ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 534 มีลูกคนเดียวก็พอแล้ว

คนฟังฟังแล้วปวดใจและเศร้า

หน้าคนตัวเล็กคล้ายกับฉันทัชมาก ส่วนอื่นๆ เขายังไม่ออกลักษณะเด่นชัด อีกไม่นานก็จะสามารถเห็นลักษณะที่มีชีวิตชีวากว่านี้ได้

ยู่ยี่เปลี่ยนผ้าอ้อมให้ลูกชาย และเขาก็เริ่มซุกซนอีกครั้ง เขาดิ้นไปรอบๆ เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องโทรหาผู้ชาย

ดูเหมือนคนตัวเล็กจะจำฉันทัชได้แล้ว เมื่อเขาอยู่ในมือของพ่อ เขาก็เชื่อฟังเหมือนลูกแกะ เธอตั้งใจเปลี่ยนผ้าอ้อม โดนที่ลูกไม่งอแงเลย เพียงแค่มีน้ำลายไหลออกมา น่ารักไร้เดียงสา

“ฉันหึง ฉันอิจฉา” ยู่ยี่ถอนหายใจ “ฉันถูกเขาทอดทิ้งแล้ว เขาเชื่อฟังคุณมาก เขาไม่ฟังฉันที่เป็นแม่เลย เขาอยู่ในท้องฉันตั้งสิบเดือนกว่าจะออกมานะ”

ฉันทัชแก้ไขด้วยรอยยิ้ม “ท้องแปดเดือน…”

ยู่ยี่ “…”

เชอร์รีนยื่นออกไปอุ้มเขท แม้ว่าเขาจะเพิ่งคลอดได้เพียงสองโลกว่า แต่ตอนนี้เขาหนักมาก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีเพียงใด

หลังจากอุ้มสักพัก ในที่สุดเด็กน้อยก็ง่วงนอน เขาหลบตาและหาว

ก่อนที่ยู่ยี่จะเอื้อมมือออกไป ฉันทัชก็ได้ยื่นมือออกไปอุ้มเด็กน้อยในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่า “คุณคุยกับพวกเขาเถอะ ผมจะพากิ่งทองไปนอน…”

เธอพยักหน้าจูบที่ริมฝีปากบางของเขา แล้วจูบแก้มที่อ่อนโยนของผู้ชายตัวเล็ก

ฉันทัชยังมีพรสวรรค์ในการกล่อมเด็กให้นอนหลับ เขาเก่งกว่าเธอ พูดตรงๆเขามีทักษะในการดูแลเด็กมากกว่า

“เรนนี่ถูกจับเข้าคุก ถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต” เชอร์รีนกล่าว

ยู่ยี่พูดด้วยความอยากรู้ “ทำไม”

“เธอฆ่าคน” เชอร์รีนจิบไวน์แดง “ฉันได้ยินมาว่าเป็นผู้ชายที่มีเพศสัมพันธ์กับเธอ มีความขัดแย้งกันเรื่องเงิน แล้วเธอก็บันดาลโทสะฆ่าผู้ชายคนนั้น แต่ฉันก็ได้ยินมาว่าเพราะผู้ชายคนนั้นทำให้เธอติดโรคเอดส์ด้วย”

“ประสบการณ์ชีวิตแบบนี้ก็เหมือนกับนิยายที่มีชีวิต เป็นบทที่วิเศษที่สุด” สีหน้าของยู่ยี่นั้นนิ่งเฉยมาก ไม่มีการเยาะเย้ย หรือเหยียบซ้ำ

เชอร์รีนเลิกคิ้วขึ้น และไม่ได้พูดอะไรอีก ยู่ยี่พาเธอและนาโนไปที่สวนหลังบ้าน ตอนนี้ดอกไม้กำลังบานพอดี ควรดื่มไวน์แดง และเพลิดเพลินกับวันที่น่ารื่นรมย์

นาโนก็ดื่มเช่นกัน เมื่อเทียบกับการผ่อนคลายและความสบายใจของทั้งสองคนแล้ว สีหน้าของเธอดูเกียจคร้านและไม่ใส่ใจ แต่หัวใจของเธอก็เยือกเย็นเล็กน้อย แต่ไม่ได้แสดงออกมา

