ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 397 โกหกหน้าตาย

เมื่อบริเวณเอวมีไอความอบอุ่นแผ่มาพร้อมกลิ่นหอมของบุรุษเพศที่ยื่นหน้ามาหา ยู่ยี่ก็อดหน้าแดงไม่ได้

ริมฝีปากบางเซ็กซี่ของฉันทัชโค้งน้อยๆ ร่างสูงโน้มตัวลงมาเล็กน้อย มือใหญ่หยิบเสื้อคลุมของเธออย่างอ่อนโยนและเอาใจใส่ “ข้างนอกหนาวเกินไป สวมมันเถอะ”

เธอหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา ยืนอยู่ตรงนั้น แล้วสวมมันอย่างเชื่อฟัง

“ช่วงนี้เธอไม่ค่อยสบาย ไม่สามารถอยู่นานได้ ทุกคนสนุกให้เต็มที่ ผมเลี้ยงเอง…” ฉันทัชพูดเรียบๆ

“…” ยู่ยี่เงียบ เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะโกหกได้อย่างคล่องปาก

“ในเมื่อมาแล้ว ทำไมไม่นั่งลงสักครู่ล่ะคะ?” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นอย่างเร่งเร้า ซึ่งคนอื่นก็คล้อยตาม

“ไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวมีงานเลี้ยงต่อ…” เขาขยับริมฝีปากเล็กน้อย กลับยิ่งทำให้ทุกคนต้องใจลอย

ยู่ยี่กล่าวลามาหยา แต่สายตามาหยายังคงมองไปยังชายผู้สูงศักดิ์และสง่างาม มาหยาบิดแขนของเธอ ให้เธอบอกมาตามตรง

ยู่ยี่ลดเสียงลง บอกว่าเธอจะโทรหาเธอเมื่อมีเวลา ถึงตอนนั้นสามารถถามได้ทุกอย่างที่ต้องการ

ผู้ชายประเภทนี้ดูเหมือนจะเกิดมาเพื่อให้คนอื่นเชื่อฟังเขา เขาพูดออกมาเรียบๆสองประโยคก็สามารถปลีกตัวออกไปได้อย่างง่ายดาย

ตั้งแต่ต้นจนจบ เรนนี่ไม่ได้พูดอะไร ในระหว่างนั้นเธอเงียบมาก

“ไปเลยไหม?” ฉันทัชถอนสายตา ดวงตาลึกจ้องมาที่เธอ ยู่ยี่พยักหน้า ทั้งสองก็เดินออกจากห้องส่วนตัว

เรนนี่ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ ขณะเดินผ่านไหล่ของฉันทัชก็ชนเข้ากับเธอ มุมปากเขาขยับ น้ำเสียงทุ้มและเป็นสุภาพบุรุษของเขาพูดออกมาสองคำว่า “ขอโทษครับ… ”

น้ำเสียงแหบ น่าดึงดูด มีเสน่ห์ดึงดูดคนฟังได้อย่างพอดิบพอดี เสื้อโค้ตสีดำแฉลบผ่านจมูกของเรนนี่ทำให้กลิ่นควันบุหรี่และต้นหญ้าอ่อนๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ” เรนนี่มองเขา ฉันทัชไม่ตอบอีก แล้วเดินออกจากห้องส่วนตัวไปกับยู่ยี่ ทิ้งภาพจากด้านหลังไว้ให้ทุกคน

ตอนเขามาถึงก็มาแบบเงียบๆ ไม่ทันตั้งตัว ราวกับกำเนิดโผล่มาจากท้องฟ้าอย่างน่าอัศจรรย์ แต่เมื่อจากไปกลับกำลังทิ้งก้อนหินในทะเลสาบเงียบๆ ทำให้เกิดคลื่นเล็กๆ

ผู้หญิงที่มาร่วมงานทั้งหมดต่างมองดูแผ่นหลังของเขา ไม่ส่งเสียงใดๆอยู่นาน พวกเธอไม่เคยคิดว่าเขาจะสง่างาม โดดเด่นจนไม่มีใครสามารถไม่เคารพได้เช่นนี้

“ยู่ยี่คงจะไม่ได้ถูกเขาเลี้ยงไว้ใช่ไหม?” มีคนถามขึ้น

“อย่าว่าแต่ถูกเขาเลี้ยงไว้เลย ต่อให้ฉันต้องเลี้ยงเขาเองก็ไม่เป็นปัญหา ลำพังแค่ออร่าเขาที่แผ่ออกมาจาก ก็เพียงพอที่จะทำให้คนหน้าแดงใจเต้นได้แล้ว”

“ความเป็นผู้ใหญ่ ความมั่นคงของผู้ชายแบบนั้นทำให้คนต้องหลงใหล เฮ้อ ทำไมพวกเราถึงไม่เจอสักคนบ้างนะ!”

