จักรพรรดิเซียนหวนคืน (仙帝归来) - บทที่ 89 เอาคืนได้ไม่สาแก่ใจ![รีไรท์]

บทที่ 89 เอาคืนได้ไม่สาแก่ใจ![รีไรท์]

เสียงดังลอดออกมาจากห้องใหญ่กลางสวนดอกไม้ เป็นชายร่างสูงใหญ่ที่มีใบหน้าเด็ดเดี่ยว เขาคือราศีมังกรในกลุ่มจักรราศี นอกจากนี้ยังมีกลุ่มคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับมังกรเขียว เป็นผู้นำชายที่มีปากกว้าง ในมือของเขามีดาบ มันกว้างครึ่งเมตรและสามารถใช้เป็นโล่ป้องกันตัวได้

“มังกรเขียว แกอย่าลืมตัว จักรราศีของแกเป็นเพียงแค่นักษัตร แต่จักรราศีของพวกเราคือดวงจันทร์ จริง ๆ แล้ว แกเป็นแค่ลูกน้อง แกกล้ามาสั่งฉันได้ยังไง?” แคนเซอร์ปาดาบลงบนพื้นจนเกิดเสียงดัง ปัง พื้นสั่นสะเทือน 2-3 ครั้ง จะเห็นได้ว่าน้ำหนักของดาบนั้นน่ากลัวมาก

“เราแค่รังเกียจที่จะใช้วิธีสกปรกเหล่านั้น เพื่อแลกกับความดีความชอบ เดือนนี้พวกแกใช้วิธีเหมือนเดรัจฉานเพื่อบรรลุเป้าหมายมากี่ครั้งแล้ว ฆ่าแม้กระทั่งเด็กที่ไม่เกี่ยวข้อง ไม่รู้เรื่อง ไม่ต่างอะไรกับหมูกับหมา”

ด้านหลังจักรราศีมังกร ชายร่างสูงและแข็งแรงที่มีใบหน้าที่หยาบกร้านนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึก อันตราย เขาเป็นเสือของจักรราศี นักรบเสือ

ใบหน้าของแคนเซอร์นั้นมืดมน เขาอ้าปากแล้วพูดขึ้นว่า “เราคำนึงถึงผลลัพธ์ ถ้ามัวแต่คิดหน้าคิดหลัง เมื่อไหร่จะทำงานใหญ่สำเร็จ”

“ยังกล้าพูดเรื่องงานใหญ่อีกน่ะ ไม่โดนฟ้าผ่าตายก็ดีแค่ไหนแล้ว?” ลิงทองคำเยาะเย้ย

“ไอ้ลิง แกอยากตายเหรอ?” แคนเซอร์กล่าวอย่างน่ากลัวด้วยสายตาที่โหดร้าย

“ถ้าอยากจะสู้ ก็มาเลย ฉันเองก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน!”

นักรบเสือตะโกนขึ้นแล้วก้าวไปด้านหน้า ตามร่างกายของเสือเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร ในแต่ละก้าวนั้นหนักแน่นจนพื้นสั่น

“เป็นแค่ดาวดวงเล็ก ๆ ยังกล้ามาทำซ่า ฉันจะแบ่งเวลาเสี้ยววินาทีมาสั่งสอนแกเอง“

ผู้คนในกลุ่มดาวทั้งสิบสองราศีต่างร้องโวยวายเช่นกัน แม้ว่าจำนวนพวกเขาจะน้อยกว่าฝ่ายตรงข้าม แต่พลังการต่อสู้ของพวกเขานั้นแข็งแกร่งกว่ามาก

“มังกรเขียวมาลองดูสิ!” แคนเซอร์พูดยียวน

“แค่นาทีเดียว จะทำให้ต้องร้องไห้โทรหาแม่เลย ฮ่าๆ” นักรบเสือโกรธมาก เขาจะเริ่มคำรามด้วยเสียงต่ำ

มังกรเขียวขมวดคิ้วรั้งนักรบเสือไว้ เขาจ้องมองไปที่ แคนเซอร์ พูดว่า “กล้าตัวต่อตัวไหมล่ะ?”

