ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 114 สามีของคุณครูเชอร์รีนคือใคร
สำหรับเชอร์รีน สุนันท์เกลียดยิ่งกว่าเดิม ถึงขั้นเกลียดมาก
“พี่สะใภ้ สิ่งที่หมอเพิ่งบอกพี่ พี่ลืมไปแล้วเหรอ? ต้องอารมณ์ดีตลอดเวลา” หยาดฝนยื่นน้ำอุ่นให้เธอหนึ่งแก้ว
“สุดท้ายแล้วคำนั้นจริงๆที่สุด คนนอกจะเป็นยังไงก็ดีไม่เท่าคนในครอบครัว หยาดฝน พี่ครอบครัวเธอด้วย”
ดื่มน้ำอุ่น สุนันท์พูดด้วยความตื้นตัน คิดไม่ถึงว่า ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด กลับเป็นหยาดฝนที่เพิ่งพาได้
วินาทีนี้ ภายในใจของเธอรู้สึกขอบคุณหยาดฝนอย่างไม่ต้องสงสัย คล้ายกับว่า ไม่ได้รู้สึกเกลียดหยาดฝนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
แต่พูดถึงเกลียด สำหรับความเกลียดที่มีต่อหยาดฝนไม่ได้เศษหนึ่งในร้อยที่มีต่อเชอร์รีน
ใบหน้าสวยของหยาดฝนคลายยิ้มบางๆ：”ครอบครัวเดียวกัน พี่สะใภ้จะเกรงใจแบบนี้ทำไมคะ อีกเรื่องนี้ เรื่องแอดมินโรงพยาบาลจะบอกออกัสไหมคะ?”
“ไม่ต้องบอกเขา ฉันอยากจะรู้จริงๆ เขาต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ จึงจะนึกขึ้นได้ว่าตนยังมีแม่คนนี้！”
นึกถึงเลอแปง สีหน้าของสุนันท์หม่นหมองเล็กน้อย：”หยาดฝน หลังจากนี้ถ้ามีข่าวเกี่ยวกับเลอแปงบอกฉันด้วย เด็กคนนั้น ไม่มีวันติดต่อฉันแน่นอน”
“ไม่หรอกค่ะ เลอแปงเป็นลูกของพี่นะ！”
“ฉันรู้จักนิสัยของเลอแปงดี อีกเรื่องหนึ่ง ถ้าเชอร์รีนมา ขวางเธอเอาไว้ให้เธออยู่ข้างนอก อย่าให้เข้ามาเด็ดขาด ฉันไม่อยากเจอหน้าเธอ”
หยาดฝนพูดเสียงเรียบ：”เธอเป็นลูกสะใภ้ของพี่ มาเยี่ยมพี่ที่โรงพยาบาล เป็นเรื่องสมเหตุสมผล พี่จะให้ฉันขวางยังไง?”
