เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน - ตอนที่ 376 นักพรตชิงอวิ๋นผู้มีความสุข

หลังจากที่กระบี่จื่อชิงปล่อยคลื่นพลังอันรุนแรงออกมาชั่วขณะ หนึ่ง

ตัวกระบี่อันเย็นเยียบเล่มนี้เหมือนกับปลดผนึกโบราณบางอย่าง ออก

ทันใดนั้นไอพลังที่ดูเก่าแก่กลุ่มหนึ่งก็พวยพุ่งออกมา

สัญลักษณ์โบราณค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากตัวกระบี่ พร ้อม เปล่งแสงสีม่วงสว่างเจิดจ้าออกมาด้วย

นักพรตชิงอวิ๋นมีสีหน้ายินดีทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า แววตาเปล่ง ประกายระยิบระยับ

ตอนที่เขาซื้อกระบี่จื่อชิงเล่มนี้จากหอการค้าแปดทิศ ในเมือง หลานซี

ผู้ดูแลหอการค้าผู้นั้นได้บอกเอาไว้แล้ว

หากมิใช่เพราะว่าผนึกบนตัวกระบี่จื่อชิงเล่มนี้ซับซ ้อนและ โบราณเกินไป จนนักสร ้างค่ายกลทั่วทั้งเมืองหลานซีอับจนหนทาง แล้วล่ะก็

กระบี่จื่อชิงเล่มนี้มิมีทางถูกขายให้เขาในราคาหนึ่งหมื่นศิลา วิญญาณอย่างแน่นอน

เพราะกว่าจะได้กระบี่จื่อชิงเล่มนี้มา

หอการค้าแปดทิศต้องสูญเสียยอดฝีมือไปนับสิบคนในแดนลับ แห่งหนึ่ง

อีกทั้งผู้ที่เข้าไปในแดนลับยังมิได้มีเพียงคนของหอการค้าแปด ทิศเท่านั้น แต่ยังมีคนของฝ่ายอื่น ๆ ด้วย

เช่นนั้นเพื่อที่จะได้กระบี่จื่อชิงเล่มนี้มา หอการค้าแปดทิศยังได้ ล่วงเกินคนไปมากมาย

แต่ผลสุดท้ายทุกคนต่างก็รู ้ดีว่ากระบี่จื่อชิงเล่มนี้ มิใช่กระบี่ ธรรมดาอย่างแน่นอน แต่มิว่าเยี่ยงไรหอการค้าแปดทิศก็มิสามารถ ปลดผนึกบนตัวกระบี่ได้

เช่นนั้นกระบี่จื่อชิงเล่มนี้จึงถูกวางเอาไว้เช่นนั้นมานานนับร ้อยปี

จนถึงทุกวันนี้ และจาต้องขายในราคาที่ถูกลง เพียงหนึ่งหมื่น ศิลาวิญญาณเท่านั้น

แต่ในตอนนั้นนักพรตชิงอวิ๋นคิดแค่ว่าการที่ผู้ดูแลร ้านพูดเช่นนี้ ก็เพราะต้องการเพิ่มราคาให้กับกระบี่จื่อชิงเท่านั้น มิได้เก็บมาใส่ใจ แต่อย่างใด

แต่หากมิใช่เพราะว่ากระบี่จื่อชิงมีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นแล้วล่ะก็ ต่อให้ตีเขาให้ตาย เขาก็มิมีทางยอมจ่ายหนึ่งหมื่นศิลาวิญญาณเพื่อ กระบี่จื่อชิงเล่มนี้อย่างแน่นอน

แต่บัดนี้ดูเหมือนว่าจะเป็ นดังที่ผู้ดูแลของหอการค้าแปดทิศผู้นั้น กล่าวเอาไว้จริง ๆ

บนกระบี่จื่อชิงเล่มนี้มิเพียงถูกวางผนึ กเอาไว้ ทว่าจาก ปรากฏการณ์และพลังที่ปล่อยออกมา แสดงว่าผนึกที่วางเอาไว้ จะต้องมิใช่ผนึกธรรมดาอย่างแน่นอน

