ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 66 สรุปว่าพวกเขาเป็นอะไรกันแน
เผชิญหน้ากับเธอ หลังจากนั้นรูปร่างที่สูงโปร่งโค้งเล็กน้อย เอาหมวก แล้วก็ถุงมือ ใส่ให้กับเธอทั้งหมด กลัวเธอหนาว
ทั้งสองคนนั่งรถแท็กซี่กลับไปถึงบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว และสุนันท์ยังไม่นอน
เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามา ขมวดคิ้ว ไม่สบอารมณ์ : “ไปไหนมา ทำไมดึกขนาดนี้ถึงจะกลับมา？”
เมื่อได้ยินแล้ว เชอร์รีนกำลังที่จะเอ่ยปากพูด เลอแปงก็แย่งไปพูดก่อนแล้วว่า : “แม่ พี่สะใภ้แนะนำผมไปเรียนภาษาอังกฤษ ”
ในเมื่อพูดแบบนี้ สุนันท์ก็ไม่เอ่ยปากพูดอะไรอีก เพียงแค่พูดว่า ： “ต่อไปถ้าหากต้องเรียนอีก ก็เรียนที่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ แล้วก็ กลางคืนเวลากลับบ้านห้ามเกินเที่ยงคืน”
“โตขนาดนี้แล้ว ยังจะควบคุมเวลาเข้าบ้านอีก แม่ แม่เข้มงวดเกินไปหรือเปล่า？” เลอแปงทะเล้นยิ้มแย้มอย่างไม่จริงจัง
ตบเขาเบาๆ สุนันท์ถูกกระตุ้นจนหัวเราะเบาๆ : “เข้มงวดอะไร นี่คือกฎ”
โชคดี หลังจากนั้นเธอไม่พูดอะไรอีก และเข้าห้องน้ำไปแล้ว ใช้โอกาสจากช่องว่างนี้ เชอร์รีนขึ้นไปบนตึกอย่างรวดเร็ว
อาบน้ำ มาสก์หน้า ล้างหน้า จนกระทั่งทำเสร็จหมดทุกอย่าง ก็เกือบตีหนึ่ง แต่ว่า เขายังไม่กลับมา……
ความอยากรู้อยากเห็นเหล่านั้นและอารมณ์ที่แปรปรวนก็ผุดออกมาในใจอย่างอดไม่ได้ เชอร์รีนไม่ได้พักผ่อน แต่ยืนอยู่ที่ริมหน้าต่าง รอคอย……
เธออยากจะดูว่า ประมาณกี่โมง เขาถึงจะกลับบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์……
วันนี้ ระหว่างเขาและหยาดฝน เป็นความสัมพันธ์แบบไหน？
ห้องวีไอพีของโรงละครโอเปร่า
ทั้งสองคนยังคงกระทำแบบก่อนหน้านี้เช่นเคย หยาดฝนนั่งบนโซฟา ส่วนออกัสก็นอนเอนกายอยู่อีกฝั่งหนึ่งตามอำเภอใจ
แต่ว่า ใบหน้าที่งดงามและอ่อนโยนของหยาดฝนเผยเสียงหัวเราะเบาๆออกมา มีความหมายที่อธิบายได้ไม่ชัดเจน
ครั้งนี้ เธอเดิมพันถูกแล้ว เขากลับว่าไม่ได้มีความเย็นชากับตัวเองขนาดนั้น
วันนี้คือวันที่ 15 ธันวาคม วันเกิดของเธอ การ์ดเชิญที่ส่งให้เขาในวันนี้ เป็นโอกาสที่เหมาะสมที่สุดแล้วจริงๆ
เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ เขามาแล้ว
“พวกเพื่อนๆของคุณล่ะ？” ออกัสถามอย่างไม่แยแส ใบหน้าที่หล่อเหลา กลับว่าไม่ได้มีอารมณ์แม้แต่น้อย
“พวกเขาที่เชิญมาที่โรงแรม ตอนนี้ก็แยกย้ายกันหมดแล้ว คุณมาเป็นคนสุดท้าย”
หยาดฝนค่อยๆพูด จริงๆแล้ว จะมีแฟนได้ที่ไหนกันล่ะ คนที่เธอเชิญมา มีเพียงแค่เขาคนเดียว
ได้ยินแล้ว สายตาของเขาก็ขยับเล็กน้อย ทันใดนั้น ก้มหน้ามองเวลาแล้ว กระตุกริมฝีปากพร้อมพูดกล่าวว่า : “ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ของขวัญก็มอบให้แล้ว ถึงเวลากลับแล้ว”
