ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 48 หญิงผู้มีความสามารถและสติปัญญำ

หลี่หู่ยังคงตอบด้วยสายตำเลื่อนลอย
“เดินไปทำงตะวันตกของท่ำเรือราวหนึ่งลี้ ที่นั่นมีโขดหิน พวก
เขำมักจะโยนคนลงแม่น้ำที่นั่น”
เมื่อได้คำตอบที่แน่ชัด เผิงวั่งจึงสั่งให้จำงชิงนาเจ้ำหน้ำที่ทั้งหมด
ไปตำมหา
ขณะเดียวกัน เขำก็รู้ว่าเฮ่อจือหร่านต้องมีเรื่องจะถำมอีกแน่ เขำ
จึงไม่รีบร้อนออกไปพร้อมกัน
เฮ่อจือหร่านถำมต่อหน้ำเผิงวั่ง
“เหตุใดเจ้ำถึงต้องทำร้ำยโจวเหล่ำปำ”
“เขำต้องไม่กลับมาเท่านั้น จึงจะยืนยันได้ว่าเฮ่อจือหร่านหนีไป”
“เหตุใดเจ้ำถึงต้องทำเช่นนี้”
“เพราะหลี่โหรวเอ๋อร์ไม่ชอบนาง ข้าจึงอยากจะใช้โอกำสนี้
ลงโทษคนสกุลโม่”
ถำมถึงตรงนี้ เฮ่อจือหร่านก็มั่นใจในการคำดเดำของตนแล้ว
หลี่หู่ต้องเป็นสายสืบที่ถูกส่งมาจากเมืองหลวงแน่นอน
จึงไม่แปลกที่โม่จิ่วเยี่ยจะไม่พบว่ามีคนติดตำมเขำมา…

เผิงวั่งรู้ว่าเฮ่อจือหร่านจะถำมต่อไปว่าผู้ใดเป็นคนสั่งให้หลี่หู่ทำ
เรื่องเหล่านี้
เรื่องราวสกปรกระหว่างผู้มีอานาจนั้น เขำเป็นเพียงเจ้ำหน้ำที่
ตำแหน่งเล็ก ๆ ย่อมไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย
ยิ่งรู้มากเท่ำไหร่ ก็ยิ่งตำยเร็วเท่านั้น
ดังนั้น ก่อนที่เฮ่อจือหร่านจะเอ่ยถำมหลี่หู่ต่อ เผิงวั่งก็หันหลังเดิน
ออกไปจากห้อง
เฮ่อจือหร่านลอบชื่นชมเผิงวั่งในใจ ขณะเดียวกันนางก็รอคอย
การถำมนี้อย่ำงใจจดใจจ่อ
“ใครสั่งให้เจ้ำจัดการกับคนสกุลโม่”
“ข้าไม่รู้”
“ไม่รู้หรือ” เฮ่อจือหร่านรู้ดีว่าตอนนี้หลี่หู่ไม่มีทำงโกหก ถ้ำเขำ
บอกว่าไม่รู้ ก็ต้องไม่รู้แน่นอน
อย่ำงไรก็ตำม นางไม่อยากยอมแพ้ง่ำย ๆ ในเมื่อได้เบำะแสมา
บ้ำงแล้วเช่นนี้
“ผู้ที่ติดต่อกับเจ้ำก็ไม่รู้หรือ”
“คนที่ให้ข้าทำเรื่องพวกนี้ ข้าพบเขำเพียงครั้งเดียว ตอนนั้นมัน
มืดมาก เห็นหน้ำตำอีกฝ่ำยไม่ชัด แต่เสียงของเขำค่อนข้างแหลมเล็ก
คงเป็นขันทีสักคน”

ขันที?
คนที่สามารถสั่งการขันทีได้ก็มีแต่คนในราชวงศ์
นอกจากองค์จักรพรรดิแล้ว องค์ชาย องค์หญิง และพระสนมใน
วังหลวงต่ำงมีความเป็นไปได้ทั้งนั้น…
เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว ขอบเขตเป้าหมายก็ยิ่งกว้ำงขึ้นมาก
เฮ่อจือหร่านคงถำมอะไรที่เป็นประโยชน์จากหลี่หู่ไม่ได้อีกแล้ว
จึงเก็บสร้อยเข้าไปในพื้นที่มิติ จากนั้นก็หันหลังออกไปสมทบ
กับเผิงวั่ง
“เจ้ำหน้ำที่เผิง ข้าถำมเรื่องทั้งหมดแล้ว หลี่หู่จะฟื้นสติขึ้นมาใน
ไม่ช้ำ”
ตอนนี้เผิงวั่งรู้สึกปวดหัวนัก
ถึงแม้จะไม่ได้ยินคำถำมช่วงหลังของเฮ่อจือหร่าน แต่เขำก็เดำได้
ว่าหลี่หู่เป็นคนของขุนนางใหญ่สักคน
เรื่องหลี่หู่วางแผนสังหารโจวเหล่ำปำชัดเจนแล้ว เขำจะจัดการ
เรื่องที่เหลืออย่ำงไรดี
ตำมหลักแล้วหลี่หู่มีความผิดมหันต์ จะลงโทษเขำอย่ำงไรก็ไม่ถือ
ว่าเกินไป แต่หากเรื่องนี้ไปทำให้ขุนนางใหญ่ไม่พอใจเข้า หัวของเขำ
จะยังอยู่บนบ่ำหรือไม่

