ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 248 หญิงสาว คุณกำลังหัวเราะเยาะผมเหรอ
“เป็นอะไรไป ทำไมวันนี้ต้องไปโรงพยาบาล” สุนันท์รู้ว่าทั้งสองไม่เกี่ยวข้องกัน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะยอมกลับบ้านสักครั้ง แต่สุดท้ายเขาก็เอาแต่สนใจจะไปที่โรงพยาบาล เธอจะมีความสุขได้ยังไง?
“บทสัมภาษณ์เมื่อวานยังไม่เสร็จ และวันนี้ผมก็ยังต้องไปอีก” สิงหามองดูเธอ
“งั้นฉันจะไปกับคุณ” สุนันท์ก็วางแผนจะตามไปด้วย เพราะยังไงเธอก็ไม่มีอะไรทำในบ้าน
สิงหาขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เต็มใจที่ “อย่าสร้างปัญหา คุณแค่รออยู่ที่บ้าน ผมจะกลับมาให้ไวที่สุด”
เมื่อเขาได้ยินคำว่า “สัมภาษณ์” ออกัสก็ขยับคิ้วเล็กน้อยและดึงริมฝีปากบางๆ ของเขาขึ้น “สัมภาษณ์อะไร”
“พ่อของแกกำลังดำเนินนโยบายเพื่อประโยชน์ของประชาชนในการรักษาพยาบาล ผู้ป่วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวในอำเภอซีซ่าที่กำลังเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล พ่อของแกจะไปเยี่ยมในช่วงบ่าย และนักข่าวจะอยู่ที่นั่นเพื่อสัมภาษณ์” สุนันท์อธิบาย
“พ่อไปที่นั่นคนเดียวเถอะ ไม่ต้องพาลูก เธอกลัวคนที่ไม่คุ้นเคย” มีอีกเหตุผลหนึ่งออกัสไม่ต้องการให้ซารางโดนสื่อรายล้อมก่อนเวลาอันควร เธอยังเด็กเกินไป
สิงหากล่าวว่า “เมื่อวานนี้ สื่อเอาแต่ถามถึงข้อมูลของเด็กอยู่ตลอด แต่ในฐานะคุณปู่ของเด็ก ฉันกลับไม่รู้อะไรเลย แล้วจะให้ฉันตอบว่ายังไง?”
“ใช่ ปล่อยให้พ่อพาแกพาไปที่นั่นเถอะ เขาเป็นปู่ของเด็ก กังวลอะไรไป?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ออกัสก็เงยหน้าขึ้นอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเขาก็ยิ่งงนิ่งเงียบ “อีกหนึ่งชั่วโมง ผมจะไปรับเธอที่โรงพยาบาล”
เขาพยักหน้า สิงหาขอให้สุนันท์ไปซื้อลูกอมและขนมมาให้ เพื่อคิดหาวิธีที่จะหยอกล้อซาราง และทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาใกล้ชิดกันมากขึ้น
เพราะว่าเขายังเป็นเด็ก และก่อนหน้านี้เขาก็เอาแต่อยู่กับคนคุ้นเคย แต่ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เธอกระโดดโลดเต้น และเรียกคุณปู่ของเขาอย่างไพเราะ
สำหรับซารางแล้ว สิงหาไม่ได้ไม่ชอบเธอมากเท่ากับสุนนันท์ เมื่อมองดูใบหน้าเล็กๆ ที่สดใสและมีชีวิตชีวานั้น เขารู้สึกชอบเธอเล็กน้อย เขาได้กอดเธอและให้เธอนั่งบนตักของเขา
เขาไม่ได้ไปไหน ออกัสนั่งบนโซฟาพร้อมกาแฟในมือ เขามองดูรอยยิ้มที่มุมปากของซาราง คิ้วที่ย่นเล็กน้อยในตอนแรกค่อยๆ คลายลง
หลังจากทักทายสุนันท์และสิงหาแล้ว เขาก็อั้มซารางขึ้นและพูดไม่กี่คำก่อนจะออกจากบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ไป
