The Lord’s Empire - ตอนที่ 875

นอกจากนี้ยังมีปัญหาเรื่องพม่าและลาวอีกด้วย หลังจากที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพิชิตเวียดนามแล้ว พระองค์จะจัดการกับผู้เล่น 80 ล้านคนอย่างไร? หากพระองค์สังหารพวกเขาทั้งหมด จะทำให้ราชวงศ์ฉินประสบความสูญเสียอย่างใหญ่หลวงและก่อให้เกิดความโกรธแค้นในหมู่ประชาชนเป็นอย่างมาก

หากฉินสังหารหมู่ชาวเวียดนาม มันจะทำให้ทั่วโลกตื่นตระหนก และพวกเขาจะรวมตัวกันโจมตีฉิน ในตอนนี้ ฉินยังไม่มีศักยภาพที่จะป้องกันตัวเองจากทั่วโลกได้

ด้วยเหตุนี้ เราจึงไม่สามารถสังหารหมู่ชาวเวียดนามได้อย่างเด็ดขาด รัฐมนตรีท่านนี้เชื่อว่าเราควรใช้การข่มขู่เพื่อทำให้พวกเขากลัวและถอยหนีไป ซึ่งไม่เพียงแต่จะลดความสูญเสียของราชวงศ์ฉินเท่านั้น แต่ยังจะป้องกันไม่ให้เกิดการสังหารหมู่ชาวเวียดนามขึ้นอีกในอนาคต

รัฐมนตรีท่านนี้มีแผน – หลังจากยึดครองเวียดนามทั้งหมดแล้ว เราจะยึดครองบางพื้นที่ทางตอนกลางของเมียนมาร์และลาว พื้นที่เหล่านั้นจะตกเป็นของเวียดนามโดยอัตโนมัติ และหลังจากผู้เล่นชาวเวียดนามตาย พวกเขาจะเกิดใหม่ในพื้นที่เหล่านั้น

อย่างไรก็ตาม ภูมิภาคเหล่านั้นจะเป็นศูนย์กลางของทั้งสองประเทศ แต่สองประเทศนั้นจะยอมรับผู้เล่นชาวเวียดนามหรือไม่? ในที่สุดแล้ว พวกเขาคงไม่ยอมรับอย่างแน่นอน เพราะมันจะไม่ใช่แค่คนกลุ่มเล็กๆ แต่เป็นทั้งประเทศ ด้วยวิธีนี้ ทรัพยากรของพวกเขาจะลดลงครึ่งหนึ่ง พื้นที่อยู่อาศัยจะลดลงครึ่งหนึ่ง และโอกาสในการจ้างงานก็จะลดลงครึ่งหนึ่งเช่นกัน

สิ่งนี้จะส่งผลกระทบต่อผลประโยชน์ของประเทศและพลเมืองของประเทศนั้น ๆ และจะก่อให้เกิดความขัดแย้งระหว่างสองประเทศ พวกเขาจะต่อสู้กันเอง และเราจะสามารถจัดการกับผู้เล่น 80 ล้านคนและลดทอนกำลังของทั้งสองประเทศได้ ในอนาคต การพิชิตสองประเทศนั้นจะง่ายขึ้นมาก

ส่วนเรื่องที่ว่าพวกเขาจะรวมตัวกันได้หรือไม่นั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะทำเช่นนั้นได้ด้วยความเห็นแก่ตัวของพวกเขา เพราะท้ายที่สุดแล้ว การรวมตัวกันจะส่งผลกระทบต่อผลประโยชน์ของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะไม่ยอมรับอย่างแน่นอน

ตราบใดที่ต้าฉินยังไม่โจมตีพวกเขาในตอนนี้ พวกเขาก็จะไม่รวมตัวกันเผชิญหน้ากับอันตรายอันใหญ่หลวงเช่นนี้ ดังนั้น การต่อสู้ระหว่างพวกเขาก็จะยังคงดำเนินต่อไป

แผนการนี้ทำให้จ้าวฟู่ส่งยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นเขาก็หันไปมองคนอื่นๆ แล้วถามว่า “มีใครมีอะไรจะเสริมอีกไหม?”

“รัฐมนตรีท่านนี้ไม่มีข้อคัดค้าน!”

