ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 589 ดูเหมือนว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
แต่เพราะยังเด็กเกินไป ถึงกระตุ้นความเห็นอกเห็นใจของเขาได้
ลูกกระเดือกเขากระตุก อาคิระจับพวงมาลัยด้วยมือซ้าย และมือขวาของเขาวางลงบนหัวของหมีพูล
ค่อยๆลูบหัวของเขา เหมือนที่พนาวันทำ
หมีพูลเงยหน้าขึ้น และมองเขาอย่างแปลกใจเล็กน้อย
อาคิระพูดด้วยเสียงต่ำ “ดื่มสิ”
เขาพยักหน้าและดื่ม
ดื่มเสร็จแล้วเขาก็ถือถ้วยกระดาษในมือ รอให้รถจอดแล้วถึงจะทิ้งลงถังขยะ
อาคิระมองเขาเงียบๆ ตอนหันหลังกลับ เมื่อเขาหันกลับมา เขาก็ดึงสายตาหนี
ไม่นานรถก็มาถึงคฤหาสน์
ทั้งสองก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นตามๆกัน
ดึกมากแล้ว ตอนนี้เกือบห้าทุ่ม ลุงเจตจึงพาหมีพูล ขึ้นไปนอนข้างบน เขาเชื่อฟังมาก
อาคิระยืนอยู่ใต้บันไดได้ยินอย่างชัดเจนว่าหมีพูลพูดถึงงานวันเกิดกับลุงเจตอย่างมีความสุข
หลังจากนั้นไม่นาน
ลุงเจตก็ลงบันไดมา เขากำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจึงเงยหน้าขึ้น “นอนแล้วหรอ”
“ยังครับ วันนี้นายน้อยตื่นเต้นมาก” ลุงเจตพูดด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินเช่นนี้ อาคิระก็วางขายาวที่นั่งขมัดสมาธิอยู่ออก
ลุกขึ้น บอกลุงเจตว่าจะไปดู และก็ออกไป
ลุงเจตรู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างท่านประธานกับนายน้อยในวันนี้แตกต่างออกไป
อย่างไรก็ตามมันดูค่อนข้างดี
ใช่แล้ว พวกเขาเป็นพ่อลูกกัน หลังจากที่อยู่ด้วยกันมานาน ความสัมพันธ์ก็จะดีขึ้นเองตามธรรมชาติ
เมื่ออาคิระเปิดประตูห้อง และเดินเข้าไป หมีพูลก็กำลังอ่านหนังสือการ์ตูน
ตอนนี้เขาอารมณ์ดีและไม่อยากนอน “ยังไม่นอนเหรอ”
“ผมไม่ง่วง ไม่อยากนอน ผมอยากอ่านการ์ตูนสักเรื่อง” หมีพูลฝังหัวของเขาในหนังสือการ์ตูน
“เข้าใจไหม” เขานั่งลง
หมีพูลพยักหน้า “ผมอยู่ป.4แล้ว ฉันรู้คำศัพท์มากมาย ผมอ่านหนังสือนิทานด้วยตัวเองตั้งแต่ชั้นป.2”
ประโยคนี้ตกอยู่ในใจของอาคิระ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในฐานะพ่อของลูก เขาไม่เคยรู้เลยด้วยซ้ำว่าลูกนั้นเรียนอยู่ชั้นไหน
“เริ่มนอนคนเดียวตอนกลางคืนตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาถาม
หมีพูลเกาหัว “ผมนอนคนเดียวตั้งแต่ตอนที่ยังเด็กมากๆ เด็กจนจำไม่ได้”
“ทำไมไม่นอนกับแม่”
“แม่ไม่ให้นอน แม่บอกว่าผู้ชายอกสามศอกจะนอนกับผู้หญิงได้ยังไง”
“แต่เธอไม่มีความสุขเมื่อพูดคำเหล่านี้ เธอดูเหมือนมีความรู้สึกเศร้าอยู่เสมอ ผมหลับไปจนกลางดึก บางครั้งก็เห็นแม่คลุมผ้าห่มให้ผม”
หมีพูลไม่เข้าใจแต่อาคิระเข้าใจ
เพราะเธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าต้องพรากจากลูกไปในที่สุด
ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าปล่อยให้ตัวเองและลูกอยู่ใกล้กันเกินไป เธอกลัวว่าจะแยกจากกันไม่ได้อีกในอนาคต
เห็นได้ชัดว่าเธอต้องการปล่อยให้ตัวเองโดดเดี่ยวมากขึ้น ในขณะที่รักลูกไปด้วย
ตอนนี้หมีพูลก็เหนื่อยเช่นกัน เขาปิดหนังสือการ์ตูน วางมันไว้บนหัวเตียงแล้วนอนลง
เขายังเด็กเกินไป คนร่างใหญ่เข้าไปในผ้าห่มยังกินพื้นที่แค่มุมหนึ่งเท่านั้น
ถ้าไม่สังเกตให้ดี ก็เหมือนว่าบนเตียงมีแต่ผ้าห่ม
“พ่อ……”
ทันใดนั้นหมีพูลก็พูดออกมา
อาคิระเลิกคิ้ว “หืม”
“ขอบคุณที่พาผมไปหาแม่ในวันนี้ และฉลองวันเกิดกับเธอ” หมีพูลยิ้ม “วันนี้แม่ต้องมีความสุขมาก!”
