กลับไปในยุค 80 จนกลายเป็นที่ชื่นชอบของอดีตสามี - บทที่ 350 โฉมหน้าที่แท้จริง
บทที่ 350 โฉมหน้าที่แท้จริง
บทที่ 350 โฉมหน้าที่แท้จริง
เฟิงหว่านเดินไปหาฉินซูอวี้ และเถาเหนียนซีก็ตะโกนอย่างไพเราะในอ้อมแขนของเธอว่า “คุณน้า”
เมื่อเผชิญหน้ากับเด็กเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้ที่ฉินซูอวี้จะทำหน้าตามืดหม่นโดยไม่มีเหตุผล
เธอตอบด้วยสีหน้าแข็งทื่อ “อื้ม”
เฟิงหว่านไม่สนใจ พลางวางเถาเหนียนซีลงและปล่อยให้เด็กน้อยเล่นอยู่ข้าง ๆ
เธอเหลือบมองฉินซูอวี้ด้วยสายตาที่สมเพชและพูดว่า “คุณฉิน คุณดูอารมณ์ไม่ดีเลยนะคะ?”
ฉินซูอวี้ลอบกัดฟันทันที เฟิงหว่านผู้นี้ไม่รู้เลยรึไงว่าอะไรควรทักอะไรไม่ควรทัก!
เธอถามกลับ “คุณนายเถาต้องการอะไรจากฉันหรือเปล่าคะ?”
เฟิงหว่านยิ้ม “จริง ๆ แล้วไม่มีอะไรเลยค่ะ เหตุผลหลักคือในช่วงสองวันที่ผ่านมาฉันได้ยินข่าวลือบางอย่างมาน่ะค่ะ ซึ่งดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับคุณฉิน และเราพบกันวันนี้ ฉันจึงมีสิ่งหนึ่งที่อยากจะเตือนคุณฉินน่ะค่ะ”
สายตาและคำพูดของเฟิงหว่านทำให้ฉินซูอวี้รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
มันเหมือนกับว่าทุกคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตัวเองกลับถูกขังอยู่ในความมืดมิดเหมือนคนโง่
ฉินซูอวี้ถามกลับ “คุณหมายถึงอะไร?”
เฟิงหว่านเปิดริมฝีปากพูดขึ้น “ฉันแค่อยากจะบอกคุณฉินว่าหัวใจของผู้คนนั้นยากหยั่งถึง และบางครั้งคนที่ใกล้ตัวที่สุดก็อาจไม่ได้น่าไว้ใจที่สุด หากคุณยังแยกแยะให้ชัดเจนไม่ได้ก็จงระวังถูกหักหลังโดยที่ไม่รู้ตัวนะคะ”
หลังจากพูดอย่างนั้น เฟิงหว่านก็ไม่สนใจการแสดงออกของฉินซูอวี้ และเดินจากไปโดยจูงเถาเหนียนซีไปด้วย
ฉินซูอวี้ยืนอยู่ที่นั่นตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อเธอรู้สึกตัวและต้องการให้เฟิงหว่านพูดให้กระจ่าง อีกฝ่ายก็จากไปแล้วพร้อมกับลูกแล้ว
เฟิงหว่านบอกว่าเธอกำลังถูกเซี่ยจื่ออี้หักหลังหรือเปล่า?
ว่าแต่เฟิงหว่านรู้ได้ยังไง?
เธอไม่คิดว่าเฟิงหว่านกำลังโกหกเลย เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรกับเฟิงหว่านสักนิด
ความโกรธที่ถูกทรยศและหลอกลวงโดยบุคคลที่ใกล้ชิดที่สุดได้ถาโถมเข้ามาในจิตใจของฉินซูอวี้ เธอใช้พลังอย่างมากในการควบคุมตัวเอง และไม่ไปตั้งคำถามกับเซี่ยจื่ออี้ในตอนนี้
ถ้าตอนนี้เธอไปหาด้วยความโกรธโดยไม่มีหลักฐาน เซี่ยจื่ออี้จะปฏิเสธและเล่นงานเธอกลับอย่างแน่นอน
หลายปีที่ผ่านมา เซี่ยจื่ออี้เก่งที่สุดในการใช้น้ำตาเพื่อเอาชนะความเห็นอกเห็นใจจากผู้คน
โดยเฉพาะเฉินหลี่ก็คงจะมาเล่นงานตัวเธอให้กับเซี่ยจื่ออี้แน่นอน
นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉินซูอวี้ระงับอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองแบบนี้
เธอบังคับตัวเองให้เดินกลับบ้านอย่างยากลำบาก
…
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินซูอวี้ตื่นเช้าตามปกติ
เมื่อคืนเธอไม่ได้นอนทั้งคืน ขอบตาก็ดำคล้ำและช้ำจนไม่อาจปกปิดได้
เฉินหลี่ทำงานในโรงพยาบาลและข่าวเกี่ยวกับฉินซูอวี้ยังไปไม่ถึงเธอ ยังไม่รู้ว่ากระแสเรื่องราวต่าง ๆ ได้เปลี่ยนไป และยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ด้วย
เฉินหลี่เอื้อมมือไปสัมผัสรอยคล้ำใต้ตาของลูกสาว “ลูกคนนี้เป็นอะไรอีกเนี่ย?”
