ชายาเคียงหทัย - ตอนที่ 383-2 จู่โจมยำมวิกำล

เยียหลี่ว์เหยี่ยถอนหายใจพร้อมเอ่ยว่า “ก็ใช่ แม่ ทัพเฮ่อเหลียนและท่านลุงมีค าแนะน าอันใดหรือไม่”

เฮ่อเหลียนเจินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ยามพรุ่งเป็นช่วงวันขึ้นปีใหม่ของต้าฉู่ ถึงตอนนั้นทั้งบน และล่างของกองทัพตระกูลม่อจะต้องเฉลิมฉลองกันอย่าง แน่นอน เป็นช่วงที่ความระแวดระวังภัยของกองทัพ ตระกูลม่อจะหย่อนยานลงมากที่สุด กองทัพของพวกเรา สามารถอาศัยโอกาสนี้ลอบจู่โจมได้พ่ะย่ะค่ะ”

“จะได้หรือ” เยียหลี่ว์เหยี่ยลังเลอยู่บ้าง ม่อซิว เหยาเป็นแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงไม่เป็นสองรองใครในยุคสมัย นี้เช่นกัน จะกระท าผิดพลาดในเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ เฮ่อ เหลียนเจินเอ่ย “ผู้ที่ลงมือก่อนนั้นย่อมได้เปรียบ ความ อดทนอดกลั้นที่ผ่านมาของกองทัพพวกเรา จะท าให้

书呆子

เหล่าทหารสูญเสียขวัญก าลังใจยิ่งกว่าการถูกกองทัพ ตระกูลม่อบีบบังคับให้ถอยร่นนะพ่ะย่ะค่ะ”

เยียหลี่ว์เหยี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ แล้วเอ่ยว่า “ท าตามที่ท่านลุงกล่าวมาก็แล้วกัน”

คืนวันนี้ แสงไฟที่สว่างโชติช่วงและเสียงหัวเราะ ด้วยความปีติยินดีดังขึ้นไม่ขาดสายในค่ายทหารกองทัพ ตระกูลม่อ กระทั่งค าสั่งเข้มงวดอย่างการห้ามดื่มสุรา เนื่องจากอยู่ระหว่างกรีธาทัพในยามปกติก็ผ่อนปรนลง ชั่วคราวเช่นกัน ทั่วทั้งค่ายทหารจึงอบอวลไปด้วยกลิ่น หอมฉุนของสุรา

เหล่าทหารหาญหลายสิบคนนั่งล้อมวง ร่ าสุรากิน เนื้อรอบกองไฟกันอย่างส าเริงส าราญ ยามนี้ม่อซิวเหยา เยี่ยหลี และขุนพลทุกคนก็มาร่ าสุราร่วมกับเหล่าทหารใน ค่ายด้วยเช่นกัน แม้ว่าอากาศในคิมหันต์ฤดูจะเหน็บ หนาว แต่ทั้งค่ายทหารล้วนเต็มไปด้วยความอุ่นร้อนจาก

书呆子

เปลวไฟทุกหนแห่ง เหล่าทหารหาญร่ าสุราร้อนแรง จึงไม่ รู้สึกถึงความเหน็บหนาวของคิมหันต์ฤดูเลยแม้แต่น้อย กระทั่งม่อตัวน้อยก็นั่งอยู่ข้างกายม่อซิวเหยาและเยี่ยหลี ด้วย ใบหน้างดงามเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

กลางดึก กองก าลังทหารม้าเป่ยหรงเคลื่อนตัวเข้า มาใกล้ค่ายทหารกองทัพตระกูลม่ออย่างเงียบเชียบ ห่าง ออกไปสามสี่ลี้ สามารถได้ยินเสียงโห่ร้องอึกทึกดังลอยมา จากในค่ายทหารกองทัพตระกูลม่อ และยังมีแสงไฟที่ แทบจะส่องสว่างไปเกือบครึ่งฟ้า ท าให้ทหารแคว้นเป่ย หรงที่ได้รับค าสั่งให้มาลอบโจมตีในยามวิกาลรู้สึกหนาว เหน็บจนยากจะเกินทนเพิ่มขึ้นกว่าเดิม ทุกคนอดไม่ได้ที่ จะเกิดความรู้สึกอิจฉาทหารตระกูลม่อขึ้นมาติดหมัด

“ช่างโชคดีเสียจริง พวกเราหิวโซอยู่ที่นี่ แต่พวก เขากลับมีสุราให้ดื่มมีเนื้อให้กิน” ทหารเป่ยหรงนายหนึ่ง ตัวสั่นพลางบ่นเสียงเบา คนที่อยู่ข้างกายเขาก็พยักหน้า