“ฉันไม่ต้องการให้เธอมาเยี่ยม ใครจะมาเยี่ยมก็ได้แต่ไม่ใช่เธอ ถ้าไม่อยากให้ฉันหมดสติอีกครั้ง ก็ขวางเธอเอาไว้ข้างนอกซะ！” ขณะพูด สุนันท์โมโหอีกครั้ง
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ……” หยาดฝนตอบตกลง แล้วให้พยาบาลนำกระถางที่เมื่อกี้เลือกเสร็จย้ายเข้ามาให้หมด วางไว้ตรงหน้าต่างห้องพักผู้ป่วย
กระถางต้นไม้สีเขียวขจี ดอกไม้ในกระถางกำลังผลิบานวางไว้ในห้องพักผู้ป่วยสีขาวดูโดดเด่นมาก ทำให้ความขาวโพลนลดลงเล็กน้อย
ตอนที่สุนันท์อยู่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ ชอบที่สุดคือสวนดอกไม้ด้านหลังบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ เวลานี้เห็นดอกไม้พวกนี้ อารมณ์ดีขึ้น
มองหยาดฝนทำนั่นนี่ในห้องพักผู้ป่วย สุนันท์ไม่รู้สึกต่อต้านเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ในทางกลับกันเธอความรู้สึกชอบก่อตัวขึ้น
อีกด้านหนึ่ง
โรงเรียน
ถึงเวลาเลิกงาน คุณครูในห้องทำงานกำลังจัดโต๊ะทำงาน เตรียมเลิกงาน เวลานี้ อาจารย์ดวงใจยืนขึ้น พูด：”ทุกคนรอก่อน คุณครูเชอร์รีนและสามีของเขาจะเลี้ยงข้าวพวกเรา”
ได้ฟัง คนในห้องทำงานส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ นอกจากคนที่ต้องไปรับลูกกลับจากโรงเรียนแล้ว และคนที่มีธุระไม่ไปไม่ได้ คนที่เหลือต่างไปกันหมด
“ฉันดูแล้วสามีของเธอรวยมาก รถที่ขับมาจอดอยู่ข้างถนน เหมือนกับที่ฉันเห็นในนิตยสาร ราคาหลายล้านหยวน！” ตอนเชอร์รีนไปเข้าห้องน้ำ อาจารย์ดวงใจพูดเสียงเบา
คนที่เหลือกลับหัวเราะ： “อาจารย์ดวงใจ คุณครูรู้ไหมว่าสามีของคุณครูเชอร์รีนคือใคร?”
อาจารย์ดวงใจส่ายหน้า เธอลาหยุดติดต่อกันสองเดือน วันก่อนเพิ่งกลับเมืองs สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างนี้ เธอไม่รู้อะไรเลย
“คุณครูน่าจะเคยได้ยิน คนรวยอันดับหนึ่งของเมืองs ตระกูลสิริไพบูรณ์ คนที่คุณครูเชอร์รีนแต่งงานด้วยคือประธานของบริษัทสิริไพบูรณ์กรุ๊ป แล้วจะไม่มีเงินได้ยังไง?”
“แฮ่กๆ……” น้ำที่อาจารย์ดวงใจเพิ่งดื่มเข้าไปสำลักออกมา： “จริงเหรอ？”
“ใครจะเอาเรื่องนี้มาหลอกคุณครูกัน?”
“ถ้าอย่างนั้นคุณครูเชอร์รีนโชคดีมากเลยสิ！วันนี้ตอนเช้าฉันเจอสามีของเธอ ทั้งหล่อ หุ่นก็ดี บุคลิกยิ่งไม่ต้องพูดถึง หล่อกว่าดาราในละครอีก ทั้งหล่อทั้งรวย！ คราวนี้คุณครูเชอร์รีนได้สามีรวยแล้ว วาสนาดีจริงๆ！” น้ำเสียง อาจารย์ดวงใจไม่กลบเกลื่อนความอิจฉาแม้แต่น้อย
“แล้วคุณครูคิดว่ายังไง แต่ว่าคนเรามีดวงชะตาชีวิตไม่เหมือนกัน เป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนจะเจอคนที่ทั้งหล่อทั้งรวย คุณครูเชอร์รีนโชคดีจริงๆ！”
“ฉันดูแล้วคุณครูเชอร์รีนกับสามีของเธอรักกันมาก ตอนเช้ามาทำงานก็กอดจูบกันที่หน้าโรงเรียน ต่อหน้าคนมากมาย ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณครูเชอร์รีนจะเปิดกว้างแบบนี้！”