ฉินซูอวี้เอื้อมมือออกไปเพื่อปัดป้องและพูดเสียงเบา “เมื่อคืนหนูดื่มกาแฟแล้วนอนไม่หลับน่ะ”
หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้กินอาหารเช้าแล้วหยิบกระเป๋าออกจากบ้านไปทันที
เมื่อมองดูมือที่ถูกปัดออกของตัวเอง เฉินหลี่ก็รู้สึกถึงการสูญเสียอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เธอมองไปที่ฉินโย่วเหลียง “ตาเฒ่า เกิดอะไรขึ้นกับลูกน่ะ?”
ฉินโย่วเหลียงยังรู้สึกเมาค้างจากการเข้าสังคมเมื่อคืนนี้อยู่ และขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด “ไม่ใช่เพราะคุณรึไงที่สร้างปัญหาอีกแล้ว? ทุกวันนี้ผมไม่สามารถอยู่อย่างสงบได้เลยจริง ๆ! คืนนี้ไปกับผมที่บ้านของเลขาธิการเสิ่นเพื่อขอโทษซะ!”
หลังจากนั้นเขาก็ดื่มชาเพื่อดึงสติหนึ่งแก้วแล้วไปทำงาน
เฉินหลี่ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง “เกิดอะไรขึ้นกับสองคนนี้เนี่ย? ทำไมฉันจะต้องไปขอโทษเสิ่นอี้โจวด้วย?”
เธอมองไปยังแม่บ้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “เธอรู้อะไรไหม?”
แม่บ้านจะกล้าพูดอะไรได้ยังไง? แม่บ้านก้มหัวแล้วตอบด้วยเสียงเบา “คุณนายคะ คุณควรถามคุณผู้ชายเองจะดีกว่าค่ะ”
ถ้าเธอพูดออกไป เฉินหลี่อาจจะระบายความโกรธใส่ตัวเองก็ได้
จู่ ๆ เฉินหลี่ก็นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อนได้
เป็นเพราะเรื่องนี้เหรอ?
เธอใช้เงินไปบางส่วนเพื่อหาคนมากระจายข่าว ดังนั้นมันก็ไม่น่าจะมีใครสาวมาถึงตัวเธอได้นี่นา?
วันนั้นเซี่ยจื่ออี้มาที่บ้านเพื่อตามหาเธอ และเริ่มร้องไห้หลังจากพูดไปสองสามคำ
เธอถามว่าเกิดอะไรขึ้น จากนั้นเซี่ยจื่ออี้ก็เล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกับเซี่ยชิงหยวน และยังบอกด้วยว่าเซี่ยชิงหยวนจงใจแยกตัวเองออกจากฉินซูอวี้
สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคือการถูกปั่นหัวและเธอก็โกรธมาก “นังตัวเมียที่ไม่สามารถวางไข่ได้ตัวนั้น มันกล้าเดินไปมาและสร้างปัญหาให้กับลูกสาวของฉันเฉินหลี่คนนี้งั้นเหรอ!”
เธอสัญญากับเซี่ยจื่ออี้ “อย่ากังวลไปเลยนะ ป้าคนนี้จะจัดการเรื่องนี้เอง!”
เซี่ยจื่ออี้ทำสีหน้าลำบากใจ “แต่ถ้าเป็นเพราะหนูแล้ว คุณป้าจะต้องแตกหักกับตระกูลเสิ่นมันก็ไม่คุ้มเลยนะคะ เอาเป็นว่าลืมมันไปเถอะค่ะ หนูสามารถทำใจได้”
เฉินหลี่ตอบโดยได้คิดทันที “ไม่ เราจะปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้ ป้าต้องสั่งสอนนังนั่นก่อน!”
