จักรพรรดิเซียนหวนคืน (仙帝归来) - บทที่ 460 ป้องกันอัคคีภัย หัวขโมยและอสูรกาย
บทที่ 460 ป้องกันอัคคีภัย หัวขโมยและอสูรกาย
วันต่อมา
ตอนที่พวกฉู่ชวิ๋นเดินขึ้นสู่ยอดเขาฮั่นหยาง หมอกเวทมนตร์บนยอดเขาปกคลุมสูงระดับเอว แต่ก็ยังมองเห็นลำแสงสามสีที่สาดประกายเจิดจ้าออกมาได้อย่างชัดเจน
กลุ่มคนที่อยู่ด้านล่างแหงนเงยมองขึ้นไปก็เห็นรัศมีลำแสงเป็นประกายปกคลุมทั่วยอดเขา ถึงแม้ม่านพลังจะสว่างไสวเพียงใด แต่พวกมันก็ยังสามารถมองเห็นลำแสงสามสีที่พุ่งออกมาจากด้านในยอดเขาได้อย่างถนัดตา
ด้านในม่านพลังมองเห็นเป็นประตูโบราณขนาดใหญ่สองบาน ไม่มีการแกะสลักลวดลายใด ๆ เอาไว้เลย มันดูเหมือนเป็นซุ้มประตูหินธรรมดาทั่วไปเท่านั้น
ประตูทางด้านขวามือเปิดแง้มทิ้งไว้เล็กน้อย และลำแสงสามสีก็สาดประกายออกมาจากหลังประตูบานนี้นี่เอง
ฉู่ชวิ๋นขยับออกไปข้างหน้าและสำรวจหาวิธีสลายม่านพลัง
พวกสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ทั้งหกคนจ้องมองตาไม่กระพริบอยู่ในความเงียบ
พวกเกาโม่หานก็กำลังจ้องมองฉู่ชวิ๋นด้วยความเคร่งเครียด รู้อยู่เต็มอกว่าการจะเข้าสู่ยอดเขาได้สำเร็จหรือไม่ ขึ้นอยู่ที่ชายหนุ่มคนนี้ผู้เดียวเท่านั้น
ความจริงแล้ว ฉู่ชวิ๋นตรวจพบตาของม่านพลังตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว ดังนั้น การทำเป็นยืนหน้าเคร่งเครียดอยู่ตอนนี้ จึงเป็นการแสดงทั้งสิ้น
แต่อันที่จริง จะว่าเขากำลังแสดงอยู่ก็ไม่ถูกต้องนัก ฉู่ชวิ๋นกำลังใช้ความคิดว่าจะใช้ม่านพลังเหล่านี้ให้เป็นประโยชน์ได้อย่างไรบ้าง
ม่านพลังของผู้ฝึกตนมีความพิเศษเหนือธรรมดา มันเป็นการวางค่ายอาคมอย่างซับซ้อน ด้านนอกมีฤทธิ์โจมตีถึงตาย ในขณะที่ด้านในก็ป้องกันอย่างแน่นหนา เป็นไปได้ว่าจะมีค่ายอาคมอยู่ทั้งด้านในและด้านนอก ถูกจัดวางอย่างรอบคอบรัดกุม
“สหายน้อยหลุนหุย เป็นอย่างไรบ้าง?” เกาโม่หานถาม
ฉู่ชวิ๋นทอดสายตามองม่านพลังขณะตอบว่า “เดี๋ยวทุกอย่างก็เรียบร้อยครับ ไม่ต้องห่วง”
“สหายน้อยหลุนหุย ถ้าต้องการความช่วยเหลือ โปรดบอกออกมาได้ทุกเมื่อ” ค่งหลี่ฉุนตะโกนออกมาเสียงดัง
ฉู่ชวิ๋นพยักหน้าและกล่าวว่า “เดี๋ยวพวกเราต้องได้ใช้ความช่วยเหลือจากพวกนายแน่นอน”
ไม่มีใครกล้ารบกวนสมาธิชายหนุ่มอีกแล้ว
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป หลิวจิวหยวนต้องถามออกมาด้วยความร้อนใจว่า “อีกนานไหมกว่าจะสลายม่านพลังได้?”
