ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 80 เห็นฉากที่ไม่ควรจะเห็น

เชอร์รีนไม่ได้อยู่ห้องนั่งเล่น แต่กลับห้องไป เปิดโทรทัศน์ รอชมรายการทีวีเคาท์ดาวน์

ปีนี้เป็นปีแรกที่เธอไม่ได้อยู่บ้านในวันตรุษจีน ยังไงซะก็รู้สึกไม่ค่อยชินสักเท่าไหร่ ยังรู้สึกเหงา อ้างว้าง

โดยปกติที่บ้าน ครอบครัวห้าคนล้อมรอบทีวี ชมรายการทีวีเคาท์ดาวน์ หัวเราะอย่างมีชีวิตชีวา มีจานผลไม้อยู่ตรงกลาง

รายการทีวีเคาท์ดาวน์สิ้นสุดเมื่อใด เมื่อนั้นครอบครัวจะได้พักผ่อนด้วยกัน และครึกครื้นกัน หยอกล้อให้อั่งเปา อย่าพูดถึงว่าครึกครื้นแค่ไหน

ส่วนในตอนนี้ มีเพียงแค่เธอคนเดียวที่นั่งอยู่ในห้องที่กว้างขวาง จ้องไปที่จอ LCD ขนาดใหญ่ แม้จะมองเห็นได้ชัดเจนกว่า แต่ไม่มีบรรยากาศปีใหม่แบบเดิม ๆเลย

ออกัสเดินออกมาจากห้องอ่านหนังสือพร้อมกับเอกสาร เห็นหุ่นเพรียวของผู้หญิงนั่งอยู่บนโซฟา กดรีโมตคอนโทรลอย่างน่าเบื่อ ความอ้างว้างชัดเจนอยู่บนหน้า

ใจสั่น เขาเดินไป นั่งข้างเธอ และเอ่ยปากถามว่า: “กำลังดูอะไรอยู่รึ?”

“รอรายการทีวีเคาท์ดาวน์” เชอร์รีนเลิกคิ้วขึ้น พูดเบาๆ แต่ไม่ใช่ความเฉยเมยของสองสามวันนี้

“เริ่มกี่โมงเหรอ?” ขายาวของออกัสยกขึ้นบนโซฟา

เชอร์รีนคิด คนๆนี้ไม่เคยดูรายการทีวีเคาท์ดาวน์แน่นอน คลุกคลีอยู่กับเอกสารมากที่สุดแล้ว

มองเวลา เธอตอบว่า: “สองทุ่มตรง อีกยี่สิบนาทีถึงจะเริ่ม”

“บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์เดี๋ยวจะจุดพลุ ถ้าเบื่อจริงๆ ก็ออกไปจุดพลุก่อนได้นะ” เขากล่าว เสียงเบาและนุ่มนวลเล็กน้อย

“เห็นได้จากตรงไหนเหรอ?” เธอสนใจเล็กน้อย สายตาเป็นประกาย อารมณ์ที่น่าเบื่อเล็กน้อยก็ร่าเริงขึ้นเล็กน้อยในที่สุด

มือเรียวยาวโบกมือชี้ไปที่ระเบียง เขากล่าว: “ยืนตรงมุมนั้น เหมือนว่าจะดีที่สุด……”

วางรีโมทคอนโทรลลงเชอร์รีนเดินไปในทิศทางที่เขาชี้ ยืนอยู่ที่ระเบียง ลมหนาวพัดมาบนใบหน้าของเธอ และร่างกายของเธอก็หดตัวเล็กน้อย

จริงๆด้วย แต่เพียงไม่นาน พลุก็จุดขึ้น จากนั้นเสียงก็ดังขึ้น ประกายพลุสีสันสดใสขนาดใหญ่ลงมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืน กิ่งก้านบานมีสีสัน

มันสวยจริงๆ!

