ข้าอยู่บ้านร้อยปีก็เข้าสู่วิถีไร้เทียมทาน - ตอนที่ 722 โลกตะวันสวรรค์(1)

ฉู่เซวียนได้ยินดังนั้นก็คิดอะไรบางอย่าง

“จะต้องใช ้เวลากี่ปีกว่าที่ชาวโลกตะวันสวรรค์จะบรรลุขอบเขต เต๋าเหนือลิขิต?”

เลี่ยเทียนรู ้ว่าเหตุใดฉู่เซวียนถึงถามเรื่องนี้

“จากสิ่งที่ข้ารู ้ คนที่เร็วที่สุดในการบรรลุขอบเขตเต๋าเหนือลิขิต ในประวัติศาสตร ์คือหนึ่งล้านปี!”

“นี่คือสถิติของยอดฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุด”

หนึ่งล้านปี!

หากเลี่ยเทียนเกิดในความโกลาหลและก้าวข้ามความโกลาหล ในหมื่นล้านปี เขาจะมีอายุเพียงหมื่นปีในโลกตะวันสวรรค์

ยอดฝี มือขอบเขตเต๋าเหนือลิขิตอายุหมื่นปี … สิ่งนี้จะน่ า สะพรึงกลัวมากเพียงใดกัน?

เลี่ยเทียนเต็มไปด้วยความอิจฉา

“แม้ว่าอาจมีสถิติโบราณที่ยังไม่ถูกค้นพบ ไม่ว่าอัจฉริยะผู้นั้นจะ ร ้ายกาจเพียงใดก็ตาม พวกเขาก็ต้องใช ้เวลาอย่างต่าถึงแสนปี”

“อย่างที่กล่าวไปแล้ว มีอัจฉริยะที่มีอายุเพียงหมื่นปี หรือแม้แต่ ไม่กี่พันปีที่ได้บรรลุขอบเขตเต๋าเหนือลิขิต”

ใบหน้าของเลี่ยเทียนเต็มไปด้วยความอิจฉา

“คนเหล่านี้ล้วนเป็ นลูกศิษย์สายตรงหรือไม่ก็ทายาทของยอด ฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุด”

“ทุกคนบอกว่าศิษย์ของยอดฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุดเหล่านี้เป็ น อัจฉริยะที่แท้จริงของโลกตะวันสวรรค์ อย่างไรก็ตาม ในความเป็ น จริงแล้ว อัจฉริยะเหล่านี้ได้รับการฝึ กฝนมานับไม่ถ้วนท่ามกลาง ความโกลาหล”

“นี่เป็ นความลับภายในโลกตะวันสวรรค์ เนื่องจากข้าเป็ นสหาย คนสนิทกับยอดฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุด ข้าจึงได้รู ้ความลับนี้”

ฉู่เซวียนถอนหายใจ

ตราบใดที่เราเป็ นผู้สืบทอดของยอดฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุดไม่ ว่าจะขาดพรสวรรค์เพียงใด เราก็สามารถใช ้ห้วงเวลาแห่งความ โกลาหลเพื่อที่จะกลายเป็ นอัจฉริยะ

“มีเงื่อนไขในการเข้าสู่ความโกลาหลใช่หรือไม่?” ฉู่เซวียนถาม

ความโกลาหลมีผู้ปกครอง และมันก็พิเศษอย่างยิ่ง ดังนั้น คน ส่วนใหญ่จากโลกตะวันสวรรค์จึงไม่สามารถเข้ามายังความโกลาหล ได้

“แน่นอนว่ามีอยู่ แต่ข้าไม่รู ้ว่ามันคืออะไร”

เลี่ยเทียนส่ายหัว

ฉู่เซวียนคิดย้อนกลับไปถึงมหาสงครามเมื่อความโกลาหลถูก ท าลายลง เป็ นไปได้หรือไม่ว่ายอดฝีมือต้องการท าลายการปกครอง ของตัวตนเหล่านั้น ซึ่งนาไปสู่มหาสงครามที่ทาลายความโกลาหล?

ไม่ใช่เรื่องที่เป็ นไปไม่ได้

ท้ายที่สุด การมีอยู่ของความโกลาหลหมายความว่ายอดฝีมือ ขอบเขตเหนือสูงสุดและลูกหลานของพวกเขาจะแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึก ยุทธ ์คนอื่น ๆ ในโลกตะวันสวรรค์ตลอดไป

มีแนวโน้มว่าสิ่งนี้ได้สร ้างชนชั้นในสังคมของโลกตะวันสวรรค์ โดยชนชั้นสูงถูกครอบครองโดยเหล่ายอดฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุด เต๋า

บางทีคนเหล่านี้อาจพยายามปราบปรามผู้ฝึกยุทธ ์คนอื่น ๆ และ ป้ องกันไม่ให้อัจฉริยะจากชนชั้นอื่นได้พัฒนา

“เจ้าคือยอดฝี มือขอบเขตเต๋าเหนือลิขิตที่อายุน้อยที่สุดใน ประวัติศาสตร ์อย่างแน่นอน”

เลี่ยเทียนถอนหายใจ

ในแง่ของพรสวรรค์อันมหาศาล คนตรงหน้าเขาคืออันดับหนึ่ง อย่างแท้จริง

หากไม่ใช่ทายาทของยอดฝีมือขอบเขตเหนือสูงสุด อัจฉริยะบาง คนก็อาจไม่สามารถก้าวข้ามความโกลาหลได้ด้วยซ้า