คอนโด
เชอร์รีนกำลังทำความสะอาดห้อง คอนโดของเขาดูเหมือนจะได้รับการทำความสะอาดโดยพนักงานพาร์ทไทม์ ดังนั้นจึงสะอาดมาก
ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่กล่องกำมะหยี่สีแดงบนตู้โดยไม่ได้ตั้งใจ เธอหยิบมันขึ้นมาด้วยความสงสัย เธอเปิดมันออก ในนั้นมีแหวนเพชรอยู่ข้างใน
ยังคงเป็นแหวนเพชรที่เขาให้เธอกลับมาในตอนนั้น แต่เธอไม่ต้องการ จู่ๆ เขาก็เก็บแหวนเพชรนี้ไว้
“คุณกำลังดูอะไรเหรอ หื้ม?” เขาโยนเสื้อกันลมลงบนโซฟาอย่างสบายๆ และจ้องไปที่ร่างที่หันหลังให้เขา ก่อนที่เขาจะพูดว่า
อย่างไรก็ตาม เชอร์รีนรู้สึกประหลาดใจกับเสียงที่ดังขึ้นฉับพลัน หัวใจของเธอก็เต้นผิดจังหวะ และแหวนเพชรก็ตกลงสู่พื้นพร้อมกับเสียงที่คมชัด
มันกลิ้งไปเรื่อยๆ ขายาวของเขาขยับเล็กน้อย นิ้วเท้าของออกัสแตะเบาๆ และแหวนเพชรก็หยุดกลิ้ง เขาเอนตัวลง หยิบแหวนเพชรขึ้นระหว่างนิ้ว ก่อนจะจ้องที่เธออย่างลึกซึ้ง ก่อนจะยกยิ้มริมฝีปากบางของเขา “ดูของของผมสุ่มสี่สุ่มห้า หื้ม?”
แก้มของเธอแดงเล็กน้อย และเธอก็เขินอายเล็กน้อย แต่เชอร์รีนก็พ่นลมหายใจออกมา และก็ไม่ยอมรับ “ฉันดูของของคุณสุ่มสี่สุ่มห้ายังไง ฉันแค่ช่วยคุณทำความสะอาดห้อง”
เขาเลิกคิ้ว ออกัสขึ้นพูดอย่างเคร่งขรึม “ดังนั้นทำไมคุณเจอแหวนเพชรล่ะ”
เธอเลิกคิ้วและจ้องเขม็งไปที่เขาอย่างไม่พอใจ เธอพูดด้วยเสียงเบา “เก็บเอาไปไว้ที่เดิมก็ได้แล้ว จะเอาแต่สอบสวนเหมือนกับตำรวจทำไม?”
ในขณะที่เธอพูดอย่างนั้น เธอก็เอื้อมมือออกไปและต้องการเอาแหวนเพชรกลับ แล้วก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แต่เขาก็จับคางของเธอไว้ “แหวนเพชรนี้ซื้อมาให้ใคร ตั้งใจจะสวมไว้บนนิ้วใคร แล้วใครเป็นคนที่ผลักมันด้วยมือของตัวเอง ผมคิดว่า คุณผู้หญิงคนนี้ คงจะลืมไปหมดแล้ว แต่คุณก็อารมณ์เสียหลังจากถามคำถามเพียงไม่กี่ข้อ คุณใจร้ายจริงๆ!”
เชอร์รีนเลียริมฝีปากที่แห้งเล็กน้อยของเธอ เธอไม่พูดอะไร
“ผมได้ยินมาว่าการแต่งงานระหว่างคุณกับองค์ชาย ตอนแรกคุณเป็นคนขอแต่งงาน?” มือของออกัสเล่นผมของเธออย่างสบายๆ
“รู้แล้วยังจะถามอีก”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ออกัสก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย และพ่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชา “ในฐานะผู้หญิง โดยเฉพาะครู คุณไม่รู้วิธีที่จะสงวนไว้เหรอ? นี่คุณกลับขอแต่งงานกับผู้ชาย ความรู้ที่คุณได้สั่งสมมาหลายปีแล้วหายไปไหนหมดแล้ว?”
เชอร์รีนพูดไม่ออก เธอเกือบจะกลอกตาแล้ว “การขอแต่งงานกับการได้รับศึกษามันเกี่ยวข้องกันยังไง?”