书呆子

เป็นการสนับสนุน “นั่นน่ะสิ กองทัพตระกูลม่ออุดม สมบูรณ์มากกว่าพวกเราจริงๆ ยามนี้พวกเราจะกินเนื้อ สักมื้อยังยากเลย ได้ยินมาว่าพวกเขากินเนื้อกันทุกวัน” ยามนี้เส้นทางจากแคว้นเป่ยหรงมายังต้าฉู่ถูกตัดขาด เสบียงอาหารที่จะส่งมายังกองทัพนั้นไม่สามารถส่งมาได้ นับตั้งแต่กองทัพตระกูลม่อเริ่มเผชิญหน้ากับแคว้นเป่ย หรง ชาวบ้านจ านวนมากที่ฝืนทนอยู่ภายใต้การควบคุม ของแคว้นเป่ยหรงล้วนวิ่งไปอยู่กับกองทัพตระกูลม่อ พวกเขาจะแย่งก็แย่งชิงไม่ได้ ดังนั้นเสบียงอาหารของ กองทัพจึงร่อยหรอลงมาก แม้ว่าจะมีก าลังทหารมาก แต่ ส าหรับแคว้นเป่ยหรงแล้วทหารม้านั้นส าคัญที่สุด หากไม่ สุดวิสัยจริงๆ จะไม่ฆ่าม้าอย่างเด็ดขาด ดังนั้นผู้ที่ล าบากก็ คือเหล่าทหารหาญแคว้นเป่ยหรงที่คุ้นเคยกับการกินเนื้อ ชิ้นโต ร่ าสุราเหยือกใหญ่ ที่จ าเป็นต้องเรียนรู้การหัดกิน ธัญพืชหยาบๆ ให้อิ่มท้องอย่างชาวจงหยวน

书呆子

“รอจนถึงตอนที่พวกเราโจมตีและยึดค่ายทหาร กองทัพตระกูลม่อได้ก่อนเถิด สิ่งของเหล่านั้นก็จะเป็น ของพวกเราโดยปริยาย” ทหารอีกนายหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วย ความรู้สึกเฝ้ารออยู่บ้าง

“ถูกต้อง…เมื่อแย่งชิงเสบียงอาหารของกองทัพ ตระกูลม่อมาได้ พวกเราต้องเฉลิมฉลองกันดีๆ สักครา!” คนอื่นๆ ก็เห็นด้วยเป็นอย่างมาก พากันเฝ้ารอโอกาสที่ จะแย่งชิงเสบียงอาหารจากกองทัพตระกูลม่อมาได้เป็น อย่างมาก

กองทัพแคว้นเป่ยหรงที่เตรียมลอบโจมตีเฝ้ารออยู่ ด้านนอกห่างจากค่ายทหารตระกูลม่อไปไม่กี่ลี้อยู่หนึ่งถึง สองยาม ก็ดูเหมือนว่าจะเห็นแสงไฟในค่ายทหารกองทัพ ตระกูลม่อค่อยๆ ดับลง เสียงอึกทึกครึกโครมก่อนหน้านี้ ก็เงียบลงไม่น้อย จึงรับรู้ได้ว่าเหล่าทหารกองทัพตระกูล ม่อเฉลิมฉลองกันเรียบร้อย และเตรียมตัวจะพักผ่อนแล้ว

书呆子

พวกเขารออยู่ครึ่งค่อนคืน ก็เพื่อที่จะรอให้เหล่าทหาร กองทัพตระกูลม่อทั้งบนและล่างร่ าสุราจนมึนเมาและ หมดสภาพถึงค่อยลงมือ

เฮ่อเหลียนเผิงที่เป็นผู้น าทัพอยู่ด้านหน้าเห็นว่าสบ โอกาสแล้ว จึงกระซิบสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาถ่ายทอด ค าสั่งลงไป เหล่าทหารเป่ยหรงที่เดิมแอบซุ่มอยู่ในพื้นที่ที่ ปกคลุมไปด้วยหิมะก็เริ่มมีการเคลื่อนไหว มุ่งหน้าไปยัง ค่ายทหารกองทัพตระกูลม่ออย่างรวดเร็ว

เมื่อเข้าไปใกล้ค่ายทหารกองทัพตระกูลม่อ เฮ่อ เหลียนเผิงก็เห็นว่าค่ายทหารกองทัพตระกูลม่อในยามนี้ มืดสนิทเงียบสงัด จึงอดไม่ได้ที่จะหยุดชะงัก ขุนพลที่อยู่ ข้างกายไม่เข้าใจ จึงกระซิบถามเสียงเบาว่า “ท่านแม่ ทัพ?”