“พวกนักเรียนถ่ายรูปแบบนั้นเอาไว้แล้ว พวกเราเห็นกันหมดแล้ว ชิๆ คุณครูเชอร์รีนเปิดกว้างจริงๆ！” คุณครูพวกนั้นต่างเอาแต่พูด ลอบหัวเราะ
ขณะที่พวกเขาพูดกันอยู่นั้น เชอร์รีนเดินเข้ามา ในมือถือโทรศัพท์เอาไว้ เธอเพิ่งโทรหาออกัส
เขาบอกว่าต้องประชุมอีกหนึ่งงาน อาจจะต้องใช้เวลาประมาณยี่สิบนาที แต่ว่า เขาให้คนขับรถมารับแล้ว สถานที่ก็จองเรียบร้อยแล้ว
“ไปได้รึยังคะ?” อาจารย์ดวงใจมองเชอร์รีน ยิ่งมอง ก็ยิ่งรู้สึกว่าคุณครูเชอร์รีนนับวันก็ยิ่งสวยขึ้น
พยักหน้า พวกเขาเดินออกไปนอกโรงเรียน รถที่ออกัสส่งมาจอดรอหน้าโรงเรียนแล้ว รถหรูสีดำสองคนจอดอยู่ตรงนั้น
เจอพวกเขา คนขับรถเดินลงมาจากรถ เปิดประตูให้ด้วยความนอบน้อม
พวกคุณครูเพลิดเพลินกับบริการนี้ ต่างพูดคุยกัน
รถขับมุ่งหน้าไป ห่างจากเมืองไกลขึ้นเรื่อยๆ แต่ว่าทิวทัศน์โดยรอบยิ่งอยู่ก็ยิ่งสวย
นี่คือป่าไผ่ สูงโปร่ง แต่ในฤดูกาลนี้ไม่ได้เขียวขจีเหมือนในฤดูใบไม้ผลิ ทว่าเหลือง เหลืองแห้ง ให้ความรู้สึกอีกอย่างหนึ่ง
ที่ตรงนี้ เชอร์รีนก็ไม่เคยมาก่อน มองไปที่หน้าต่างรถเย็น มองออกไปนอกหน้าต่าง
นอกจากไผ่แล้ว ยังมีทะเลสาบ มีระลอกคลื่น ใสจนเห็นก้นบึ้ง
ได้ยินเสียงนกร้องอยู่ข้างหู เพราะมาก หลังจากได้ฟัง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกรื่นรมย์
เห็นชัดว่าคุณครูที่นั่งอยู่ในรถก็หลงเสน่ห์ทิวทัศน์นี้ แต่ละคนต่างเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง สัมผัสความห่างไกลและเงียบสงบของธรรมชาติ
หลังจากรถขับเคลื่อนอยู่นาน จอดลง คนขับรถบอกกับเชอร์รีน： “คุณผู้หญิงครับ ถึงแล้วครับ”
“ที่นี่คือที่ไหน?” เชอร์รีนยังคงงุนงง เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าเมือง S มีสถานที่แบบนี้”
สมาคมแก้วนารา? เธอไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน ไม่คุ้นหูมาก?
ด้านหลังมีเสียงร้องด้วยความตื่นตะลึงของอาจารย์ดวงใจ： “ที่นี่คือสมาคมแก้วนาราเหรอ？”
ได้ฟัง คนที่อยู่รอบๆต่างมองไปที่เขาด้วยความแปลกใจ： “คุณครูรู้จักสมาคมแก้วนาราได้ยังไง？”
“รู้จักสิ สมาคมแก้วนาราคือสมาคมริมน้ำที่ทั้งสวยและเงียบสงบ คนที่มาที่นี่ถ้าไม่ใช่นักการเมืองชื่อดัง ก็คือเจ้าหน้าที่ระดับสูงและคนชนชั้นสูง แทบจะไม่เปิดให้คนนอกเข้า ฉันเองก็บังเอิญได้ยินคนพูดถึง แต่คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะอาศัยร่มโพธิ์ของคุณครูเชอร์รีน ได้มาเห็น”
ทันใดนั้นเอง คุณครูพวกนั้นเต็มไปด้วยความแปลกใจ สมาคมแก้วนาราคือสถานที่แบบไหนกันแน่นะ?
“คุณผู้หญิงครับ ท่านประธานแจ้งเอาไว้แล้วครับ คุณผู้หญิงพาทุกคนเข้าไปก็พอครับ จะมีคนมาต้อนรับ เดี๋ยวท่านประธานก็มาถึงครับ”
พยักหน้า เชอร์รีนเปิดประตูรถ พวกคุณครูอยู่ด้านหลัง มองรอบๆ