เชอร์รีนมีลูกชายและลูกสาวเป็นลูกแฝด ทั้งมีความสุขและความพอใจ

ตอนนี้ยู่ยี่มีลูกชายของเธอเอง และคิ้วเล็กๆเหล่านั้นเผยให้เห็นถึงความคล้ายคลึงกัน

ตรงกันข้ามเธอไม่มีลูกชายหรือลูกสาว โดดเดี่ยวอยู่คนเดียว…

หลายครั้งที่เธอคิดว่าตราบใดที่เธอสามารถมีลูกได้ ตราบใดที่เธอมีลูก เธอจะยอมทำทุกอย่างเพื่อเลี้ยงลูก

ดังนั้นเมื่อได้ยินข่าวการทำแท้ง นาโนก็อยากจะให้ชีวิตเล็กๆมาเกิดในท้องของเธอ

แต่นั่นเป็นความปรารถนาของเธอเอง และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเกิดขึ้น เธอเป็นคนคาดหวังเอาไว้มาก

เชอร์รีนกล่าวด้วยเสียงหัวเราะ เมื่อพูดถึงการดูแลเด็ก เธอมองว่าฉันทัชมีความมั่นใจ และมีทักษะ

ยู่ยี่ยิ้ม เขามักจะพูดเสมอว่ามันไม่ง่ายสำหรับเขาที่จะมีลูกตลอดหลายปีมานี้ ดังนั้นเขาจึงต้องรักกิ่งทองให้มากขึ้น

นาโนก็ยิ้มเช่นกัน แต่ไม่ได้พูดอะไร แค่ดื่มกาแฟในมือของเธอ รสชาติดี กลมกล่อมมาก แต่คราวนี้มันขมเกินไปสำหรับเธอ

ฉันทัชเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนตัวเล็กที่ชั้นบน คุณแม่ธัญยวีร์ขึ้นมาและบอกว่ามา เธอจะเปลี่ยนเสื้อผ้า ให้เขาลงไปข้างล่างอาคิระมาแล้ว จะได้ไปสนุก

ฉันทัชยิ้มจางๆ แต่งตัวให้คนตัวเล็กแล้วอุ้มเขาลงไปข้างล่าง

อาคิระยืนอยู่ในห้องโถง ก่อนจะเห็นเด็กในอ้อมแขนของเขาได้อย่างรวดเร็วจึงขมวดคิ้ว

เขานำไวน์แดงมาให้ ไม่พูดอะไร ฉันทัชก็ไม่พูด เขาหยอกล้อลูกชายของเขาอย่างอ่อนโยน และก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นว่าลูกดูดมือเล็กๆของเขาจนแดง

สิ่งที่เขาชอบทำตอนนี้คือดูดนิ้ว เขามีจุดอ่อนสำหรับเรื่องนี้เสมอ และถึงกับดูดนิ้วจนกลายเป็นสีแดง และแดงราวกับว่ากำลังจะมีเลือดออก

เมื่อเห็นเช่นนั้น ฉันทัชก็กังวลมาก จึงไปพบแพทย์ หมอบอกว่าเป็นปฏิกิริยาปกติ เขาไม่ต้องกังวลเกินไป

ทั้งสองเงียบ บรรยากาศที่ส่งผ่านระหว่างพวกเขาก็เงียบมาก ดูเหมือนคนตัวเล็กจะไม่ชอบมันเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงร้องไห้ออกมาดังๆ

“บางทีอาจจะหิว ฉันจะพาเขาออกไปก่อน ตามสบายนะ” ฉันทัชทักทายและพูด

อาคิระยังคงไม่พูดอะไร เมื่อเห็นเขาออกไป มุมริมฝีปากของเขาก็ยกขึ้นอย่างเย็นชา

คุณแม่ธันยวีร์เข้ามาพอดี สีหน้าและคำพูดของเธอดูกระตือรือร้นมาก “ทำไมคุณไม่เห็นเด็กมาล่ะ”

อาคิระเลิกคิ้ว แล้วพูดทีละคำช้าๆว่า “วันนี้มีความสุขมากล่ะสิ”

คุณแม่ธันยวีร์สามารถเห็นการเปลี่ยนแปลงของคำพูดและการแสดงออกตรงหน้าได้ เธอจึงไม่ได้ตอบคำถามดังกล่าว

เขาพูดต่อว่า “คำถามที่ผมถามมาอาจเป็นเรื่องไร้สาระ ไม่ใช่แค่แต่งงาน แต่มีลูกด้วย วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งเดือนของหลานชายของคุณ คุณจะไม่มีความสุขได้ยังไง เหมือนว่าคุณจะลืมเอวาไปหมดแล้วนะ”

