ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 563 คุณคิดว่าคุณเป็นใคร
บางทีหมีพูลคงคิดว่าห้องนั้นน่าเบื่อเกินไป เขาเลยเดินออกไป ก่อนออกไปยังไม่ลืมพูดกับพนาวัน：“แม่ ผมรอแม่ที่ห้องรับแขกนะครับ”
ถึงจะบอกว่าเป็นกรอบรูปกระจก แต่ก็ไม่คล้ายเท่าไหร่นัก
เพราะว่าภาพวาดอยู่บนกระจก ไม่มีภาพโมเสก
อาคิระสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว และกางเกงแบบสูทสีดำ หรี่ตาลงเล็กน้อยในที่ร่ม ท่าทางสดใส สะอาด
เปล่งประกายเสน่ห์แบบผู้ชาย มุมปากเหมือนจะยิ้มและเหมือนจะไม่ยิ้ม อ่อนโยน มีความสุข
ดาหวันสวมชุดกระโปรงยาวสีเขียวมรกต ใสราวกับทะเลสาบสีฟ้า
เธอโน้มตัวเล็กน้อย มือสองข้างจับแขนของอาคิระไว้ ริมฝีปากประกบไปที่ใบหน้าของเขา ท่าทางนั้นตื่นตระหนกและประหลาดใจเล็กน้อย
แสงแดดยามฤดูใบไม้ผลิ ใบไม้สีเขียวที่พัดปลิว ทุกสิ่งสวยงามมาก
ท่าทางแบบนี้ เธอเคยเห็นจากใบหน้าของอาคิระตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？
ไม่เคยเลย！
เขาปฏิบัติต่อเธอ ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีความปีติ มีแต่ถากถางอย่างเยือกเย็น และยังมีความหงุดหงิดและใจร้อนอย่างเปิดเผย
ความรู้สึกนึกคิดเคลื่อนไหวเล็กน้อย พนาวันเปิดหน้าต่าง
พอเอากระจกใสข้างในออกมา จึงพบว่า ที่แท้ไม่ใช่รูปภาพ สองคนบนนี้และยังมีทิวทัศน์นั้นเป็นภาพวาด
ช่างเป็นความคิดที่ฉลาดเสียจริง
ลิลลี่เบื่อเล็กน้อย หยิบกรอบกระจกด้านข้างขึ้นมาดู ในห้องเงียบลง
เสียงดัง“แกร๊ก”
ประตูถูกเปิดออก
จากนั้น เสียงตะโกนทุ้มต่ำดังขึ้นมาทันที：“วางลง！”
เสียงนั้นกะทันหันมาก พนาวันคิดไม่ถึงเลย
เธอใจเต้นแรง ตกใจจนตัวสั่น
แก้วใสนั้นหล่นลงพื้น ได้ยินเสียงดัง“เพล้ง”จากนั้นแก้วแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
ลิลลี่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน มือสั่นตาม กรอบนั้นตกลงไปที่พื้น
“ใครอนุญาตให้พวกคุณเข้ามาวุ่นวาย？”
ใบหน้าของอาคิระหม่นลงเล็กน้อย กรอบหน้านั้นดูเยือกเย็นและคมชัดมากขึ้น เขากำลังโกรธ
พนาวันจ้องไปที่สายตาเขา พูดว่า：“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ！”
“ฉันด้วยค่ะ”ลิลลี่รีบพูด
แต่ว่า คำพูดเหล่านี้ไม่สามารถสงบอารมณ์ที่เดือดจัดของอาคิระลงได้ กลับยิ่งเหมือนเติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟ ยิ่งฟังยิ่งโกรธ：“ถึงไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็มีเจตนา！”
