ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 588 นี่ถึงเป็นการแสดงออกที่ด

ทุกปีในวันเกิดของเธอ สิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดคือการจุดเทียนบนเค้ก

หมีพูลรู้สึกว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์

ดังนั้นต้องมีสติและตั้งใจ

เขานับสามสี่ครั้ง และหยุดหลังจากมั่นใจว่าไม่มีข้อผิดพลาด และดึงพนาวันไปที่เค้ก “แม่ ขอพรสิ”

ขอพร

พนาวันตกตะลึงเล็กน้อย

หลายปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยขอพรอะไรจริงจังเลย มันเป็นอะไรที่สบายๆ และเรียบง่ายมาก

ตอนนี้เธอได้เริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว เธอวางแผนที่จะขอพรอย่างจริงจังสักครั้ง!

หวังว่าเธอจะมีชีวิตอยู่ต่อ

หวังว่าหมีพูลจะเติบโตได้ดี มีคนเจ็บ และอนาคตจะราบรื่น

ถ้าพระเจ้าคิดว่าความปรารถนาของเธอมากเกินไป ก็ดลบันดาลแค่ข้อที่สองเท่านั้น

เธอเอามือประสานกันไว้บนหน้าอก เธอหลับตาและเอ่ยคำอธิษฐานเงียบๆ

ดวงตาสีเข้มของหมีพูลกะพริบตา และกวาดสายตาไปที่อาคิระ เขาเดินไปด้วยขาสั้นของเขาและดึงเขาไปที่โต๊ะ

มือน้อยปรบมือและร้องเพลงวันเกิด พร้อมขยิบตาให้เขา เพราะอยากให้เขาร้องตาม

แต่อาคิระจะทำเรื่องเด็ก และน่าขยะแขยงเช่นนี้ได้อย่างไร

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เอนกายลงตรงนั้นโดยไม่ทำอะไรเลย

ภายใต้แสงนั้น ใบหน้าของพนาวันก็ขาวใสมากขึ้น แม้แต่รูขุมขนเล็กๆก็ไม่สามารถมองเห็นได้ ขาวและไร้ที่ติ

ดูเหมือนว่าแสงจะปกคลุมใบหน้าของเธอเบาๆ สลัวๆ และอบอุ่น

คิ้วของอาคิระขยับเล็กน้อย การแสดงออกของเขายังคงไม่ใส่ใจ

ในห้องมีแต่เพลงเด็กน้อย

หลังจากตัดเค้กแล้ว หมีพูลก็ซนป้ายเค้กอย่างไม่เลือกหน้า

ถึงจะขี้ขลาด แต่ก็ปลุกความกล้าของตัวเอง ข้ามพนาวัน และมาป้ายบนใบหน้าของอาคิระ

อาคิระไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน

ใบหน้าของเขาเปื้อนครีม คิ้วของเขาย่น หัวใจของเขาหงุดหงิด และเขากำลังจะอารมณ์เสีย แต่เมื่อมองผ่านแสงเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของหมีพูล

บรรยากาศในห้องมีชีวิตชีวามาก เปลวไฟในหัวใจของอาคิระก็ดับลง หายากมาหที่เขาจะไม่อารมณ์เสีย

หมีพูลยังต้องไปโรงเรียน และตอนนี้ก็ห้าทุ่มโมงแล้ว ดังนั้นเขาจึงเล่นไม่ได้อีกต่อไป

พนาวันทำความสะอาดอย่างเป็นระเบียบ

อาคิระเข้าห้องน้ำไปทำความสะอาด และหมีพูลก็เดินตามเขา

หลังจากที่เธอทำความสะอาดเสร็จ ทั้งสองคนก็ออกมาจากห้องน้ำ

หมีพูลกอดเธอ จูบเธอซ้ายขวา และสุดท้ายก็จากไป

เมื่อมองส่งจนลับสายตาแล้ว พนาวันก็หันกลับมามองตัวเอง เธอถูกเลอะด้วยครีม ดังนั้นเธอจึงต้องซักเสื้อผ้าของเธอก่อน

