ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 275 ไม่ว่าเรื่องอะไรล้วนต้องการหลักฐาน
แต่ว่า เขามีเวลาที่จะสืบเรื่องนี้ให้ชัดเจน ไม่ว่าเรื่องอะไรล้วนต้องใช้หลักฐาน
หลังจากนั้น ออกัสก็ให้คนปกป้องเธออยู่ที่ลับๆ แล้วตามหาจุกที่น่าสงสัย และเบาะแสที่หลุดออกมา
ส่วนสิงหานั้นชำนาญหน้าภายนอกอยู่แล้ว และทำอะไรก็ระมัดระวังมาโดยตลอด
ขอแค่เป็นเรื่องที่ออกัสสามารถนึกออก เขาจะนึกไม่ออกได้ยังไงล่ะ?
ดังนั้นก่อนที่จะทำเรื่องนี้ เขาได้คิดพิจารณาเรื่องที่เป็นไปได้ทั้งหมดแล้ว คิดวิเคราะห์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่ได้เหลือเบาะแสอะไรไว้จึงจะวางใจ
วินดาปฏิเสธการรักษาไปแล้ว ยิ่งรักษาก็ยิ่งเจ็บปวด และหน้าตายิ่งขี้เหร่แบบนี้ทำให้เขาไม่สามารถทำต่อไปได้
คุณหมอมารักษาอีกแล้ว วินดาปฏิเสธ เขาไม่อยากทำอีกแล้ว
ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด คุณหมอทำอะไรไม่ได้จึงไปหาสิงหา ผู้ป่วยเป็นแบบนี้อีกต่อไป เกรงว่าอาการจะหนักขึ้น
“ก่อนที่จะเปลี่ยนไขกระดูกต้องทำการรักษาก่อน หากเป็นแบบนี้ต่อไป จะดีขึ้นได้อย่างไร” สิงหาพูดอย่างจนปัญญา
“แต่ประเด็นคือก่อนที่จะหาไขกระดูกที่เหมาะสมเจอ ตอนนี้ไขกระดูกที่เหมาะสมยังหาไม่เจอก็เหมือนกับทางตาย ทำการรักษาไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร”
ไม่สามารถปฏิเสธได้ วินดาพูดถูกมาก สิงหาถูกอัดไว้แล้ว “แต่เธอก็ไม่สามารถคิดในเชิงลบแบบนี้สิ”
“ไม่เป็นไร นายไม่ต้องสนใจฉัน ฉันไม่มีทางทำการรักษาอีกแน่ ฉันจะทำข้อมูลดำเนินเรื่องกลับไปที่อำเภอซีซ่า เดี๋ยวตอนที่นายกลับไปซื้อวิกผมให้ฉันด้วย ฉันจะเอาแบบลอนๆ”
“ฉันไม่มีทางให้เธอตายไปแบบนี้แน่นอน ฉันจะช่วยเธอ ต้องหาวิธีช่วยเธอให้ถึงที่สุด!”
คำพูดนี้ไม่รู้ว่ากำลังพูดกับวินดา หรือว่าพูดกับตนเอง
“เพื่ออะไรล่ะ? ไขกระดูกที่เหมาะสมยังหาไม่เจอ จบลงตอนนี้เถอะ”
สิงหากลับไม่ยอมจบลง นัยน์ตาเปล่งประกายไปด้วยแสงสว่าง แสงสว่างแบบนั้นมีความย่ากลัวเล็กน้อย
หลังจากนั้น เขาก็กลับมายังสภาพเดิม ถามกลับด้วยเสียงเบาว่า “เธออยากให้วิกผมสีอะไร?”