เฮ่อเหลียนเผิงเอ่ยด้วยน้ าเสียงเคร่งขรึม “ผิดปกติ” แม้ว่ากองทัพตระกูลม่อจะแย่แค่ไหน แต่ก็ไม่ควรจะไร้

书呆子

ความเคลื่อนไหวทั้งที่พวกเขาเดินเข้ามายังจุดที่ใกล้ขนาด นี้ ดูอย่างไรก็เหมือนกับหลุมพรางหลุมหนึ่ง เมื่อได้ยินเฮ่อ เหลียนเผิงเอ่ยเช่นนี้ ทุกคนจึงอดเคร่งเครียดขึ้นมามิได้ จ้องมองอย่างระแวดระวัง “ท่านแม่ทัพหมายความว่า…” ในใจเฮ่อเหลียนเผิงเกิดความรู้สึกที่ไม่ดีมากกว่าเดิม เอ่ย ด้วยน้ าเสียงเฉียบขาดทันทีว่า “ถอย!”

ทว่า คิดจะมานั้นง่ายดาย แต่จะกลับไปก็ไม่แน่ว่า จะง่ายดายเช่นนั้น ท่ามกลางความมืด แสงสว่างของคบ ไฟปรากฏขึ้นในฉับพลันทันใด เสียงหัวเราะดังลอยมา จากที่ไม่ไกล “แม่ทัพเฮ่อเหลียน ในเมื่อมาแล้ว เหตุใด ต้องรีบร้อนจากไปด้วยเล่า” เห็นเพียงแค่ทหารตระกูล ม่อที่เต็มไปด้วยขวัญก าลังใจพุ่งตัวออกมาจากความมืด อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ปิดล้อมทหารม้าเป่ยหรง เอาไว้ตรงกลาง แม่ทัพหนุ่มที่อายุสิบเจ็ดสิบแปดปีนาย หนึ่งสวมชุดเกราะทหารสีด ายามออกรบควบม้าออกมา

书呆子

มองมาทางเฮ่อเหลียนเผิงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พลางเอ่ย ว่า “คืนวันส่งท้ายปีเก่า ท่านแม่ทัพเฮ่อเหลียนมาคารวะ ข้าเนื่องในโอกาสวันปีใหม่หรอกหรือ”

“อวิ๋น ถิง!” หลังจากผ่านการปะทะกันมาหลาย ครั้งในช่วงหลายวันมานี้ เป็นธรรมดาที่เฮ่อเหลียนเผิงจะ มีความเข้าใจต่อเหล่าแม่ทัพกองทัพตระกูลม่อไม่น้อย จึง ไม่รู้สึกแปลกหน้าต่ออวิ๋นถิง แม่ทัพที่พระชายาให้ ความส าคัญผู้นี้แต่อย่างใด

อวิ๋นถิงเอ่ยยิ้มๆ อย่างภูมิใจ “เป็นข้าเอง หลายวัน มานี้แม่ทัพเฮ่อเหลียนสบายดีหรือไม่”

เฮ่อเหลียนเผิงหลุบตาลง คิ้วขมวดเล็กน้อย จู่ๆ ก็ รู้สึกตื่นตระหนกในใจ เงยศีรษะขึ้นทันควัน พลางเอ่ยว่า “ในค่ายทหารมีเจ้าเพียงผู้เดียวหรือ!” เรื่องใหญ่อย่าง การที่กองทัพแคว้นเป่ยหรงลอบโจมตีเช่นนี้ ในกองทัพ ตระกูลม่อกลับมีอวิ๋นถิงออกมาเพียงแค่คนเดียว ถ้าหาก

书呆子

ไม่ใช่ว่าคนของต าหนักติ้งอ๋องหยิ่งยโส ดูแคลนชาวเป่ย หรงแล้วล่ะก็ นั่นก็คือ…ยามนี้ภายในค่ายทหารกองทัพ ตระกูลม่อนั้นไม่มีผู้อื่นอยู่เลยแม้แต่ผู้เดียว ยามนี้อวิ๋นถิง คือแม่ทัพเพียงผู้เดียวในที่แห่งนี้

อวิ๋นถิงก็ไม่ปิดบังเช่นกัน เอ่ยยิ้มๆ ด้วยท่าทางตก ตะลึงอยู่บ้างว่า “แม่ทัพเฮ่อเหลียนนั้นช่างมีวิสัยทัศน์ มากจริงๆ” ความหมายในที่นี้ก็เป็นการยอมรับว่าในยาม นี้ ค่ายทหารกองทัพตระกูลม่อมีเพียงแค่เขา อวิ๋นถิงเป็น ผู้จัดการดูแลแต่เพียงผู้เดียว