พวกเขาทำงานให้กับความมั่นคงของชาติ ห้ามฆ่ากันเอง แต่พวกเขามักลงมือกันบ่อยๆ

“มีอะไรจะต้องกลัว?” แคนเซอร์ยิ้มด้วยสายตาดุร้าย

“ถ้าฉันชนะ ฉันจะเรียกพวกแกกลับมาลงโทษเพราะพวกแกฆ่าหญิงสาวที่ไม่เกี่ยวข้องไปคนหนึ่งแล้ว ถ้าฉันแพ้ ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก” มังกรเขียวพูดด้วยเสียงนุ่มลึก

แคนเซอร์ยื่นมือออกมาและแกว่งมันอย่างโอ้อวด

“ถ้าแพ้แกต้องคุกเข่าขอโทษฉันแล้วเรียกฉันว่าปู่”

“ไอ้เวร ฉันจะสู้กับแกเอง!” นักรบเสือโกรธ และคำรามเสียงต่ำ

มังกรเขียวหยุดเขาแล้วส่ายหัว หันมามองแคนเซอร์ และเอ่ยขึ้นว่า

“โอเค ฉันสัญญา!”

“ตกลง!” แคนเซอร์หัวเราะ หันไปหยิบดาบและก้าวออกมาอย่างหยิ่งผยอง “มังกรเขียว รีบมาให้ฆ่าเร็ว”

เมื่อสิ้นเสียงก็ได้ยินแคนเซอร์ตะโกนอีกครั้งว่า “เดี๋ยว….ไอ้เด็กน้อย แกเป็นใครกัน?”

ทุกคนในห้องรีบมองไปทางสายตาของแคนเซอร์อย่างรวดเร็ว และเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่บนกำแพงสูง 2 เมตรของลานบ้านเล็กๆ ดวงตาของเขาเย็นชา นั่นคือฉู่ชวิ๋นแน่นอน

ทุกคนตกใจมาก ระดับต่ำสุดของคนฝึกฝนที่นี่คือ ขั้นนักสู้พลังชีพจรระดับ 8 มันแย่มากที่ไม่มีใครรู้ว่าชายคนนี้เข้ามาในสนามตั้งแต่เมื่อไหร่

พวกเขารู้สึกระแวดระวัง ใบหน้าของพวกเขาดูเครียดมากขึ้นจนหายใจแทบไม่ออก ตอนนี้พวกเขาเริ่มไม่แน่ใจ คิดว่าอีกฝ่ายอาจจะเป็นคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจ ผู้ที่ไปมาอย่างไร้ร่องรอย

“แกเป็นใคร?” แคนเซอร์ถามอีกครั้งอีกด้านหนึ่งเงียบกริบ

“เวรเอ๊ย ไอ้หนูนี่โผล่มาจากไหน ทำตัวแปลกๆ”

สคอร์พิโอตะโกนขึ้นจากด้านหลังของแคนเซอร์ด้วยความไม่พอใจ บนร่างกายของเขาสักแมงป่องขนาดใหญ่ไว้ หัวของแมงป่องอยู่ตำแหน่งหัวใจ ลำตัวอยู่แถวคอ และหางพันคอไว้

“กลุ่มสิบสองจักรราศี?” ฉู่ชวิ๋นพูดขึ้นอย่างเย็นชา สายตาจ้องมองไปที่แคนเซอร์

มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวแคนเซอร์ ตัวตนของพวกเขาคือความลับขั้นสุดยอด เป็นการยากที่บุคคลภายนอกจะล่วงรู้ยกเว้นพวกเดียวกันเอง อย่างไรก็ตามอีกฝ่ายหนึ่งล่วงรู้ถึงตัวตนของพวกเขาแล้ว

มันทำให้แคนเซอร์ตื่นตัว แม้ว่าปกติเขาจะเป็นคนที่หยาบและรุนแรง แต่เขาก็เป็นคนละเอียดคนหนึ่ง “แกเป็นใคร?”