“เจ้าลูกเต่าโบราณ หุบปากไปเดี๋ยวนี้” ฉู่ชวิ๋นตวาดโดยไม่หันหน้ากลับมามอง
หลิวจิวหยวนใบหน้าบิดเบี้ยว ทีคนอื่นถามไม่เห็นไอ้หมอนี่จะว่าอะไร เมื่อโดนด่าเข้าไปก็ถึงกับมึนงงแล้ว
“น้องหลิวอย่าเพิ่งใจร้อน” เกาโม่หานกล่าว
หลิวจิวหยวนคำรามในลำคอ จ้องมองแผ่นหลังของฉู่ชวิ๋นด้วยความอาฆาตพยาบาท ก่อนที่มุมปากจะปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย
ไม่นานหลังจากนั้น ฉู่ชวิ๋นก็หันกลับมามองหน้าทุกคน แล้วพูดว่า “หลังจากนี้ ผมจะจัดเปลี่ยนตำแหน่งของพวกเราใหม่ เมื่อสบโอกาส ก็ขอให้ทุกคนระเบิดลมปราณเข้าใส่ม่านพลังได้ทันที”
ทุกคนพยักหน้า
บริเวณรอบ ๆ ม่านพลัง มีก้อนหินหน้าตาประหลาดและต้นไม้โบราณขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ฉู่ชวิ๋นเดินเข้าไปหาก้อนหินขนาดใหญ่ยักษ์ก้อนหนึ่ง ซึ่งมันน่าจะมีน้ำหนักประมาณหนึ่งตัน
“ไอ้แก่ มานี่ซิ” ฉู่ชวิ๋นร้องเรียก
หลิวจิวหยวนใบหน้ากระตุก ทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของฉู่ชวิ๋น
“ไอ้แก่หูตึง แกไม่อยากให้พวกเราสลายม่านพลังได้สำเร็จหรือไง?” ฉู่ชวิ๋นชำเลืองมองด้วยความเหยียดหยาม
ปกติชายหนุ่มไม่ใช่คนที่พูดจาหยาบคายเช่นนี้เลย แต่ทุกครั้งที่เขาได้ตวาดใส่หลิวจิวหยวน มันก็ทำให้ฉู่ชวิ๋นรู้สึกสะใจยิ่งนัก จนแทบจะกลายเป็นนิสัยใหม่ของเขาไปแล้ว
พวกสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ทั้งหกคน และพวกเกาโม่หานหันไปจ้องมองหลิวจิวหยวนเป็นตาเดียว
หลิวจิวหยวนเมื่อถูกกดดันหนักอย่างนี้ก็ช่วยไม่ได้ มันย่อมไม่อยากเป็นศัตรูกับทุกคนอยู่แล้ว
ชายวัยกลางคนแอบด่าฉู่ชวิ๋นอยู่ในใจ ขณะที่เดินออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก
“ยกหินก้อนนี้ขึ้นมา” ฉู่ชวิ๋นออกคำสั่ง
หลิวจิวหยวนเบิกตามองหินก้อนใหญ่ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า หินก้อนนี้มีน้ำหนักประมาณหนึ่งตัน แล้วมันก็หันกลับมามองหน้าฉู่ชวิ๋นเหมือนไม่อยากเชื่อ
“จะมามองหน้าฉันทำไม? บอกให้ยกก็ยกสิ” ฉู่ชวิ๋นคำรามเสียงหนักแน่น
สีหน้าของหลิวจิวหยวนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น มันไม่เคยถูกผู้ใดใช้งานเป็นบริวารแบบนี้มาก่อน
ก้อนหินน้ำหนักหนึ่งตัน จอมยุทธ์ขั้นเซียนสามารถยกได้ไม่มีปัญหา
หลิวจิวหยวนแผ่ลมปราณออกมาจากร่างกาย ก่อนที่จะเดินวนหามุมเหมาะ ๆ ถนัดมือ เมื่อค้นพบแล้ว ก็ก้มตัวลงไปยกก้อนหินขึ้นมาอย่างง่ายดาย
ฉู่ชวิ๋นพยักหน้าด้วยความพอใจ หลังจากนั้นก็หันไปมองก้อนหินใหญ่อีกก้อนหนึ่งที่ตั้งอยู่ด้านข้าง เขาใช้เท้าเพียงข้างเดียวเกี่ยวหินก้อนนั้นลอยขึ้นไปทับกับหินก้อนเดิมที่หลิวจิวหยวนกำลังยกอยู่ในมือ เสียงก้อนหินกระทบกันดังโครมครามสนั่นหู
พื้นดินใต้เท้าของหลิวจิวหยวนเกิดรอยแตกร้าว แล้วสองเท้าของมันก็เริ่มจมลงไปใต้พื้นดิน
“ถือเอาไว้ก่อน” หลังจากที่ฉู่ชวิ๋นพูดจบแล้ว เขาก็เดินไปยกก้อนหินขนาดหนึ่งตันก้อนใหม่ มาวางซ้อนเพิ่มเติม
สองเท้าของหลิวจิวหยวนจมลงไปใต้ดินลึกมากขึ้น
ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายสัตว์ร้ายกลายพันธุ์หรือฝ่ายเกาโม่หาน ต่างไม่มีใครเข้าใจเลยว่าฉู่ชวิ๋นกำลังทำอะไรอยู่? พวกมันรู้เพียงอย่างเดียวว่าสิ่งนี้ต้องเกี่ยวข้องกับการสลายม่านพลังอย่างแน่นอน
ฉู่ชวิ๋นหยิบก้อนหินขนาดหนึ่งตันอีกก้อน มาวางไว้บนศีรษะของหลิวจิวหยวน ก่อนที่จะปรับตำแหน่งก้อนหินให้เข้าที่เข้าทาง
“ยืนนิ่ง ๆ สิ ถ้าเราสลายม่านพลังไม่ได้ ทั้งหมดจะเป็นความผิดของแกคนเดียว” ฉู่ชวิ๋นตะโกนข่มขู่
หลิวจิวหยวนพยายามรักษาสีหน้าที่เยือกเย็นเอาไว้ พยายามรักษาสมดุลไม่ให้ก้อนหินทั้งสี่ก้อนหล่นลงมา แม้ว่าสภาพของมันเองในตอนนี้ จะเหมือนนักกายกรรมเข้าไปทุกทีแล้ว
ก้อนหินทั้งสี่ก้อนนี้มีน้ำหนักรวมกันประมาณสี่ตัน
“เพิ่มไปอีกหนึ่งก้อน”
ตุบ!
ก้อนหินใหญ่ก้อนที่ห้า ถูกนำมาวางซ้อนลงไปแล้ว
หน้าแข้งของหลิวจิวหยวนจมหายลงไปใต้ดิน มันส่งเสียงคำรามในลำคอ พลังลมปราณพวยพุ่งออกมาจากร่างกาย ในขณะที่แขนสั่นเล็กน้อย
“ก้อนที่หก” ฉู่ชวิ๋นยกก้อนหินมาวางเพิ่มเติมเข้าไป
ผลที่ได้ก็คือ หลิวจิวหยวนโยนก้อนหินทุกก้อนทิ้งไปอย่างไม่สนใจใยดี ทำให้คนที่ยืนอยู่ใกล้เคียงต้องกระโดดหลบกันจ้าละหวั่น
โครม โครม…!
