ฉันนี่แหละจ้าวนรก [我要做阎罗] - บทที่ 501: ประกาศเกี่ยวกับงานเฉลิมฉลอง (3) - novel-lucky

บทที่ 501: ประกาศเกี่ยวกับงานเฉลิมฉลอง (3)

ถังอันนั้นตื่นเต้นจนร่างของเขาสั่นเทาไปหมด

พวกเขาตื่นเต้นกันมากเพียงใดกับการเปิดตัวสวนสนุกขนาดใหญ่? แต่มันกลับปรากฏว่านั่นเป็นเพียงแค่ส่วนปลายของยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น… เพราะไม่นานประชากรทั้งหมดก็ได้รู้ว่าพวกเขาสามารถกลับไปยังแดนมนุษย์เพื่อพบหน้ากับบุคคลอันเป็นที่รักของตัวเองได้!

เสียงพูดคุยดังขึ้นทั่วทุกที่ จากนั้นร่างที่ลอยอยู่บนฟ้าก็ยกมือขึ้นและทำท่าลดมือลง ทันใดนั้นวิญญาณทั้งหมดก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าพวกเขาไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้เลยแม้แต่น้อย

แต่นั่นไม่สำคัญ ทุกคนต่างจ้องมองไปบนฟ้าด้วยดวงตาที่เป็นประกายอีกครั้ง

พวกเขากำลังตื่นเต้นเป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นฉินเย่ก็อยากจะให้พวกเขาเพ่งความตื่นเต้นไปยังจุดที่เหมาะสม

ยกตัวอย่างเช่น…พวกเขาจะสามารถแลกเปลี่ยนสกุลเงินก่อนหน้านี้ให้เป็นสกุลเงินใหม่ของยมโลกได้ที่ไหน?

ทุกสิ่งทุกอย่างได้ถูกดำเนินอย่างเป็นลำดับเพื่อปูทางสำหรับจุดประสงค์ที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียว…

“สุดท้าย ข้าจะขอประกาศหัวข้อย่อยที่สอง”

เขากวาดสายตามองวิญญาณทั้งหมดแล้วจึงเอ่ยต่อ “การเข้าไปในเกาะปี่อั้นจำเป็นจะต้องมีตั๋วสำหรับเข้า และตั๋วทั้งหมดก็สามารถซื้อได้ด้วยสกุลเงินใหม่ของยมโลกเท่านั้น ข้าขอย้ำอีกครั้ง สถานที่สำหรับแลกเปลี่ยนสกุลเงินนั้นตั้งอยู่ที่พื้นที่ส่วนกลางเพียงแห่งเดียวเท่านั้น…”

“นี่คือเนื้อหาทั้งหมด จงอย่าลืมที่จะแลกเปลี่ยนสกุลเงินเก่าของพวกเจ้ากับสกุลเงินของยมโลก มันเหลือเวลาอีกเพียงสัปดาห์เดียวเท่านั้นก่อนที่จะถึงเทศกาลวันสารทจีน”

ฟึ่บ...!

สิ้นสุดเสียงพูด ร่างของฉินเย่ก็หายไปทันที ในขณะเดียวกันเหล่าวิญญาณด้านล่างก็พบว่าพวกเขาสามารถพูดได้อีกครั้งแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังคงเงียบสนิท…

ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว พวกเขาเพียงมองหน้ากัน งงงันเป็นอย่างมาก แต่เปลวไฟในดวงตาของพวกเขายังคงลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง

ราวกับลวดสปริงที่คลายตัว ความตื่นเต้นที่ถูกระงับเอาไว้ของพวกเขาระเบิดออกมาราวกับคลื่นน้ำในมหาสมุทร จากนั้นพวกเขาที่แสร้งทำเป็นสงบนิ่ง ก็ค่อย ๆ แยกย้ายกัน แทบจะเหมือนกับว่าต่างคนต่างกลับไปที่ห้องของตน

และมันก็เป็นตอนนั้นเองที่ถังอันกลับมาได้สติอีกครั้ง ความตื่นเต้นยังคงเอ่อล้นอยู่ภายในใจ เขามองไปรอบ ๆ เพื่อหาคนที่จะแบ่งปันความดีใจนี้ แต่แล้วเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าทุกคนต่างดูเหมือนจะรีบมุ่งหน้ากลับบ้านของตนหลังจากที่การประกาศสิ้นสุดลง

“ยืนรออะไรอยู่?” ชายวัยกลางคนที่วิ่งผ่านเขาหันมาถาม “ไปเร็ว! นี่เจ้ามัวแต่ยืนรออะไรกัน?!”