รัฐมนตรีทั้งหลายโค้งคำนับด้วยความเคารพและตอบพร้อมกัน

จ้าวฟู่ค่อนข้างพอใจและวางแผนที่จะใช้แผนนี้ อย่างไรก็ตาม ฉินเพิ่งสถาปนาอาณาจักรขึ้นมา ทุกคนจึงค่อนข้างระแวง ดังนั้นจึงไม่ใช่เวลาที่ดีที่จะโจมตี เขาจะรออีกสองสามวันจนกว่าพวกเขาจะลดความระมัดระวังลงก่อนที่จะลงมือโจมตีครั้งสุดท้าย

…

ครึ่งเดือนต่อมา พวกเขาระแวงฉินผู้ก่อตั้งประเทศเป็นอย่างมาก เพราะกลัวว่าฉินจะโจมตีพวกเขา อย่างไรก็ตาม หลังจากรอมาครึ่งเดือน พวกเขาก็ยังไม่เห็นปฏิกิริยาใดๆ จากฉิน พวกเขาไม่ควรตึงเครียดตลอดเวลาเช่นนี้

ขณะนั้น ราชวงศ์ฉินมีนครมหาอำนาจ 2,628 แห่ง และนครรัฐ 521 แห่ง คิดเป็นจำนวนเจ้าเมืองประมาณ 3,000 คน นอกจากนี้ยังมีขุนพลชั้นประทับ 1,800 คน และขุนพลชั้นประทับ 180 คน รวมเป็น 2,000 คน ดังนั้น ราชวงศ์ฉินจึงมีเจ้าเมืองทั้งหมด 5,000 คน

ในเวียดนามมีเมืองหลักของระบบประมาณ 600 เมือง และมีฝ่ายผู้เล่นประมาณ 400 ฝ่าย รวมแล้วมีเมืองทั้งหมดประมาณ 1,000 เมือง

ยิ่งไปกว่านั้น เมืองกว่า 1,000 เมืองเหล่านี้ต่างก็อยู่ภายใต้การปกครองของกองกำลังที่แตกต่างกัน และไม่ได้รวมศูนย์อยู่รวมกันอย่างแน่นหนา พวกมันเปรียบเสมือนจานทรายที่กระจัดกระจาย ซึ่งแน่นอนว่าทำให้ฝ่ายฉินสามารถเข้ายึดครองได้ง่ายกว่ามาก

สิ่งเดียวที่พวกเขาต้องให้ความสนใจคือราชวงศ์ที่ควบคุมคลังอาวุธของแคว้นเย่ว์ นั่นคือราชวงศ์หงปัง ราชวงศ์นี้เดิมทีเรียกว่าราชวงศ์หงปัง และเป็นราชวงศ์ที่เก่าแก่ที่สุดในตำนานของแคว้นเย่ว์ เป็นจุดเริ่มต้นของแคว้นเย่ว์

ตำนานเล่าว่าราชวงศ์หงปังดำรงอยู่ตั้งแต่ปี 2879 ก่อนคริสต์ศักราชถึงปี 258 ก่อนคริสต์ศักราช ผู้ปกครองของราชวงศ์นี้มีนามว่า ‘กษัตริย์ซง’ ‘กษัตริย์หลัว’ หรือ ‘กษัตริย์ถัว’ และเคยใช้ชื่อเรียกต่างๆ เช่น ‘อาณาจักรผีแดง’ และ ‘อาณาจักรเหวินหลาง’ หลัวเยว่ที่กล่าวถึงในตำราจีนโบราณนั้นมีความเกี่ยวข้องกับตำนานของราชวงศ์หงปัง

ราชวงศ์นี้มีประวัติศาสตร์ยาวนานถึง 2,000 ปีและมีชะตากรรมอันยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้สามารถก่อตั้งกองกำลังติดอาวุธแห่งชาติได้ ซึ่งก็คือกองกำลังติดอาวุธแห่งชาติเพียงแห่งเดียวของเวียดนาม

ในที่สุด ราชวงศ์หงปังก็ถูกทำลายโดยชูปาน ซึ่งเป็นเจ้าชายแห่งอาณาจักรฉู่โบราณและเป็นทายาทของเต่าหลิง หลังจากที่ฉินทำลายอาณาจักรฉู่โบราณได้ในปี 316 ก่อนคริสต์ศักราช เขาก็ย้ายไปทางตอนเหนือของเวียดนามและก่อตั้งอาณาจักรอูหลัว เขาเรียกตัวเองว่าเจ้าชายแห่งอันหยางและตั้งเมืองหลวงที่กู่หลัว

จ้าวฟู่มีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าเขาจะสามารถโค่นล้มราชวงศ์นี้ได้ เพราะอย่างไรก็ตาม ทายาทของราชวงศ์ก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรมากมายสำหรับจ้าวฟู่

จ้าวฟู่เลือกใช้กองกำลังชั้นยอดบุกยึดเวียดนาม เนื่องจากเวียดนามยังไม่ได้สถาปนาราชอาณาจักรและไม่มีกองทัพใดที่จะต้านทานกองกำลังชั้นยอดได้ ดังนั้น จ้าวฟู่จึงสามารถใช้กองกำลังเหล่านั้นได้อย่างไร้ความกังวล