ดวงตาของฉู่ชวิ๋นหรี่ลงเล็กน้อย ดวงตาของเขาเย็นชา เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่ถามต่อว่า “พวกแกคือสิบสองจักรราศี?”

“อย่าโง่หน่อยเลย พวกเราคือสิบสองจักรราศี” สคอร์พิโอจ้องไปที่ฉู่ชวิ๋นอย่างดูถูก

ฉู่ชวิ๋นยกมุมปากขึ้น ดวงตาเยือกเย็นแล้วพูดว่า “งั้นก็….ตาย!”

เมื่อคำว่า ‘ตาย’ จบลง เขาก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มดาวทั้งสิบสอง

“รนหาที่ตาย!” น้ำเสียงของสคอร์พิโอเต็มไปด้วยคำเสียดสี เขาตรงไปหาฉู่ชวิ๋น

ดวงตาของแคนเซอร์เป็นประกายและไม่ได้หยุดสคอร์พิโอไว้ ดวงตาของสคอร์พิโอเต็มไปด้วยการดูถูก ระหว่างการวิ่งเขาหยิบตะปูแหลมออกมาแล้วขว้างมันไปที่ฉู่ชวิ๋น

เคร้ง!

ฉู่ชวิ๋นทำลายกองทัพของหนามแหลมคมด้วยลมปราณ ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว หมัดของเขาถูกห่อด้วยลมปราณ กำปั้นของเขาเหวี่ยงขึ้นมาหลายครั้งและกระแทกมันอย่างดุเดือด

สคอร์พิโอตกตะลึง ความเร็วของคู่ต่อสู้เร็วเกินไป มันสายเกินไปแล้วที่เขาจะล่าถอย ตอนนี้เขาใช้กำลังภายในอย่างเต็มที่เพื่อสกัดกั้นหมัดและส่งเสียงคำรามของเขาออกมา เพื่อระเบิดร่างของฉู่ชวิ๋น

ตู้ม!

พลังปะทุกระจายออกมา ทั่วทั้งสวนดอกไม้ถูกทำลายลง! เสียงของกระดูกร้าวและเสียงกรีดร้องดังสนั่น เลือดมากมายสาดกระเซ็นไปบนผนัง

ทุกคนได้แต่ยืนนิ่ง แต่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ ได้แต่สูดอากาศเย็นเข้าไป และดวงตาของพวกเขาก็ตื่นตะลึง แขนของสคอร์พิโอบิดเบี้ยว หน้าอกของเขายุบลงไป เขาอาเจียนออกมา

มีลิ่มเลือดอยู่ในนั้น มันเป็นอวัยวะภายในที่ถูกทำลาย สคอร์พิโอจ้องมองไปที่แคนเซอร์พลางร้องขอความช่วยเหลือ น่าเสียดายที่ก่อนแคนเซอร์จะตอบสนอง หัวของสคอร์พิโอก็งอห้อยตกลงมาแล้ว!

ทุกคนหวาดกลัว ขั้นนักสู้เส้นชีพจรระดับ 9 ถูกฆ่าตายในกระบวนท่าเดียวมันน่ากลัวเกินไป!

“ตาย!”

ฉู่ชวิ๋นระบายความโกรธที่ไม่สิ้นสุดของเขาออกมา

ใบหน้าของแคนเซอร์หนาวเหน็บ พวกเขายังมีเหลืออีก 8 คน แต่อีกฝ่ายก็มาถึงที่นี่โดยไม่สนใจอะไรเลย มันบ้าเกินไป นี่คิดว่าพวกเขาเป็นแกะให้เชือดจริง ๆ เหรอ?