เส้นทางตั้งแต่เกิดจนถึงการฝึกฝนในความโกลาหลนั้นไม่ราบรื่น

มันเป็ นการแขj’ขันที่โหดร ้าย

ผู้ที่สามารถก้าวข้ามความโกลาหลและมายังโลกตะวันสวรรค์ได้ นั้นเป็ นเพียงเศษเสี้ยวของผู้ที่ถูกส่งมาสู่ความโกลาหล

“เจ้าประจบประแจงข้าหรือ”

ฉู่ เซ วียนไม่ได้รู้สึกภูมิใจกับค ว ามส าเ ร็จของเข าม าก นัก ท้ายที่สุดแล้ว ภายในความโกลาหล เขาได้สร ้างสถิติใหม่อย่าง ต่อเนื่อง

“ข้าจะไปนอนแล้ว ปลุกข้าหลังจากที่เจ้าเข้าสู่โลกตะวันสวรรค์” เลี่ยเทียนกล่าว

“ตกลง” ฉู่เซวียนตอบ

เลี่ยเทียนหลับตาลง

ฉู่เซวียนโบกมือและปิดผนึกเลี่ยเทียนไว้

เขาไม่สามารถบอกให้ใครรู้ว่าเขาจะท าอะไร

หลังจากปิดผนึกเลี่ยเทียนอย่างสมบูรณ์แล้ว ฉู่เซวียนก็หันไป มองดูความโกลาหล

ความโกลาหลที่พังทลายก็เริ่มฟื้นตัว

เขาค่อย ๆ เดินทางไปรอบอาณาเขตแห่งความว่างเปล่า โดยมุ่ง หน้าไปยังโลกตะวันสวรรค์

เมื่อเขาเข้าใกล้มากขึ้น ฉู่เซวียนก็เห็นว่าเบื้องหลังความ โกลาหลทั้งแปดนั้น ยังมีความโกลาหลที่กว้างใหญ่อีกสองแห่ง

พวกมันกาลังขยายตัวและอยู่ในช่วงการฟื้นฟู

ยิ่งไปกว่านั้น ความโกลาหลขนาดใหญ่ทั้งสองยังมีขนาดใหญ่ กว่าความโกลาหลแปดแห่งรวมกันเสียอีก

เมื่อเห็นเช่นนี้ ฉู่เซวียนก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

แม้ว่าเต๋าสวรรค์จะหลอมรวมความโกลาหลทั้งแปดเข้าด้วยกัน มันคงเป็ นเรื่องยากที่จะหลอมรวมความโกลาหลทั้งหมด

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ เขายังทาอะไรไม่ได้

เมื่อเขามองไปทางโลกตะวันสวรรค์ เขาสามารถมองเห็นภูเขา ขนาดใหญ่ซึ่งเชื่อมต่อกับชายขอบของความโกลาหล

ความโกลาหลไม่สามารถขยายไปสู่โลกตะวันสวรรค์ได้อีกต่อไป และโลกตะวันสวรรค์ก็ไม่ได้รุกล้าเข้าไปในความโกลาหลเช่นกัน

นี่คือทางเข้าสู่โลกตะวันสวรรค์

มียอดฝีมือเฝ้ าหรือไม่?

ฉู่เซวียนไม่ได้ไปทันที

แต่เขากลับมองไปที่อาณาเขตแห่งความว่างเปล่าอันไร ้ที่สิ้นสุด

ความว่างเปล่าเกิดขึ้นได้อย่างไร?

ความโกลาหลดูเหมือนจะขยายตัวอย่างต่อเนื่อง แต่เมื่อ เปรียบเทียบกับอาณาเขตแห่งความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่ มันเป็ น เพียงหยดน้าในมหาสมุทร

ในที่สุดฉู่เซวียนก็หันหลังกลับและมุ่งหน้าไปยังภูเขา

หลังจากเดินทางอย่างยาวไกล เขาก็หันกลับไปมองความ โกลาหล และในที่สุดเขาก็สามารถเห็นความโกลาหลทั้งหมดได้

แม้ว่ามันจะพังทลายลง แต่ความโกลาหลก็ยังคงกว้างใหญ่

จากจุดที่เขายืนอยู่ บริเวณรอบนอกของความโกลาหลถูก ล้อมรอบด้วยระลอกคลื่นพิเศษที่ผลักออกไปด้านนอกอย่างต่อเนื่อง

เขาไม่รู ้ว่าความโกลาหลนี้กว้างใหญ่เพียงใดก่อนที่มันจะ พังทลายลง แต่ชัดเจนว่ามันเกินความคาดหมายของเขา

เขามองไปที่โลกตะวันสวรรค์

ในขณะนี้ เขาสามารถเห็นส่วนหนึ่งของมันได้แล้ว

โลกอันกว้างใหญ่ดูเหมือนจะถูกแบ่งออกเป็ นหลายส่วน และพลัง ที่ทรงพลังได้ก่อให้เกิดม่านพลังที่แบ่งโลกตะวันสวรรค์ออกเป็ นส่วน เล็ก ๆ

ราวกับว่ามันเคยพังทลายไปแล้วครั้งหนึ่ง

ม่านพลังเหล่านั้นอาจเป็ นเศษที่เหลือจากมหาสงคราม