ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 78 นี่คือท่าทีของคุณในฐานะภรรยาเหรอ
ในตอนท้าย สุนันท์มองไปที่ หยาดฝนอีกครั้ง กะพริบตาบอกว่า： “ดูความจำของฉันสิ เกือบจะลืมหยาดฝนแล้ว หยาดฝน ไปด้วยกันไหม?”
“ตอนบ่ายนัดเพื่อนไว้แล้ว ก็เลยไม่ไปแล้วนะ”
หยาดฝนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ชัดเจน แต่ดวงตาของเขากวาดมอง ออกัสโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ
ออกัสดูเหมือนจะไม่ได้สังเกต จิบกาแฟ เหลือบมองผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเขา
เชอร์รีนไม่สนใจที่จะคุยกับทั้งสองเลย และกินโจ๊ก พูดคุยกับ เลอแปงด้วยเสียงต่ำเป็นครั้งคราว เสียงเบามากมีแค่ 2 คนเท่านั้นที่ได้ยิน
เห็นดังนั้น ดวงตาสีเข้มและลึกของเขาค่อย ๆ เหล่ขึ้น และจ้องมองไปที่ทั้งสองคน……
“งั้นดี เดี๋ยวพวกเราก็ไปกันก่อน” สุนันท์ยิ้มกล่าว
หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ทั้ง 3 คนก็จากไป เหลือเพียง หยาดฝนและ เลอแปงในห้องนั่งเล่น
เมื่อมองดูเวลา เลอแปงก็บิดขี้เกียจอย่างผ่อนคลาย ลุกจากโซฟาแล้วทักทาย: “คุณป้า ฉันไปก่อน”
เมื่อดึงความคิดที่หนีไปไกลกลับมา หยาดฝนสงสัยว่า: “แกจะไปไหน?”
“แน่นอนว่าเป็นงานพาร์ทไทม์น่ะสิ งานของฉันยังไม่สิ้นสุด วันสิ้นปีก็ไม่ได้หยุดด้วย”
หยาดฝนขมวดคิ้ว: “เลอแปง แกจำเป็นต้องทำด้วยเหรอ?”
“นี่ไม่ได้เป็นความจำเป็น คุณป้า ฉันมีความสุขมากที่ได้วางแผนและเตรียมพร้อมสำหรับอนาคต”
เลอแปงส่ายหัว ยังคงฮัมอยู่ในปาก: “ไม่มีใครเข้าใจโลกของฉัน คนที่เข้าใจมีเพียงแต่ตัวเอง รอวันข้างหน้า แสงสว่างเบิกบาน……”
ขณะที่ร้องเพลงเบา ๆ เขาก็เดินออกจาก บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ ร่างกายเผยแผ่เสน่ห์และความอ่อนเยาว์เฉพาะตัวของวัยรุ่น
ดังนั้น เหลือเพียง หยาดฝนในห้องนั่งเล่น และยังมีคนใช้เดินไปมา
ปีหน้าเป็นเทศกาลตรุษจีน สุนันท์ให้คนใช้ทำความสะอาดภายในและภายนอกบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์อีกครั้ง ไม่ให้มีจุดบอด
ทันใดนั้น หยาดฝนมีความรู้สึกอย่างหนึ่งลึก ๆ ว่าการใช้ชีวิตแบบนี้ของ สุนันท์น่าสนใจเหรอ?
พี่ชายก็ยุ่งกับงานอยู่แล้ว หนึ่งปีสี่ฤดูก็ไม่ค่อยได้กลับมาบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ อยู่แต่ที่อำเภอซีซ่า
ตอนนี้ มีผู้หญิงที่รักข้างนอกแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะกลับบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์
สุนันท์แค่เฝ้าบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ขนาดใหญ่เพียงลำพัง ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เธอจะกลายเป็นคนที่หยาบคายและใจร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ
เทียบกับสุนันท์ตอนนี้กับ 10 ปีที่แล้ว ราวกับฟ้าและดินเลย
พูดความจริง ในฐานะที่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอช่างน่าเศร้าจริงๆ
แต่ว่า เมื่อนึกถึงประโยคเมื่อกี้บนโต๊ะอาหาร ความเห็นอกเห็นใจของหยาดฝนก็หายไปอย่างสมบูรณ์
คนที่ไม่อยากเยาะเย้ยคุณตลอดเวลา ยั่วยุผู้หญิงของคุณ จะเห็นอกเห็นใจเธอได้ยังไงล่ะ?