“คุณรีบกลับบ้านไหม？” หยาดฝนมองตรงไปที่เขา ยิ่งอยู่ตัวเองก็ยิ่งมองเขาไม่ชัดเจนแล้ว
“พูดถามประโยคนี้ออกมาหมายความว่าไง เวลาหลังจากนี้จะจัดการยังไงก็เป็นเรื่องของผม ไม่ใช่เหรอ？”
ออกัสย้อนถามเบาๆ เหล่ตาจ้องมองไปที่เธออย่างลึกซึ้ง ในนั้นก็มีความหมายที่ลึกซึ้งรวมอยู่ด้วย ทำให้คนมองไม่ออก
หยาดฝนอึ้ง ของขวัญส่งมาถึงแล้วจริงๆ งานเลี้ยงก็ไปแล้ว ส่วนที่เหลือจะทำอะไร มันก็เป็นอิสระของเขา เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปแทรกแซงเลยแม้แต่น้อย
แต่ว่า ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ปฏิบัติต่อเธอแบบนี้……
สุดท้ายแววตาหรี่ลงเล็กน้อย ใบหน้าของเธอยิ้มอย่างขมขื่น แต่กลับว่าเบาๆอย่างผิดปกติ : “ไม่เป็นไร คุณไปก่อน ฉันจะรออยู่อีกหน่อย”
เส้นสายตาตกไปยังบนเวทีที่สิ้นสุดการแสดง หยาดฝนหันหลังให้เขา นั่งอยู่ที่นั่นอย่างเงียบๆ ไม่ขยับเขยื้อนเลย
หลังจากนั้น เสียงฝีเท้าที่เดินออกไปแผ่ซ่านเข้ามาในหู เบ้าตาของเธอเปียกชื้นอยู่ครู่หนึ่ง จมูกมีอาการหน่วงๆเล็กน้อย กลับว่ายังคงไม่ขยับเขยื้อนเช่นเคย
แต่ว่า จู่ๆก็ปวดไหล่ ไหล่ทั้งสองข้างของเธอถูกคนบีบจากทางด้านหลังอย่างรุนแรง
เขาไม่อ่อนโยนให้เลยสักนิด ก็บีบแรงๆแบบนั้น เหมือนอยากจะบีบไหล่ของเธอให้หักเลย ถึงจะยอมวางมือ
ความเจ็บปวดแบบนั้นทำให้คิ้วที่งดงามของหยาดฝนขมวดแน่นเลย ถึงขั้นที่ว่าแม้แต่ใบหน้าที่งดงามก็ขมวดเข้าหากัน : “เจ็บ……เจ็บมาก……”
“คุณรู้จักเจ็บด้วยเหรอ หืม？”
ลมหายใจที่ชั่วร้ายแผ่ซ่านมาจากทางด้านหลัง ออกัสใช้สองมือบีบ ให้ตัวของเธอหันมา ทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน ในน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำของเขาปะปนไปด้วยการเยาะเย้ย : “ผมจะออกไป คุณก็ยอมให้ฉันออกไป ไม่เคยหัดที่จะรั้งไว้เลย ใช่ไหม？”
ผมจะออกไป คุณก็ยอมให้ไป ไม่เคยหัดที่จะรั้งไว้เลย ใช่ไหม？
คำพูดที่เรียบง่ายเช่นนี้ กลับว่าทำให้น้ำตาของหยาดฝนกลิ้งไปมาเต็มเบ้าตาเป็นเวลานาน กะพริบตาแล้วก็ไหลออกมาทันที ไม่สามารถควบคุมไว้ได้อีก
ร้องไห้อย่างไม่มีเสียง เธอโน้มตัวไปด้านหน้า กอดเอวของเขาไว้แน่น ใบหน้าซุกตรงหน้าอกของเขา เสื้อคลุมของเขาเปียกไปด้วยน้ำตา
ไม่ว่าจะเป็นสามปีก่อน หรือว่า สามปีหลัง เธอก็อยากที่พยายามสุดความสามารถเอาเขากลับมาให้ได้ ให้เขามาอยู่ข้างกายตัวเอง แต่ว่า……
ออกัสเหล่ตามองไปยังร่างกายที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างไม่หยุดหย่อนของเธอ ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย มือค่อยวางบนไหล่ของเธอ และโอบไหล่ไว้
