แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย - บทที่ 1236 สำนึกผิดที่ทำผิดร่วมกัน

พออวี๋หมิงหลำงเห็นสีหน้ำเธอก็กลัวเธอโกรธ รีบเปลี่ยน คำพูดเสียใหม่ ซึ่งเห็นได้ชัดว่ำกลัวเมียมำก

“ตอนนี้เมียผมทำอำหำรไม่ได้ ก็เพรำะท้องหนึ่งครั้งโง่ไป สำมปี ลูกในท้องส่งผลต่อควำมสำมำรถในกำรเข้ำครัวของเธอ!”

เด็กในท้องเสี่ยวเชี่ยนเพิ่งจะสำมเดือนกว่ำ ยังฟั งไม่รู้เรื่อง ถ้ำฟั งรู้เรื่องแล้วได้ยินพ่อใส่ร้ำยแบบนี้ล่ะก็ ไม่แน่อำจประท้วง แล้วก็ได้ ตกเป็นแพะรับบำปเฉย!

“ทำผิดก็ต้องยอมรับผิด ผมเป็นคนทำอำหำรวันนี้เอง อย่ำ ไปว่ำเธอเลย” ชีอวี่เซวียนยืดอกรับผิด เสี่ยวเชี่ยนแอบยกนิ้วโป้ง ให้เขำในใจ ไม่เสียแรงที่นับถือเป็นอำจำรย์ เวลำสำคัญแบบนี้มี ประโยชน์สุดๆ!

เสี่ยวเฉียงหน้ำบึ้งหนักกว่ำเดิม เขำถลึงตำใส่ชีอวี่เซวียน พยำยำมระงับอำรมณ์ไม่ให้ยกนิ้วกลำงกับถุยใส่หน้ำชีอวี่เซวียน ถ้ำไม่เห็นแก่ที่เป็นอำจำรย์ที่ปรึกษำของเมียเขำล่ะก็ อยำกอัด หมอนี่สักที

1 0 4 3 1

ผ่ำนไปสักพักกลิ่นในบ้ำนก็หำยไป อวี๋หมิงหลำงเห็นสภำพ เละเทะในครัวแล้วก็มุมปำกกระตุก เขำไม่อยำกเชื่อเลยจริงๆ ว่ำ นี่คือบ้ำนของเขำ ทำไมสองคนนี้ถึงได้อัจฉริยะงำนครัวแบบนี้?

“ไม่งั้นก็ออกไปกินข้ำงนอกจบเรื่อง” เสี่ยวเชี่ยนเสนอ

“คุณออกไปเล่นหมำกรุกกับตำแก่นั่นที่ห้องรับแขกไป ขอ เวลำผมหนึ่งชั่วโมง” อวี๋หมิงหลำงไม่อยำกพำเธอไปกินอำหำร นอกบ้ำน ใส่น้ำมันกับเกลือเยอะทั้งนั้น ไม่ดีต่อคนท้อง เขำพับ แขนเสื้อขึ้นเริ่มทำควำมสะอำดครัวพร้อมทำอำหำรไปด้วย

เสี่ยวเชี่ยนกับชีอวี่เซวียนมองหน้ำกัน แอบรู้สึกผิด ทำผิด ร่วมกันสร้ำงภำระให้คนอื่นเฉย

หลังจำกกินข้ำวและส่งชีอวี่เซวียนกลับไปแล้ว อวี๋หมิงหลำง ก็ทำท่ำเหมือนกำลังรอคิดบัญชีอยู่ คนฉลำดอย่ำงเสี่ยวเชี่ยน เธอเห็นแบบนั้นก็รู้แล้วว่ำโดนแน่ๆ ต้องชิงลงมือก่อนอย่ำเปิด โอกำสให้เสี่ยวเฉียงได้พูด!

“ไปทำงำนข้ำงนอกตั้งหลำยวันเหนื่อยหรือเปล่ำ?”

