กลับไปในยุค 80 จนกลายเป็นที่ชื่นชอบของอดีตสามี - บทที่ 184 เธอแต่งงานแล้ว
บทที่ 184 เธอแต่งงานแล้ว
บทที่ 184 เธอแต่งงานแล้ว
ทั้งสองคนสวมเสื้อผ้าที่ซื้อมาจากกว่างโจว พอเมื่อพวกเธอยืนที่ประตูร้าน มันก็กลายเป็นภาพที่สวยงาม
ยิ่งไม่ต้องพูดเลยว่าในร้านต่างมีชั้นวางเสื้อผ้าทันสมัยเต็มไปหมด
เวลานี้จำนวนคนค่อย ๆ เพิ่มขึ้น เดิมทีลูกค้าบางคนก็ตั้งใจจะเข้าไปซื้อสลัดเย็น แต่พอไปถึงประตูกลับขยับไม่ได้
บางคนจำเซี่ยชิงหยวนได้และพูดด้วยรอยยิ้ม “เถ้าแก่ คุณขายเสื้อผ้าด้วยเหรอ?”
เซี่ยชิงหยวนยิ้มและตอบว่า “ใช่ค่ะ เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันเพิ่งไปเมืองกว่างโจวเพื่อซื้อสินค้ามา พวกมันก็เป็นสไตล์ใหม่ทั้งหมดเลยนะคะ”
ลูกค้าพยักหน้าและพูดว่า “ก็ว่าอยู่ทำไมฉันไม่เห็นคุณในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ที่แท้คุณคิดจะขยายธุรกิจนี่เอง”
ทั้งสองคุยกันแล้วมุ่งความสนใจไปที่เสื้อผ้าข้างหน้าของพวกเขา
พอเจอแบบนี้ก็ละสายตาไม่ได้เลยจริง ๆ
เสื้อผ้าเหล่านี้ไม่เพียงแค่สีและสไตล์ดีเท่านั้น แต่ยังมีเนื้อผ้าที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย
บางคนเคยเห็นเสื้อผ้าแบบนี้ในทีวี และอีกหลายแบบก็ไม่เคยเห็นในทีวีด้วยซ้ำ
นี่ไม่ใช่รุ่นใหม่ที่เซี่ยชิงหยวนพูดถึงหรอกเหรอ?
พวกเขาหยิบมันขึ้นมาดูและสัมผัส จากนั้นก็พูดอย่างเคอะเขินว่า “เสื้อผ้าพวกนี้คงแพงใช่ไหม?”
สลัดเย็นของ ‘ตรอกเก่า’ มีราคาสูงกว่าร้านอื่น ดังนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสื้อผ้าดี ๆ แบบนี้เช่นกัน
เซี่ยชิงหยวนยิ้มและพูดว่า ‘’เสื้อผู้หญิงตัวละสามหยวน ท่อนล่างตัวละห้าหยวนค่ะ”
เธอชี้ไปอีกด้านหนึ่ง “เสื้อผู้ชายตัวละหกหยวน ท่อนล่างตัวละเจ็ดหยวน”
ชายคนนั้นยิ้มทันทีเมื่อได้ยินราคานี้
ปรากฏว่าถูกกว่าที่คิด!
แม้ว่าจะมีราคาแพงกว่าร้านอื่น ๆ แต่ด้วยคุณภาพแบบนี้ถือว่าคุ้มค่า!
แต่บางคนยังคงต้องการจะลดราคา “เสื้อผ้าของคุณแพงไปหน่อยไหม เสื้อผ้าฤดูร้อนใช้ผ้าน้อยและบาง ถูกกว่านี้ไม่ได้เหรอ?”