“…”

โทรศัพท์ของเรนนี่ดังขึ้น เธอรับสาย คนที่โทรมาคือหัสดินที่บอกให้เธอกลับวิลล่า อยู่ที่นี่ต่อก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว เธอจึงตอบรับ

หลังจากบอกลาทุกคนที่อยู่ในงานเรียบๆแล้ว เรนนี่ก็เดินออกจากผับ สายตาเธอเหลือบไปเห็นชายหญิงตรงหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ผู้ชายสวมเสื้อโค้ตสีดำดูมีวุฒิภาวะและสง่างาม เขาเดินไปทางฝั่งขวาก่อน หลังจากเปิดประตูฝั่งข้างคนขับแล้ว จากนั้นจึงเดินไปทางด้านซ้าย ก้มตัวเข้าไปนั่ง

เรนนี่ยืนอยู่ไม่ไกล ดังนั้นจึงเห็นรถมุลซานน์สีเงินได้ชัดเจน ดูเข้ากับชายผู้นี้อย่างสมบูรณ์แบบ ดูหรูหราและสุขุม

ราคาของมุลซานน์สีเงินอยู่ที่ประมาณห้าหกล้าน รถไม่ใช่รุ่นท็อป

สำหรับหัสดินแล้วรถแบบนี้เขาไม่ชอบเพราะราคามันต่ำ เขาชอบสไตล์ที่แพร่หลายกว่านี้ ราคาทั้งหมดก็ไม่พ้นหลักสิบล้านขึ้นไป

รถยนต์ไร้ค่าเพียงคันเดียวที่เขาเคยขับราคาแค่ไม่กี่แสน นั่นคือฮุนได ตอนนั้นเขากับยู่ยี่ยังไม่ได้หย่ากัน จะขับมันเมื่อเจอเธอ

วุฒิภาวะ ความยับยั้งชั่งใจ ความมั่นคง ความสง่างามของชายคนนี้เป็นสิ่งที่หัสดินไม่มี

แต่ในแง่ของเงิน เขากลับอาจจะไม่สามารถสู้หัสดินได้ เพราะตระกูลภูษาธรนั้นเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในเมืองS

ตอนที่เดินผ่านเขาไปเมื่อครู่นี้ หัวใจของเธอก็อดจะเต้นสองสามครั้งไม่ได้ เรนนี่มองรถจนหายลับไปจากสายตา เธอขึ้นรถและสตาร์ทรถ

ยู่ยี่มีชีวิตที่ดีมาก ดีกว่าที่คิดไว้เยอะ ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ

เดิมคิดว่ายู่ยี่จะถูกเยาะเย้ยในคืนนี้ แต่สุดท้ายผลมันกลับไม่เป็นเช่นนั้น เธอเกลียดผลลัพธ์แบบนี้

หัสดินเซ็นเอกสารอยู่ที่วิลล่า เรนนี่เดินเข้ามา เธอเหนื่อยเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเหนื่อยตรงไหน เธอวางกุญแจรถลงบนโต๊ะ

ดวงตาของดอกท้อที่เรียงยาวเหล่ขึ้น หัสดินเหลือบมองดูชุดเดรสสีขาวบนตัวเธอแล้วพูดว่า “เกิดอะไรขึ้นกับคราบไวน์บนชุดนี้?”

ตรงอกมีรอยไวน์แดง ชายกระโปรงก็ล้วนมีรอยไวน์แดง

เรนนี่บอกตรงๆว่า “ไปงานเลี้ยงรวมเพื่อนมา บังเอิญว่าพี่ยู่ยี่ก็อยู่ ฉันคารวะเหล้า เธอผลัก…”

เธอจะไม่มีทางพูดถึงการเปลี่ยนแปลงของยู่ยี่ต่อหน้าหัสดิน และจะไม่พูดถึงผู้ชายที่อยู่ข้างกายยู่ยี่

เพราะถ้าพูดถึงการเปลี่ยนแปลงของยู่ยี่ หัสดินจะอยากรู้อยากเห็น ถ้าพูดถึงผู้ชายที่อยู่ข้างกายเธอ หัสดินก็จะอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

เธอต้องการให้มันจบเท่านี้พอ!