ก้อนหินเหล่านั้นหล่นกระแทกพื้นดิน ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนเลือนลั่น
“ไอ้แก่นี่ ทำอะไรของแกเนี่ย?” ฉู่ชวิ๋นคำรามออกมาด้วยความโกรธแค้น
พวกสัตว์ร้ายกลายพันธุ์และพวกเกาโม่หานก็กำลังขึงตามองหลิวจิวหยวนด้วยความไม่พอใจเช่นกัน
หลิวจิวหยวนมีม่านพลังสีขาวจาง ๆ ห่อหุ้มร่างกาย หายใจฟืดฟาด พยายามผ่อนคลายอารมณ์ตนเองให้เย็นลง ก่อนที่จะจ้องมองฉู่ชวิ๋นและพูดออกไปด้วยความไม่พอใจว่า “ฉันยกไหวแค่ห้าก้อนเท่านั้น เพิ่มเป็นหกก้อน ฉันทนไม่ไหวหรอก”
เรื่องนี้ทำให้ ฉู่ชวิ๋นได้รู้ว่าจอมยุทธ์ขั้นเซียนสามารถแบกรับน้ำหนักได้สูงสุดประมาณห้าตัน
“อ่อนหัดจริง ๆ” ฉู่ชวิ๋นคำรามอย่างฉุนเฉียว “ฉันเกือบจะทำสำเร็จแล้วเชียว อีกนิดเดียวเท่านั้นเอง”
หลิวจิวหยวนเดือดดาลเป็นอย่างยิ่งที่ตนเองกลายเป็นคนผิดสำหรับเหตุการณ์นี้ ถ้าหากมันทนแบกรับก้อนหินเพิ่มอีกก้อน ร่างกายก็อาจจะได้รับบาดเจ็บ แต่ที่สำคัญก็คือ หลิวจิวหยวนสงสัยว่าฉู่ชวิ๋นมีเจตนากลั่นแกล้งมันมากกว่า และไอ้การให้ยกก้อนหินอะไรนี่ ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการสลายม่านพลังเลยสักนิด
แต่ทุกคนไม่ได้คิดอย่างนั้น ทุกสายตาจ้องมองหลิวจิวหยวนอย่างตำหนิติเตียน
“หวงไห่ มานี่ซิ” ฉู่ชวิ๋นกวักมือเรียก
หวงไห่มีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย มันรู้ดีอยู่แล้วว่าฉู่ชวิ๋นเล็งตนเองเอาไว้เป็นเหยื่อรายต่อไป
“พี่หวง ต้องรบกวนคุณแล้ว” เกาโม่หานพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ
หวงไห่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ รู้ดีว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการสลายม่านพลัง ดังนั้นมันจึงปฏิเสธไม่ได้ เพราะทุกคนคงไม่ยินยอมให้มันปฏิเสธเด็ดขาด
หวงไห่เดินเข้าไปด้วยความเย็นชา โคจรพลังลมปราณ และยกก้อนหินน้ำหนักหนึ่งตันขึ้นมาจากพื้นดินอย่างง่ายดาย
“ถือไว้ก่อนนะ”
ฉู่ชวิ๋นพูดขณะที่ค่อย ๆ ลำเลียงก้อนหินน้ำหนักก้อนละหนึ่งตัน มาวางซ้อนกันทีละก้อนบนก้อนหินใหญ่ที่หวงไห่กำลังยกอยู่ในมือ
เมื่อนำก้อนหินมาวางเรียงซ้อนกันหกก้อน ก็เท่ากับว่าหวงไห่กำลังแบกรับน้ำหนักอยู่ถึงหกตัน ขาของมันจมไปใต้พื้นดินระดับหน้าแข้ง สองแขนสั่นเทาแล้ว
“ดูให้เต็มตาซะ ไอ้คนอ่อนแอ” ฉู่ชวิ๋นไม่ลืมที่จะหันกลับมาเย้ยหยันหลิวจิวหยวน
หลิวจิวหยวนมีสีหน้าบูดบึ้ง แต่ก็อดตกตะลึงไม่ได้ ร่างกายของพวกสัตว์ร้ายกลายพันธุ์แข็งแกร่งกว่ามนุษย์หลายเท่านัก
“มานี่ มายกต่อจากเดิม” ฉู่ชวิ๋นออกคำสั่งกับหลิวจิวหยวน
“ห้ามเกินห้าก้อนนะเฟ้ย” หลิวจิวหยวนย้ำเตือนเสียงขรึม
“เออน่า รู้แล้ว”
ฉู่ชวิ๋นทยอยนำก้อนหินน้ำหนักหนึ่งตันห้าก้อน มาวางซ้อนกันให้หลิวจิวหยวนแบกรับเอาไว้
“สหายหลุนหุย แล้วหน้าที่ของพวกเราคืออะไร?” ค่งหลี่ฉุนพลันถามออกมา
“หลังจากนี้ ม่านพลังจะเกิดความเปลี่ยนแปลง พวกนายแค่ต้องยิงพลังลมปราณใส่เข้าไปโดยไม่ต้องหยุดแค่นั้นเอง” ฉู่ชวิ๋นตอบกลับมา
เมื่อพูดจบแล้ว ชายหนุ่มก็เดินตรงเข้าไปหาก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง หินใหญ่ก้อนนี้จมหายลงไปใต้ดินครึ่งก้อน ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันจะมีน้ำหนักมากมายมหาศาลขนาดไหน
“ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม” ฉู่ชวิ๋นพูดเสียงดังกังวาน
ขาดคำ เขาก็ยกก้อนหินขึ้นมาจากพื้นดิน
ก้อนหินใหญ่ก้อนนั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ม่านพลังเกิดความปั่นป่วนขึ้นทันที เหมือนกับผิวน้ำที่ราบเรียบเงียบสงบ มีคนโยนก้อนหินลงไปทำให้ผิวน้ำแตกกระจายและเกิดเป็นระลอกคลื่น
ทุกคนเห็นระลอกคลื่นอย่างชัดเจน หลังจากนั้น ดาบลำแสงก็ปรากฏออกมาจากม่านพลังทองคำ
“จัดการเลย!” ฉู่ชวิ๋นออกคำสั่ง
พวกสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ในร่างมนุษย์และพวกเกาโม่หานตอบสนองอย่างฉับไว
ในขณะนี้ สายลมปั่นป่วน มวลอากาศแปรปรวน ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะพลังลมปราณของกลุ่มคนกลุ่มนี้
บรรดาจอมยุทธ์ขั้นเซียนซัดพลังลมปราณเข้าใส่ม่านพลังอย่างพร้อมเพียงกัน
พลังลมปราณของทุกคนพุ่งเป็นลำแสงตรงเข้าใส่ม่านพลังอย่างรุนแรง
เปรี้ยง…!
เกิดการระเบิดอย่างหนักหน่วง ยอดเขาฮั่นหยางสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แผ่นดินบริเวณขอบเหวถล่มทลายลงไป ก้อนหินใหญ่กลิ้งตกลงเหวก้อนแล้วก้อนเล่า
พลังลมปราณของทุกคนพุ่งเข้าใส่ม่านพลัง ก่อเกิดเป็นก้อนเมฆรูปเห็ดระเบิดตัวบนท้องฟ้า แต่เป็นเพราะการป้องกันของม่านพลังทองคำนี้เอง ยอดเขาฮั่นหยางจึงยังไม่ถล่มลงมา
วูบ!
ม่านพลังสีทองยิงลำแสงขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อเกิดเป็นดาบลำแสงเล่มหนึ่งที่มีขนาดความยาวมากกว่า 10 เมตร ดาบลำแสงเล่มนี้มีสีสันสว่างไสวเจิดจ้า ก่อนที่มันจะหันปลายดาบมายังทิศทางของพวกสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ในร่างมนุษย์
ดาบเล่มนี้มีพลังรุนแรง สามารถตัดแผ่นฟ้าผ่าแผ่นดิน ทำให้ผู้คนเสียวสันหลังอย่างยิ่ง
จอมยุทธ์ขั้นเซียนทุกคนสัมผัสได้ถึงกระแสอันตรายที่แผ่ออกมา ทุกคนช่วยกันยิงพลังใส่ดาบลำแสงเล่มนั้นอย่างไม่ลืมหูลืมตา
เปรี้ยง!
สายลมปั่นป่วน พื้นดินสั่นสะเทือนเหมือนเกิดแผ่นดินไหว
จอมยุทธ์ขั้นเซียนจากฝ่ายสัตว์ร้ายกลายพันธุ์สามารถทำลายดาบเล่มนั้นลงไปได้สำเร็จ แต่ตัวของพวกมันครึ่งหนึ่งก็จมหายลงไปใต้ดินแล้ว ซึ่งแสดงให้เห็นว่าดาบลำแสงเล่มนั้นมีแรงกดดันที่หนักหน่วงขนาดไหน
ในขณะนี้ ม่านพลังยิงลำแสงขึ้นฟ้าอีกครั้ง แล้วดาบลำแสงเล่มใหม่ก็ปรากฏขึ้น คราวนี้มันมีพลังรุนแรงมากกว่าเดิม และหันปลายดาบตรงไปยังกลุ่มของพวกสัตว์ร้ายกลายพันธุ์โดยเฉพาะ
จอมยุทธ์ขั้นเซียนของฝ่ายสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ทั้งห้าคนมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมดาบลำแสงถึงเอาแต่เล่นงานพวกมันฝ่ายเดียวเท่านั้น
แต่ดาบลำแสงพุ่งเข้ามาแล้ว พวกมันไม่มีเวลาคิดอะไรให้มากเรื่อง ทุกคนร่วมมือกัน ซัดพลังลมปราณต้านทานดาบขนาดใหญ่ยักษ์ที่กำลังสับลงมา
เปรี้ยง!
พลังของพวกมันย่อมสามารถทำลายดาบลำแสงได้โดยไม่มีปัญหา ครั้งนี้แรงระเบิดไม่ต่างจากมีคนทิ้งระเบิดปรมาณูขนาดย่อม ๆ ที่บริเวณด้านล่างของยอดเขาฮั่นหยาง กลุ่มมนุษย์และสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ที่ถอยห่างออกไปรับชมเหตุการณ์ไกลหลายกิโลเมตร รู้สึกได้ว่าพื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตะลึงงัน
บัดนี้ จอมยุทธ์ขั้นเซียนของฝ่ายสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ต่างก็แสดงความเหนื่อยล้าออกมาแล้ว การใช้พลังอย่างต่อเนื่องเมื่อสักครู่นี้ กลืนกินพละกำลังของพวกมันไปไม่ใช่น้อย
ถึงแม้จะไม่มีใครหันมองหน้ากัน แต่ทุกคนก็รู้ว่าต่างสงสัยในเรื่องเดียวกัน ทำไมดาบลำแสงเหล่านี้ถึงโจมตีพวกมันแต่เพียงฝ่ายเดียวนะ
พวกเกาโม่หานก็สงสัยเช่นกัน อดไม่ได้ต้องหันไปมองหน้าฉู่ชวิ๋น
วูบ!
จังหวะนั้น ม่านพลังยิงลำแสงขึ้นท้องฟ้าเป็นครั้งที่สาม
วูบ!
แล้วลำแสงสีทองคำก็ถูกยิงเข้าใส่พวกเกาโม่หานทั้งสามคนด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด
จอมยุทธ์ขั้นเซียนของฝ่ายสัตว์ร้ายกลายพันธุ์มีสีหน้าดีขึ้นมาเล็กน้อย เนื่องจากได้เห็นแล้วว่าม่านพลังทองคำไม่ได้เลือกโจมตีแค่ฝ่ายตนเองฝ่ายเดียวเท่านั้น
แต่ในไม่ช้า สีหน้าของพวกมันก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปกลายเป็นคับแค้นใจอีกครั้ง
เนื่องจากลำแสงสีทองคำที่ถูกยิงเข้าใส่พวกเกาโม่หานก็เป็นดาบลำแสงเช่นกัน แต่มันเป็นดาบลำแสงที่ยาวเพียงแค่สามเมตร แถมยังไม่ได้สว่างไสวเหมือนดาบลำแสงที่เล่นงานพวกมัน ดังนั้น จึงอ่อนพลังมากกว่ากันหลายเท่า
พวกเกาโม่หานยิงพลังลมปราณออกจากฝ่ามืออย่างรุนแรง แต่ยังไม่ทันที่พลังลมปราณของพวกเขาจะปะทะเข้ากับดาบลำแสงที่พุ่งเข้ามา ดาบลำแสงเล่มนั้นก็ชิงสลายตัวหายวับไปเสียก่อน ทำให้พลังลมปราณของทุกคนพุ่งเข้าไปปะทะกับม่านพลังทองคำ และเกิดการระเบิดตูมตามตามมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
นี่มัน…
พวกเกาโม่หานทั้งสามคนมีสีหน้าแปลกประหลาด
ฝ่ายสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ในร่างมนุษย์ ก็มีสีหน้าฉุนเฉียวขึ้นมาแล้ว
“สหายน้อยหลุนหุย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ค่งหลี่ฉุนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เพราะสงสัยว่าฉู่ชวิ๋นอาจจะเล่นตุกติกกับพวกมันเข้าเสียแล้ว
YOU MAY ALSO LIKE