“อาคิระ เอวาอยู่ในใจเราเสมอ เราไม่เคยลืม และฉันก็คิดถึงเธแมาก อย่างที่คุณรู้ ฉันชอบเธอมาตลอด แต่วันนี้—”

“อย่าพูดถึงเอวาวันนี้เพื่อทำลายความสุขของพวกคุณใช่ไหม” อาคิระขัดจังหวะโดยไม่รอให้เธอพูดจบ พลางหยิบไวน์หนึ่งแก้วแล้วเขย่าเบาๆ “บางทีผมอาจจะไม่รู้กาลเทศะ ถึงพูดถึงเอวาในวันฉลองแบบนี้ หึหึ….”

เห็นได้ชัดว่าเสียงของเขาแย่มาก คุณแม่ธันยวีร์รีบอธิบายอย่างรวดเร็ว “อาคิระ ฉันไม่ได้—”

ทันใดนั้น มือของอาคิระก็ยกขึ้น แล้วปล่อยอย่างจงใจ

“แกร๊ง——” เสียงดังกังวาลหยุดประโยคหลังที่เธอจะพูดทันที แก้วไวน์ตกลงสู่พื้น แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

คุณแม่ธันยวีร์ตะลึงงัน แต่อาคิระเลิกคิ้ว และพูดคำพูดที่เย็นชา เสียดสี “ทำลายความดีใจของคุณหรือ แก้วไวน์แก้วนี้ราคาเท่าไหร่ ผมจะชดเชยให้สองเท่า!”

เมื่อพูดจบเขาก็เดินจากไป

ใบหน้าของคุณแม่ธันยวีร์ดูแย่มาก เธอยังยืนอยู่ที่เดิม

สิ่งที่ทั้งสองไม่ได้สังเกตคือมีนักข่าวอยู่ไม่ไกล และเห็นฉากนี้ทั้งหมด จึงถ่ายด้วยกล้องในมือจนเกิดแฟลชรัวๆ

กำลังกังวลว่าจะไม่มีพาดหัวข่าวพาดหัวข่าวพอดีเลย พาดหัวเรื่องนี้ไม่เลว…

กลางคืน

ยู่ยี่บอกฉันทัชว่าเธอต้องการกลับไปที่เมืองsชั่วขณะหนึ่ง แล้วจัดการกับงานทุกอย่าง

ฉันทัชบอกว่าเขาจะกลับไปด้วย

“แล้วบริษัทที่นี่ล่ะ” ยู่ยี่รู้ว่าเขายุ่ง

“มีคน ในเมืองsก็มีบริษัทไม่ใช่หรอ ถ้าไม่มีคุณและลูกอยู่ข้างๆผมคงรู้สึกว่างเปล่าและโดดเดี่ยว” ฉันทัชเริ่มแยกจากพวกเขาไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ

ยู่ยี่พยักหน้า และนำเรื่องไปบอกคุณแม่ธันยวีร์ และเธอก็เห็นด้วย แต่บอกว่าเธอต้องกลับมาโดยเร็วที่สุด

เด็กน้อยหลับเรียบร้อยมากในรถเข็น เตะขาเป็นครั้งคราว ดูไร้เดียงสาและซุกซนเล็กน้อย

ยู่ยี่ยิ้มบางๆ เอนตัวลงครึ่งหนึ่งบนหัวเตียง ฉันทัช ออกมาจากห้องน้ำ และยังคงมีน้ำไหลอยู่บนหน้าอก และหยดน้ำบนผมของเขา

“ทำไมคุณไม่เช็ดมันให้สะอาดก่อนออกมา ถึงตอนนี้อากาศจะร้อนขึ้น แต่คุณก็เป็นหวัดได้” เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ผมเหนื่อยนิดหน่อย…”

วันนี้เขาอุ้มเด็กน้อยทั้งวัน เปลี่ยนผ้าอ้อม เปลี่ยนเสื้อผ้า เขาคงจะเหนื่อยมากแน่ๆ

เธอรู้สึกสงสารเล็กน้อยจึงพูดว่า “คุณนั่งตรงนั้นอย่าขยับ”