ขณะที่ความคิดของเธอล่องลอยไป เธอจำชุดเครื่องสำอางที่เขาถืออยู่เมื่อคืนนี้ หัวใจของเธอก็หวั่นไหวเล็กน้อย เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
สรุปว่าเขาให้เชอร์รีน แล้ว หรือว่าทิ้งไว้ตรงนั้น หรือว่าจะเอาให้เธอ?
คิดเรื่องนี้อยู่ในใจ หยาดฝนกระสับกระส่ายเล็กน้อย แต่บังเอิญเห็นคนใช้กำลังเดินไปที่ชั้นสองพร้อมกับกุญแจบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์
ดวงตาของเธอเป็นประกาย เธอเรียกคนใช้： “จะเอากุญแจบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ไปทำอะไร?”
“คุณนายขอให้ทำความสะอาดห้องอ่านหนังสือของคุณผู้ชาย”
“อืม หลังจากเปิดประตูห้องหนังสือเสร็จ ขอกุญแจให้ฉันหน่อยนะ ฉันจะไปห้องใต้หลังคาเพื่อหาของบางอย่าง” หยาดฝนกล่าวอย่างจับพลัดจับผลูกระทำลงไปโดยไม่รู้ตัว
“คุณผู้หญิง ต้องการให้ฉันช่วยไหม?”
“ไม่ต้อง ฉันไปคนเดียวได้” หยาดฝนยิ้มเบาๆให้คนรับใช้
พอได้กุญแจมาก็ยืนอยู่หน้าประตูห้องออกัส หยาดฝนเหมือนถูกเทลงถังน้ำแข็งตั้งแต่หัวจรดเท้า ทันใดนั้นก็ตื่นขึ้น
ตอนนี้เธอ……ตอนนี้……ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่กันแน่?
ทำไมเธอถึงมีความคิดแบบนั้น?
ใบหน้าของ หยาดฝนขยับเล็กน้อย ขนาดเธอยังไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงกลายเป็นแบบนี้ เหมือนโดนมนต์สะกดบางอย่าง ไม่เป็นตัวของตัวเองโดยสิ้นเชิง
เหตุผลในใจบอกกับเธอว่าควรหันหลังกลับ แล้วลงไปข้างล่าง
แต่เท้าดูเหมือนจะถูกติดอยู่ที่นั่น และไม่สามารถขยับมันได้
บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ไม่มีใครอยู่เลย เข้าไปดูสักหน่อยจะเป็นไรไป?
ไม่มีใครรู้หรอก และเธอจะไม่แตะต้องอะไรในห้อง แล้วมันจะเกี่ยวข้องอะไรด้วยล่ะ?
เมื่อมีความคิดนี้ออกมา มือของหยาดฝนสอดกุญแจเข้าไปโดยไม่รู้ตัว เปิดประตูห้อง
เปิดประตูห้องมา สายตาของเธอก็กวาดมองไปรอบห้อง
เทียบกับสามปีที่แล้ว การตกแต่งในห้องของเขาไม่เปลี่ยนไปเลย พูดถึงการเปลี่ยนแปลงอย่างเดียวคือมีกลิ่นอายของผู้หญิงเพิ่มเข้ามาเท่านั้น
บนเตียงยังมีผ้าห่มอีก 2 ชุด เห็นได้ชัดว่าพวกเขาใช้เตียงเดียวกัน
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หัวใจของเธอก็ปวดเสียดราวกับมีดฟันแทงเข้าไปอย่างแรง
เดินไปข้างหน้าอีกครั้ง เมื่อ หยาดฝนสังเกตเห็นชุดเครื่องสำอางที่ถอดประกอบบนโต๊ะเครื่องแป้ง ร่างกายของเธอก็แข็งทื่อ
ทันใดนั้น มุมปากของเธอยิ้ม เป็นรอยยิ้มนั้นแดกดันมาก
เธอกลับคิดเข้าข้างตัวเอง เธอ……เดาว่า……เครื่องสำอางชุดนั้นอาจจะให้เธอ……
และเขาก็นำมันเข้ามาในห้อง เพื่อรอโอกาสที่เหมาะสมที่จะเอาออกมาอีกครั้ง
ในเวลานี้ การคาดเดาเหล่านั้นกลายเป็นเรื่องน่าขัน ราวกับตบหน้าเธออย่างจัง
ยังบอกว่าสุนันท์ทั้งน่าสงสารและน่าเวทนา เธอจะดีไปกว่าสุนันท์แค่ไหนกันเชียว?