“ไม่เหนื่อย ไม่เหนื่อยเท่ำคุณที่เผำบ้ำนอย่ำงลำบำกยำก เข็ญหรอก”

1 0 4 3 2

เสี่ยวเชี่ยนเห็นท่ำไม่ดี หมอนี่ไม่ติดกับอีกทั้งยังกัดเรื่องนี้ไม่ ปล่อย ครั้นแล้วเธอจึงใช้แผนสอง

“วันนี้ฉันกับอำจำรย์ไปที่ศูนย์แม่และเด็กมำ อยำกรู้ไหมว่ำ พวกเรำทำอะไรกันบ้ำง?”

“ไปท ำอะไรมำ?” อวี๋หมิงหลำงเริ่มไม่สบอำรมณ์

เดิมเสี่ยวเชี่ยนอยำกเบนควำมสนใจของเขำ แต่เธอคงคิด ไม่ถึงว่ำคำพูดนี้ได้ค่อยๆ ปลุกควำมหึงที่ก่อตัวในใจเขำมำนำน แล้ว

เขำไม่ได้จะตำหนิเธอแต่ตำหนิตัวเองที่งำนยุ่งมำก ไม่มีเวลำ ไปตรวจครรภ์เป็นเพื่อนเธอ เรื่องแบบนี้ยังไงก็ไม่ควรต้องถึง ขนำดให้ชีอวี่เซวียนไปเป็นเพื่อนหรือเปล่ำ?

เขำเชื่อว่ำระหว่ำงสองคนนี้เป็นแค่ศิษย์อำจำรย์กัน แต่ อย่ำงไรเสียผู้หญิงกับผู้ชำยก็แตกต่ำงกัน ชีอวี่เซวียนมองเสี่ยว เชี่ยนเป็นตัวแทนลูกสำวที่ตำยไปเรื่องนี้เขำเข้ำใจ แต่หมอนั่น ดูแลตัวเองดีมำก ดูยังหนุ่มยังแน่น เวลำอยู่กับเสี่ยวเชี่ยนไม่ เหมือนพ่อลูก เขำเข้ำใจที่สองคนนี้สนิทกัน แล้วคนอื่นจะเข้ำใจ ด้วยหรือเปล่ำ?

1 0 4 3 3

ทำอำหำรจนครัวพังด้วยกันอันนี้เขำทนได้ แต่นี่ยังจะไปที่ ศูนย์แม่และเด็กด้วยกันอีก?!

พูดตำมตรงก็คือ เสี่ยวเฉียงหึง

เสี่ยวเชี่ยนยังดูไม่ออกว่ำเขำไม่พอใจ เธอยังเล่ำต่ออย่ำงมี ควำมสุข

“อำจำรย์หำงำนที่เจ๋งสุดๆ ให้ เขำให้ฉันเป็นคนนำพ่อแม่ ลูกทำกิจกรรมร่วมกัน วิธีสอนของเขำมันแปลกใหม่มำก พอฉัน เห็นแล้ว”

“ผมบอกให้คุณอยู่บ้ำนดูแลตัวเองไม่ใช่เหรอ? คุณจะ ออกไปท ำไม? เงินในบ้ำนไม่พอคุณใช้เหรอ?”

คำพูดของอวี๋หมิงหลำงเหมือนน้ำเย็นที่สำดเข้ำหำเสี่ยว เชี่ยน เธอเริ่มไม่พอใจบ้ำงแล้ว

“นี่มันเกี่ยวกับเงินเหรอ? ฉันแค่ท้องไม่ได้พิกำร วันๆ อยู่ บ้ำนน่ำเบื่อจะตำยออกไปหำอะไรทำมันจะเป็นอะไรนักหนำ?”

“คุณจะไปทำอะไรปรึกษำผมก่อนได้ไหม? อย่ำงน้อยก็ให้ ผมรับรู้ว่ำมีอันตำยหรือเปล่ำ เหนื่อยหรือเปล่ำ!”