เซี่ยชิงหยวนเหลือบมองอาเซียงและโบกมือให้เธอตอบ
อาเซียงกระแอมในลำคอและพูดว่า “คุณป้าอาจไม่รู้เรื่องนี้ แม้จะพูดว่าเสื้อผ้าฤดูร้อนใช้วัสดุน้อยกว่า แต่เสื้อผ้าของเราดีกว่าที่ขายในตลาดแถวนี้ทั้งหมด รวมทั้งในแง่ของการออกแบบและวัสดุด้วยนะคะ”
เด็กสาวหยิบเสื้อคอปกลายดอกไม้ขึ้นมา “ดูชุดนี้สิคะ แม้ว่ามันจะเบาและบาง แต่ก็ทนมาก และไม่มีตำหนิอะไรเลย ถ้าซื้อสักตัวมันจะคุ้มค่ามาก เพราะไม่ต้องสวมเสื้อผ้าอื่น ๆ อีกหลายตัวทับ นอกจากนี้ ถ้าคุณป้าเดินไปตามถนนโดยสวมเสื้อผ้านี้ คุณป้าจะไม่พบว่ามีใครใส่เสื้อเหมือนกับตัวเองแน่นอนค่ะ”
คำพูดไม่กี่คำของอาเซียงทำให้ลูกค้าที่ต้องการต่อรองราคาตกใจ
หลังจากคิดดูแล้ว พวกเขาก็รู้สึกว่าสิ่งที่อาเซียงพูดนั้นสมเหตุสมผล
เซี่ยชิงหยวนแสดงความเห็นชอบกับอาเซียง และพูดต่อ “เสื้อผ้าของเราเป็นแบบล่าสุดจากเมืองฮ่องกงและในตลาดยังมีคนเอามาขายไม่มาก นอกจากนี้ผู้หญิงอย่างเราซื้อเสื้อผ้าสองสามตัวเพื่อตัวเองตลอดทั้งปี มันไม่ใช่สิ่งที่มากเกินไปเลยค่ะ ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ชอบสิ่งที่ทำให้ตัวเองดูดีขึ้นจริงไหมคะ?”
ก่อนที่เซี่ยชิงหยวนจะพูดจบ หลายคนที่ตื่นเต้นอยู่แล้วก็หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาอย่างกระวนกระวาย “ตัวนี้มีขนาดของฉันไหม?”
“แล้วอันนี้ล่ะ เหมาะกับฉันไหม?”
“ฉันต้องการอันนี้และก็อันนี้ ขอขนาดฉันด้วย”
เซี่ยชิงหยวนโบกมือด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ทุกคนไม่ต้องกังวลค่ะ เสื้อผ้าที่เรานำมาขายแต่ละแบบมีหลายไซซ์หลายขนาดสำรองอยู่แล้ว นอกจากนี้หากไว้ใจเรา เราสามารถแนะนำเสื้อผ้าที่เหมาะกับคุณได้ และถ้ามันไม่เหมาะกับคุณจริง ๆ เราจะไม่มีวันอ้าปากพูดหลอกให้คุณซื้อแน่นอนค่ะ”
ทันทีที่ทุกคนได้ยินแบบนี้ พวกเขายังมีอะไรให้กังวลอีก?
เวลาซื้อเสื้อผ้า พวกเขามักจะกลัวเวลาเจ้าของร้านพูดว่า ‘ชุดนี้สวยเหมาะกับคุณมาก!’ ‘ชุดนี้เหมาะกับรูปร่างของคุณมาก!’ ทั้ง ๆ ที่ในความเป็นจริงมันไม่ได้เหมาะกับพวกเขาเลย
ผลลัพธ์ท้ายสุดเมื่อซื้อกลับไปลองใส่จริง ๆ พวกเขาแทบไม่อยากจะมองตัวเองในกระจกตรง ๆ เสียด้วยซ้ำ
อีกทั้งปัญหามันไม่ได้เกิดจากคุณภาพสินค้า ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถไปจัดการกับคนขายได้ เหตุเพราะว่าใส่แล้วไม่เหมาะใช่ไหมล่ะ?
เมื่อเห็นเซี่ยชิงหยวนและอาเซียงแต่งตัวดีมาก พวกเขาดูเหมือนจะเห็นตัวเองในชุดเหล่านี้
ผู้คนไม่กี่คนที่มุงดูแผงขายเสื้อผ้าเริ่มกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของคนอื่น ทำเอาแผงขายเสื้อผ้าของเซี่ยชิงหยวนเต็มไปด้วยผู้คนในเวลาอันสั้น
เซี่ยชิงหยวนและอาเซียงทักทายเหล่าลูกค้าหญิงที่กระตือรือร้นเหล่านี้อย่างเป็นระเบียบ
และในขณะที่เหล็กกำลังร้อน เซี่ยชิงหยวนและอาเซียงก็รีบขายเสื้อผ้าผู้ชายให้กับพวกเธอด้วย
“เสื้อผ้าผู้ชายก็ดีนะคะ ซื้อให้ผู้ชายใส่ก็คุ้ม”
“ในฮ่องกง คนที่ไปทำงานก็ใส่เสื้อผ้าพวกนี้กันด้วยค่ะ”
เมื่อเห็นแบบนั้น หลายคนจึงยังไม่กล้าซื้อสลัดเย็น และรีบตรงมาแผงเสื้อผ้าแทน
พวกเขากลัวว่าถ้าช้าไป เสื้อผ้าแบบที่ชอบจะถูกขายไปหมด
หลังจากที่พวกเขาหยิบเสื้อผ้าเสร็จ พวกเขาก็หอบเสื้อผ้าไปซื้อสลัดเย็นอย่างพึงพอใจ
หลังจากผ่านไปไม่นาน เสื้อผ้าจำนวนห้าสิบชิ้นที่เซี่ยชิงหยวนนำมานั้นก็เหลือเพียงโหลเท่านั้น
เซี่ยชิงหยวนพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก
ท้ายที่สุดแล้วการซื้อเสื้อผ้าไม่ได้เหมือนกับการซื้อสลัดเย็น มันยังมีช่องว่างขนาดใหญ่ของราคาจากหลักเหมาเป็นหลายหยวน
เธอกับอาเซียงจึงเก็บเสื้อผ้าที่เหลือ และเอาพวกมันไปเก็บไว้ในร้าน เพื่อไปรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน
แต่ถึงอย่างนั้น เซี่ยชิงหยวนยังนัดกับอาเซียงเพื่อขายเสื้อผ้าทุกวัน
ตั้งแต่เวลา 10.00 น. ถึง 13.00 น. และรับประทานอาหารกลางวันกับทุกคน จากนั้นก็เป็นเวลา 16.00 น. ถึง 18.00 น.