เช่นนี้ก็หมายความว่าเขาได้ของล้าค่ามาจริง ๆ

คิดถึงตรงนี้แล้ว

‘กระบี่จื่อชิงเล่มนี้พิเศษยิ่งนัก หรือจะเป็ นอาวุธเทพที่ถูกทิ้งเอาไว้ ตั้งแต่สมัยบรรพกาล ? ’

นักพรตชิงอวิ๋นขมวดคิ้วเบา ๆ พิจารณากระบี่จื่อชิงที่อยู่ในมือ ของเย่ฉางชิงอีกครั้ง ก่อนจะพึมพาในใจว่า

‘ไอพลังรุนแรงและมีการสลักสัญลักษณ์โบราณที่ซับซ ้อน มากมาย แสดงว่าจะต้องเป็ นกระบี่เซียนในตานานเป็ นแน่’

ขณะเดียวกัน เย่ฉางชิงเองก็อดมิได้ที่จะเผยสีหน้าสงสัยออกมา

เพราะหลังจากที่กระบี่จื่อชิงเล่มนี้ปล่อยคลื่นพลังออกมาชั่วขณะ หนึ่งแล้ว

เขาก็สัมผัสได้ถึงคลื่นวิญญาณจาง ๆ อีกทั้งจิตวิญญาณอัน อ่อนแอนี้ยังมาจากตัวกระบี่อีกด้วย

ทว่าจิตวิญญาณที่อ่อนแอนี้ ดูเหมือนกาลังหวาดกลัวบางสิ่ง บางอย่างเป็ นอย่างมาก แต่ทันทีที่เกิดการเชื่อมโยงกับเขา ความรู ้สึก เมื่อครู่นั้นก็มลายหายไป

‘ข้าคิดไปเองเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘มิใช่ ! ’

‘มิใช่อย่างแน่นอน ! ’

‘แต่ว่าเหตุใดภายในตัวกระบี่จึงมีจิตวิญญาณสิงสถิตอยู่ ? ’

‘จริงสิ ! ’

‘ตามที่ตาราเล่มหนึ่งในหอเก็บตาราของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ เสวียนเขียนเอาไว้’

‘อาวุธที่ทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้จะเกิดจิตวิญญาณอาวุธ ขึ้น’

‘จิตวิญญาณอาวุธก็จะอาศัยอยู่ในอาวุธนั้น’

‘แต่ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติไปนะ ! ’

‘ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนอยู่อีกโลกหนึ่ง ส่วนที่นี่เป็ นโลก เซียนอีกใบใหม่’

‘หรือความรู ้ในการบาเพ็ญเพียรของโลกทั้งสองโลกจะเหมือนกัน เยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘เป็ นไปมิได้ ! ’

‘เป็ นไปมิได้อย่างแน่นอน ! ’

ตอนนั้นเอง หลังจากอารมณ์ของเขาค่อย ๆ สงบลง

นักพรตชิงอวิ๋นจึงเอ่ยกับเย่ฉางชิงอย่างภาคภูมิใจว่า “ฉางชิง กระบี่จื่อชิงเล่มนี้เจ้าพอใจหรือไม่ ? ”

เย่ฉางชิงที่กาลังเตรียมจะเอ่ยปากชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้ม ออกมา “ขอบคุณท่านเจ้าสานักที่มอบของล้าค่าเช่นนี้ให้ข้าขอรับ”

นักพรตชิงอวิ๋นพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็ นเช่นนั้นเจ้าก็ ตั้งใจบาเพ็ญเพียรเถอะ ข้ายังมีเรื่องที่ต้องไปจัดการอีก”

เย่ฉางชิงประสานมือคารวะให้อีกครั้ง “ศิษย์น้อมส่งท่านเจ้า ส านัก”

สิ้นเสียงนักพรตชิงอวิ๋นก็ยิ้มออกมา ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อหนึ่ง ครั้ง พลันทะยานขึ้นฟ้ ามุ่งหน้าไปทางสานักชิงหยางทันที