ของที่อยู่ในมือโดนเขาวางไว้บนโต๊ะ อาคิระเดินก้าวไปไม่กี่ก้าว
เขาบีบคอของลิลลี่ ตาแดงก่ำ：“ใครให้คุณแตะต้องกรอบรูป？”
แค่ยุ่งกับสิ่งของของดาหวัน อาคิระก็เสียสติอย่างรวดเร็ว ถูกควบคุมด้วยอารมณ์ที่อธิบายไม่ถูก ตาแดงก่ำอย่างบ้าระห่ำ อย่างไม่อาจควบคุมได้เลย！
ลิลลี่ตกใจกลัวสายตาของเขา
เธอไม่อาจหายใจได้ ใบหน้าเธอแดงจากการที่หายใจไม่ออก อดไม่ได้ที่จะไอออกมาเบาๆ
พนาวันก็ตกใจอาคิระ
เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะโมโหขนาดนี้！
“ตอนแรกฉัน……ไม่ได้แตะต้อง พอเห็นคุณหญิงแตะ ฉันเลยหยิบขึ้นมา ……”
ลิลลี่หายใจหอบช้าๆ พูดโดยใช้เสียงที่ใกล้เคียงกับดาหวันมากที่สุด：“คิระ……ฉันเจ็บ……”
เสียงแบบนี้เป็นเขาที่ให้เธอเรียนรู้ไว้ ให้ทำตาม เธอสามารถเลียนแบบได้อย่างสมจริง
อารมณ์ฉุนเฉียวของอาคิระเหมือนลาวาจากภูเขาไฟ สามารถลวกคนให้ตายได้
เขาไม่คิดจะปล่อยลิลลี่
แต่พอได้ยินคำนี้ อารมณ์ของอาคิระก็ค่อยๆหายไป
ลมหายใจถี่ในจมูกเขา ปล่อยออกมาเรื่อยๆ
ใบหน้าลิลลี่ที่อยู่ตรงหน้า ค่อยๆผสมผสานกับดาหวันเป็นหนึ่งเดียว
เธอมองเขานิ่งๆ ใช้เสียงที่ไร้เดียงสาแต่เศร้าโศกทำให้เขาสับสน พูดว่า：“คิระ……ฉันเจ็บ……ทำไมคุณทำแบบนี้กับฉัน？”
ชั่วพริบตาเดียว อาคิระก็เหมือนไฟฟ้าช็อต
มือที่เมื่อกี๊ยังอยู่ตรงคอลิลลี่ก็ปล่อยออกทันที และหายใจหอบ
จากนั้น เขาก็เอาลิลลี่มากอดไว้ในอ้อมแขน เสียงมีความเจ็บปวดที่อดกลั้นไว้：“ขอโทษนะ！”
ยืนอยู่ด้านข้าง เห็นฉากแบบนี้กับตา
พนาวันเจ็บจนไม่สามารถยืนได้อีก
ร่างโน้มไปด้านหลัง เธอพิงไปที่กำแพง
แค่หลับตาลง ก็สามารถมองไม่เห็นฉากตรงหน้านี้ได้ใช่ไหม？
แต่ว่า เรื่องราวไม่ได้จบลงเช่นนี้
ผ่านไปสักพัก อาคิระปล่อยหญิงสาวในอ้อมแขน
เขาเดินไปด้านหน้า มองไปที่พื้นด้วยสายตาแดงก่ำ
มองเศษแก้วที่แตก มือสองข้างที่ห้อยลงข้างตัวเขาสั่นระริก
นี่คือสิ่งที่เขารัก และเป็นของที่มีค่าที่สุดของเขา
ดังนั้นถึงได้วางไว้ตรงกลางหน้าต่างบนตำแหน่งที่สำคัญที่สุด แต่ตอนนี้ถูกเธอทำหล่นจนไม่เหลือเศษซาก
เปลวไฟที่ร้อนระอุพุ่งขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ อาคิระบีบคอของพนาวัน：“ใครให้คุณทำมันแตก！”
“ฉันบอกแล้วไง……ไม่ได้ตั้งใจ……”
แรงที่มือเขาเยอะมาก พนาวันไม่อาจดิ้นรนหลุดออกไปได้
“ไม่ได้ตั้งใจแล้วยังไง？คุณคืนมันมาให้ผมสิ！คืนผมมา！”