สมาชิกคนอื่น ๆ ก็ดูไม่พอใจเช่นกัน แบบนี้มันจองหองเกินไป คิดว่าพวกเขาจะถูกสังหารเหมือนหมูและแกะอ้วนง่าย ๆ เชียว?

ตู้ม!

พื้นระเบิดภายใต้เท้าของแคนเซอร์ เขารีบพุ่งเข้าใส่แล้วพลางเงื้อดาบกว้างในมือหมายสับไปที่ศีรษะของฉู่ชวิ๋น

ในเวลาเดียวกันนั้นฉู่ชวิ๋นกระโดดหลบดาบใหญ่ได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ตู้ม!

ดาบใหญ่ฟาดใส่อากาศที่ว่างเปล่าและปักลงพื้นอย่างแรง ดินและหินทรุดตัวลง พื้นดินถูกกระแทกเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ แคนเซอร์หันหลังกลับและเห็นว่ามือของฉู่ชวิ๋นทะลุเกราะป้องกันของลิบร้า และคว้าคอของอีกฝ่ายเอาไว้แล้ว

กึก!

หัวของลิบร้าห้อยลงอย่างแรงและคอของเขาก็บิดผิดรูป

ปัง!

ร่างถูกสะบัดออก ร่อนตกลงในสวนผัก แม่ไก่ที่หวาดกลัวบินไปรอบ ๆ ในขณะที่ฝุ่นกำลังฟุ้งกระจาย ร่างกายของลิบร้าถูกปกคลุมไปด้วยขี้ไก่และดิน

ความตายแบบนี้ ช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน

ใบหน้าของแคนเซอร์มืดครึ้มและน่ากลัว เขาส่งเสียงคำรามดังก้อง โบกดาบกว้างแล้วยกไปทางฉู่ชวิ๋น ดาบของเขาดุร้ายหมายจะผ่าร่างฉู่ชวิ๋นออกเป็นสองส่วน ฉู่ชวิ๋นเหวี่ยงกำปั้นออกไปเพื่อต่อต้าน

เคร้ง!

การกระทบของโลหะน่ากลัวจนเกือบจะทำให้หูอื้อ

ครืด!

แคนเซอร์ถอยร่น พร้อมกับดาบที่ส่งเสียงดังหึ่ง ๆ

ทุกคนหวาดกลัวมาก อีกฝ่ายแข็งแกร่งจนเกินไป แม้แต่ดาบยังสั่นสะท้านเมื่อปะทะกับกำปั้นของเขา อาจพูดได้ว่ากำปั้นของอีกฝ่ายนั้นเหนือกว่ามาก

แคนเซอร์เองก็ไม่เชื่อ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ฟิ้วว!

เพียงชั่วพริบตา ฉู่ชวิ๋นหายไป

แอรีส หนึ่งในกลุ่มจักรราศีหรี่ตาและเขากำลังมองไปที่กำปั้นที่ขยายใหญ่ขึ้น ตรงหน้าเขาด้วยความสยองขวัญ มันสายเกินไปที่เขาจะหลีกเลี่ยง

ฟึ่บ!

ราวกับมีแรงสะเทือนในหัวใจของทุกคน

พบเพียงแอ่งเลือดขนาดกำปั้นบนหน้าอก ร่างกายทั้งหมดถูกเจาะจากทางด้านหน้าทะลุด้านหลัง

ปัง!

ร่างกายล้มลงกับพื้น ฝุ่นละอองกระจัดกระจาย แอรีสจ้องมองราวกับไม่เชื่อว่าเขาตายไปแล้ว มันเกิดขึ้นภายในชั่วพริบตา! ทุกคนต่างหวาดกลัว แอรีสที่เป็นขั้นนักสู้พลังชีพจรระดับ 9 ถูกฆ่าตายทันที

มันน่ากลัวเกินไป

มังกรเขียวและนักรบเสือมองหน้ากัน ภายในดวงตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“เราควรจะช่วยไหม?” ลิงทองคำถามด้วยเสียงต่ำ

ทันทีที่ฉู่ชวิ๋นปรากฏตัว เขาฆ่าคน 3 คนติดต่อกัน ซึ่งทำให้ลิงทองคำต้องคิดให้มากขึ้นว่า พวกเขาจะเป็นรายต่อไปหรือไม่?