เฮ่อจือหร่านเดินไปได้ไม่กี่ก้ำว ไม่ได้ยินเสียงเผิงวั่งก้ำวเข้าไปใน
ห้อง
นางหันกลับมาและเห็นเขำยังยืนเหม่ออยู่ที่เดิม
“เจ้ำหน้ำที่เผิง หลี่หู่ทำร้ำยคนนั้นเป็นความจริง เรื่องแบบนี้ให้
ทำงการตัดสินจะเหมาะสมที่สุด”
คำพูดของเฮ่อจือหร่านเหมือนชี้ทำงสว่างให้เขำ
เผิงวั่งพยักหน้ำขอบคุณนาง “ได้ ข้าเข้าใจแล้ว”
วิธีนี้ดีมาก ไม่เพียงจะลงโทษหลี่หู่และแก้แค้นให้โจวเหล่ำปำแล้ว
เขำยังไม่ต้องลงมือจัดการหลี่หู่จนทำให้ขุนนางพวกนั้นโมโห เรียกว่า
ยิงธนูดอกเดียวได้นกสองตัว
ตอนนี้เผิงวั่งยิ่งเคำรพนับถือเฮ่อจือหร่านมากขึ้น นางเป็นหญิงที่
มีทั้งความสามารถและสติปัญญำอย่ำงแท้จริง
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าตนเองคงไม่ได้พักที่โรงเตี๊ยมอยู่นานนัก ฟังจาก
คำพูดของหลี่หู่ โจวเหล่ำปำคงถูกโยนลงแม่น้ำไปแล้ว
โจวเหล่ำปำเป็นคนที่ค่อนข้างนิสัยดี นางคิดว่าหากตนช่วยได้ ก็
จะยื่นมือเข้าไปช่วยชีวิตเขำสักครั้ง
แต่ก่อนออกเดินทำง นางต้องสร้ำงความมั่นใจกับคนสกุลโม่
ก่อน ว่าพวกเขำจะไม่ตกอยู่ในอันตราย

นอกจากนี้ นางยังต้องรอรับของที่ถูกส่งมาจากร้ำนขำยของและ
ร้ำนขำยผ้ำอีกด้วย
สตรีสกุลโม่กำลังรอฟังข่ำวจากเฮ่อจือหร่านอย่ำงกระวนกระวาย
เมื่อเห็นนางกลับมา ทุกคนก็เข้ามารุมล้อมถำมไถ่ ราวกับกลัวว่านาง
จะเป็นฝ่ำยเสียเปรียบ
สาหรับพี่สะใภ้ที่มีจิตใจใสซื่อเรียบง่ำย เฮ่อจือหร่านเพียงบอกว่า
ไม่เป็นอะไรก็ทำให้พวกเขำสบำยใจได้แล้ว
แต่ถึงคราวของโม่จิ่วเยี่ย การกล่าวอะไรคลุมเครือสองสาม
ประโยคแล้วปล่อยผ่านไปคงไม่ใช่เรื่องง่ำย
นับตั้งแต่ได้ยินเสียงเฮ่อจือหร่านกับหลี่หู่ทะเลาะกันอยู่หน้ำประตู
โม่จิ่วเยี่ยก็ยืนอยู่ใกล้ ๆ ประตูมาตลอด หากเฮ่อจือหร่านเสียท่ำ เขำ
จะวิ่งออกไปช่วยทันที่
ต่อมาหลังได้ยินว่าเผิงวั่งออกหน้ำช่วยและไม่ได้ทำให้เฮ่อจือห
ร่านลาบำก จิตใจตึงเครียดของเขำก็ผ่อนคลายลงบ้ำง
ตอนนี้เห็นนางกลับมาอย่ำงปลอดภัย ไม่ว่าอย่ำงไรเขำก็ต้องถำม
ให้กระจ่ำงก่อนจะปล่อยให้นางไป
“เมื่อครู่เจ้ำถำมอะไรจากหลี่หู่ได้บ้ำง มีเป็นประโยชน์หรือไม่”