ฉลองเทศกาลตรุษจีนครั้งแรกด้วยตัวเอง มักมีสิ่งที่ชอบชดเชยข้อบกพร่องในใจเสมอ เพลิดเพลินไปกับดอกไม้ไฟ ก็ไม่เลว

ดอกไม้ไฟแทบไม่เคยหยุดนิ่ง หลากหลายรูปทรงและหลากสีสัน คืนที่มืดมิดให้สว่างไสว เหมือนตอนกลางวันเลย

หันหลัง ออกัสมองผ่านกระจกหน้าต่าง เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นส่วนโค้งที่สง่างาม ผมของเธอปลิวไปตามลมยามค่ำคืน เมื่อพลุขนาดใหญ่เบ่งบานเต็มที่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอเปล่งประกายเจิดจ้า ประทับใจ……

ดูเหมือนเธอกำลังดูพลุอยู่ แต่ พลุกลายเป็นว่าเสริมให้เธอเด่น เธอสวยมากๆ

สะกดหัวใจของเขา เขามองเธอ เกี่ยวขายาวไว้ด้วยกัน จากนั้น เดินเข้าหาเธอช้าๆ……

และทันทีที่เขาเดินไป หน้าจอมือถือบนโต๊ะกาแฟกะพริบแสงแวววับ มีความสั่นสะเทือนแผ่ซ่านมา

คนที่โทรมาคือหยาดฝน……

เพียงแต่โทรศัพท์อยู่ในโหมดสั่น ก็เลยสั่นเพียงอย่างเดียว ไม่มีเสียง ดังนั้น แน่นอนว่าไม่มีใครรู้ว่าโทรศัพท์ดังขึ้น

แต่ ทางนั้นก็ต่อเนื่องอยู่ได้ไม่นาน จนเวลาต่อมา ในที่สุดโทรศัพท์ก็หยุดสั่น กลายเป็นเงียบไป……

ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ออกัสหยุดฝีเท้า ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากพลุที่งดงามในท้องฟ้ายามค่ำคืนเป็นมุมข้างของใบหน้าที่ขาวนวลเนียน

และในเวลานี้พลุขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้ายามค่ำคืน สีฟ้า สีม่วง สีชมพู สีเหลือง สีเขียว ค่อยๆ กางออกแล้วผสมผสานเป็นดอกแดนดิไลอันที่สวยงาม

ในตอนท้าย มันยังคงเป็นสีเหลืองสดใสบนท้องฟ้า ส่องแสงเจิดจ้าไปทั่วท้องฟ้า

ดังนั้น ใบหน้าของ เชอร์รีนก็สดใสและเปล่งปลั่งในทันที ดูสดใส

แววตาส่องแสงระยิบระยับ เขาเอื้อมมือไปคลึงกรามของเธอ ลำตัวยาวโค้งเล็กน้อย ริมฝีปากบางปิดริมฝีปากของเธอโดยตรง

ร่างกายของเขากำลังใกล้ไปข้างหน้า ให้ตัวของเธอค้ำไปกับราวระเบียง

กระทำอย่างกะทันหันเกินไป เชอร์รีนยังไม่ทันได้คิดมาก่อน อึ้งไปอยู่ชั่วขณะ จากนั้นก็บิดตัวและต่อสู้

แต่ผู้ชายไม่ได้ตั้งใจที่จะปล่อยเลย กอดเธอแน่นขึ้น

เชอร์รีนไม่มีพื้นที่แม้แต่จะต่อสู้กลับ ความแข็งแกร่งที่ดิ้นรนค่อยๆ กลายเป็นการเพ้อฝัน

ด้านหลังเป็นพลุที่บานสะพรั่ง ยืนอยู่บนระเบียง ด้านหลังเป็นภูเขาเขียว เดินกลางคืน ในความมืดมิด ริมฝีปากและฟันจูบกัน ได้ยินเสียงประทัดเป็นครั้งคราวในหู

หลังจากนั้น เมื่อเชอร์รีนรู้สึกตัวว่าหายใจไม่ออก กำลังจะเป็นลม ในที่สุดเขาก็ค่อยๆปล่อยเธอ

หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างต่อเนื่อง เธอหายใจหอบ ดวงตาเต็มไปด้วยเปลวเพลิงอันเป็นประกายที่นำมาซึ่งความโกรธ จ้องมองเขาอย่างดุเดือด แก้มแดง

ริมฝีปากบางๆของออกัสพร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อย หน้าผากแตะหน้าผาก ตาหันหน้าเข้าหากัน ความร้อนที่พ่นออกมาจากจมูกลงบนใบหน้าของเธอ ดวงตาเป็นประกาย

หันศีรษะไปด้านข้างเชอร์รีนหลีกเลี่ยง หายใจอย่างมั่นคง แล้วพูดว่า: “คุณออกัสเราต้องคุยกัน”

“คุยอะไร?”

