่าจะมีคนแก้แค้นแทนลูกของนาง

ม่อจิ่งหลีบอกว่ายังมีลูกได้อีก แต่ไม่หรอก นางจะ ไม่มีวันมีลูกอีกแล้ว แม้จะมี ก็จะไม่ใช่กับเขาอีกตลอดไป