ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 93 คุณออกัส ออกไปหน่อยได้ไหม
เชอร์รีนถอนหายใจเบาๆ และกล่าวว่า “มีอะไรติดคอ ดื่มน้ำส้มสายชูเพื่อกำจัดมันไปซะ แต่ว่าเธอต้องดื่มอะไรเหรอ ถึงจะสามารถกำจัดมันออกไปได้”
“ฉันไม่รู้ แต่ว่าสิ่งเดียวที่ฉันรู้ก็คือ ถ้าเกิดว่าสามารถกำจัดหนามนั้นออกไปได้ จะให้ฉันดื่มอะไรก็ได้ทั้งนั้น เธอมาดื่มเหล้าเป็นเพื่อนฉันหน่อย”
“วันนี้วันเกิดเขา ฉันไปไม่ได้ ถ้าเกิดว่าเสร็จแล้วฉันจะไปหาเธอ โอเคไหม? ”
ด้วยความอดทนและน้ำเสียงที่นุ่มนวล เธอเกลี้ยกล่อมยู่ยี่ราวกับเป็นเด็ก
แม้ว่า ยู่ยี่จะรู้สึกไม่สบายใจใน แต่เธอก็เป็นคนมีเหตุผลและพยักหน้า: “ตกลง เธอฉลองวันเกิดกับเขาก่อนเถอะ”
หลังจากวางสาย เชอร์รีนก็ถอนหายใจยาว ยู่ยี่ทุกข์ใจเธอก็ทุกข์ใจไปด้วย แต่เธอจะช่วยเธอได้อย่างไร
หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อยแล้ว เธอก็เหลือบมองที่ห้องอาหารแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ
แต่ว่าพอเดินเข้าไป อารมณ์ของเธอก็ต้องตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง เธออยากจะไปผ่อนคลายสักหน่อย และเธอก็รู้สึกอยากจะเข้าห้องน้ำเล็กน้อยเหมือนกัน
พอเธอเหยียบเข้าไปในห้องน้ำ มือจับอยู่ประตูกำลังจะผลักเข้าไป ก็ได้ยินเสียงที่พูดคุยกันดังออกมาจากด้านใน
เธอยืนนิ่งฟังเล็กน้อย เสียงที่คุ้นเคยทำให้เธอแข็งทื่อราวกับหิน
เสียงพูดคุยนั้นเป็นเสียงของผู้ชายกับผู้หญิง ผู้หญิงคือหยาดฝน ส่วนผู้ชายนั้นก็คือออกัส……
เธอรู้สึกหนาวสั่นเล็กน้อยทั่วร่างกาย เธอกลั้นหายใจที่อึดอัดของตัวเอง เธอไม่ก้าวไปข้างหน้าหรือเคลื่อนไหวใดๆ แทน เธอยืนอยู่ที่นั่น มองเข้าไปในช่องว่างระหว่างประตู
หยาดฝนและออกัสยืนตรงข้ามกัน และระยะห่างระหว่างพวกเขามันประมาณก้าวเท้าเดียวเท่านั้น
“มีเรื่องอยากจะพูดไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมตอนนี้ไม่พูดล่ะ? ” น้ำเสียงของออกัสทุ้มต่ำพร้อมกับมองไปที่เธอ
สีหน้าของหยาดฝนค่อนข้างยุ่งเหยิงและพยายามประคับประคอง เธอหลับตาและเปิดขึ้นอย่างช้าๆ หลังจากเวลาผ่านไปนาน: “นายรู้ไหม ฉันใช้เวลานานแค่ไหนในการหาของขวัญที่เหมาะสม”
“ไม่รู้ แต่ฉันรู้ว่า ฉันมีสิทธิในการจัดการของขวัญ ไม่ใช่เหรอ? ”
พอได้ยินดังนั้น ใบหน้าของหยาดฝนก็ค้างไปในใจทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขมขื่น “เมื่อก่อนนายไม่ได้เป็นแบบนี้ ของขวัญที่ฉันให้ นายจะต้องเก็บมันไว้อย่างดี”
คิ้วที่หล่อเหลาถูกยกขึ้น และแววตาของออกัสก็ลึกซึ้งจนไม่มีที่สิ้นสุด: “อย่างที่เธอพูด นั่นมันเมื่อสามปีก่อน แต่ว่าตอนนี้มันสามปีหลังจากนั้นแล้ว ความแตกต่างระหว่างนั้น เข้าใจไหม”
ความแตกต่างเมื่อสามปีที่แล้ว กับสามปีต่อมา หยาดฝนยิ้มและพูดว่า: “ใช่ สามปีผ่านไปแล้ว และนายก็ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป”
ออกัสยกยิ้มอย่างเย็นชา เขาสบตาเธอและเรียกชื่อเธอว่า “หยาดฝน สรุปแล้วเธอที่เปลี่ยนไป หรือว่าฉันที่เปลี่ยนไปกันแน่ หืม? ”
“พวกเราต่างก็เปลี่ยนไป เวลาและความเป็นจริงได้เปลี่ยนคนไปมาก มันไม่เป็นเหมือนก่อนอีกแล้ว ฉันประมาทเอง นายไปเถอะ……”
“หยาดฝน เธอเก่งมากนะ มีสิทธิที่จะเรียกฉันให้มาแล้วก็ไล่ให้ไปได้ เธอคิดว่าคุณยังสามารถทำแบบนี้ได้อีกกี่ครั้งงั้นเหรอ?