หลังจากยืนมองนักพรตชิงอวิ๋นจากไปแล้ว

เย่ฉางชิงก็ยื่นนิวเรียวยาวของตน ลูบไล้เบา ๆ ที่สันกระบี่อีกครั้ง ด้วยท่าทางปลาบปลื้ม

ทว่าผ่านไปมิกี่อึดใจ

เขาก็เก็บกระบี่จื่อชิงเข้าไปยังแหวนเก็บสมบัติ จากนั้นก็นั่งสมาธิ ลงกับพื้น และเริ่มเปิดจุดเซินชางตาแหน่งที่สามต่อ

เย่ฉางชิงรู ้ดีว่าแม้เขาจะได้รับกระบี่วิเศษมา แต่เขายังต้องเปิดจุด เซินชางทั้งหกตาแหน่งให้เสร็จสมบูรณ์โดยเร็วเสียก่อน

มีเพียงการเปิดจุดเซินชางให้ครบทั้งหกตาแหน่งเท่านั้น เขาจึง สามารถเรียกได้ว่าก้าวสู่ประตูแห่งการฝึกเซียนอย่างแท้จริง

มิเช่นนั้นทั้งหมดนี้ก็มิต่างอะไรกับการอยู่ไปวัน ๆ

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง หลังจากที่นักพรตชิงอวิ๋นกลับจากเขา ด้านหลัง เขาก็รีบไปยังป่ าไผ่ที่ปกติมิค่อยมีผู้ใดเข้ามา บนเขา ด้านหลังที่อยู่ติดกัน

เพราะก่อนหน้านี้ขณะที่เย่ฉางชิงตกอยู่ในภวังค์บางอย่างนั้น ร่างกายของเขาได้แผ่ไอพลังเต๋าอันบริสุทธิ์มากมายออกมาด้วย

ขณะที่เขาอยู่ห่างจากเย่ฉางชิงไปเพียงมิกี่ก้าว

อีกทั้งเขายังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ร่างกายของเขาก็ได้ซึมซับ เอาไอพลังเต๋าธาตุไฟที่บริสุทธิ์นั้นเข้าไปด้วย

ผ่านไปมิกี่อึดใจ ร่างกายของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น มากมาย

และเพราะเหตุนี้ จากเดิมที่เขาตั้งใจจะให้เย่ฉางชิงฝึกภาพกระบี่ ไร ้สิ้นสุดให้ดู จึงจาต้องสลัดความคิดนั้นทิ้งไป และหาข้ออ้างปลีกตัว ออกมาในทันที

ก่อนจะรีบมายังส่วนลึกของป่าไผ่แห่งนี้โดยมิลังเลใด ๆ

“ฉางชิงเอ๊ย ข้ามิขอให้ธาตุหรือคุณสมบัติของรากวิญญาณเกิด การเปลี่ยนแปลงเช่นพวกหลี่ซิวหยวนหรอกนะ เพราะเยี่ยงไรเสียข้าก็ มีตบะบารมีแดนก่อก าเนิดแล้ว”

นักพรตชิงอวิ๋นมายังพื้นที่โล่ง ๆ แห่งหนึ่ง ก่อนจะรีบนั่งสมาธิลง กับพื้น

แต่เขาก็มิได้สารวจการเปลี่ยนแปลงของหยวนอิงภายในกาย ทันที กลับพนมมือขึ้นและอธิษฐานอย่างตั้งมั่นว่า

“ฉางชิง เจ้าคือสายลม เจ้าคือสายฟ้ า เจ้าคือตานานเพียงหนึ่ง เดียว”

“ข้า หลี่ชิงอวิ๋น นั บตั้งแต่บาเพ็ ญเพียรมาจนถึงบัดนี้ ขยันหมั่นเพียรมาโดยตลอด แต่น่าเสียดายที่คุณสมบัติของข้านั้นต่า ต้อย หากมิได้รับโอกาสหรือวาสนาอะไรล่ะก็ เกรงว่าชีวิตนี้คงหยุดอยู่ เพียงแดนก่อก าเนิดเป็ นแน่”

“หากเจ้าสงสารข้าก็ขอให้หยวนอิงของข้าเกิดการพัฒนา ให้ การบ าเพ็ญเพียรก้าวต่อไป และสามารถก้าวหน้าไปได้อย่างรวดเร็ว …”