คิดไม่ถึง เธอคิดไม่ถึง ว่าจู่ๆเขาจะหันกลับมา
ที่จริง ในใจของเขาก็ยังมีเธออยู่ ใช่ไหม？
เธอไม่ได้คาดเดาผิด ใช่ไหม？
ดังนั้น อารมณ์ที่ถูกระงับไว้เหล่านั้น หลังจากที่เขาหันกลับมาบีบไหล่ของเธอ ทันใดนั้นก็ระเบิดออก！
ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้น ยังคำกระทำแบบนั้นต่อไป
ภายในห้องวีไอพีที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงร้องไห้เบาๆของเธอ และเสียงลมหายใจของทั้งสองคนที่กำลังพูดคุย ดังก้อง
หยาดฝนอยากจะกอดเขาไว้อยู่อย่างนี้ไปตลอด ไม่มีทางปล่อย แต่ นี่เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เลย
จนกระทั่งผ่านไปนาน ในที่สุดเธอถึงปล่อยเขา ปลายจมูกค่อนข้างแดงก่ำ น้ำตาซึม ควรที่จะกลับสู่ความจริงแล้ว
ระหว่างเขาและเธอมีอุปสรรคที่ไม่อาจจะก้าวผ่านไปได้ อย่างเช่นสุนันท์
จุดประสงค์ที่เธอมอบการ์ดให้เขา เพียงแค่อยากหยั่งเชิงสักหน่อย ว่าในใจของเขายังมีเธอหรือเปล่า！
แล้วก็ วันเกิดนี้ เธอแค่อยากให้เขาอยู่เป็นเพื่อน หลงเหลือความทรงจำที่สวยงามที่สุดระหว่างพวกเขาไว้
“ตอนนี้ก็เกือบจะตีหนึ่งกว่าแล้ว คุณกลับบ้านไปก่อนเถอะ อีกเดี๋ยวฉันยังจะต้องไปอีกที่หนึ่ง” เธอพูดกล่าว
ยิ้มอย่างเยือกเย็น มือที่ผอมแห้งของออกัสปล่อยไหล่ของเธอแล้ว เปลี่ยนเป็นบีบที่คางของเธอ ลมหายใจที่ร้อนระอุกลับว่าก็เย็นเหมือนน้ำแข็งพ่นไปยังใบหน้าของเธอ : “หยาดฝน เมื่อกี้คุณมีความรู้สึกอย่างไรถึงได้กอดผม หืม？”
หยาดฝนไม่ได้พูดกล่าว เงียบสงบ กัดริมฝีปากเบาๆ คำถามแบบนี้ เธอไม่สามารถตอบคำถามได้เลย
“พูดสิ หยาดฝน！” เขาบีบคางของเธอและใช้แรงกดนิดหน่อยแล้ว ทำให้ใบหน้าของเธอเงยขึ้น สบกับสายตาของเขา
“……”เธอไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี และก็ไม่สามารถพูดได้ ทำได้เพียงเงียบสงบอย่างนี้
“เพราะงั้น……” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำและหยุดเล็กน้อย หลังจากนั้น ก็พูดจากดูถูกถากถาง: “คุณจงใจปั่นหัวผมเล่นใช่ไหม？ผมเป็นแค่ของทดแทนที่คุณใช้เล่นแก้เหงาแก้เบื่อ？ขอเพียงแค่ตอนที่คุณรู้สึกเบื่อ เหงา และว่างเปล่า ถึงจะคิดถึงผมได้ ใช่ไหม？”
ความเจ็บปวดที่กรามแผ่ซ่านเข้ามาแทบจะทำให้เธอไม่สามารถพูดออกมาได้เลย กลับว่ายังคงส่ายหน้า พยายามพูดออกมาสองสามคำว่า : “ไม่ใช่……”
“งั้นเพราะอะไร พูดออกมาให้ผมฟัง……”
“……”
กัดริมฝีปากเลย เธอไม่พูด ยังคงเงียบขรึมแบบนั้น และออกัสยังคงรอ
เมื่อเวลาผ่านไป ความอดทนของออกัสก็ค่อยหมดไปทีละน้อยๆ ท้ายที่สุด ก็หมดไปแล้ว จ้องมองเธอด้วยสายตาที่โหดเหี้ยม ค่อยๆ พูดจาด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกมาประโยคหนึ่ง
