ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน - ตอนที่ 716 ล้านปี(3)

ความโกลาหลจะหลอมรวมกันเป็ นความโกลาหลเดียว ฉู่เซวียน ไม่รู ้ว่ากระบวนการนี้จะใช ้เวลานานเท่าใด

ในความเป็ นจริง เขาไม่รู ้ด้วยซ้าว่ามีความโกลาหลมากมาย เพียงใด หรือเป็ นไปได้หรือไม่ที่เต๋าสวรรค์จะรวมสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด เข้าด้วยกัน

ถึงกระนั้น การพยายามก็ไม่เสียหายอะไร ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจ ทาให้มันเป็ นเป้ าหมายในที่สุด เขาจะเริ่มต้นด้วยความโกลาหลแห่งนี้

อย่างไรก็ตาม หากใครต้องการเข้าใจความลับของความ โกลาหล เราต้องก้าวข้ามความโกลาหลก่อน

ฉู่เซวียนปล่อยวางแผนการของเขาและดาดิ่งลงสู่การฝึกฝนอีก ครั้ง เขาสนใจในสิ่งที่อยู่เหนือความโกลาหลอย่างมาก

การฝึกฝนครั้งนี้ไม่รู ้ว่าจะใช ้เวลานานเพียงใด ในชั่วพริบตา สิบล้านปีก็ผ่านไป

ในขณะนี้ ร่างของฉู่เซวียนเริ่มมืดมนและกลายเป็ นภาพมายา ราวกับว่ามันไม่อยู่ในความโกลาหลอีกต่อไป ซูเซียนเอ๋อร ์มองเขาด้วยความประหลาดใจ

ในช่วงเวลาหนึ่ง ฉู่เซวียนก็ลืมตาขึ้น

สีหน้าของเขาสงบ และร่างกายของเขาก็ควบแน่นคืนมาอย่างช ้า ๆ

อย่างไรก็ตาม นางรู ้สึกได้ว่าความรู ้สึกที่คลุมเครือและความ มายายังคงอยู่ที่นั่น

ในขณะนี้ ฉู่เซวียนรู ้สึกว่าเขาขาดเพียงก้าวเดียวเท่านั้นที่จะก้าว ข้ามความโกลาหล

อย่างไรก็ตาม เขาได้หยุดตนเองไว้

เขาจาเป็ นต้องเตรียมการบางอย่างก่อนที่จะออกจากความ โกลาหล

มิฉะนั้น หากเขาจากไปอย่างกะทันหัน ยอดฝีมือขอบเขตปฐม โกลาหลคนอื่น ๆ อาจเริ่มคิดร ้ายกับเต๋าสวรรค์และความโกลาหล

แน่นอนว่าพวกเขาคงไม่กล้าทาอะไรในเร็ว ๆ นี้ แต่เมื่อเวลาผ่าน ไปนับพันปี ใครจะรู ้ว่าพวกเขาจะพยายามท าอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อการปะทะกันของความโกลาหลทั้งสองใกล้เข้า มา เขาต้องแน่ใจว่าเต๋าสวรรค์จะต้องได้เปรียบเหนืออีกด้านหนึ่งอย่าง แท้จริง

สิบล้านปีผ่านไป

กฎแห่งเต๋าสวรรค์ได้แทรกซึมเข้ามาอีกครั้งและครอบครองกฎ แห่งปฐมโกลาหลอีกข้อหนึ่ง

ฉู่เซวียนมองไปที่ซูเซียนเอ๋อร ์

สิ่งมีชีวิตแห่งความโกลาหลไม่สามารถละทิ้งความโกลาหลได้ เนื่องจากพวกมันถูกจากัดด้วยพลังเหนือธรรมชาติบางอย่าง

แม้ว่าเขาจะก้าวข้ามความโกลาหล แต่เขาก็ยังคงต้องใช ้วิธี บางอย่างเพื่อดึงผู้คนออกไป

การน าซูเซียนเอ๋อร ์ไปด้วยก็ไม่ใช่ปัญหา อย่างไรก็ตาม เขารู ้ว่า เขาไม่สามารถพาติงเยว่และคนอื่น ๆ ไปด้วยได้

เมื่อมีคนมากเกินไป มันจะนาไปสู่การเปลี่ยนแปลงพิเศษ บางอย่าง

เพราะฉะนั้น ก่อนจะจากความโกลาหลก็ถึงเวลากลับมารวมตัว กันอีกครั้ง

ท้ายที่สุดแล้ว เขาอาจจะไม่กลับมายังความโกลาหลอีกต่อไป หลังจากก้าวข้ามมันไปแล้ว

ส่วนติงเยว่และศิษย์คนอื่น ๆ สามารถก้าวข้ามความโกลาหลได้ หรือไม่นั้นไม่เป็ นที่ทราบแน่ชัด

บางทีพวกเขาจะสามารถทาได้หลังจากที่กฎแห่งเต๋าสวรรค์รวม กฏแห่งปฐมโกลาหลเข้าด้วยกัน ซึ่งจะใช ้เวลานานมาก

ไม่ว่าในกรณีใด ฉู่เซวียนวางแผนที่จะส่งต่อวิธีการก้าวข้าม ความโกลาหลให้กับเหล่าศิษย์ของเขาก่อนที่เขาจะจากไป

คัมภีร ์ปฐมโกลาหลแห่งการสรรค์สร ้างเหมาะส าหรับฉู่เซวียน เท่านั้น และศิษย์ของเขาไม่สามารถฝึกฝนได้