“สีแดงละกัน สีแดงทำให้ดูผิวเขา สำหรับรูปแบบนั้น นายเลือกให้ฉันละกัน”
“งั้นได้ ฉันรู้แล้ว ผมลอนสีแดง พอถึงเวลาฉันรูปแบบไหนสวยฉันก็เอารูปแบบนั้นให้เธอนะ”
วินดาพยักหน้า “ฉันเริ่มเหนื่อยแล้ว เดี๋ยวจะหลับสักพัก ตรงนั้นมีผลไม้ที่เพื่อเอามาให้ นายเอาไปกินเถอะ”
พูดจบ เธอก็จะหลับไปแล้ว สิงหากลับไม่สามารถทนกับเธอที่เป็นแบบนี้ได้อีก จำเป็นจะต้องรับหาไขกระดูกให้ได้ ไม่เช่นนั้น……
เชอร์รีนไม่มีทางให้แน่นอน ออกัสก็ไม่ให้แน่นอน ปฏิบัติการเองในที่ลับได้ล้มเหลว ไม่แน่ตอนนี้ในใจของออกัสอาจจะเริ่มสงสัยแล้ว
ตอนนี้ ไม่มีทางอื่นสามารถเดินได้แล้ว เหลือเพียงแค่ทางเดียว！
เส้นทางนั้น ก็ไม่สามารถไม่เดินได้……
ใบหน้าที่แฝงรอยตีนกาของสิงหาเผยสีหน้าที่ลึกซึ้งออกมา มีความบ้าคลั่งที่โดดเดี่ยวอยู่
เขามีชีวิตมาห้าสิบกว่าปี ไม่เคยบ้าคลั่งมาก่อน นี่เป็นครั้งแรก และเป็นครั้งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกบ้าคลั่ง
ร่างกายของเชอร์รีนฟื้นฟูได้พอสมควรแล้ว ตอนนี้ไปเดินกับออกัสที่สวนสุขภาพ ขยับกระดูกบ้าง นอนเป็นเวลานานเกินไป ร่างกายเริ่มแข็งทื่อแล้ว เหมือนกับคู่รักเลย เธอควงแขนของเขา เขาเดินช้าลง ให้ความร่วมมือกับจังหวะการเดินของเธอ
ส่งเธอไปยังใต้ตึก เขาดึงซิปเสื้อผ้าให้เธอดีๆ “ขึ้นไปเถอะ ข้างนอกหนาวเกินไป”
พยักหน้า เธอตอบกลับ มองดูบนรถ โบกมือ พูดกำชับ “ระหว่างทางระวังด้วย”
“กลับไป” เธอพูดสองคำนี้กับเธอ สีหน้าอ่อนโยน ในใจกลับมีความรู้สึกไม่อยาก
เพื่อลูก ช่วงเวลานี้เธอไม่ได้ไปสอนหนังสือที่โรงเรียน ดูแลร่างกายให้ดี แต่ว่ามีเอกสารบางฉบับอยู่ที่โรงเรียน เธอนึกขึ้นได้ โบกรถแท็กซี่ แล้วไปที่โรงเรียน
ในตอนที่เธอขึ้นรถแล้ว มีรถคันหนึ่งตามหลังมา ออกัสกำลังปกป้องเธออยู่ที่ลับ หลังจากนั้น ยังมีรถสีดำอีกคันหนึ่งตามตามหลังรถสีดำคันนั้น……
พอมาถึงโรงเรียน เป็นเวลาแปดโมงกลางคืนแล้ว นักเรียนกำลังทบทวนหนังสืออยู่ ดังนั้นไฟยังสว่างทั้งโรงเรียน
ขอลากับผู้อำนวยการเรียบร้อย แล้วเธอตรงไปที่ห้องทำงาน คุณครูที่มีคายเรียนช่วงดึกต่างก็กำลังเตรียมการสอนอยู่ ซื้อผลไม้มาเล็กน้อย แบ่งให้คุณครูทุกคน
เอกสารวางอยู่บนโต๊ะ เชอร์รีนหยิบขึ้นมา จู่ๆ ก็รู้สึกอยากไปเข้าห้องน้ำ
ห้องน้ำห่างจากห้องทำงานช่วงเวลาหนึ่ง อยู่ตรงหลังประตูของโรงเรียน มีความไกลเล็กน้อย เก็บเท้า เธอหันหลัง เตรียมไปเข้าห้องน้ำ
ขณะนี้เป็นเวลาเรียน ดังนั้นในห้องน้ำจึงไม่มีคน เดินออกจากห้องน้ำ ข้างหลังมีเสียงเท้าเดิน