มังกรเขียวส่ายหัวแล้วพูดว่า “อย่า ก่อนที่เขาจะลงมือ ผู้ชายคนนี้ถามถึงกลุ่มจักรราศี เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายคือพวกแคนเซอร์โดยเฉพาะ”

คนอื่นพยักหน้าเห็นด้วย

“ไอ้บ้านี่ไปทำให้ใครไม่พอใจอีกล่ะเนี่ย” ไก่ทองคำหดคอของเขาและดูซีดเซียว

“พวกมันคร่าชีวิตคน ทำเรื่องชั่วร้ายเพื่อผลประโยชน์ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นก็ปกตินั่นแหละ อยู่ที่เร็วหรือช้าเท่านั้น” มังกรเขียวพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“อ้ากก…!”

แคนเซอร์ใกล้จะเป็นบ้าเต็มที อีกด้านหนึ่ง คู่ต่อสู้ของเขาฆ่าคน 3 คนในเวลาเดียวกันซึ่งเป็นการดูถูกเหยียดหยามเขา ขั้นปรมาจารย์จะต้องไม่ถูกทำให้อับอายขายหน้า!

แคนเซอร์เต็มไปด้วยลมหายใจที่น่ากลัว เมื่อดาบถูกยกขึ้นมาลมปราณก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างดุเดือด เมื่อลมปราณประสานเข้ากับดาบใหญ่ ดาบก็เต็มไปด้วยพลังลมปราณที่เต็มเปี่ยม

สวบ!

ดาบที่คมเฉือนออกไปและออร่าของดาบก็ระเบิดออกมาตัดผ่านอากาศ โจมตีฉู่ชวิ๋นด้วยการระเบิดอย่างรุนแรง ใบหน้าของฉู่ชวิ๋นเต็มไปด้วยความเย็นชา และยังคงเหวี่ยงหมัดออกไป

รอยประทับของกำปั้นสีขาวพุ่งออกมาตามหมัดและโจมตีเข้ากับรัศมีดาบ

ตู้ม!

พลังการปะทะที่ดุเดือดแผ่กว้างออกไปเช่นระลอกคลื่น และดอกไม้ที่เติบโตในสวนก็ถูกกวาดไปด้วยความแข็งแกร่งราวกับมีด

มังกรเขียวและคนอื่น ๆ ถอยกลับเพื่อหลีกเลี่ยงความแหลมคมของมัน ดวงตาของฉู่ชวิ๋นเย็นชา เขาต่อยหมัดออกไปหลายสิบครั้งติดต่อกัน

นับ ๆ ดูเหมือนมีหมัดมากกว่าหนึ่งโหล และมีพลังที่โจมตีแคนเซอร์จนน่าตกใจ ใบหน้าของแคนเซอร์ดูไม่ได้อย่างยิ่ง ดาบหนาใหญ่ของเขาก็วางอยู่ตรงหน้าเขาเพื่อเป็นเกราะป้องกัน

ปังปัง!

รอยประทับของกำปั้นโจมตีดาบจนเกิดเป็นเสียงอึกทึก มันเป็นอะไรที่น่าตื่นตาตื่นใจมาก

แคนเซอร์ตกตะลึง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเขาถูกบดขยี้

หลังจากโจมตีมากกว่า 10 ครั้ง แคนเซอร์ก็ถูกกระแทกออกไปไกลมากกว่า 10 เมตร มีรอยแตกร้าวเต็มไปหมดบนดาบใหญ่ แขนของเขาสั่นเล็กน้อย

จิตใจเขามีคลื่นถาโถมขนาดใหญ่ ดาบนี้ทำจากโลหะผสมพิเศษ มันยังผสมเหล็กอุกกาบาต แม้แต่กระสุนปืนเจาะเกราะก็ไม่สามารถทะลุทะลวงได้ กลับถูกทำให้แตกร้าวในหมัดเดียวเนี่ยนะ?

เขาเงยหน้าขึ้นมองฉู่ชวิ๋น

แต่ดวงตาข้างหนึ่งถูกเลือดจับตัวกันเป็นก้อนเหมือนอยู่ในนรก ใบหน้าของเขาไร้สีเลือดไปในทันที เพราะคนของเขาทั้งหมดเสียชีวิตลงแล้ว

ในช่วงเวลาที่เขาหวั่นไหว ห่างออกไป 10 เมตร อีกฝ่ายเข่นฆ่าคนของเขาทั้งหมดโดยไม่ทันตั้งตัว แคนเซอร์เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความหวาดกลัว

“ทำไม?” แคนเซอร์ไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝั่งหนึ่งถึงพุ่งเป้าโจมตีมายังเขา

“เพื่อน้ำยาเทวะ ถึงกับฆ่าผู้บริสุทธิ์ ฆ่าคนของฉันแค่คนเดียว ฉันจะเอาคืน 10 เท่า 100 เท่า” ฉู่ชวิ๋นพูดอย่างเฉยเมย

น้ำยาเทวะ?

แคนเซอร์ตกตะลึง

ทุกคนที่นี่เข้าใจถึงสาเหตุเรื่องทั้งหมดได้เป็นอย่างดี ก่อนหน้านี้หนูโทรกลับมาและบอกว่า จอมยุทธ์ไร้นามที่เป็นคนของแคนเซอร์ฆ่าผู้หญิงบริสุทธิ์เพื่อที่จะได้สูตรน้ำยาเทวะ

ถ้าไม่เพราะฉู่ชวิ๋นปรากฏตัวมา มังกรเขียวกับแคนเซอร์ก็จะสู้กันเพราะเรื่องนี้

กลุ่มจักรราศีนั้นโหดร้ายและไม่เชื่อฟังคำสั่ง พวกเขาสนใจแค่ผลลัพธ์และอย่าถามถึงวิธีการ ตอนนี้สาเหตุและผลที่เกิดขึ้นมาจากสิ่งที่ทำไว้แล้ว

“จอมยุทธ์ไร้นามกับคนอื่น ๆ…”

“มันตายแล้ว ฉันจะส่งแกตามไปเจอกับพวกมันในนรกเอง” เมื่อสิ้นเสียง เขาก็ก้มลงและกระทืบพื้น

ตู้ม!

พื้นดินระเบิดจนผู้คนลอยสูงกว่า 10 เมตร

“ฝ่ามือจอมเชือด—พังพินาศ!”

ฉู่ชวิ๋นลอยอยู่ในอากาศและพุ่งลงมาอย่างรวดเร็วแคนเซอร์คำราม เขาไม่อยากตายและดาบของเขาก็ยังปักพื้นเพื่อเป็นโล่กันไว้อยู่

ตู้ม!

ดาบใหญ่ถูกฝ่ามือของฉู่ชวิ๋นทำลายโดยตรง

แคนเซอร์กรีดร้อง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือด ฉู่ชวิ๋นฟาดร่างกายครึ่งหนึ่งของแคนเซอร์ลงบนพื้น เขาไม่รู้ว่ามีกระดูกหักกี่ท่อนกันแน่

ฉู่ชวิ๋นลงมายังพื้นและเตะชิ้นส่วนของดาบขึ้น

ฉึบ!

หัวของแคนเซอร์ทิ่มลงพื้นจนเลือดพุ่งกระฉูด!