อย่างไรก็ตาม ในฐานะคนที่จะก้าวข้ามความโกลาหลในไม่ช ้า ฉู่ เซวียนได้รับวิชายุทธ ์จากคัมภีร ์ปฐมโกลาหลแห่งการสรรค์สร ้างที่ สามารถก้าวข้ามความโกลาหลได้

วิชานี้สามารถฝึกฝนได้เฉพาะหลังจากที่ได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขต ปฐมโกลาหลแล้วเท่านั้น

แม้ว่าวิชายุทธ ์ที่ได้จะไม่ดีเท่าคัมภีร ์สร ้างความโกลาหล แต่สิ่ง ส าคัญคือมันจะช่วยให้พวกเขาก้าวข้ามความโกลาหลได้

กระบวนการฝึกฝนนั้นยาวนานอย่างเป็ นธรรมชาติ

มันไม่ได้นานนับเป็ นหมื่นปีอีกต่อไป แต่เป็ นหลายร ้อยล้านปี

“เรากลับกันเถอะ” ฉู่เซวียนยืนขึ้นแล้วพูด

เขาไม่ได้แยกที่พักเล็ก ๆ ออกจากด้านหลังของสิ่งมีชีวิต โกลาหล แต่ทิ้งไว้ข้างหลังเพื่อเป็ นโอกาสสาหรับผู้มีวาสนา

ในอนาคตผู้ที่มีวาสนาสามารถเข้ามาในบ้านหลังเล็ก ๆ และรู ้ แจ้งได้

ฉู่เซวียนมองไปและเห็นความโกลาหลทั้งหมดในขอบเขตการ มองเห็นของเขา

ความโกลาหลเป็ นดินแดนอันกว้างใหญ่ และใจกลางดินแดน แห่งความโกลาหลอันกว้างใหญ่นั้นมีจุดไฟเล็ก ๆ

มันคือโลกศักดิ์สิทธิ์

เหนือความโกลาหลคืออาณาเขตแห่งความว่างเปล่าที่ไม่มีสิ่งใด

เมื่อมองผ่านชายขอบของความโกลาหล ฉู่เซวียนก็มองเห็น ความโกลาหลอื่นอย่างคลุมเครือ

ความโกลาหลทั้งสองอยู่ใกล้มากกว่าเดิมแล้ว

ในอีกสิบล้านปี พื้นที่รอบนอกของความโกลาหลทั้งสองจะ เชื่อมต่อกัน

ชั่วพริบตา ฉู่เซวียนก็กลับมาสู่โลกศักดิ์สิทธิ์แล้ว

เขาเดินชมความเจริญรุ่งเรืองและความมีชีวิตชีวาของทั้งสาม ดินแดน

จ้าวมังกรได้โผล่หัวออกมา

“สหายเต๋าพี่ฉู่ เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”

“ข้ากลับมาดูก่อนจะจากไป” ฉู่เซวียนพูดด้วยรอยยิ้ม

เขาก าลังจะพาแมววิญญาณสวรรค์ วิหคทองค าเขย่านภา และ บุปผากลืนวิญญาณไปกับเขาด้วย

พวกมันถูกมอบให้เขาโดยระบบ ดังนั้นแล้ว พวกเขาจึงไม่ใช่ สิ่งมีชีวิตแห่งความโกลาหล จึงเป็ นเรื่องง่ายที่จะพาพวกมันไปด้วย

“ออกไป? ไปที่ใดรึ?” จ้าวมังกรถามอย่างสงสัย

“เหนือความโกลาหล”

จ้าวมังกรเผยให้เห็นถึงความปรารถนาอันแรงกล้า

เขาเป็ นคนที่อยากรู ้อยากเห็นและชอบที่จะเห็นสิ่งใหม่ ๆ ไม่ เหมือนกุ้ยหรานที่มักจะหลับใหลอยู่เสมอ

“จ้าวมังกร เมื่อเต๋าสวรรค์ได้หลอมรวมกฏแห่งปฐมโกลาหลเข้า ด้วยกัน เจ้าจะสามารถที่จะออกจากความโกลาหลได้”

ฉู่เซวียนหยุดครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “อย่างไรก็ตาม นอกความ โกลาหลนั้นเป็ นอาณาเขตแห่งความว่างเปล่า หากเจ้าไม่แข็งแกร่ง พอ เจ้าอาจไม่สามารถอยู่ที่นั่นได้นาน”

เขาคุยกับจ้าวมังกรสักระยะหนึ่ง และเล่าให้ฟังเกี่ยวกับความ โกลาหลอื่น ๆ ด้วย

จ้าวมังกรรู ้สึกตื่นเต้น

จะมีการแสดงให้เขาดูอีก

เมื่อความโกลาหลทั้งสองปะปนกัน สิ่งที่พิเศษก็จะปรากฏขึ้น อย่างแน่นอน ในที่สุดเขาก็มาถึงยมโลกและสังสารวัฏที่เขาสร ้างขึ้น เขาถอนหายใจ อวตารของจี๋ได้ก้าวข้ามขอบเขตเบิกโลกาแล้ว บางทีสักวันหนึ่งมันอาจจะไล่ตามร่างหลักของเขาได้ ความเร็วในการพัฒนาของเขาไม่ได้ช ้าแม้แต่น้อย ฉู่เซวียนกลับไปที่ลานเล็ก ๆ ลานเล็ก ๆ ก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ตระกูลฉู่ก็ถือว่าเจริญรุ่งเรือง

อย่างไรก็ตาม แผ่นดินหนานโจวได้กลายเป็ นโลกจาลองที่พิเศษ และมีสมาชิกตระกูลฉู่เหลืออยู่ไม่มากนักในแผ่นดินหนานโจว