โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 130 ความต้องการไม่สูงนัก แค่ฆ่าตัวตาย

ออร่าปราณขนาดใหญ่มาก ปกคลุมทั่วเขาฝอซานทั้งหมด!
ในเมืองฝอเฉิง ใครๆก็ละสายตาจากงานที่ตนเองทำอยู่
มองไปทางฝอซาน ด้วยสีหน้าสยดสยอง!
กลิ่นอายนี่คือใคร?
ใครกำลังเขย่าฝอซานอย่างหนัก!
หนิงหมิง และคนอื่นๆ รู้สึกถึงออร่าปราณที่น่าสะพรึงกลัวทันทีที่
พวกเขามาถึงเชิงเขาฝอซาน!
เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นอายนี้ พลังปราณวิญญาณในร่างกายของพวก
เขาก็หยุดไหล!
บางคนถูกกดไว้กับพื้น และหายใจลำบากมาก!
นี่คือการยับยั้งความแข็งแกร่งโดยสิ้นเชิง!
หนิงหมิงก็หน้าซีดเช่นกัน เอามือกุมหน้าอก มองไปที่ภูเขาด้วย
ความสยดสยอง
ผู้เชี่ยวชาญที่มาเป็นผู้ใด?
ออร่าปราณนี้แข็งแกร่งกว่าสมาชิกในตระกูลนับไม่ถ้วน!
แม้แต่ในร่างของท่านบรรพชน ข้าก็ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้!

เป็นไปได้ไหมว่าคนที่อยู่เบื้องหลังหนิงเฉินซินทำการ
เคลื่อนไหว?
อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน
สามารถบ่มเพาะคนเช่นหนิงเฉินซินที่หยิ่งผยองและแข็งแกร่งได้
มันต้องไม่ง่ายอย่างแน่นอน!
เมืองฝอเฉิง
ในห้องของร้านอาหาร
มีชายสองคนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองไปทางฝอซาน
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันยิ่งใหญ่นี้ ทุกคนก็ตกตะลึง!
ออร่าปราณนี้เป็นของใคร?
แม้ว่าพวกเขาจะร่วมมือกัน ก็เกรงว่าพวกเขาจะไม่สามารถ
แข่งขันได้!
“ไม่แปลกใจเลยที่บัณฑิตน้อยกล้าขึ้นไปบนภูเขาแบบนี้ ด้วย
ความช่วยเหลือเช่นนี้ เขาสามารถถอยกลับได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บ”
“ฮิฮิ ดูเหมือนว่าไม่ต้องกังวลนะ”
ชายคนหนึ่งจ้องมองและกล่าวว่า “ข้ากังวลมากขนาดนี้ตั้งแต่
เมื่อไหร่”

ชายผู้นั้นกล่าวติดตลกว่า “ในคราวนั้น เมื่อบัณฑิตน้อยถูกพระ
โพธิสัตว์เหล่านั้นปิดล้อม ท่านต้องการจะขึ้นภูเขาไปช่วยเขาไม่ใช่
หรือ?”
“ข้าอดไม่ได้ที่ตกใจ กลัวท่านหุนหันพลันแล่น”
“ฮึ่ม ข้าแค่ไม่อยากเห็นบุรุษผู้กล้าหาญแบบนี้ ถูกตัดหัวและ
สังหารโดยคนที่นับถือนิกายพุทธะ”
อย่างไรก็ตาม ถ้าพวกเขารู้ คนที่เข้ามาเป็นเพียงร่างลวงตา
ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาจะรู้สึกยังไง
…
บนยอดเขาฝอซาน
ในหอหลักนิกายพุทธ
หน้าองค์พุทธะทองคำ.
ชายชราหกคนลืมตาขึ้นพร้อมกัน
มีแสงสีทองพุ่งออกมาจากรูม่านตา!
และรอบตัวชายชราทั้ง 6 คน มีแสงพุทธองค์ล้อมรอบ!
สิ่งนี้ยังแสดงให้เห็นว่าขอบเขตของชายชราทั้งหก ได้มาถึงระดับ
ที่ล ้าหน้ามากแล้ว!
ในขณะนี้ สีหน้าจริงจังปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายชราทั้งหก!