……

พ่อลูกอยู่ด้วยกันมาหลายวันแล้ว เมื่อเทียบกับความกลัวและความขี้ขลาดของเขาในตอนแรก หมีพูลไม่กลัวเขาอีกต่อไป แต่ต้องเป็นตอนเขาไม่อารมณ์เสีย

อาคิระขับรถ

หมีพูลนั่งในที่นั่งข้างคนขับ และรัดเข็มขัดนิรภัย

“เมื่อก่อนฉันฉลองวันเกิด ทำไมฉันไม่เห็นว่าเธอเตรียมเค้กครบชุดแล้วร้องเพลง” อาคิระกระตุกริมฝีปากบางของเขา

หมีพูลกล่าวว่า

“ผมไม่ได้เตรียม แต่แม่เตรียม แต่แทนที่จะซื้อเค้ก เธอกลับซื้อขนมไหว้พระจันทร์เกาลัด และเตรียมของอร่อยๆมากมาย

“แต่พ่อไม่ได้กลับมาฉลองวันเกิดเลยทุกปี สุดท้ายผมก็กินทั้งหมด จนทนกินต่อไม่ไหวแล้ว แม่ก็เอาไปให้เจ้าตุ่ยในชุมชน”

“ใครคือเจ้าตุ่ย”

เขาหมุนพวงมาลัยไปทางซ้าย

“เจ้าตุ่ยเป็นหมาจรจัดสีขาว สวยมาก และฉลาดมาก แม่ชอบมันมาก และผมก็ชอบมันด้วย มันให้กำเนิดลูกครั้งละหกตัว สีขาวสองตัวและสีดำสี่ตัว สุดท้ายแม่ก็ให้ลูกสุนัขกับคนอื่นไป” เขาอย่างออกรส และไม่หยุด

ใบหน้าของอาคิระมืดลง

หลังจากนั้นความคิดของเขาก็หลุดลอยเล็กน้อย

ที่จริงขนมไหว้พระจันทร์เกาลัดไม่ใช่อาหารโปรดของเขา แต่เป็นอาหารโปรดของดาหวัน

ในเวลานั้นดาหวันเสียชีวิตไปไม่นาน เมื่อไหร่ก็ตามที่เป็นวันเกิดของเขา เขาจะไม่ฉลองมัน แต่จะซื้อขนมไหว้พระจันทร์เกาลัด

“สมัยก่อนตอนพ่อโทรมาว่าจะกลับ แม่ก็จะไปตลาดซื้อของอร่อยๆมากมาย แต่สุดท้ายพ่อยังไม่ได้กินก็ออกไปใหม่ แถมยังมีกุ้งมันๆ ที่ผมชอบกินมากที่สุด แต่ก่อนแม่จำทำเฉพาะตอนที่พ่อกลับมาเท่านั้น” หมีพูลไม่พอใจมาก

กระเดือกของอาคิระสั่น ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

“แม่บอกว่าพ่อไม่มีความสุขตั้งแต่แต่งงานกับเธอ แต่แม่ก็ไม่มีความสุขเช่นกัน”

การแต่งงานกับเขาก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการไม่ต้องการให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดมากมายเกินไป

หวังว่าเขาจะมีความสุขได้ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่มีความสุข…

อาคิระคิดถึงสิ่งที่พนาวันพูดทีละคำต่อหน้าหลุมฝังศพของเอวา

ตาของเขาหนักอึ้งเล็กน้อย เขาหรี่ตาลง ดวงตามืดมน และอารมณ์ของเขาก็ผันผวน

“ถ้าแม่ของลูกแต่งงานใหม่ จะว่าไง”

อาคิระไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงถามคำถามนี้ บางทีอาจเป็นเพราะเขาเห็นผู้ชายในรถที่เธอคุยด้วย