เสียงที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากบางนั้นเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ราวกับจะแช่แข็งผู้คนจนตาย ออกัสมองดูเธออย่างเย็นชา
หลังจากนั้น เขาก็หันหลังและเดินออกไป
สิทธิที่จะเรียกฉันให้มาแล้วก็ไล่ให้ไปได้ เธอคิดว่าเธอยังสามารถทำแบบนี้ได้อีกกี่ครั้งงั้นเหรอ?
ประโยคนี้ ทำให้หยาดฝนตื่นตระหนก เธอก้าวเดินไปข้างหน้า แล้วก็เอามือทั้งสองข้างกอดเอวของเขาไว้จากด้านหลังอย่างแน่น
การที่เขาสนิทสนมกับเชอร์รีนในช่วงนี้ เธอต่างคอยมองอยู่ในสายตาตลอด
เพราะว่าแบบนี้ ดังนั้นเธอถึงได้ตื่นตระหนก กลัวว่าระหว่างเขากับเชอร์รีนจะมีความรู้สึกเกิดขึ้นจริๆ และไม่สามารถย้อนคืนมาได้อีกแล้ว
ออกัสที่จู่ๆ ก็ถูกกอดจากด้านหลังก็หยุดเดิน เสียงของเขาไม่แยแส แต่ถ้าเกิดว่าฟังอย่างตั้งใจ ก็จะเจอความมืดมิด “หยาดฝน ตอนนี้เธอกำลังกอดฉันด้วยความรู้สึกแบบไหนกันเหรอ หืม? ”
“ฉันไม่รู้ แม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่รู้ ฉันแค่อยากอยู่กับนาย แต่ว่า ฉันมีความอึดอัดใจอย่างเลือกไม่ได้！”
ในที่สุดความเปราะบางของ หยาดฝนก็เปิดเผย เธอส่ายหน้าอย่างสับสนและเจ็บปวด
ออกัสหันหลังและเอามือทั้งสองข้างผลักเธอออก บีบไหล่ของเธออย่างดุดัน ดวงตาทั้งสองคู่สบกัน แต่เสียงของเขากลับนุ่มนวลขึ้น: “เธอมีปัญหาอะไร บอกฉันสิ ฉันอยู่นี่แล้ว”
ฉันอยู่นี่แล้ว……
ประโยคง่ายๆ แต่เปี่ยมด้วยคำสัญญา
ดวงตาของเขาลึกมาก มันดำสนิทและหนักหน่วง ซึ่งดูเหมือนว่าจะเพียงพอสำหรับทุกสิ่ง ตราบใดที่เขาอยู่ที่นั่น ไม่จำเป็นต้องกังวล!
เธอถูกดวงตาของเขาดูดลึกเข้าไป และจากนั้นก็ไม่สามารถคลี่คลายตัวเองได้!