วันรุ่งขึ้น ข่าวลือเกี่ยวกับเซี่ยชิงหยวนก็แพร่กระจายรวดเร็วราวกับลมกระโชกแรงไปทั่วเขตที่พักอาศัยและหน่วยงานสำคัญหลายหน่วย
เฉินหลี่ถึงขนาดรอให้เซี่ยชิงหยวนมาที่ประตูบ้านของเธอ เพื่อที่จะได้ชี้หน้าและสาปส่ง ทำลายศักดิ์ศรีของเซี่ยชิงหยวนอีกรอบ
แต่สองวันผ่านไปอย่างไม่คาดคิด เซี่ยชิงหยวนไม่เพียงแต่ไม่เคลื่อนไหวใด ๆ แต่สามีและลูกสาวของเธอยังพูดคุยกับเธออย่างเย็นชา
เมื่อถึงเวลาไปทำงาน เธอก็ยังคิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่มีใจที่จะกินอาหารเช้าจึงรีบไปโรงพยาบาล
…
ฉินซูอวี้กลับไปที่สถาบันธรณีวิทยา เมื่อเพื่อนร่วมงานของเธอบอกว่าจะไปที่สำนักงานอัยการเพื่อส่งรายงาน เธอก็ยืนขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันว่างอยู่ ฉันจะไปส่งให้เอง”
เพื่อนร่วมงานของเธอประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ “ได้ รบกวนเธอหน่อยนะ”
ในช่วงกว่าครึ่งปีนับตั้งแต่ฉินซูอวี้กลับมาที่มณฑลอวิ๋น เธอมักจะไปพบเซี่ยจื่ออี้เสมอ และคุ้นเคยกับผู้คนในอัยการด้วย
เมื่อยามถาม ฉินซูอวี้ก็ยื่นใบอนุญาตทำงานและเอกสารในมือให้อีกฝ่ายดู “ฉันมาเพื่อส่งรายงานให้ค่ะ”
ยามปล่อยให้ฉินซูอวี้เข้าไปอย่างง่ายดาย ขณะที่เดินเข้าไปในห้องโถง เธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาของคนอื่นที่มองตัวเองด้วยความประหลาดใจและสนุกสนาน
ฉินซูอวี้ไม่สนใจเลยว่าจะมีคนมองเธอยังไงในตอนนี้ สำหรับเธอ ยิ่งมีคนมองเยอะหรือให้ความสนใจเยอะยิ่งดี
เธอเป็นคนตรงไปตรงมาและไม่สามารถเรียนรู้วิธีการทำเรื่องแบบอ้อม ๆ ได้อย่างเซี่ยจื่ออี้
สำหรับเธอ การเปิดเผยการกระทำชั่วของเซี่ยจื่ออี้โดยตรงเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดและมีประสิทธิภาพมากที่สุด
เซี่ยจื่ออี้สนใจชื่อเสียงมากที่สุดใช่ไหม? งั้นฉันจะทำลายชื่อเสียงของแกให้ย่อยยับไปเลย!