การยอมรับของอวิ๋นถิงกลับไม่ได้ท าให้เฮ่อเหลียน เผิงดีใจ แต่กลับท าให้ในใจเกิดความรู้สึกกระสับกระส่าย ขึ้นมา มีเพียงแค่อวิ๋นถิงผู้เดียว เฮ่อเหลียนเผิงไม่แน่ว่าจะ ไร้ความสามารถในการยึดค่ายทหารกองทัพตระกูลม่อได้ แต่หากเป็นเพียงแค่ค่ายทหารที่กลวงเปล่าแห่งหนึ่ง ยึด มาได้แล้วจะมีประโยชน์อันใด ที่ส าคัญยิ่งกว่าก็คือ…ม่อ

书呆子

ซิวเหยาและเยี่ยหลีน าเหล่าแม่ทัพนายกองคนอื่นๆ ไปยัง ที่ใดกัน

เทียบกับเฮ่อเหลียนเผิงที่จิตใจหนักอึ้งแล้ว อวิ๋นถิง กลับมีท่าทางสมปรารถนา อิ่มอกอิ่มใจ ราวกับไม่กังวล เรื่องที่ผู้ใต้บังคับบัญชาจ านวนไม่ถึงหมื่นของตนเองจะถูก กองทัพของเฮ่อเหลียนเผิงปิดล้อม เขาเอ่ยยิ้มๆ ว่า “แม่ ทัพเฮ่อเหลียนอยากจะถามถึงที่อยู่ของท่านอ๋องและพระ ชายาใช่หรือไม่”

เฮ่อเหลียนเผิงเอ่ยเสียงเข้ม “แม่ทัพอวิ๋นโปรดแจ้ง ให้ทราบด้วย”

“แม่ทัพเฮ่อเหลียนคาดเดาได้แล้วมิใช่หรือ ท่าน อ๋องและพระชายาไปลอบโจมตีค่ายทหารแคว้นเป่ยหรง แล้ว” อวิ๋นถิงยิ้ม เอ่ยเสียงดังฟังชัด “แม่ทัพเฮ่อเหลียน ท่านคิดว่ามีเพียงพวกท่านชาวเป่ยหรงที่ลอบโจมตีเป็น

书呆子

หรือ หากกล่าวถึงต าราพิชัยสงครามแล้วล่ะก็ พวกเรา ชาวจงหยวนต่างหากที่เป็นผู้ริเริ่ม!”

เฮ่อเหลียนเผิงสีหน้าเขียวคล้ าทันที ม่อซิวเหยา กับเยี่ยหลี น าเหล่าแม่ทัพนายกองเกือบทั้งหมดของ กองทัพตระกูลม่อไปลอบโจมตีค่ายทหารแคว้นเป่ยหรง ในยามค่ าคืน เห็นได้ชัดว่าจะต้องท าความปรารถนานี้ให้ เป็นจริง จึงเอ่ยเสียงเฉียบขาดว่า “ถอย! กลับค่าย เดี๋ยวนี้!”

อวิ๋นถิงยิ้มเยาะ “ค่ายทหารกองทัพตระกูลม่อเป็น สถานที่ที่ท่านคิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไปเช่นนั้นหรือ!” เมื่อโบกมือเหล่าทหารตระกูลม่อก็เข้าสกัดกั้นเส้นทาง การถอยของกองทัพแคว้นเป่ยหรงไว้ทันที กองทัพ ตระกูลม่อเลือกสถานที่ตั้งค่ายทหารได้ยอดเยี่ยมมาก กองทัพแคว้นเป่ยหรงคิดจะถอยกลับไปก็มีเพียงแค่ เส้นทางเดียวที่สามารถใช้เดินทางได้ แต่เส้นทางสายนั้น

书呆子

กลับถูกกองทัพตระกูลม่อที่ซุ่มโจมตีอยู่ด้านข้างตัดขาด ไป ส่วนเส้นทางอื่นๆ ไม่เพียงแต่จะขรุขระอันตราย ทั้งยัง ไม่รู้ว่าต้องอ้อมออกไปไกลกี่ลี้อีกด้วย เฮ่อเหลียนเผิงคิด จะกลับไปช่วยสนับสนุนค่ายทหารทัพใหญ่แคว้นเป่ยหรง ก็มีเพียงแต่ต้องบุกทะลวงผ่านอวิ๋นถิงที่อยู่เบื้องหน้า ออกไปให้ได้เท่านั้น