ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 578 อาจจะไม่กลับมาตลอดไปก็ได
รุ่งเช้าวันถัดไป เธอกินมื้อเช้าแล้วเตรียมตัวไปโรงพยาบาล
พอเปิดประตู ก็เห็นถุงที่คุ้นเคยใบนั้น คือถุงที่เธอทิ้งไปเมื่อวาน
ทำไมถุงถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
หรือว่าอาคิระเป็นคนส่งมา?
เขาไม่ได้ทิ้งเป็นเรื่องแปลกมาก!
เมื่อคืน เธอซื้อสินค้ามาไม่น้อย
ตอนนี้เธอเก็บไว้ก็ไม่ใช่เรื่อง ยังไงของพวกนี้ก็ใช้เงินซื้อกลับมา
เธอจึงคิดว่าตอนกลางคืนจะไปตั้งร้านอีกครั้ง ขายของพวกนี้ให้หมด
ถ้าไม่ได้จริงๆ ขายในราคาขาดทุนให้คนอื่น ยังไง ของพวกนี้ก็ควรจัดการให้เร็วเท่าที่เร็วได้
ตอนที่ฟ้าเริ่มมืด พนาวันก็กลับไปตั้งร้านและนำของพวกนี้ไปขายอีกครั้ง
ครั้งนี้เธอฉลาดมาก ไปเร็ว หาตำแหน่งที่ดี
ครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าเธอมีประสบการณ์มากมาย เธอมองตำแหน่งที่ซ่อนลึกลับหน่อย
รอตอนที่ตำรวจมา จะได้หลบเข้าไปทันที
ครั้งแรกตอนที่ทำเรื่องแบบนี้ก็รู้สึกอาบ และทำตัวไม่ถูก
ตอนนี้กลับตะโกนออกมา ไม่ได้รู้สึกลำบากใจและกังวลอะไรอีก
แม้แต่ตัวเองยังไม่มีปัญญาเลี้ยง แล้วจะมีสิทธิ์อะไรทำตัวอ่อนแอ?
ยังดีที่ตอนนี้คนน้อย จึงดึงดูดคนไม่น้อย อีกอย่างราคาก็ถูก คนที่ซื้อจึงค่อนข้างเยอะ
แค่ว่า โชคชะตาครั้งนี้ก็ไม่ค่อยดีเช่นเคย ตอนที่ธุรกิจกำลังไปได้ดี ตำรวจที่ผ่านทางนี้เห็น จึงขับไล่และต่อว่าอีกครั้ง
ได้ยินคนอื่นพูดว่าที่ผ่านมายังตั้งได้สามสี่คน ทำไมช่วงนี้ตำรวจถึงขยันมาที่นี่ขนาดนี้
พนาวันลอบถอนหายใจ โชคชะตาไม่ดีเลย
ขณะที่กำลังเดินหน้าไปด้านข้างอย่างว่องไว ยังไม่ลืมหิ้วถุง คนที่สัญจรไปมาไม่น้อย ถึงไปชนกับคนอื่น เพราะว่าเธอเดินขาเป๋ จึงล้มลงบนพื้น ทำให้หัวเข่ารู้สึกเจ็บมาก
เธอลุกขึ้นจากพื้น
ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น ก็มีแรงหนักหน่วงหนึ่งพุ่งเข้ามา
จากนั้น เอวของเธอถูกกอดไว้แน่นๆ “คุณแม่!”
พนาวันก้มหน้าลง หมีพูลกำลังอยู่ในอ้อมกอดของเธอ
ทันใดนั้น น้ำตาก็ร่วงหล่นลงมา
เธอนึกมาตลอดว่าตัวเองกำลังฝัน ความฝันนี้ฝันได้จริงและมีความสุขมาก
เธอไม่กล้าเชื่อ จนกว่าน้ำตาที่ไหลพรากของหมีพูลหยดลงบนแขนของเธอ ถึงจะเหมือนเพิ่งจะตื่นจากฝัน
เธอกอดหมีพูลไว้ แล้วอดกลั้นไม่อยู่อีก น้ำตาไหลพรากไม่หยุดไม่ย่น แล้วเรียกอย่างต่อเนื่อง “หมีพูล หมีพูล!”