ขมวดคิ้วขึ้น เชอร์รีนรู้สึกมีความไม่ปกติ ในตอนที่หยุดเท้าเดินกำลังจะหันหลังกลับ ทันใดนั้นก็มีเงาดำกว้างใหญ่เข้ามาปกคลุม จากนั้นข้างหน้าก็มืดไปหมด ตามด้วยมีความปวดตรงเขา ร่างกายอ่อนตัวลงแล้วล้มไป……
อีกทางหนึ่ง
ซารางง่วงจนทนไม่ไหวแล้ว นั่งอยู่ในอ้อมกอดของจักรกฤษ ดวงตาโตๆ จ้องอยู่ที่ประตู
กนกอรนำอาหารมื้อดึกออกมา ต้มไข่ให้กับเธอ ข้างในใส่เกลือเล็กน้อย น้ำมันงา หัวหอม หอมมาก
ขมุบขมิบปากอันน้อยๆ ซารางรับไข่มา มืออันน้อยนิดจับช้อนไว้ ในด้านการเลือกกิน เธอได้รับการถ่ายทอดมาจากแด๊ดดี้แล้ว ดวงตาคมกริบการกระทำดูว่องไวผิดปกติ สองสามทีก็เขี่ยหอมที่อยู่ในไข่ออกมาทั้งหมด แม้กระทั่งเส้นหอมที่หั่นฝอย
ออกัสไม่ชอบกินหอมมาโดยตลอด ซารางก็เช่นกัน
“เด็กดีจะเลือกกินได้ยังไง? ซารางไม่กินหอม เดี๋ยวตอนโตไม่สูงนะ จะเป็นเหมือนเจ้าคนแคระเลย?” จักรกฤษขมวดคิ้ว บีบจมูกของเธอ
พอได้ยินแล้ว ซารางยื่นหอมไปยังข้างปากของจักรกฤษ ทั้งเป็นเด็กดีทั้งเชื่อฟัง ยังมีความดื้อเล็กน้อย “คุณปู่กิน คุณปู่จะได้สูง!”
จักรกฤษทำอะไรเธอไม่ได้จริงๆ เอ่ยขึ้นอีกว่า “เดี๋ยวโตขึ้นไม่สูง โดยรังแกจะทำยังไง?”
“คุณปู่สูง คุณปู่ปกป้องหนู!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า……” จักรกฤษหัวเราะเสียงดัง เป็นเจ้าเด็กที่ฉลาดจริงๆ พูดไปเยอะขนาดนี้ ก็ยังไม่อยากกินหอม
“ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมเชอร์รีนยังไม่กลับมาเนี่ย” กนกอรมองดูเวลา เป็นเวลาเก้าโมงแล้ว
ซารางเบ้ปากอย่างไม่พอใจ “คุณย่าคะ หม่ามี๊กับแด๊ดดี้ขี้เล่นกว่าหนูอีกค่ะ ดึกขนาดนี้แล้วยังไม่กลับมา รอให้หม่ามี๊กลับมาแล้ว ให้หม่ามี๊ไปยืนที่มุมกำแพงค่ะ”
เฮ้อ! แด๊ดดี้นิสัยไม่ดีเลย ออกไม่เล่นก็ไม่พาเธอไปด้วย!
จักรกฤษพูดปลอบกนกอร “เธอออกไปกับออกัส มีรถด้วย ต้องส่งมาถึงข้างล่างตึกแน่นอน ย่าจะไม่เกิดเรื่องอะไร”
คิดแล้วก็ถูก เชอร์รีนออกไปพร้อมกับเขา เขาจะต้องส่งเชอร์รีนมาถึงใต้ตึกแน่นอน กนกอรนำถาดผลไม้ออกมา วางไว้ตรงหน้าโต๊ะ “จริงด้วย เมื่อวานฉันไปเห็นวินดาที่โรงพยาบาลพอดี ไม่รู้ว่าทำการรักษาอยู่หรือว่าอาการหนักขึ้น ผมร่วงหมดแล้ว”
“แบบนี้เค้าเรียกว่าโชคไม่ดี เขาเป็นโรคตอนไม่ใช่เวลาพอดี หากเชอร์รีนไม่ได้ท้องจะต้องบริจาคไขกระดูกให้เธอแน่นอน พอตอนนี้เฮ้อ……” จักรกฤษถอนหายใจยาว อุ้มซารางขึ้นมา “เวลาไม่เช้าแล้ว พวกเราไปนอนเถอะ