แรงที่มืออาคิระเพิ่มมากขึ้นอีกครั้ง
พนาวันหายใจไม่ออก เหมือนกับคนที่ว่ายน้ำไม่เป็นแต่กระโดดลงน้ำ คอถูกคนบีบแน่น
จากนั้น ก็จะขาดอากาศหายใจ
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่คิดจะปล่อย กลับยิ่งจับมันแน่นขึ้น ความแดงก่ำในดวงตายิ่งเข้มขึ้น หนาขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับเลือดที่ไม่สามารถละลายได้
เวลานี้ เขาดูกระหายเลือด
ทำให้ในใจคนรู้สึกหวาดกลัว มีแต่ความน่ากลัว
แก้มของพนาวันแดงก่ำ แม้แต่ไอยังไอไม่ออก
ดวงตาของเธอเริ่มกลอกใส่
เมื่อกี๊ เธอปล่อยผู้หญิงคนนั้นได้
ตอนนี้กลับปล่อยเธอไม่ได้ เหอะเหอะ……
แววตาเขาแดงก่ำออกมาเหมือนกับปีศาจ เก็บความรังเกียจ คับแค้นใจไว้อย่างลึกซึ้ง
ข้อความที่ส่งออกมาคือ เขาจะฆ่าเธอให้ตาย！
เพื่อภาพใกล้ชิดสนิทสนมกับดาหวันเพียงใบเดียว เขาถึงกับเกิดความคิดที่จะฆ่าเธอได้ ……
เขาสามารถปล่อยผู้หญิงคนนั้นที่คล้ายกับดาหวันได้ แต่จะฆ่าเธอให้ตาย นี่มันเป็นความเศร้าโศกแบบไหนกัน？
หัวใจคนมักจะตายลงในตอนที่ถูกทำให้ผิดหวัง
เมื่อคุณถูกทำให้ผิดหวัง ในเวลานั้น หัวใจจะตายลงอย่างรวดเร็ว และแม้แต่ร่องรอยแห่งความโศกเศร้าก็ไม่อาจเพิ่มขึ้นได้
“จริงจังกับแค่แก้วใบเดียว คุณจะฆ่าฉันเลยเนี่ยนะ？”เธอพูดจาอย่างลำบากมาก
“ก็แค่แก้ว เหอะเหอะ……”
อาคิระเม้มริมฝีปากแน่น เสียงหัวเราะนั้นเยือกเย็นและถากถาง：“คุณจะไปรู้อะไร？นั่นดาหวันให้ผม！”
พนาวันก็ยิ้มออกมาทันที รอยยิ้มนั้นบางเบา ว่างเปล่า
เธอกัดฟัน จงใจพูดไปว่า：“ดาหวันแล้วไงล่ะ？เธอก็แค่คนที่ตายไปแล้วคนหนึ่ง และถึงมีชีวิตอยู่แล้วยังไง？
ฉันเป็นภรรยาคุณ แต่เธอไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น！อย่าว่าแต่แค่กรอบรูปกระจก ถึงฉันทำลายทั้งห้องนี้หมดแล้วจะยังไง？
ฉันเป็นภรรยาที่คุณอาคิระคนนี้แต่งมา ฉันคือคนของตระกูลอนันต์ธชัย ฉันมีสิทธิ์ที่จะจัดการทั้งหมดนี้ทิ้ง！
อาคิระคุณอย่าลืมล่ะ ฉันไม่ดีแค่ไหนก็เป็นภรรยาของคุณ สะใภ้ของตระกูลอนันต์ธชัย！
ดาหวันไม่ใช่คนสำคัญอะไรในตระกูลอนันต์ธชัยเลย และก็ คนตายจะมาแข่งกับคนที่ยังอยู่ได้ยังไง？”
คำพูดเหล่านี้ทำให้อาคิระโกรธโดยสมบูรณ์
ดวงตาอันลึกซึ้งของเขาลึกลงไปข้างใน และจับไปที่คอของเธออีกครั้ง จ้องมองอย่างเย็นชา：
“พนาวัน คุณคิดว่าคุณเป็นใคร เป็นใครกันเหรอ！คุณมีสิทธิ์ที่จะจัดการทั้งหมดนี้ทิ้ง？เหอะเหอะ นี่มันเป็นเรื่องที่ตลกที่สุดในโลกเลยจริงๆ！”