แววตาประหลาดใจแวบผ่านดวงตาของเขา และดวงตาของอาคิระก็อ่อนลงเล็กน้อย “นอนเถอะ”
หมีพูลพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
หน้าอกของอาคิระยังคงขยับขึ้นลง
เขาไม่ได้ออกไป แต่ยังจ้องมองอย่างเงียบๆไปที่ หมีพูลที่กำลังหลับอยู่
เขาอยู่ในท่านั้นไม่ขยับเขยื้อน
อาจจะสิบนาที ยี่สิบนาที…
อาคิระลูบแก้มของหมีพูลเบาๆ จับผ้าห่มเข้ามุมให้ดี แล้วออกไป
กลับมาที่ห้อง เขาไม่ได้นอน ยังคงยืนอยู่ที่หน้าหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน มองดูความมืดมิดนอกหน้าต่าง ถือแก้วไวน์ในมือ โยกและจิบเบาๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น
หมีพูลถูกลุงเจตพาไปกินข้าวเช้าที่ชั้นล่าง เมื่อเขาลงไปข้างล่าง เขาก็ประหลาดใจที่เห็นว่าประธานไม่ได้ไปที่บริษัท แต่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่
น้ำเต้าหู้ หมีพูลไม่เคยชอบดื่มมัน
พอได้กลิ่นน้ำเต้าหู้ เขาก็ขมวดคิ้วเหมือนคนแก่
รายละเอียดเล็กๆน้อยๆ แต่อาคิระสังเกตเห็น เขาวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วพูดว่า “ถ้าไม่อยากดื่ม ก็ไม่ต้องดื่ม”
แต่หมีพูลส่ายหัว “แม่บอกว่าอย่ากินทิ้งขว้าง ผมจะดื่มแค่ครั้งเดียว แล้วไม่ต้องเตรียมน้ำเต้าหู้ให้ผมอีก”
เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มุ่ยหน้าดื่มจนไม่เหลือสักหยด แม้ว่าเขาจะไม่ชอบดื่มมันก็ตาม
อาคิระตกใจเล็กน้อย ต้องยอมรับว่าเธอสั่งสอนหมีพูลได้ดีมาก
ทั้งในด้านพฤติกรรมและความสุภาพ
หลังจากหมีพูลรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ลุงเจตกำลังจะไปส่งเขาที่โรงเรียน แต่ถูกอาคิระ หยุดไว้ “ฉันมีเวลาพอดี ฉันจะไปส่งเอง”
ลุงเจตตกตะลึง ขณะที่หมีพูลก็กะพริบตาปริบๆ และเอียงศีรษะและจ้องมาที่เขา
อาคิระก็ก้าวขายาวไปข้างหน้า กางเกงสูททรงตรงของเขาไม่มีรอยย่นเลยแกว่งไปมาเล็กน้อย
เมื่อเขาเดินผ่านหมีพูล เขาวางมือใหญ่บนหน้าผากของเขา “ยังไม่ตามมาอีก”
……
พนาวันยังคงรีบทำงาน อีกไม่นาน หนังสือการ์ตูนจะเริ่มพิมพ์ และวางแผงสู่ตลาด ดังนั้นจะต้องทำให้เสร็จโดยเร็วที่สุด
จู่ๆกลิ่นหอมก็ลอยมา
เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะบังเอิญสบตาตรี
“ผมเห็นคุณรีบเขียนแบบแต่เช้า ดื่มกาแฟสักแก้ว เติมความสดชื่นให้ตัวเองหน่อยมั้ย”
ตรียิ้มและพูดเบาๆ
“ขอบใจ”
เธอเหนื่อยนิดหน่อยจริงๆ เธอวางงานลง บิดเอว จิบกาแฟ “อร่อยดีนะ”
“คุณพอมีเวลาว่างหลังเลิกงานตอนเย็นไหม”
ตรีนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเธอ
“ผมเห็นคาเฟ่เปิดใหม่ รสชาติค่อนข้างดีเลย เลิกงานแล้วมาลองกันไหม”
เมื่อได้ยินดังนั้น พนาวันก็ยืนถือกาแฟนิ่ง
เขาหมายถึงอะไร
ชวนเธอเหรอ
หลังจากนิ่งเล็กน้อยเป็นเวลาสองวินาที เธอมองไปที่มนตรีอีกครั้ง “ขอโทษ ฉันมีบางอย่างที่ต้องทำหลังเลิกงาน ฉันไปไม่ได้”
“ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณมีอะไรทำก็ไปเถอะ เราอยู่ในสำนักงานเดียวกัน อีกหน่อยยังมีเวลา”
ตรีหัวเราะ และชี้ไปที่ถ้วยกาแฟในมือของเธอ “รีบดื่มตอนร้อนๆเถอะ”
พนาวันพยักหน้า ยิ้มแล้วเริ่มทำงานต่อ
มีคนในสำนักงานสังเกตเห็นฉากนี้ จากนั้นการนินทาก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็วภายในบริษัท โดยบอกว่าตรีสนใจเธอและต้องการจีบเธอ
พนาวันก็ได้ยินเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ
ในที่ทำงาน สิ่งที่ขาดไม่ได้ที่สุดคือเรื่องซุบซิบ และเรื่องอื้อฉาว
หากเธอจงใจชี้แจง เรื่องมันก็ไม่มีมูลเลย
แล้วทำไมต้องทำด้วย
ตรีดูดีและมีพื้นฐานทางครอบครัวที่ดี เขาจะสนใจเธอที่เป็นคนพิการได้อย่างไร
พนาวันคิดว่าเรื่องซุบซิบเหล่านั้นเป็นเรื่องตลก
แค่เพื่อนร่วมงานชวนกันจิบกาแฟก็กลายเป็นเรื่องซุบซิบได้