เธอพลิกตัวและลุกจากเตียง หาผ้าเช็ดตัว และหยิบเครื่องเป่าผมออกมาพลางเดินไปหาเขา

ดวงตาของฉันทัชนั้นลึกซึ้งและเป็นประกาย ปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนั้นเขาตั้งใจพูดแบบนั้น และจุดประสงค์ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการเพลิดเพลินไปกับความอ่อนโยนของเธอ

ยู่ยี่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา เช็ดผมของเขาด้วยผ้าขนหนูก่อนแล้วจึงเช็ดหน้าอกของเขา เมื่อเขาหายใจ กล้ามเนื้อหน้าท้องที่แข็งแรงของเขาก็ขยับขึ้นลงอย่างเซ็กซี่

เธอสัมผัสได้ถึงการหายใจของเขาที่ค่อยๆรุนแรงขึ้น และหน้าอกของเขาก็กระเพื่อมมากขึ้น ปลายนิ้วที่สัมผัสหน้าอกของเขาก็ร้อนขึ้น ร้อนจนต้องขยับออกไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเธอก็เอามือไปเคาะกล้ามเนื้อแน่นเบาๆ “ทำไมคุณเกร็งขนาดนี้ ผ่อนคลายหน่อย…”

แรงนั้นเบามาก แต่ก็ยังทำให้หน้าอกของเขาแดงเล็กน้อย ผิวแกร่งของชายหนุ่มเนียนมาก และเมื่อรวมกับสีแดง ก็ยิ่งทำให้คนมองรู้สึกดึงดูด

“ผมไม่ได้จงใจเกร็ง แต่ร่างกายของผมตอบสนองไวเกินไป…” ฉันทัชรู้สึกช่วยไม่ได้เล็กน้อยเช่นกัน

“ไม่ใช่ตอนนี้ ต้องใช้เวลาสองเดือน” ยู่ยี่เปิดเครื่องเป่าผมให้ลมร้อนพัดมา และปลายนิ้วของเธอก็สางผมของเขาอย่างแผ่วเบา

“ผมรู้…” เขาขยับริมฝีปากบางๆ แล้วอ้าปากพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเล็กน้อย “มีลูกคนเดียวก็พอ”

“ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าชอบเด็กมากไม่ใช่หรอ คุณอยากมีลูกสี่หรือห้าคน ทำไมคุณถึงเปลี่ยนใจตอนนี้” เธอหรี่ตามอง “หรือเพราะคุณทำแบบนั้นไม่ได้ หรือเป็นเพราะคุณคิดว่าทารกดูแลได้ยากมาก เหนื่อยกับการดูแลทารกเป็นเวลานาน ที่แท้ผู้ชายก็อบอุ่นได้ไม่เกินสามนาที”

“คุณคิดว่าผมอ่อนหัดขนาดนั้นเลยเหรอ”

เขาส่ายหัว หัวเราะเบาๆ แล้วก้มศีรษะกัดที่หลังมือของยู่ยี่เป็นการลงโทษ โดยกล่าวว่า

“หลังจากผ่านสิ่งเหล่านั้นมา แถมด้วยวัยของผม ผมชอบเด็ก แต่ผมไม่เคยคิดเลยว่าการมีลูกจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีประสบการณ์อย่างใกล้ชิดเลยไม่รู้ จนตอนที่พาคุณเข้าไปในห้องคลอด คุณนอนอยู่บนเตียงอย่างอ่อนแอมาก แต่ผมทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่มองดูคุณเจ็บปวด ได้ยินคุณร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด ความรู้สึกนั้นอ่อนแรงมาก มองเลือดก็กลัวด้วย ผมไม่อยากให้คุณเสี่ยงแบบนั้นอีก และผมก็ไม่อยากเห็นคุณเจ็บปวดอีก มีลูกคนเดียวก็พอ”

ร่างกายของยู่ยี่ร้อนและอบอุ่น และแม้แต่น้ำเสียงของเธอก็อ่อนยวบ “คนโง่! การคลอดลูกเป็นสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนต้องทำ คุณไปถามบนถนนถามผู้หญิงคนไหนก็ต้องเจ็บทั้งนั้น เรื่องนี้ปกติมาก”

“ผมไม่สนใจเรื่องของพวกเธอ และผมก็ไม่รู้สึกด้วย บอกได้แค่ว่าผมไม่ยอมให้คุณเจ็บปวดแบบนั้นอีก” ฉันทัชอดไม่ได้ที่จะกอดเธอไว้ในอ้อมแขน และจูบคางของเธออย่างอ่อนโยนด้วยความรัก