ประมาณหนึ่งนาที อารมณ์ที่ตื่นเต้นของเธอถึงจะนิ่งลงได้
เธอเช็ดน้ำตาของหมีพูล แล้วถามว่า “ลูกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
หมีพูลไม่พูดไม่จา
พนาวันขึ้นเสียงสูง แล้วถามอีกครั้ง “บอกแม่มา ลูกหาที่นี่เจอได้ยังไง?”
“ตอนไปเรียนจะผ่านที่นี่ ตอนผมอยู่บนรถ ผมเห็นแม่ตั้งร้าน”
พนาวันรู้สึกแทงใจมาก
หมีพูลเงยศีรษะเล็กๆ ขึ้น แล้วทำหน้าที่รู้จักกาลเทศะ “แม่ครับ แม่ไม่มีเงินใช่ไหม? ผมมีค่าขนมเยอะมาก ให้แม่ทั้งหมดเลย”
“แม่มีเงิน ไม่ต้องเอาค่าขนมของลูกหรอก”
พนาวันยื่นมือไปลูบหัวของเขา “ใครส่งผมมาที่นี่ ลุงสินเหรอ?”
หมีพูลก้มหน้าลง ไม่พูดไม่จา
“ได้ งั้นแม่จะโทรหาลุงสินตอนนี้เลย”
ระหว่างที่พูด พนาวันเอามือถือออกมา กำลังจะกดโทรออก หมีพูลกลับกระโดดขึ้นจากพื้น แล้วแย่งมือไปจับไว้ในฝ่ามือเล็กๆ แน่นๆ
“ผม…ผมวิ่งออกมาเอง…”
ทันใดนั้น พนาวันทำหน้าหม่นหมอง “พูดอีกทีสิ”
“ผมไม่ชอบพ่อ และไม่ชอบบ้านนั้น ดังนั้นผมเลยหนีออกมาเอง” หมีพูลพูดด้วยเสียงเบามาก เหมือนเสียงร้องของยุง
“เพี๊ยะ…”
พนาวันยกมือ แล้วตบหลังของเขาหนึ่งที”
“ไม่เชื่อฟัง ไม่เป็นเด็กดี ฝึกหนีออกจากบ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ ใครเป็นคนสอน?” เธอทำหน้าหม่นหมอง สีหน้าเต็มไปด้วยไฟแห่งความโมโห
“แม่ครับ ผมแค่คิดถึงแม่เกินไป”
หมีพูลก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วมองพนาวัน
ได้ยินคำพูดนี้ ความโมโหในใจลึกๆ ของพนาวันก็หายไปครึ่งหนึ่ง
แต่ว่าใบหน้ายังคงเย็นชา ไม่ได้อ่อนโยนเลยสักนิด
ห้ามรู้เห็นเป็นใจ ไม่งั้นจะทำให้เขามีนิสัยเสียแบบนี้
“แม่ก็คิดถึงลูก แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่ผมหนีออกจากบ้าน” พนาวันจริงจังและเคร่งขรึม “ไป แม่ส่งลูกกลับบ้านตระกูลอนันต์ธชัย”
“ผมไม่อยากกลับบ้านตระกูลอนันต์ธชัย แม่ไม่โทรหาผม และไม่ไปเยี่ยมผม แม่ แม่ไม่ชอบผมแล้วใช่ไหม ไม่คิดถึงผมแล้วใช่ไหม?”
หมีพูลปิดปากน้อยๆ อย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม น้ำตาแทบจะร่วงลงมา ทว่ายังคงพยายามอดกลั้นไว้”
พนาวันเหมือนถูกมีดบาดใจ
เธอไม่ใช่ว่าไม่อยากได้ แต่ไม่มีปัญญาเอาต่างหาก
ถ้าร่างกายของตัวเองแข็งแรง ต่อให้ไม่มีเงิน ก็จะแย่งกับอาคิระอย่างตายไปข้างหนึ่ง
แต่ว่าเธอไม่เพียงแต่ไม่มีเงิน แล้วยังเป็นมะเร็ง แล้วจะเอาได้ยังไง?