เป็นไปตามคาด สีหน้าของหัสดินดูหงุดหงิด เขาไม่ต้องการให้ใครพูดถึงยู่ยี่ เมื่อพูดถึงเขาจะรู้สึกหงุดหงิด

“เธอมีอคติกับคุณ ครั้งก่อนที่ตบคุณยังนับว่าเบา สองสามครั้ง เธอนี่นับวันยิ่งดื้อด้านเอาแต่ใจขึ้นเรื่อยๆ วันหลังคุณก็อยู่ให้ห่างเธอไว้…”

“เข้าใจแล้วค่ะ” เรนนี่พูด “ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็ของที่คุณสั่งฉันลืมซื้อมาด้วย”

“ลืมแล้วก็ช่างเถอะ” หัสดินไม่เห็นด้วย เขาหยิบไวน์แดงบนโต๊ะขึ้นมาจิบ แล้วหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา

เรนนี่พยักหน้า หยิบชุดนอนเดินเข้าห้องน้ำ เธอไม่ต้องการให้หัสดินรู้เรื่องที่เกี่ยวกับยู่ยี่ทั้งหมด

ส่วนเรื่องการเปลี่ยนแปลงของยู่ยี่ ในใจเธอรู้สึกเพียงเกลียด ไม่ยอม…

และถ้าเป็นไปได้ เธอจะพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้ยู่ยี่และหัสดินพบกัน ทางที่ดีอย่าให้ทั้งสองได้พบกันเลยดีกว่า

แม้ว่ากำลังอาบน้ำ แต่ความคิดของเรนนี่ก็เปลี่ยนไปอย่างไม่ยอมฟัง

ถ้าหากสามารถทำให้หัสดินเกลียดยู่ยี่ได้ นั่นย่อมเป็นสิ่งที่เธอต้องการ…

ในรถ

สายตาของยู่ยี่จับจ้องไปที่ชายหนุ่มสง่างามด้านข้าง จากนั้นก็เอ่ยปากที่แฝงไปด้วยคำหยอกล้อว่า “ยังมีงานเลี้ยงต่อไม่ใช่หรือ?”

“คิดว่าผมโกหกคุณเหรอ?” ฉันทัชย่อมฟังความหมายคำพูดเธอออก ดวงตาขยับเล็กน้อย เสียงเซ็กซี่และทุ้มพูดขึ้นว่า “ผมจะพาคุณไป เป็นไง?”

คราวนี้เปลี่ยนเป็นยู่ยี่ที่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “มีงานเลี้ยงจริงๆเหรอ?”

ริมฝีปากของฉันทัชโค้งเล็กน้อย ยิ้มบางๆไม่พูดอะไร แล้วเลี้ยวซ้าย

ยู่ยี่เดาไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ ตอนนี้แม้แต่คำพูดเป็นเรื่องจริงหรือเท็จเธอก็ยังไม่สามารถแยกได้ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่สนใจนัก

“คืนนี้คุณทานข้าวเย็นหรือยัง ไปกินข้าวกันไหม?” เธอถาม

เขาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วถามเธอว่าอยากกินอะไร เมื่อคิดๆดูแล้ว ยู่ยี่ก็พูดว่า คุณชอบกินโจ๊กที่ถนนรินลาไม่ใช่เหรอ พวกเราไปกินโจ๊กกันเถอะ

ริมฝีปากบางของฉันทัชโค้งยิ้มกว้างขึ้น ดูเหมือนว่ากำลังมีความสุขอย่างมาก

ภายในร้านโจ๊กอันดับหนึ่งของรินลาเต็มไปด้วยลูกค้า สิ่งที่ฉันทัชต้องการคือห้องส่วนตัวที่ตกแต่งในธีมโบราณ ชามที่ตักโจ๊กเป็นชามไม้

ยู่ยี่รู้รสปากของเขาว่าเขาชอบกินโจ๊กพุทราแดงและเมล็ดบัว เธอสั่งโจ๊กและเครื่องเคียง รสชาติค่อนข้างอ่อน