เธออยากจะคายสิ่งเหล่านั้นในใจออกไปให้หมดโดยที่ไม่สนใจอะไร แต่ว่าก็กังวลว่าจะก่อให้เกิดผลที่ตามมา เธอลังเล และไม่แน่ใจ
ถึงแม้ว่าอยากจะเป็นแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ แต่ก็ยังเป็นห่วงเรื่องที่อยู่ด้านหลัง สองอารมณ์ที่เข้มข้นพัวพันในหัวใจของเธอ ความขัดแย้งกันจะทำให้เธอเป็นบ้
“ฉันพูดไม่ได้ แต่ว่าฉันอึดอัดใจมาก”
หยาดฝนยังคงส่ายหัว เธอไม่สามารถมองตาของเขาได้อีกต่อไป กลัวว่าเธอจะไม่สามารถห้ามมันได้อีกต่อไป “แต่ฉันรู้ ฉันรักนาย และรักนายอย่างสุดซึ้ง”
เธออดทนต่อความรักนี้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ทนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว เธออยากจะพูดมันออกไป!
ขณะเตรียมจะพูด ออกัสได้ยินเสียงเล็ก ๆ มาจากนอกประตู แต่มันไม่สามารถหลบหลีกจากเขาได้ ดวงตาลึกของเขาหรี่ลงอย่างเป็นอันตรายทันที: “ออกมา!”
พอได้ยินดังนั้น ตัวของหยาดฝนก็สั่นในทันที เธอไม่อยากจะคิดเลย ถ้าเกิดคนที่อยู่นอกประตูคือสุนันท์……
เมื่อรู้สึกถึงความตื่นตระหนกของเธอ มือหนาของออกัสก็ขยับ โอบไหล่ของเธอ กอดร่างกายของเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา และสนับสนุนเธออย่างเงียบๆ
อย่างไรก็ตาม คนที่เปิดประตูเข้ามาไม่ใช่สุนันท์ แต่ว่าเป็นเชอร์รีน
ร่างกายและอารมณ์ที่รัดกุมของ หยาดฝนผ่อนคลายลงทันที โดยพิงแขนของออกัส และก็หอบเล็กน้อย
และในขณะที่เห็นเชอร์รีน ดวงตาของ ออกัสก็แน่นขึ้น ความคิดบนใบหน้าของเขาเป็นเหมือนวังวนลึกไม่สามารถเข้าใจหรือมองเห็นได้ชัดเจน
อย่างไรก็ตาม มือหนาของเขาก็จับหยาดฝนแน่นขึ้น แน่นและแน่นมาก ราวกับจะบดขยี้เธอ แต่ในทันใด อารมณ์ของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างเข้มข้น
ไหล่ของหยาดฝนถูกบีบด้วยความเจ็บปวด แต่เธอกัดฟันและไม่กล้าที่จะส่งเสียงใดๆ
ในสถานการณ์ตอนนี้ ไม่ควรจะเปล่งเสียงอะไรเลย
เชอร์รีนมองดูเหตุการณ์นี้อย่างเงียบๆ เธอรู้สึกอยากจะร้องไห้และหัวเราะ รู้สึกไร้สาระและน่าขำสิ้นดี
สามีของเธอกำลังกอดผู้หญิงคนอื่นอย่างสนิทสนม พูดคำพูดที่นุ่มนวล แต่ว่าเธอกลับเป็นผู้ฟังอยู่ข้างๆ
ความเจ็บปวดและขมขื่นในใจของเธอเหมือนจะทำให้เธอจมหายไป มือที่อยู่ด้านข้างบีบแน่นจนจิกเนื้อของตัวเอง ปล่อยให้ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ไปทั่วร่างกายของเธอ
ในเวลานั้น ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศที่ตึงเครียดและหายใจไม่ออกก็ค่อยๆ ปกคลุมเข้ามาในระหว่างพวกเขา…
สุดท้ายแล้ว เชอร์รีนก็เป็นคนเอ่ยปากพูดก่อน น้ำเสียงนั้นเย็นชาและไม่แยแส ไม่มีความผันผวนเลยแม้แต่นิดเดียว สีหน้าของเธอก็ดูเฉยเมยเช่นกัน “คุณออกัส นี่มันห้องน้ำหญิง คุณออกไปก่อนได้ไหม? ฉันอยากเข้าห้องน้ำ ต้องรีบเข้าห้องน้ำหน่อย”