“ฉันคิดว่า เราเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว……”

“เป็นยังไง?” ออกัสเลิกคิ้ว

“การแต่งงานเป็นเพียงแค่ข้อตกลง คุณไม่สามารถเอาเปรียบฉันอย่างกะทันหันเหมือนเมื่อกี้ได้” เธอกล่าว

ได้ยินดังนั้นตาลึกของ ออกัสหรี่ลงเล็กน้อย: “พวกเราไม่ได้ไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักกิจการพลเรือนหรอกเหรอ?”

นี่เป็นเรื่องจริง เธอปฏิเสธไม่ได้ พยักหน้า

“คุณได้รับทะเบียนสมรสหรือยัง?” เขาถามต่อ

เชอร์รีนก็ยังพยักหน้า ทะเบียนสมรสอยู่ในลิ้นชักที่ล็อกอยู่ที่ตู้หัวเตียง

“ในเมื่อเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว แล้วมีอะไรที่ทำไม่ได้ล่ะ?” เขาถามกลับ

เธอเม้มริมฝีปาก รู้สึกว่าขืนคุยเรื่องนี้กับเขาต่อไป

ประเด็นนี้ไม่มีความหมายเลย เสียเวลาเปล่าๆ

และทั้งหมดที่เธอทำได้คือหลีกเลี่ยงมันให้มากที่สุด

พลุก็จุดมาจนจะสิ้นสุดแล้ว หันหลังกลับ เชอร์รีนเดินกลับเข้าไปในห้อง พอดี รายการทีวีเคาท์ดาวน์เริ่มถ่ายทอดสดแล้ว

อย่างไรก็ตาม เธอเพิ่งนั่งลงบนโซฟาครู่หนึ่ง และเธอก็รู้สึกว่าขาของเธอหนักอย่างกะทันหัน

ก้มศีรษะลงและเห็นร่างยาวของชายผู้นั้นนอนเอนกายอยู่บนโซฟา แต่เอาหัวมาวางบนตักของเธอเป็นหมอน

เห็นดังนั้น เชอร์รีนก็ตั้งใจสั่นขา ไม่ต้องการให้เขานอนบนนั้น

การกระทำแบบเด็กๆ ของเธอทำให้ผู้ชายรู้สึกอดไม่ได้ที่จะขำ มือนวดระหว่างคิ้ว เอาเอกสารในมือขวาตบหน้าผากของเธอเล็กน้อยพร้อมความหมายเชิงลงโทษ เสียงเบาและอ่อนโยน: “คุณหญิงเชอร์รีนผมเหนื่อยมาก เชื่อฟังหน่อย……”

โดยปกติแล้วต้องพูดดีจึงจะยอมทำ บวกกับสีหน้าที่อ่อนโยนของเขา เสียงนุ่มนวล ข้างในนั้นเหมือนจะปะปนกับการรักใคร่และโปรดปรานเป็นพิเศษ โจมตีในมุมที่อ่อนโยนก้นลึกสุดหัวใจของเชอร์รีน

ขาไม่ขยับมั่วแล้ว เพียงแค่รักษาท่าทางนั้นไว้ เธอดูโทรทัศน์ไป และเขากำลังนอนอยู่บนตักของเธอ พลิกดูเอกสาร

บรรยากาศภายในราบเรียบ กลับไม่ทำให้คนรู้สึกเย็นชา แต่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ความนุ่มนวล……

หน้าต่างบานใหญ่จรดพื้น ร่างของ หยาดฝนขดตัวกลมอยู่บนพรม

เมื่อกี้ที่ตรงนี้ เธอเพิ่งเห็นทั้งสองจูบกันที่ระเบียงอย่างชัดเจน”