อย่างไรก็ตาม เมื่อราชวงศ์ฉินทำลายเวียดนาม ประเทศเพื่อนบ้านทั้งสองก็คงจะแสดงท่าทีแปลกๆ พวกเขาเข้าใจว่าหลังจากทำลายเวียดนามแล้ว เป้าหมายต่อไปของราชวงศ์ฉินก็คือพวกเขานั่นเอง ซึ่งเป็นเหตุผลที่พวกเขาเลือกที่จะช่วยเหลือเวียดนามในการบีบให้ราชวงศ์ฉินล่าถอย

ในช่วงเวลานั้น ข้าราชการพลเรือนของฉินสามารถถูกนำมาใช้ได้ เพราะพวกเขาไม่สามารถโจมตีได้ ทำได้เพียงป้องกันเท่านั้น

ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดสนิท ไม่มีดาวหรือดวงจันทร์ มืดมากจนมองเห็นได้เฉพาะสิ่งของที่อยู่ใกล้ๆ เท่านั้น ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเอื่อยๆ นำมาซึ่งความหนาวเย็น เมื่อรวมกับความมืดมิดของยามค่ำคืนแล้ว มันช่างน่ากลัวเหลือเกิน และดูเหมือนว่าจะมีผีซ่อนตัวอยู่ทุกหนทุกแห่ง

จ้าวฟู่เหลียวมองไปยังผู้คนประมาณ 5,000 คนที่อยู่ด้านหลังเขาแล้วกล่าวว่า “เป้าหมายของพวกเจ้าคือการยึดเมือง อย่าเสียเวลากับทหารและชาวเมืองคนอื่นๆ มากเกินไป หลังจากยึดเมืองและย้ายที่ตั้งแล้ว จงจากไป!”

คนอื่นๆ ก็ปฏิบัติตามคำสั่งและเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ทีละคน ร่างของพวกเขากลายเป็นลำแสงและหายไป

บริเวณฐานที่มั่นของหนึ่งในสองกลุ่มอำนาจที่ใหญ่ที่สุดของเวียดนาม มีเมืองประมาณ 300 เมืองรวมตัวกันอยู่ และมีภูมิภาคประมาณสิบแห่ง ภูมิภาคเหล่านี้ถูกควบคุมโดยเมืองหลักของระบบอยู่แล้ว และไม่มีผู้เล่นอยู่บริเวณนี้เลย

กะทันหัน!

พลังออร่าอันทรงพลังพุ่งเข้าหาศาลาว่าการจากเมืองรอบนอก เหล่าเจ้าเมืองต่างตกใจอย่างมากและชักอาวุธออกมาป้องกันตัว พร้อมทั้งสั่งให้ผู้คนไปแจ้งเจ้าเมืองอื่นๆ ให้รีบมาช่วยเหลือ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจคือไม่มีเจ้าเมืองคนใดมาเลยสักคน ทำให้สีหน้าของพวกเขาซีดเผือด และพวกเขาก็เริ่มคิดถึงผลลัพธ์ที่น่าหวาดกลัว

ชายร่างท้วมวัยกลางคนมองไปยังเจ้าเมืองทั้งห้าตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร ในขณะนั้นเอง หนึ่งในนั้นหัวเราะเยาะอย่างเย็นชาและกล่าวว่า “ในเมื่อเวียดนามกำลังจะถูกฉินยึดครองแล้ว ข้าจะถามคำถามสุดท้ายแก่พวกเจ้า พวกเจ้าจะยอมจำนนต่อฉินหรือไม่?”

“ที่จริงแล้วเป็นแคว้นฉินนี่เอง!”

หัวใจของชายร่างท้วมวัยกลางคนแทบหยุดเต้น เมื่อได้ยินว่าเวียดนามทั้งหมดกำลังจะถูกยึดครอง ร่างกายของเขารู้สึกหนาวสั่น และความรู้สึกเศร้าโศกก็ถาโถมเข้ามา

บูม!!

เจ้าเมืองทั้งห้าไม่ให้เวลาเขาคิดมากนัก และไม่เสียเวลาพูดจา พวกเขาโจมตีพร้อมกันทันที แสงดาบอันน่าสะพรึงกลัวที่อัดแน่นไปด้วยพลังปราณดาบมหาศาลพุ่งเข้าหาเขา ชายวัยกลางคนทำได้เพียงหลบหลีกอย่างรวดเร็ว เขาไม่มีกำลังมากพอที่จะต่อสู้กับเจ้าเมืองทั้งห้าเพียงลำพัง

แสงดาบอันน่าสะพรึงกลัวของเจ้าเมืองทั้งห้าทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมีหลายพันเมตรจนพังพินาศ และพื้นดินก็เกิดเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ แม้ว่าชายวัยกลางคนจะหลบหลีกได้อย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ไม่สามารถหลบได้อย่างสมบูรณ์และถูกคลื่นกระแทกกระเด็นไปไกล ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย