คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา - ตอนที่ 769 แผนภาพแบ่งเรือน / ตอนที่ 770 แผนที่ภูมิประเทศ
ตอนที่ 769 แผนภาพแบ่งเรือน
นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ แต่ไหนแต่ไรนางไม่ได้อยากเป็นฮองเฮาหรือสนมอะไร ไม่เคยคิดจะใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงไปตลอดชีวิต นางเพียงอยากโผบินได้อย่างอิสระเหมือนกับนก ไปในสถานที่ที่ตัวเองอยากไป ทำในสิ่งที่อยากทำ ใช้ชีวิตที่นางใฝ่หามาโดยตลอด
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ ไม่ใช่เลยจริงๆ
…
ภายในเรือนหลังเก่าทรุดโทรมจุดไฟอยู่กองหนึ่ง เพียงพอจะให้ความอบอุ่นได้ อีกทั้งไม่ก่อให้เกิดแสงไฟที่ใหญ่จนเกินไปจนดึงดูดคนที่ไม่ต้องการให้เข้ามา
ทว่าเมืองจินหยางในค่ำคืนนี้กลับไม่สงบเงียบ
ประตูเมืองปิดตั้งแต่ตอนกลางวันแสกๆ บอกว่าจะมีการจับกุมคนร้าย ขุนนางส่งคนออกไปตามหาที่อยู่ของคนร้ายที่ว่าตามบ้านเรือนน้อยใหญ่ชุดแล้วชุดเล่า
เมืองจินหยางไม่นับว่าใหญ่โต แต่การจะค้นหาทุกที่ทั่วเมืองเช่นนี้ ก็ไม่ใช่ว่าจะทำได้ภายในหนึ่งวัน
“ใต้เท้า!”
ชายวัยกลางคนที่กำลังงีบหลับตื่นเต็มตาในทันที จึงเงยหน้ามองคนที่มาเยือน “พบแล้วหรือ”
“ยังไม่พบขอรับ!”
“ไม่พบแล้วเจ้ามาทำอะไร อยากโดนข้าด่ารึ” ชายวัยกลางคนมีสีหน้าผิดหวัง พลางเอ่ยด้วยโทสะ
ลูกน้องคนนั้นรีบเอ่ย “ใต้เท้า ข้ารู้สึกว่าหากตามหาต่อไปโดยที่ไม่มีเป้าหมายเช่นนี้ ต่อให้ตามหาถึงพรุ่งนี้เย็นก็ไม่มีทางพบหรอกขอรับ”
ชายวัยกลางคนเลิกคิ้ว “โอ้? ดูท่าเจ้าจะมีวิธีดีๆ แล้วสินะ”
ทางด้านชายหนุ่มยิ้มเจื่อน “คงเรียกว่าวิธีดีๆ ไม่ได้หรอกขอรับ แต่สามารถลองดูได้!”
ชายวัยกลางคนพยักหน้า “ลองพูดมาให้ฟังสิ!”
ชายหนุ่มพูดทันที “ใต้เท้า แม้เมืองจินหยางจะไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็มีคนอาศัยอยู่เป็นพันเป็นหมื่นครัวเรือน คนของศาลาว่าการพวกเรามีจำกัด อีกทั้งท่านสั่งว่าจะใช้งานคนข้างนอกศาลาว่าการไม่ได้ เช่นนั้นค้นหาทีละบ้านอย่างนี้ต่อไป เกรงว่าค้นหาไปสามวันสามคืนก็ไม่พบคนหรอกขอรับ ข้าคิดว่าหาค้นหาอย่างมีเป้าหมาย ลดขอบเขตการค้นหาลงหน่อย อาจจะพบสถานที่ซ่อนตัวคนร้ายโดยเร็วที่สุดก็ได้ขอรับ”
“เช่นนั้นเจ้าลองบอกมาสิ ว่าจะลดขอบเขตการค้นหาลงอย่างไร” ชายวัยกลางคนรู้สึกสนใจขึ้นทันควัน
ชายหนุ่มนำสิ่งของที่เตรียมไว้มานานแล้วออกมา เป็นแผนภาพการแบ่งเรือนของเมืองจินหยาง
บนภาพวาดถนนสำคัญไม่กี่เส้นของเมืองจินหยางไว้ ไปจนถึงสัดส่วนที่ดินอยู่อาศัยของประชากร ละเอียดชัดเจนอย่างยิ่ง แม้กระทั่งระบุชื่อตรอก ชื่อร้านค้าต่างๆ เอาไว้บางแห่งด้วย
แผนภาพเช่นนี้ แม้แต่เจ้าเมืองชิงหยางเช่นเขายังไม่มี แล้วเจ้าหน้าที่ต่ำต้อยคนหนึ่งไปมีได้อย่างไร
ชายวัยกลางคนพลันมีหน้าตาเย็นชา มือหนึ่งทุบลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยด้วยความโมโห “เจ้าช่างกล้านัก”
ชายหนุ่มยังไม่ทันเอ่ยปากพูด ใต้เท้าก็เปลี่ยนสีหน้าเสียแล้ว เขามองใต้เท้าอย่างงุนงง “ใต้เท้า ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยขอรับ!”