นักพรตชิงอวิ๋นพูดกับตัวเองเช่นนั้นอยู่ครึ่งชั่วยาม

จากนั้นเขาก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะยกมือทั้งสองข้าง ขึ้นมาทาท่ามุทราอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปเพียงอึดใจ

ผมและหนวดอันขาวโพลนของนักพรตชิงอวิ๋นก็ปลิวไสว อาภรณ์โบกสะบัดไปมา รอบกายพลันเกิดแสงอันเจิดจ้าไหลเวียน

วินาทีต่อมาไอพลังอันลุกโชนไร ้ก็แผ่ออกมาจากร่างของเขา ห้วงอากาศเบื้องหน้าเกิดระลอกคลื่นขึ้นเป็ นชั้น ๆ

มินานหลังจากรัศมีสีแดงราวกับเปลวเพลิง ได้ปกคลุมรอบกาย เขาเอาไว้ทั้งหมด

จู่ ๆ ก็มีร่างแปลงของหยวนอิงที่มีสีแดงเพลิงทั่วทั้งร่าง ปรากฏขึ้น กลางอากาศ

“นี่มัน… นี่มัน นี่มันอัศจรรย์เกินไปแล้ว ! ”

ใบหน้าของนักพรตชิงอวิ๋นเต็มไปด้วยความยินดีขึ้นมาภายใน พริบตา ก่อนจะเบิกตากว้าง

“คิดมิถึงว่าฉางชิงจะมีอิทธิฤทธิ์มากมายเช่นนี้ ขนาดข้าอยู่ข้าง กายของเขามินาน กลับทาให้หยวนอิงของข้าเกิดการเปลี่ยนแปลง ใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ได้”

เอ่ยถึงตรงนี้ใบหน้าซูบผอมของนักพรตชิงอวิ๋นพลันเกิดความ สับสนขึ้นมา ขอบตาเริ่มแดงเรื่ออย่างห้ามมิได้

“หยวนอิงแปรเปลี่ยนเป็ นโปร่งใสและบริสุทธิ์ยิ่งกว่านั้นยังมีเปลว ไฟลุกโชน ดูเหมือนว่าตอนนี้ข้าคงกลายเป็ นผู้ที่เก่งกาจที่สุดในระดับ เดียวกันเสียแล้ว”

เสียงของนักพรตชิงอวิ๋นละล่าละลักออกมา ก่อนจะเอ่ยต่ออีกว่า “ฉางชิงมอบวาสนาอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ให้กับข้า สานักชิงหยางจะต้อง กลับมารุ่งเรืองดั่งเช่นแต่ก่อนได้อีกอย่างแน่นอน”

“ขอเพียงข้าบาเพ็ญเพียรมากพอ เชื่อว่าอีกมินานสานักชิงหยาง คงจะสามารถแยกตัวจากนิกายกระบี่สวรรค์ ออกมาตั้งสานึกของ ตัวเองกลายเป็ นหนึ่งในห้าสานักเซียนใหญ่ของหลิงโจวก็เป็ นได้”

เอ่ยเพียงเท่านั้น นักพรตชิงอวิ๋นก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น ออกมาทันที

และในตอนนั้นเอง ภายในสานักชิงหยางจู่ ๆ ก็มีแสงกระบี่สีทอง ระยิบระยับพุ่งขึ้นมา จนทาให้เกิดคลื่นแสงเป็ นชั้น ๆ กลางอากาศ

เหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง

“ดูเหมือนว่าซิวหยวนจะก้าวเข้าสู่แดนก่อก าเนิดแล้วสินะ”

นักพรตชิงอวิ๋นปรายตามองเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาจะมีประกาย บางอย่างพาดผ่าน

“จริงสิ ยังมีเรื่องที่ต้องให้ซิวหยวนไปจัดการอีกนี่นา”

คิดได้เช่นนั้นนักพรตชิงอวิ๋นก็เพ่งสมาธิ และเก็บหยวนอิงของ ตนเองกลับเข้าไปภายในร่างอีกครั้ง