ยิ่งเมื่อก่อนพวกเธอเคยสนิทกันแค่ไหน ตอนนี้ฉินซูอวี้ก็โกรธมากเท่านั้น
หากเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นหลังจากการมาถึงของเซี่ยชิงหยวน ฉินซูอวี้อาจให้โอกาสซึ่งกันและกัน และจะไม่ทำให้เกิดความยุ่งยากใหญ่หลวงเช่นนี้
แต่เมื่อหว่านเมล็ดแห่งความสงสัยและความอิจฉาริษยาแล้ว แสงแดดและฝนเล็กน้อยก็เพียงพอที่จะทำให้มันงอกเงยและเติบโตอย่างดุเดือด
ฉินซูอวี้เดินไปที่แผนกของเซี่ยจื่ออี้ด้วยไฟที่ลุกโชนอยู่ในใจของเธอ
ประตูเปิดอยู่และคนข้างในกำลังทำงานอยู่เช่นกัน
ฉินซูอวี้เหลือบมองเซี่ยจื่ออี้นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
เซี่ยจื่ออี้ยังมีผมยาวสีดำที่มีกิ๊บไข่มุกติดผมที่ขมับ แสงแดดยามเช้าส่องมาบนตัว ช่างดูสวยงามมาก
ฉินซูอวี้กำมือแน่นและกำลังจะเดินเข้าไป แต่ทันใดนั้นเธอก็เห็นเซี่ยจื่ออี้ลุกขึ้นจากที่นั่ง ถือเอกสารในมือแล้วเดินไปอีกโต๊ะหนึ่ง
ที่โต๊ะนั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาสวมแว่นตากรอบโลหะ มีผิวขาว สง่างามและหล่อเหลามาก
เมื่อเห็นเซี่ยจื่ออี้เข้ามาหา เขาก็รีบวางงานทันที เงยหน้าขึ้นแล้วพูดอะไรบางอย่างกับเธอ
ฉินซูอวี้มองเห็นใบหน้าของชายคนนั้นอย่างชัดเจน รูม่านตาของเธอขยายออก และการหายใจของเธอกลายเป็นถี่รัว
ทั้งสองไม่มีใครสังเกตเห็นเธอเลย
เซี่ยจื่ออี้ยิ้มเบา ๆ เอียงศีรษะไปในทิศทางของชายคนนั้น และปัดผมที่หล่นบนขมับของเธอด้วยนิ้วเรียวยาว เผยให้เห็นกิริยาที่สวยที่สุดของตน รวมถึงคอที่เรียวยาวไร้ที่ติต่อหน้าชายคนนั้น
ฉินซูอวี้จำการกระทำของเซี่ยจื่ออี้ได้
ครั้งหนึ่งเมื่อเธอไปที่บ้านของเซี่ยจื่ออี้เพื่อตามหาเพื่อนรัก เธอเห็นเซี่ยจื่ออี้กำลังฝึกการกระทำนี้อยู่หน้ากระจก โดยมีรอยยิ้มแบบเดียวกันอยู่ที่มุมปาก
เซี่ยจื่ออี้วางแฟ้มไว้บนโต๊ะของชายคนนั้น ก้มลงแล้วพูดอะไรบางอย่างกับเขา
ชายคนนั้นยิ้มอย่างเขินอาย พลางหยิบปากกาออกมาเขียนบางอย่างลงบนกระดาษ
พวกเขาทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก และผมยาวของเซี่ยจื่ออี้ก็ห้อยลงมาสัมผัสหลังมือของชายคนนั้น ซึ่งอาจจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ
เมื่อมีความรู้สึกจั๊กจี้และได้กลิ่นหอมจาง ๆ มันก็เห็นได้ชัดว่าการหายใจของชายคนนั้นหยุดนิ่งราวกับว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรง
เซี่ยจื่ออี้ทำเหมือนไม่รู้ตัวเลย เธอยังคงท่าทางเหมือนก่อนหน้า ถามคำถามของชายคนนั้น และแสดงความชื่นชมต่อชายคนนั้นเป็นครั้งคราว
ผู้ชายจะมีสมาธิกับผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ได้ยังไง?
ฉินซูอวี้แทบจะถึงจุดเดือดแล้ว
หญิงสาวยืนอยู่ที่ประตู มองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่แดงก่ำราวกับว่ามีเลือดคั่ง
ระหว่างทางมาที่นี่ เธอยังคงคิดถึงเหตุผลหลายประการเพื่อแก้ตัวให้กับเซี่ยจื่ออี้โดยคิดว่าตัวเองอาจเข้าใจอีกฝ่ายผิดไป
ทว่าหลังจากที่เธอเห็นเหตุการณ์นี้ ความคิดที่เคยเข้าข้างเซี่ยจื่ออี้ก็กลายเป็นความโกรธและความเกลียดชัง
ไม่จำเป็นต้องแก้ตัวให้นังนี่อีกต่อไปแล้ว ทุกสิ่งที่เซี่ยจื่ออี้ทำมีคำตอบอยู่แล้วในขณะนี้
ฉินซูอวี้รู้สึกว่าตัวเองไร้สาระมากที่ยังคงพยายามแก้ตัวให้คนอย่างเซี่ยจื่ออี้
หลายปีที่ผ่านมา มันยังไม่เพียงพอสำหรับเธออีกเหรอที่จะสามารถมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของผู้หญิงคนนี้ได้!?
ฉินซูอวี้ตะโกนด้วยความโกรธใส่ทั้งสองคนที่คุยกันอย่างมีความสุข “เซี่ยจื่ออี้! เหยาเป่ยเซิง!”