ลมหายใจนี้ทำให้พวกเขาค่อนข้างกลัว!
“มันคือใคร?”
“คนที่อยู่เบื้องหลังบัณฑิตคนนั้นน่ะเหรอ?”
“ลมปราณนี้…คือใคร? มีคนแบบนี้อยู่ในทวีปนี้ด้วยเหรอ?”
“ไม่รู้สิ ในดินแดนจงหยูไม่มีบุคคลเช่นนี้ หรือในดินแดน
ตะวันออกและเหนือ สำหรับดินแดนทางใต้? เป็นไปไม่ได้ที่คนที่
แข็งแกร่งเช่นนี้จะปรากฏตัวในสถานที่นั้น!”
“กองกำลังลับงั้นเหรอ?”
“ไม่ว่ายังไงก็ตาม ข้าเกรงว่าเราจะต้องเคลื่อนไหว…”
หลังจากกล่าวจบ ชายชราทั้งหกก็หายไปพร้อมกัน!
…
บนบันไดพุทธะ พระโพธิสัตว์ทั้งหลายมองดูร่างลวงตาตน
นั้นด้วยความสยดสยอง
ลมปราณนี้ทำให้พวกเขารู้สึกหายใจไม่ออก!
หนิงเฉินซินคำนับและกล่าวว่า: “ท่านอาจารย์”
ท่านอาจารย์!
เมื่อได้ยินคำกล่าวของหนิงเฉินซินพระโพธิสัตว์ทั้งหมดก็ตก
ตะลึง!

คนนี้แหละที่อยู่เบื้องหลังบัณฑิตผู้นี้!
อาจารย์ของเขา!
หลู่ชางเฉินหันศีรษะ มองไปที่หนิงเฉินซินและกล่าวอย่างหมด
หนทาง: “เจ้าเป็นคนที่ทำให้อาจารย์กังวลมากที่สุดมาโดยตลอด
ปัญหาอะไรที่เจ้าต้องเจออยู่ในตอนนี้ ข้าจะแก้มันให้”
หนิงเฉินซิน!
มักจะเงียบมากและไม่ก่อปัญหา
หากเจ้าพวกสิ่งนี้สร้างปัญหา ทั้งหมดจะต้องถูกจัดการ
ทุบประตูนิกายพุทธะโดยตรงด้วยมือเดียว!
แม้แต่หลู่ชางเชิงที่ไม่ค่อยได้ออกไปไหน และอาศัยอยู่แต่ศาลา
เฉาถัง
เขาก็ยังเคยได้ยินฉินเทียนหนาน และคนอื่นๆกล่าวถึงความ
ลึกลับและพลังของนิกายพุทธะด้วย!
นี่คือพลังที่มีผู้ศรัทธาทั่วทั้งทวีป!
หนิงเฉินยิ้มอย่างมีอ่อนโยน และกล่าวว่า “เรื่องนี้มันง่ายมาก
สำหรับอาจารย์ แต่ศิษย์จำเป็นต้องทำ”
ในใจของหนิงเฉินซินเมื่อได้เห็นสิ่งนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะเพิกเฉย
ต่อมัน!

ชาวพุทธะผู้ประกาศธรรมในโลก
นิกายพุทธะที่ประกาศสันติภาพ
แต่เพื่อประโยชน์ของพวกเขาเอง พวกเขาจะใช้ทุกวิถีทาง เพื่อ
กำจัดผู้ที่มีความคิดเห็นแตกต่างจากพวกเขา!
เมื่อมองไปที่ความแน่วแน่ในดวงตาของหนิงเฉินซิน ลู่ชางเฉิงก็
หยุดกล่าว
หันมองดูหมู่พระโพธิสัตว์ แล้วกล่าวเบาๆว่า “ทำไม พวกเจ้าจะ
ทำอะไรกับศิษย์ของข้า”
ระหว่างกล่าว
ลมปราณพุ่งตรงไปที่ร่างของพระโพธิสัตว์!
ในตอนนี้ พระโพธิสัตว์ทั้งหมดไม่สามารถควบคุมให้ลอยอยู่
ท้องฟ้าได้ และตกลงมาที่พื้นโดยตรง มีเพียงต้องทุ่มพลังทั้งหมด
เท่านั้นที่จะสามารถต้านทานลมปราณนี้ได้!
“เก๋อเซี่ย… ศิษย์ของท่านบุกเข้ามาในประตูนิกายพุทธะ และ
กล่าวใส่ร้ายนิกายของข้า”
“ในฐานะชาวพุทธะ เราไม่สามารถนั่งเฉยได้”
แล้วไง?
หลู่ชางเฉินไม่สนใจเรื่องนี้เลย