“มี เขำให้คนจับโจวเหล่ำปำไว้ จะพำตัวไปโยนทิ้งแม่น้ำ เขำยังมี
คนอยู่เบื้องหลัง แต่เรื่องนี้ยาวนัก ข้าจะไปช่วยคนก่อน กลับมาแล้วจะ
เล่ำให้ท่านฟังอย่ำงละเอียด”
โม่จิ่วเยี่ยได้ยินว่านางกำลังจะไปช่วยคน แม้ในใจจะมีข้อสงสัย
อีกมาก แต่ก็ต้องข่มใจไว้ก่อน
ตอนนี้เขำเพียงเกลียดตัวเองที่ภายนอกยังเป็นคนบาดเจ็บสาหัส
จนขยับตัวไม่สะดวก ไม่เช่นนั้น เขำจะไม่ยอมปล่อยให้นางไปเผชิญ
เรื่องพวกนี้ลาพังเด็ดขำด
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้ำก็ระวังตัวให้ดีด้วย”
โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกผิดนักและหันหลังไป ไม่กล้ำมองเฮ่อจือหร่านอีก
เฮ่อจือหร่านไม่กล้ำเสียเวลา จึงรีบวิ่งตำมเผิงวั่งไปยังตำแหน่งที่ห
ลี่หู่บอก
เผิงวั่งก็รีบร้อนอยากจะช่วยชีวิตลูกน้อง ถึงแม้ร่างกายที่ถูกงูพิษ
กัดจะยังไม่หายดี แต่ก็ไม่กล้ำเสียเวลาแม้แต่เสี้ยวหนึ่ง
ทั้งสองวิ่งมาตลอดทำง ใช้เวลาประมาณหนึ่งเค่อก็ถึงสถำนที่ที่
กำหนดไว้
ตรงนั้นนอกจากเหล่ำเจ้ำหน้ำที่แล้ว ยังมีชำวบ้ำนมามุงดู
เหตุการณ์กันมาก
เผิงวั่งฝ่ำฝูงชนเข้าไป เฮ่อจือหร่านตำมติดเขำไปด้วย

โจวเหล่ำปำนอนอยู่ท่ำมกลางกลุ่มคน สองตำปิดสนิท ราวกับไร้
ลมหายใจไปแล้ว
พวกเจ้ำหน้ำที่ต่ำงมีสีหน้ำเศร้ำสร้อย เมื่อเห็นเผิงวั่งมา จำงชิงก็
เช็ดน้ำตำแล้วเดินมาหา
“หัวหน้ำ โจวเหล่ำปำเขำ…เขำ…ไม่มีลมหายใจแล้ว”
เผิงวั่งเห็นสภำพของโจวเหล่ำปำ ในใจก็คำดเดำได้อยู่แล้ว
ดูเหมือนว่าพวกเขำจะมาช้ำไป
แต่เฮ่อจือหร่านไม่ได้สนใจพวกเจ้ำหน้ำที่ที่กำลังเศร้ำ นางรีบเข้า
ไปหาโจวเหล่ำปำทันที่ วางท้องนิ้วไว้บนเส้นเลือดใหญ่บริเวณลาคอ
ของเขำ หวังว่าจะยังสัมผัสได้ถึงสัญญำณชีพ
เจ้ำหน้ำที่คนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยดวงตาแดงก ่ำ
“เฮ่อจือหร่าน พวกเราตรวจดูแล้ว เขำตำยแล้วจริง ๆ”
เฮ่อจือหร่านไม่ได้ตอบเจ้ำหน้ำที่คนนั้นไป แต่เริ่มทำการนวด
หัวใจผำยปอดกู้ชีพให้โจวเหล่ำปำต่อหน้ำผู้คน
พฤติกรรมแปลกประหลาดของนางทำให้คนรอบข้างถอนหายใจ
“สตรีคนนี้คิดจะทำอะไรกัน”
“ใช่แล้ว คนตำยไปแล้ว ยังจะทำอะไรได้อีก”
“ดูท่ำทำงของนางสิ ช่ำงเบำปัญญำและไร้ยางอายนัก”

เฮ่อจือหร่านไม่สนใจคำพูดพวกเขำ ในความคิดของนาง ต่อให้
มีความหวังเพียงน้อยนิด นางก็จะไม่ยอมแพ้เพื่อช่วยชีวิต
เวลาผ่านไปสักพัก ทว่าโจวเหล่ำปำยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
แม้เผิงวั่งจะไม่เข้าใจหลักการช่วยชีวิตด้วยการผำยปอดและนวด
หัวใจ แต่เขำรู้ดีว่าเฮ่อจือหร่านกำลังช่วยชีวิตคน
อย่ำงไรก็ตำม โจวเหล่ำปำยังคงนอนนิ่งไม่ขยับ เขำก็อดไม่ได้ที่
จะเดินเข้าไปหานาง
“เฮ่อจือหร่าน ในเมื่อเหล่ำปำตำยไปแล้ว ก็ปล่อยให้เขำจากไป
อย่ำงสงบเถอะ!”
เฮ่อจือหร่านยังไม่ยอมหยุดเพียงเพราะคำพูดของเผิงวั่ง
ยิ่งการกระทำขั้นตอนต่อไปของนางยิ่งทำให้ทุกคนตกตะลึงอีก
ครั้ง