หลังจากคิดแล้ว หมีพูลก็พูดว่า “ผมจะไปนับเงิน และซื้อของขวัญชิ้นใหญ่ให้แม่!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อาคิระก็ขมวดคิ้วมุ่น

โดยปกติเมื่อเด็กได้ยินคำถามดังกล่าว เขาจะร้องไห้หรือเอะอะไม่ใช่หรอ แต่เขากลับจะเตรียมของขวัญให้ด้วย

“เป็นไปได้ด้วยว่าเธออาจมีพี่ชายหรือน้องสาวคนอื่น แล้วเธอจะไม่มีเวลารักลูกอีก อย่างนี้ก็ได้หรอ” เขายังคงถามต่อไป

“ผมรู้ แม่ไม่ได้มีความสุขตลอดหลายปีที่ผ่านมาของการแต่งงาน พ่อแม่ของเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ อยู่ด้วยกัน ในชั้นเรียนของเรา พ่อเป็นคนเดียวที่ไม่ได้อาศัยอยู่กับแม่ แถมพ่อยังออกข่าวในทีวี กับหนังสือพิมพ์กับป้าคนสวยอีกหลายคน”

“แม่เหม่อเมื่อเห็นข่าว และบางครั้งเธอก็แอบร้องไห้ ผมถึงรู้ว่าแม่รักพ่อ แต่พ่อไม่รักแม่ เธอใช้ชีวิตลำบากและโดดเดี่ยวมาก ตอนที่เธอบอกจะหน่ากับพ่อ ผมก็ไม่ได้สร้างปัญหา”

“เธอบอกว่าผมต้องอยู่กับพ่อ และในอนาคตผมก็ไม่สามารถอยู่กับเธอได้ ผมร้องไห้และเสียใจ แต่ก็ยังไม่สร้างปัญหา ช่วงที่สำคัญที่สุดผมยังไม่สร้างปัญหา แล้วผมจะสร้างปัญหาอะไรได้อีกในอนาคต”

“ที่จริงผมรู้ทุกอย่างแล้ว แต่ผมยังเด็กจึงไม่มีใครฟังสิ่งที่ผมพูด ถึงผมจะสร้างปัญหาก็ไม่มีประโยชน์ ผมรู้ว่าในอนาคตแม่จะต้องแต่งงาน และมีลูกของเธอเอง พ่อก็จะแต่งงานมีลูกเช่นกัน”

“แม่จะยังรักผม แต่เธอคงไม่รักผมมากเหมือนตอนนี้ ความรักของแม่จะแจกจ่ายให้น้องๆ ส่วนพ่อไม่เคยรักผม มีลูกเองคงจะไม่รักผมยิ่งกว่าเดิม ผมรู้”

เขาเด็กมาก แต่รู้เรื่องเร็วมาก

มีรายการทีวีมากมายในทีวี ซึ่งเขาฟังรู้เรื่องทั้งหมด

หัวของหมีพูลตกลงไป และเสียงของเขาก็ทื่อและหนักเล็กน้อย ไม่เร็วเหมือนเมื่อก่อน

เพียงแต่ว่าคำพูดที่ออกมาจากปากของเด็กเช่นนี้มักทำให้ผู้คนรู้สึกเศร้า เสียใจ และไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง

เด็กที่แก่เกินวัยมักจะมีวุฒิภาวะทางจิตใจ!

เมื่อได้ยินคำพูดสุดท้ายของเขา ดวงตาของอาคิระก็มืดมิดลงมาก

เขาไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับลูกชายคนนี้

ตอนนี้เขาดูเหมือนตัวเองมาก

แต่มันก็เป็นการแสดงออกที่ดี

แบบนี้เท่านั้นเขาถึงจะเหมาะที่จะเป็นทายาทที่มีคุณสมบัติที่เหมาะสมของตระกูลอนันต์ธชัย