“ในเมื่อมันไม่เกี่ยวอะไรกัน งั้นคุณก็ลองขอแต่งงานอีกครั้งสิ ลองดู” เขาเลิกคิ้วขึ้นและยกยิ้มริมฝีปาก เขาจ้องมาที่เธอและรอคอยเธอ
เธอมองไปที่การเคลื่อนไหวของเขา เธอกระพริบตา “คุณคิดว่าฉันว่างจนไม่มีอะไรทำใช่ไหม”
“ก็เคยขอแต่งงานไปแล้วครั้งนึง และผมมั่นใจว่าคุณจะมีประสบการณ์มากขึ้นในครั้งที่สอง เร็วสิ” เขาพูดเสียงดังขึ้น แชะโบกมือให้เธอ
เชอร์รีนโบกมือให้เขาอย่างเหลืออด “ฉันกำลังทำความสะอาดห้อง ถ้าไม่มีอะไรก็ไปนั่งดีๆ เด็กดี เลิกวุ่นวายได้แล้ว”
ออกัสไม่พอใจกับท่าทีในตอนนี้ของเธอมาก “ก็แค่ขอแต่งงานอีกครั้งมันจะทำไมกัน”
“ไม่มีทางแล้วจะทำไม!” เธอเอื้อมมือออกไปแล้วโยนผ้าขี้ริ้วลงบนโต๊ะ “ตอนนี้คุณกำลังจงใจหาเรื่องอยู่หรือเปล่า”
“คุณขอแต่งงานสักครั้ง แล้วผมจะนั่งบนโซฟาอย่างเชื่อฟัง และจะไม่รบกวนคุณอีกเลย ว่าไง” เขาหรี่ตาและพยายามเกลี้ยกล่อม
นิ้วของเชอร์รีนจิ้มที่หน้าอกของเขาอย่างไม่ใยดี “สิ่งที่ในใจของคุณคิดเอาไว้ฉันก็รู้อยู่บ้าง ให้ฉันขอคุณแต่งงาน จากนั้นคุณจะสวมแหวนเพชรนั้นบนมือของฉันใช่ไหม”
เมื่อโดนจับได้ ออกัสก็ดูเป็นธรรมชาติมาก บนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขามีรอยยิ้มอยู่ “เชอร์รีน มีใครเคยบอกว่าคุณฉลาดไหม?”
ในระหว่างคำพูด มือใหญ่ของเขาก็คว้ามือที่จิ้มหน้าอกของเขาไว้ ก่อนจะยกขึ้นแล้ววางลงบนริมฝีปากบางๆ ของเขา
แก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง มันเริ่มร้อนแรงขึ้น และหัวใจของเธอก็เต้นเร็วขึ้น
“เถอะนะ ขอแต่งงานสักครั้ง…” เขาพูดต่อด้วยอารมณ์
อย่างไรก็ตาม เชอร์รีนไม่ได้หลอกกล “ไม่ขอแต่งงานแล้ว เรื่องแบบนั้นทำครั้งเดียวก็พอ และฉันจะไม่ทำอีกในอนาคต!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ออกัสก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยในใจ ถ้าสามารถขอแต่งงานกับองค์ชายได้ แต่กลับขอเขาแต่งงานไม่ได้ เขาอยากจะตบลงไปบนหน้าออกของเธอจริงๆ
ฝ่ามือใหญ่แตะไหล่ของเธอ แล้วหันเธอกลับมา ทั้งสองคนมองหน้ากัน ออกัสจ้องเขม็งไปที่เธออย่างลึกซึ้ง “เอาล่ะ งั้นผมเปลี่ยนเป็นคนขอแต่งงานเอง”
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่คำพูดที่ลึกซึ้งของเขาจะได้ออกมา ฝ่ามือของเชอร์รีนก็ปิดริมฝีปากของเขาแล้ว “ยังไม่ถึงเวลา”
เขาจ้องที่เธออย่างลึกซึ้ง และเสียงแหบของเขาก็ดังออกมาจากฟันของเขา “คุณผลักแหวนเพชรนี้ออกไปแล้วครั้งหนึ่ง คุณคิดว่าคุณมีโอกาสครั้งที่สองที่จะโยนมันทิ้งเหรอ จะบอกให้นะ ว่าไม่มีทาง!”
เชอร์รีนหัวเราะคิกคัก มือทั้งสองข้างกอดเอวแข็งแรงของเขาไว้ ก่อนที่เธอจะฝังหัวของเธอไว้ระหว่างคอของเขา “เฮ้! มีใครเคยบอกไหมว่าคุณดูน่ารักเวลาคุณหึง?”
“หญิงสาว คุณกำลังหัวเราะเยาะผมเหรอ” สีหน้าของเขาดูแย่มาก ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย เขาจ้องมองไปที่ผมของเธอ