ใต้เท้าเฉียนชี้แผนภาพที่กางอยู่บนโต๊ะ “เจ้าได้มันมาจากที่ใด เหตุใดเจ้าถึงมีมันได้” แค่เพียงมีแผนภาพนี้ ก็พูดได้ว่ารู้ทุกตรอกซอกซอยของเมืองจินหยาง แม้แต่ด้านหลังศาลาว่าการที่เขาผู้เป็นเจ้าเมืองคนนี้อาศัยอยู่ก็ยังวาดไว้อย่างชัดแจ้ง ศาลาว่าการมีกี่ประตู ภายในมีคนอยู่กี่คน มีการเปลี่ยนกะเฝ้าเมื่อไร สิ่งเหล่านี้ก็บันทึกไว้อย่างละเอียดเช่นกัน
ชายหนุ่มรีบคุกเข่าลง ถึงแม้จะยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดใต้เท้าถึงโมโหเขาเพราะแผนภาพแผ่นหนึ่ง “ใต้เท้า แผนภาพนี้ข้าได้มาโดยบังเอิญ คิดว่ามันต้องมีประโยชน์ จึงเก็บมันไว้ขอรับ”
ใต้เท้าเฉียนโมโหมาก “ได้มาโดยบังเอิญ? เจ้าลองพูดมาหน่อยสิ ว่ามันบังเอิญได้อย่างไร เจ้าพบมันที่ใด หรือใครนำมาให้เจ้ากันแน่”
เขาเป็นเจ้าเมืองจินหยางมาสามปี เขาปรับแก้บันทึกเมืองจินหยางไปหลายอย่างตั้งแต่รับตำแหน่ง ซึ่งรวมถึงการแบ่งสรรที่ดินในเมืองจินหยาง จำนวนประชากร ระดับความรุ่งเรืองของเศรษฐกิจ ทุกอย่างล้วนมีบันทึกไว้ แต่กลับไม่เคยทำแผนภาพแบ่งบ้านเรือนอย่างละเอียดเช่นนี้มาก่อน
……….
ตอนที่ 770 แผนที่ภูมิประเทศ
หากไม่ใช่ฝีมือของทางการ แล้วคนที่ทำแผนภาพนี้มีเจตนาอะไรกันแน่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็พลันขนลุกซู่ไปทั่วร่าง หัวใจเต้นระส่ำไม่ยอมหยุด พลันรู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับเดินไปยังเหวลึกที่มองไม่เห็นก้น
ในความมืดมิดราวกับมีมือข้างหนึ่ง มีดวงตาคู่หนึ่งจดจ้องเขา คอยผลักดันเขาไป
ชายหนุ่มรีบกล่าวว่า “เรียนใต้เท้า วันนี้ตอนที่ข้าติดตามใต้เท้าจับคนร้ายที่สถานพักม้า ข้าเก็บมันได้ตรงมุมกำแพงของสถานพักม้า ตอนนั้นไม่ได้ดูให้ดีๆ กลับมาแล้วถึงได้ลองดู พบว่ามันเป็นแผนที่ภูมิประเทศของเมืองจินหยาง อีกทั้งวาดทุกอย่างเอาไว้ชัดเจนยิ่ง ข้ารู้สึกว่ามีประโยชน์ทีเดียว จึงเก็บมันเอาไว้ เมื่อครู่เสาะหาที่อยู่ของคนร้ายอยู่ข้างนอกตลอดอย่างไร้เป้าหมาย พลันนึกถึงแผนภาพนี้ขึ้นได้ จึงรีบนำมันกลับมาให้ใต้เท้า ข้าไม่มีเจตนาอื่นจริงๆ นะขอรับ ขอใต้เท้าพิจารณาให้ถี่ถ้วนด้วย”
ใต้เท้าเฉียนย่อมเชื่อ แม้อีกฝ่ายจะยังหนุ่ม ทว่าก็เป็นเจ้าพนักงานในศาลาว่าการมาแล้วหลายปี นานกว่าเจ้าเมืองอย่างเขาเสียอีก หากแผนภาพนี้เป็นของชายหนุ่มจริง เหตุใดเขาต้องนำออกมาให้เขาสงสัยในเวลานี้ด้วยเล่า
ดังนั้น ใต้เท้าเฉียนจึงพยักหน้า “ในเมื่อเจ้าเก็บได้ เช่นนั้นมันก็ไม่มีความเกี่ยวข้องใดกับเจ้า แต่เจ้าบอกข้ามา ว่านำแผนภาพนี้ให้ใครดูอีก”
ชายหนุ่มรีบส่ายหน้า “ไม่มีแล้วขอรับ ไม่มีใครอื่นอีก ตั้งแต่กลับมาจากสถานพักม้า ข้าก็เดินทางตลอดไม่พักแม้สักเค่อเดียว ไม่มีเวลาว่างแม้จะพูดคุยกับเพื่อนร่วมทางด้วยขอรับ”
เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงเช่นกัน ใต้เท้าเฉียนจึงพยักหน้าอีกครั้ง แล้วหยิบแผนภาพขึ้นมาสังเกตดูอย่างถี่ถ้วน จากนั้นถึงพบว่าร้านค้าบางร้านไม่มีอยู่ในแผนภาพนี้แล้ว และตำแหน่งที่ตั้งร้านค้าเหล่านั้นก็เปิดร้านใหม่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชัดเจนนักว่านี่ไม่ใช่แผนภาพที่วาดขึ้นใหม่ อย่างน้อยมันก็มีมาหนึ่งหรือสองปีแล้ว
หรือจะเป็นสิ่งของของทูตแคว้นจิน
หากพวกเขานำของสิ่งนี้ติดตัวมาด้วย นั่นหมายความว่าพวกเขามาเจรจาเพื่อสันติที่แคว้นฉู่ แต่แท้จริงแล้วมีเป้าหมายอย่างอื่น และการมีแผนภาพที่ละเอียดยิบเช่นนี้ไว้ในครอบครอง ก็อธิบายได้ว่าพวกเขามีสายอยู่ในแคว้นฉู่ด้วย
หากเป็นเช่นนั้น ท่านอ๋องจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร เขาคิดไม่ตกเลยจริงๆ
“ใต้เท้าขอรับ!” ชายหนุ่มเรียก
ใต้เท้าเฉียนตื่นจากภวังค์ รีบเอ่ย “เจ้าเล่าให้ข้าฟังสิ ว่าต้องลดขอบเขตลงอย่างไร” ในเมื่อเขาคิดไม่ตก เช่นนั้นเขาก็จะไม่คิดแล้ว เขาเป็นเพียงเจ้าเมืองตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ทำงานตามคำสั่งก็พอ ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไรไม่ใช่สิ่งที่เขาจะควบคุมได้แล้ว
ชายหนุ่มชี้ไปยังตรอกหลายตรอกบนแผนภาพ “ใต้เท้า แม้จะยังค้นหาตามโรงเตี๊ยมไม่ครบทุกแห่ง แต่ข้าคิดว่าพวกเขาอาจจะไม่ได้พักในโรงเตี๊ยมก็เป็นได้ นั่นเท่ากับรอให้พวกเราไปจับพวกเขาอยู่ในโรงเตี๊ยมเฉยๆ แล้ว”
“ดังนั้น?” ใต้เท้าเฉียนถาม
“ดังนั้นข้าเดาว่าหากพวกเขาไม่ซ่อนอยู่ตรงบ้านแถวนี้ ก็ต้องซ่อนอยู่ในพื้นที่รกร้างเหล่านั้น อีกทั้งยังมีหอนางโลมและบ่อนที่เห็นกำไรแต่ไม่ได้กลิ่นเลือด ข้าคิดว่าขอเพียงส่งคนไปค้นหาตรงบริเวณนี้ จะต้องได้เบาะแสอะไรบ้างแน่ๆ ขอรับ” ชายหนุ่มว่า
ใต้เท้าเฉียนฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงโบกมือว่า “เอาละ เรื่องนี้ข้ามอบหมายให้เจ้าไปจัดการ เมื่อเสร็จสิ้นเรียบร้อยดี เจ้าย่อมได้รางวัลอย่างงาม แต่หากไม่สำเร็จ ก็ต้องรับโทษไปตามระเบียบ”
ชายหนุ่มดีใจมาก รีบขอบคุณทันใด
ใต้เท้าเฉียนโบกมืออีกครั้ง เป็นการบอกให้เขาออกไป ก่อนจะหลับตาสองข้างที่มีแต่เส้นเลือดฝอยลงไป
ขณะที่ใต้เท้าเฉียนกำลังหลับตา มุมปากของชายหนุ่มก็ยกยิ้มเย็นชาจางๆ แม้กระทั่งสีหน้าท่าทางก็คล้ายกับเปลี่ยนไปตามรอยยิ้มนี้ด้วย
เขาหยิบแผนภาพบนโต๊ะขึ้นมา แล้วหมุนกายจากไป
…
หูเฟิงและโจวกังผลัดกันเฝ้าเวรกะกลางคืน จิ่นเอ๋อร์คอยเฝ้าองค์หญิง แม้จะง่วงแทบแย่แต่ก็ไม่กล้าหลับตาลง ด้วยกลัวว่าเมื่อนางหลับแล้ว องค์หญิงจะพบเรื่องเลวร้ายอะไรอีก
ยามสามเพิ่งผ่านไป โจวกังรีบร้อนถลันเข้ามาในเรือน หูเฟิงที่กำลังหลับตาพลันตื่นขึ้นทันใด “มาแล้วหรือ”
YOU MAY ALSO LIKE
