ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่ 4746 พ่อแม่ที่น่าสงสาร 3
ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน บทที่ 4746 พ่อแม่ที่น่าสงสาร 3
เย่เฉินพยักหน้า พูดว่า：“เข้าปากก็ช่วยชีวิตได้แล้ว แต่คุณเอาครึ่งหนึ่งให้เขา อีกครั้งหนึ่งให้ตัวเองก็ได้ แบบนี้ ลูกชายคุณจะมีชีวิต ร่างกายของคุณก็จะดีขึ้น อายุของคุณไม่ถือว่ามากนัก ถ้าต่อไปนั้นเป็นไปอย่างราบรื่น ก็จะอยู่ถึงเก้าสิบเลย”
หญิงชราได้ยินคำนี้ ก็ไม่คิดมาก พูดขอบคุณเย่เฉิน：“คุณเย่ ขอบคุณสำหรับความมีน้ำใจของคุณ！”
พูดไป ก็ไม่คิดอะไรทั้งนั้น เอายาเม็ดนั้น ยัดใส่ปากของลูกชาย
หญิงชราในตอนนี้ ไม่เชื่อว่ายานี้จะใช้ได้จริง แต่ในใจเธอรู้ดีว่า นี่เป็นฟางเส้นสุดท้ายของตัวเองแล้ว ดังนั้นเธอจึงต้องลอง ลงมือทำมัน
และเธอก็ไม่คาดฝันเลยว่า พอยานี้เข้าไปในปากลูกชายแล้ว จะกลายเป็นน้ำไหลลงท้องทันที
ตอนที่เธอยังมึนงงเล็กน้อย ทันใดนั้นลูกชายก็ลืมตาขึ้นมา เมื่อเขาเห็นแม่อยู่ตรงหน้า ก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า：“แม่？ผม……ผมยังไม่ตายใช่ไหม？”
หญิงชราดีใจในทันที กอดลูกชายไว้ ร้องไห้ไปพูดไปว่า：“ลูก ลูกยังไม่ตาย ลูกยังมีชีวิตอยู่！”
ลูกชายของหญิงชรานั่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว การเคลื่อนไหวดูสบาย มองไม่ออกถึงความอ่อนแอ
หลังจากนั่งขึ้นมา เขาก็ถามอย่างสงสัยว่า：“ไม่ได้บอกว่าจะผ่าตัดให้ผม เอาไตผมไปหรอกเหรอ？หรือว่าผ่าตัดไม่สำเร็จ？”
หญิงชราตกใจก่อนแล้วจึงดีใจ รีบดึงลูกชาย แล้วพูดว่า：“ลูก เร็วเข้า รีบก้มหัวให้คุณเย่หาคุณยู！ถ้าไม่ได้เขาช่วยลูก กลัวว่าลูกคงตายไปแล้ว”
ใบหน้าลูกชายหญิงชราดูแปลกใจ แต่ก้มหน้ามองเห็นแผลขนาดใหญ่ที่เย็บบนท้องตัวเอง เขาตระหนักได้ในทันทีว่าไตของตัวเองน่าจะถูกเอาไปแล้ว
ก็แค่เขาเห็นแม่คุกเข่าลง ก็ไม่คิดอะไรมาก รีบคุกเข่าลงกับพื้นตามหญิงชราไปด้วย
หญิงชรามองเย่เฉิน พูดอย่างรู้สึกขอบคุณ：“คุณเย่ ขอบคุณที่คุณช่วยชีวิตลูกของฉัน……”
เย่เฉินส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง มองไปยังคนวัยกลางคนนั้น พูดอย่างจริงจังว่า：“พ่อแม่ที่น่าสงสาร ต่อไปคุณต้องใจดีกับหญิงชรานะ เลี้ยงดูแลยามแก่เฒ่าจนเสียชีวิต”
ชายวัยกลางคนรู้สึกถึงอะไรได้ ก็ไม่กล้าที่จะลังเล รีบพูดว่า：“วางใจเถอะครับ ผมทำแน่นอน！”
เย่เฉินพยักหน้า บังเอิญกับที่ว่านพั่วจวินมาพอดี เริ่มย้ายร่างของสมาชิกเคซี่ฆัวเรซลงไป ดังนั้นเขาจึงพูดกับว่านพั่วจวิน：“พั่วจวิน คุณพาเหย่อเหล่านี้ขึ้นไปแล้วหาที่ให้พวกเขาพักผ่อน”
“ผมจะไปดำเนินการเดี๋ยวนี้！”ว่านพั่วจวินรับคำสั่งทันที พูดกับพวกเขาว่า：“พวกคุณได้โปรดตามผมมา”
เวลานี้จู่ๆ หญิงชราก็คิดอะไรได้ ยื่นมือไปยกแขนเสื้อด้านขวาขึ้น ถอดกำไลที่ทำมาจากเถาวัลย์เลือดไก่ออกมา ยื่นให้เย่เฉินแล้วพูด：“คุณเย่ ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทนคุณ กำไลนี้จากคำบอกเล่าของย่าฉันแล้ว สืบทอดในครอบครัวเรามานานกว่าพันปี เป็นของมีค่าเพียงสิ่งเดียวในครอบครัวเรา ได้โปรดอย่ารังเกียจเลย！”
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม：“คุณยายครับ ในเมื่อเป็นมรดกตกทอดจากครอบครัวคุณ งั้นคุณเก็บไว้อย่างดีเถอะครับ”
ชายคนหนึ่งที่เพิ่งประคองหญิงชรามา เวลานี้พูดโดยไม่รู้ตัวว่า：“นี่……นี่ไม่ใช่เถาวัลย์เลือดไก่เหรอ？ยายหยู กำไลเถาวัลย์เลือดไก่นี้ พบได้ทั่วไปในแถบตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศของเรา หาซื้อจากแผงลอยข้างถนนได้ในราคาสิบหยวน ครอบครัวคุณจะสืบทอดมาเป็นพันกว่าปี กับของแบบนี้ได้ไง……”
หญิงชราพูดด้วยสีหน้าจริงจัง：“นี่ไม่ใช่เถาวัลย์เลือดไก่ นี่คือเถากระดูกวิหค！”
YOU MAY ALSO LIKE
![จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活]](https://novel-lucky.com/wp-content/uploads/2022/10/dsa5d15sa1ds-75x106.jpeg)