มือสีขาวอันละเอียดอ่อนที่ห้อยอยู่ข้างๆ ค่อยๆ ตึงกระชับขึ้นทีละน้อย สีหน้าท่าทางที่อ่อนโยนของหยาดฝน เปลี่ยนเป็นดูแย่เล็กน้อย
ที่แท้ การตบหน้าตัวเองก็เป็นแบบนี้นี่เอง
แต่ ทำไมเขาถึงให้เครื่องสำอางแก่เชอร์รีนด้วยล่ะ?
เธอไม่เข้าใจ ยิ่งมีความคิดที่วุ่นวาย และตื่นตะลึง ความหวาดกลัว……
เชอร์รีนรู้สึกเป็นครั้งแรก การเดินช้อปปิ้งซื้อเสื้อผ้ามันเป็นเรื่องที่เหน็ดเหนื่อยอย่างนี้
สุนันท์ ซื้อเสื้อผ้ามากมายในคราวเดียว วางไว้ที่ประตูห้องลองเสื้อผ้า จากนั้นก็ลองแต่ละชุด
ร่างที่สูงตระหง่านของ ออกัสจมลงในโซฟานุ่ม ๆ มือซ้ายเท้าคาง มือขวาพลิกดูนิตยสาร
เงยหน้าขึ้นมองดูผู้หญิงที่ใบหน้าเบื่อหน่าย มือตบที่นั่งข้างๆอย่างเบาๆ: “คุณหญิงเชอร์รีน。”
เชอร์รีนกวาดตามองเขา และไม่สนใจ ยังคงยืนพิงกำแพงอยู่ตรงนั้น
ไม่ยินยอม ออกัสขมวดคิ้ว ดึงริมฝีปากบาง เสียงต่ำ เตือนเธอด้วยความหวังดี: “ปกติเธอจะใช้เวลามากกว่า 3 ชั่วโมงในการลองเสื้อผ้า”
ได้ยินดังนั้น เธอถึงเคลื่อนไหวฝีเท้า เดินมาที่ข้างๆโซฟา นั่งลงให้ไกลจากเขาที่สุด ค่อยๆทุบน่องที่เมื่อย
ในเมื่อต้องใช้เวลา 3 ชั่วโมง เธอจำเป็นต้องหาเรื่องให้ตัวเองไหม?
“คุณหญิงเชอร์รีนคุณแน่ใจนะว่าจะมีท่าทีแบบนี้ต่อไป?” มือวางนิตยสารลง เขาจ้องมองเธอ
เชอร์รีนเอ่ยปากเบาๆ: “ท่าทีของฉันทำไมเหรอ?”
“เย็นชา เหินห่าง ไม่คุ้นเคย นี่คือท่าทีของคุณในฐานะภรรยาเหรอ หืม?”
ออกัสยกเสียงสูงขึ้นในตอนท้าย ความไม่พอใจถูกเปิดเผย และมือเคาะนิตยสาร ส่งเสียงออกมา
“คุณออกัสจัดการกับสิริไพบูรณ์กรุ๊ปได้ ยังจะสามารถควบคุมท่าทีของฉันได้อีกงั้นเหรอ? ไม่ว่าจะเป็นท่าทีแบบไหน ก็ขึ้นอยู่กับฉัน คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย ไม่ใช่เหรอ?”
ริมฝีปากบางของเขาขยับเล็กน้อย และเมื่อเขากำลังเตรียมที่จะพูด สุนันท์ก็เข้ามา ถือเสื้อผ้าอยู่ในมือของเธอ และพูดว่า : “เชอร์รีน ไปจ่ายเงิน”