1 0 4 3 4

ไม่บ่อยนักที่อวี๋หมิงหลำงจะพูดจำแบบนี้กับเสี่ยวเชี่ยน วันนี้ เขำเจอเรื่องเผำครัว แล้วยังต้องมำฟั งว่ำเสี่ยวเชี่ยนไปที่ โรงพยำบำลกับชีอวี่เซวียนอีก ด้วยควำมหึงหน้ำมืดทำให้เขำ พูดจำไม่ยอมเสี่ยวเชี่ยน

เสี่ยวเชี่ยนเองก็ไม่พอใจ แต่คิดได้ว่ำเธอกับเขำไม่เจอกัน หลำยวันไม่ควรเจอหน้ำกันก็ทะเลำะ เธอจึงระงับควำมโกรธแล้ว อธิบำย

“งำนที่อำจำรย์หำให้ฉันจะอันตรำยได้ยังไง? เขำดูแลฉันดี ขนำดนั้นมีเหรอจะปล่อยให้ฉันเหนื่อย? ก็แค่หำเกมไปเล่นกับ เด็กเล็กพร้อมกับสอนให้ผู้ปกครองเด็กรู้เรื่องที่พวกเขำไม่เคยรู้ มำก่อน ไม่เหนื่อย”

อวี๋หมิงหลำงได้ฟั งเธอพูดแบบนั้น ขณะที่กำลังจะถำม รำยละเอียดเสี่ยวเชี่ยนก็พูดต่อ

“อีกอย่ำง ปรึกษำกับนำยแล้วไงล่ะ นำยจะสู้คนเก่งระดับ โลกได้เหรอ?”

ประโยคนี้แหย่รังแตนชัดๆ

อวี๋หมิงหลำงไฟโกรธโหมกระพือ

1 0 4 3 5

“ใช่! ผมมันสู้เขำไม่ได้ ชีอวี่เซวียนนั่นดีทุกอย่ำง คุณถูกใจ เขำมำกกว่ำผม! แต่คุณอย่ำลืมนะว่ำผมต่ำงหำกที่เป็นสำมีคุณ ชีอวี่เซวียนนั่นเป็นใคร! ผมอยู่บ้ำนเขำจะมำก็ไม่เป็นไร แต่เวลำ ผมไม่อยู่บ้ำนเขำไม่รู้จักเลี่ยงเลยหรือไง?”

“จะเลี่ยงทำสำกกะเบืออะไร!” เสี่ยวเชี่ยนทนฟั งไม่ไหวเอำ หมอนตีใส่หน้ำเสี่ยวเฉียง เธอไม่อยำกฟั งคำพูดบั่นทอนจิตใจ ของเขำอีกจึงลุกขึ้นจะเดินออก

“จะไปไหน!” อวี๋หมิงหลำงยื่นมือไปขวำงเธอไว้ เสี่ยวเชี่ยน ผลักออก

“หนีออกจำกบ้ำน ไม่ถูกสิ ต้องกลับกัน นี่บ้ำนฉันท ำไมฉัน ต้องไป?”

เสี่ยวเชี่ยนชี้อวี๋หมิงหลำง “นำย ออกไป!”

พอได้ยินเสี่ยวเชี่ยนเอ่ยปำกไล่ อวี๋หมิงหลำงก็โมโหมำก กว่ำเดิม ถึงกับเส้นเลือดปูดตรงขมับ เขำกัดฟั นถำมเธอ

“คุณพูดอีกทีซิ!”

เวลำนี้เสี่ยวเชี่ยนเองก็โมโหเลือดขึ้นหน้ำ เธอพูดย้ำถึงสำม

1 0 4 3 6

ครั้ง

“ออกไป ออกไป ออกไป!”

“ได้! ถ้ำวันนี้ผมเข้ำประตูนี้อีกผมก็แซ่เดียวกับคุณแล้ว!” อวี๋หมิงหลำงโมโหหันตัวจะเดินออก แต่ก่อนไปยังไม่ลืมเรียก สมำชิกอื่นในบ้ำนด้วย

“คนสวยไปกัน! ทิ้งให้ผู้หญิงเอำแต่ใจคนนี้สำนึกผิดอยู่ใน บ้ำนคนเดียว!”