“แม่ชอบลูกตลอดเลยนะ แต่ผมต้องใช้ชีวิตอยู่กับพ่อ” พนาวันพูดเป็นพยางค์ๆ “นี่เป็นการตัดสินใจที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ เข้าใจไหม?”
หมีพูลนิ่งเงียบ
และในเวลานี้ รถสีดำหนึ่งคันจู่ๆ ก็จอดข้างถนน
ยางล้อเสียดสีกับพื้นทำให้เกิดเสียงแหลมหนวกหู
พนาวันจึงมองไปตามทิศทางเสียง
แค่เห็นอาคิระเม้มปากบางแน่นๆ ร่างน้อยๆ จึงหลบไปอยู่ด้านหลังพนาวัน
“พนาวัน!”
อาคิระพูดเสียงทุ้มต่ำที่มีความโกรธเคืองเล็กน้อย “สอนเขาหนีเรียน หนีออกจากบ้านตระกูลอนันต์ธชัย นี่เป็นวิธีที่คุณสั่งสอนลูกเหรอ?”
พนาวันส่ายหัว “ฉันไม่เคยสอนเขา”
“คำพูดของเธอ ไม่ได้น่าเชื่อถือเลยสักนิด” อาคิระทำหน้าหม่นหมองและเย็นยะเยือกมาก
พนาวันเหมือนไม่เห็นสีหน้าเยือกเย็นของเขาเลย แค่แสยะยิ้มอย่างเย็นชา “จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็เรื่องของคุณ”
“พนาวัน!”
“พนาวัน!”
อาคิระขึ้นเสียงสูงอย่างรุงแรง ราวกับสิงโตตัวผู้ที่กำลังโมโห
พนาวันยังไม่ได้พูด หมีพูลที่หลบอยู่ด้านหลังของเธอก็เดินออกมายืนอยู่ระหว่างพวกเขาสองคนอย่างรวดเร็ว
“ผมหนีออกมาเอง ไม่ได้เกี่ยวกับแม่ พ่อตีผมได้ แต่ห้ามตะคอกใส่แม่!”
ได้ยินแบบนี้ เส้นเอ็นสีเขียวบนหน้าผากของอาคิระกระตุกทันที “สองวันนี้ นายแกล้งทำเป็นเด็กดี จงใจทำให้คนใช้ไม่ระมัดระวังตัว จากนั้นถือโอกาสหนีออกมา ฉลาดขึ้นไม่น้อยเลยนะ”
หมีพูลเชยคางขึ้น ไม่พูดไม่จา
เวลานี้ พนาวันนั่งลงบนพื้น แล้วมองหมีพูล พร้อมพูดเป็นพยางค์ๆ “วันข้างหน้าห้ามทำเรื่องแบบนี้อีก ถ้าลูกยังกล้าหนีออกมาแบบนี้ แม่จะเจอหน้าลูกอีก จะไม่เจอตลอดไป ฟังเข้าใจหรือยัง?”
หมีพูลตะลึงงันเล็กน้อย
ในความทรงจำของเขา แม่ไม่เคยพูดจาโหดเหี้ยมแบบนี้มาก่อน
ทันใดนั้นเขาจึงค่อนข้างรับไม่ไหว
“ผมก็รู้ว่าแม่ไม่เคยโกหก ครั้งนี้ก็ไม่โกหกเหมือนกัน”
พนาวันพูดปลดอย่างขัดใจตัวเอง “อีกสักระยะ แม่จะไปอเมริกาแล้ว น่าจะไม่กลับมาเป็นเวลานาน ฉะนั้น ห้ามหนีออกจากบ้านให้แม่เป็นห่วง ได้ไหม?”
อาคิระทำสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ไปอเมริกา?
หมีพูลก็ตะลึงงัน “แม่ แม่จะไปอเมริกาเหรอ?”
“ใช่ จะไปเรียนต่อ ลูกก็รู้ว่าแม่ชอบวาดรูป” ใบหน้าของพนาวันเต็มไปด้วยยิ้มจางๆ
“งั้นแม่…จะกลับมาเมื่อไหร่?”
พนาวันนิ่งงัน ผ่านไปสักพักใหญ่ถึงจะพูดว่า “นานมาก และอาจจะไม่กลับมาตลอดไปก็ได้”