โบกมือของเขา หรี่ตาลงเล็กน้อย มีแสงเย็นในดวงตาของเขา
และกล่าวอย่างเย็นชา: “พวกเจ้า เจ้าจะทำอะไรกับศิษย์ของข้า!”
ก้าวไปข้างหน้าทันที
ความโกรธคุกรุ่นอยู่ในใจ!
เย่ชิวไป่อยู่ข้างนอก และถูกราชวงศ์หลัวอี้ปิดล้อมหลายครั้ง
ตอนนี้หนิงเฉินซินก็ถูกห้อมล้อมไปด้วยนักบวชที่มีอำนาจ
มากมาย!
หลู่ชางเฉิน จะไม่โกรธได้อย่างไร?
ปกติธรรมดา
แม้ว่าดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยสนใจศิษย์ของเขาก็ตาม
อันที่จริง หลู่ชางเฉิงเป็นคนปกป้องผู้คนของตนเองอย่างมาก!
เขาเพียงแค่ไม่อยากยุ่งกับวิถีของศิษย์มากเกินไป!
ปล่อยให้ศิษย์ค้นหาเต๋าด้วยตนเอง
อาจารย์อย่างเขาคอยชี้นำในบางครั้ง
แต่หากมีอะไรเกิดขึ้นกับศิษย์ หลู่ชางเฉิน จะช่วยเขาจัดการ!
พระโพธิสัตว์ทั้งหมดเห็นดังนั้น ก็หยุดนิ่งโดยทันที
หลังจากนั้น หลู่ชางเชิงก็ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวหนึ่งและชี้นิ้ว
ออกมา

นิ้วกลายเป็นกฎแห่งดาบ!(กฎและวิถีเป็นขั้นเดียวกันนะครับ จะ
สลับใช้เพื่อความสวยงามในบางบริบท)
ก่อนที่ทุกคนจะทันได้โต้ตอบ แสงแห่งกฎก็พุ่งออกไปแล้ว!
แทงทะลุคิ้วของพระโพธิสัตว์ห่มทอง!
ฟุบ!
สามจิตและเจ็ดวิญญาณของพระโพธิสัตว์ห่มทองถูกทำลาย
ทั้งหมด!
พระโพธิสัตว์ทั้งหมดมีปฏิกิริยาตอนนี้ ด้วยสีหน้าหวาดกลัว!
สีหน้าของหลู่ชางเชิงเย็นชา และกฎแห่งดาบก็กลั่นออกมาจาก
ปลายนิ้วของเขาอีกครั้ง ตั้งใจจะฆ่าชาวพุทธะทั้งหมดที่อยู่ตรงนั้น!
ในช่วงเวลานี้เอง
มีแสงสีทองส่องลงมาจากท้องฟ้า!
“อมิตาภะ”
“ท่านผู้เจริญโปรดเมตตา”
ชายชราหกคน ในชุดเจียชามาถึงในเวลาไม่นาน!(เจียชา ชุด
แบบหลวงจีนในหนังจีนน่ะครับ)
มาอยู่ต่อหน้าหลู่ชางเฉิน!
เมื่อพระโพธิสัตว์ทั้งหลายเห็นดังนั้นก็มีแต่ความปีติยินดี!

พวกเขาประสานมือกันและคำนับชายชราทั้งหกคน
ได้ยินเพียงชายชราคนหนึ่งท่าทางมีเมตตา ยืนขึ้นและกล่าวว่า
“ท่านผู้เจริญ นี่เป็นเพียงความเข้าใจผิด ดังนั้นอย่าทำการสังหารอีก
เลย”
ได้ยินคำกล่าว
พระโพธิสัตว์ทั้งหลายผงะเล็กน้อย
อีกฝ่ายลบหลู่นิกายพุทธะมากมาย แต่ท่านอยากสร้างสันติ?
แต่ใครจะไปรู้ ชายชราทั้งหกคนนั้นก็กลัวหลู่ชางเชิงเช่นกัน!
ลุคนี้คือมีของ!
แค่ร่างลวงตาก็แรงขนาดนี้ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าตัวจริงมา?
เวลานั้นนิกายพุทธะคงถึงกาลวิบัติ!
ยิ่งไปกว่านั้น ลมปราณที่ฉายออกมานี้ไม่ได้อ่อนแอไปกว่าพวก
เขาเลย…
แม้ว่าทั้งหกคนจะรวมพลังกัน พวกเขาก็อาจไม่สามารถรักษา
ชีวิตกันและกันไว้ได้
พวกเจ้าจะไปรู้สิ่งนี้ได้อย่างไร!
หลู่ชางเฉินส่ายหัวและกล่าวว่า: “เจ้าต้องการฆ่าศิษย์ของข้า แต่
ตอนนี้เจ้าทำไม่สำเร็จ แค่คิดว่าขอความเมตตาก็จบลงแล้ว?”

ชายชราขมวดคิ้ว “แล้วท่านผู้เจริญจะแก้ไขอย่างไร?”
หลู่ชางเฉินกล่าวอย่างเย็นชา: “มันง่ายมาก และข้าจะไม่ทำให้
เจ้าลำบากใจ”
หลังจากนั้น หลู่ชางเฉิน ชี้ไปที่กลุ่มพระโพธิสัตว์และกล่าวว่า
“ใครที่ทำอะไรกับลูกศิษย์ของข้าควรฆ่าตัวตายเอง!”