ปกติคนสวยสนิทกับอวี๋หมิงหลำงมำกกว่ำเสี่ยวเชี่ยน แต่ เวลำนี้มันรับรู้ได้ว่ำเจ้ำนำยทั้งสองคนง่อนแง่นใส่กัน มันมอง เสี่ยวเชี่ยนแล้วมองอวี๋หมิงหลำง สุดท้ำยขยับตัวไปอยู่ข้ำงหลัง เสี่ยวเชี่ยนไม่ยอมออกไป

อวี๋หมิงหลำงเห็นแล้วก็ยิ่งโมโห เขำชี้หน้ำคนสวยพลำงพูด ใส่อำรมณ์

“แกนี่มันสุนัขเลี้ยงไม่เชื่อง เสียแรงที่ฉันให้กินของอร่อยไป ตั้งเยอะ!”

เสี่ยวเชี่ยนได้ฟั งก็ยิ่งโกรธ เธอรู้สึกเหมือนเขำกำลังว่ำเธอไป

1 0 4 3 7

ด้วย จึงชี้หน้ำด่ำอวี๋หมิงหลำง

“อวี๋หมิงหลำงนำยมีสิทธิ์อะไรมำด่ำสุนัขของฉัน! นำย ออกไปฉันจะจัดกำรดูแลทุกอย่ำงในบ้ำนเอง คนสวยฉันก็จะ เลี้ยงเอง นำยจะดุมันท ำไม!”

อวี๋หมิงหลำงโกรธจนหน้ำดำหน้ำแดง เขำหันไปไม่มอง ใบหน้ำโกรธๆ ของเธอ แต่กลับทำให้เธอคิดว่ำเขำไม่อยำกมอง หน้ำเธออีก

“ถ้ำนำยกล้ำไปก็ไม่ต้องกลับมำอีก!”

พูดถึงตรงนี้เขำก็สำวเท้ำออกจำกบ้ำนไป เสี่ยวเชี่ยนปำ หมอนใส่ประตู

พอในบ้ำนเหลือแค่เธอกับคนสวย เสี่ยวเชี่ยนนั่งลงบนโซฟำ ทั้งโกรธทั้งเสียใจ

เธอรู้ทั้งรู้ว่ำเวลำทะเลำะกันผู้ชำยจะถือคำพูดที่ว่ำไม่ต้อง กลับมำอีก ทำไมเธอถึงคุมปำกตัวเองไม่ได้ เวลำโกรธก็หน้ำมืด ไปหมด

เดิมทีเขำอำจไม่ได้คิดจะออกไป แต่พอเธอพูดแบบนั้นไม่

1 0 4 3 8

ไปก็ไม่ได้ คำพูดนี้มีงำนวิจัยรับรองชัดเจน เกียรติของลูกผู้ชำย ห้ำมไปแตะต้องเด็ดขำด กำรกระทำของเธอเมื่อครู่ตรงข้ำมกับที่ เรียนมำโดยสิ้นเชิง

คนสวยอยู่ข้ำงๆ มองเสี่ยวเชี่ยนที่ทำหน้ำคิดหนัก มันเข้ำไป คลอเคลียเธอรำวกับช่วยปลอบใจ และก็ดูเหมือนกำลังถำมว่ำ เป็นผู้เชี่ยวชำญไม่ใช่เหรอ ทำไมรู้แล้วยังจะทำผิดอีก?

เสี่ยวเชี่ยนพูดกับมัน

“ผู้เชี่ยวชำญก็ไร้ประโยชน์ ถ้ำเป็นเรื่องของตัวเองมันจัดกำร ไม่ง่ำยหรอกนะ มีคนตั้งเท่ำไรที่เป็นแบบนี้เหมือนกัน เหตุผลน่ะ เข้ำใจ แต่ทำไม่ได้”

ถ้ำใช้สติควบคุมอำรมณ์ได้ทุกครั้ง แบบนั้นไม่ใช่คน นั่น เทพ