ตลาดด้านซ้ายและขวาอยู่ไม่ไกลจากบ้านของอาเซียง เธอสามารถเจียดเวลามาช่วยงานได้บ้าง
ในตอนเที่ยงเมื่อทุกคนว่าง เจียงเพ่ยหลานก็มาที่ด้านข้างของเซี่ยชิงหยวน ขณะที่คนอื่น ๆ กำลังรับประทานอาหารหรือทำธุระ และบอกถึงสิ่งที่เธอลืมพูดไปเมื่อเช้า
“เธอไม่ได้เข้าร้านมาหลายวันแล้ว หนุ่มแว่นคนนั้นมาหาสองครั้งเชียวนะ เขายังคงซื้อสลัดเย็นเหมือนเคย ครั้งแรกเขาถามฉันว่าเธอไปไหน ครั้งที่สองเขาก็ถามฉันว่าเมื่อไหร่เธอจะกลับมา”
เจียงเพ่ยหลานเหลือบมองไปทางหลินตงซิ่ว พอเห็นอีกฝ่ายกำลังสนใจกับการเก็บข้าวของอีกฟากหนึ่ง เธอก็พูดต่อ “แม้ว่าเขาจะไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจน แต่ฉันก็รู้สึกในใจเสมอว่าเขาสนใจเธอจริง ๆ”
เมื่อได้ยินแบบนั้น การเคลื่อนไหวของมือเซี่ยชิงหยวนก็พลันหยุดชั่วคราว “แต่ฉันแต่งงานแล้วนะ”
เซี่ยชิงหยวนรู้ว่าเจียงเพ่ยหลานไม่ใช่คนที่ชอบพูดอะไรพล่อย ๆ และนี่เป็นการพูดถึงเรื่องนี้เป็นครั้งที่สอง จึงพิสูจน์ได้ว่ายังมีบางอย่างที่ต้องตรวจสอบ
เจียงเพ่ยหลานเข้าใจเรื่องนี้อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นเธอจะพูดเรื่องนี้กับเซี่ยชิงหยวนอย่างเงียบ ๆ ไปทำไม?
ถ้าเซี่ยชิงหยวนโสด เธอคงช่วยจับคู่พวกเขาไปแล้ว
เจียงเพ่ยหลานนึกถึงเหตุการณ์ปกติเมื่อฉู่ซิงอวี่มา และพูดว่า “เป็นไปได้ไหมว่าเขาไม่รู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว?”
นั่นคือความเป็นไปได้มากที่สุด
รูปลักษณ์และท่าทางของฉู่ซิงอวี่นั้นดูไม่เหมือนคนที่อยากได้ผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว และความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือเขาไม่รู้
ยิ่งไปกว่านั้น การกระทำของทุกคนในร้านก็ไม่ได้บ่งบอกว่าเซี่ยชิงหยวนเป็นคนแต่งงานแล้วต่อหน้าเขาเลย
เซี่ยชิงหยวนเรียกหลินตงซิ่วว่า ‘แม่’ ซึ่งหลินตงซิ่วก็เรียกเซี่ยชิงหยวนด้วยชื่อหรือไม่ก็ ‘ลูก’ และเสิ่นอี้หลินก็เล่นที่สวนหลังบ้านทุกครั้ง
ดังนั้นบางทีฉู่ซิงอวี่อาจจะไม่รู้ว่าเธอแต่งงานแล้วจริง ๆ
มุมปากของเซี่ยชิงหยวนขดขึ้นมา “ดูเหมือนว่า…น่าจะเป็นไปได้นะ…”