“หืม…อ้อ ไปเดี๋ยวนี้แหละ” ถังอันไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดทุกคนจึงดูรีบนัก แต่เขาก็เร่งฝีเท้าของตัวเองเช่นกัน น่าเสียดาย…สิ่งที่ถังอันไม่รู้เลยก็คือประชากรทั้งหมดภายในนครเผิงชิวต่างแยกย้ายกันกลับไปยังห้องของตนอย่างเงียบๆ…

“ท่านลุง เหตุใดจึงต้องรีบนัก? ที่พักของเราไม่ได้อยู่ไกลจากที่นี่ อ้อ จะว่าไป เมื่อครู่นี้มีสถานที่ที่ท่านสนใจบ้างหรือไม่?” ถังอันเดินตามอีกฝ่าย ไม่รับรู้ถึงกระแสคลื่นที่ก่อตัวขึ้นภายใต้การกระทำของคนทั้งนครเลยแม้แต่น้อย

“เจ้ายังสนใจเรื่องนั้นอยู่อีกหรือ?” ชายวัยกลางคนเริ่มวิ่ง “เจ้าคิดว่าทำไมทุกคนถึงดูเร่งรีบนัก?”

ถังอันส่ายหน้า งุนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก

“เพื่อแลกเงินอย่างไรเล่า!!” ชายวัยกลางคนตะโกนออกมาอย่างหัวเสีย “ไม่เข้าใจหรือ? พวกเราเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้นก่อนที่สวนสนุกจะเปิดตัว ด้วยจำนวนประชากรทั้งหมด 20 ล้านตนภายในนครเผิงชิว เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าจะสามารถแลกเปลี่ยนสกุลเงินเก่าของตัวเองกับสกุลเงินของยมโลกได้ทันเวลา?”

“และหากเจ้าไม่สามารถทำได้ เจ้าคิดว่าตัวเองจะได้เข้าร่วมงานเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ของเทศกาลวันสารทจีนอย่างนั้นหรือ?!”

ทันใดนั้น วิญญาณวัยกลางคนก็พุ่งตัวเข้าไปในกลุ่มวิญญาณจำนวนมาก แต่น่าเสียดาย…เพราะมันดูเหมือนว่าเส้นทางกลับบ้านของพวกเขาจะถูกปิดกั้นโดยสมบูรณ์

บัดซบ!!!

คำพูดของชายวัยกลางคนทำให้ถังอันตื่นจากภวังค์ของตนราวกับสายฟ้าที่ผ่าลงมาโดยไม่บอกกล่าว และในที่สุดเขาก็เข้าใจถึงเหตุผลของความบ้าคลั่งของผู้คนแล้ว

วิญญาณ 20 ล้านตน…ภายในหนึ่งสัปดาห์…ให้ตาย!!!

พวกที่ตระหนักถึงเรื่องนี้ได้เร็วก็อาศัยข้อได้เปรียบนี้ในการชิงลงมือไปก่อนแล้ว!

โดยไม่ต้องคิดอะไรไปมากกว่านี้ ถังอันเองก็พุ่งตรงเข้าไปในฝูงชน ผลักและดันอย่างสุดแรงขณะที่เขาพุ่งตัวไปอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นเสียงกระทบกันของชุดเกราะก็ดังขึ้น และทหารวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนก็ปรากฏตัวขึ้นบนกำแพงเมืองโดยรอบ

“เรียนประชากรทุกท่าน โปรดรักษาความสงบ กรุณาอย่ากระแทกหรือสร้างความวุ่นวาย แม้ว่าวิญญาณจะไม่ตายจากสิ่งเหล่านั้น แต่ความรู้สึกของการถูกเหยียบย่ำก็ไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดี ด้วยช่องสำหรับแลกเปลี่ยน 10,000 ช่อง ทางส่วนกลางได้เตรียมพร้อมอย่างเต็มที่สำหรับการดำเนินการของทุกท่าน กรุณาเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ…”

น่าเสียดายที่ไม่มีวิญญาณตนใดสนใจต่อคำพูดเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

นี่คือความยั่วยวนของแดนมนุษย์ การได้พบกับบุคคลอันเป็นที่รัก และความตื่นเต้นที่เอ่อล้นออกมาราวกับคลื่นสึนามิ ความปรารถนาภายในใจของพวกเขาที่ถูกระงับมาเป็นเวลานานได้ระเบิดออกมาในที่สุด

“ถอยไป! ถอยไป!” หญิงสูงวัยที่แต่งกายด้วยชุดจากปี 1930 หรือ 1940 วิ่งเร็วกว่าทุกคนขณะที่นางกอดกระเป๋าผ้าสีขาวไว้ในมือ เสียงที่ตะโกนออกมาของนางแหลมสูง “เคารพผู้อาวุโส! เคารพผู้อาวุโสเสียบ้าง! ให้ข้าไปก่อน! ข้าสัญญาว่าจะรีบดำเนินทุกอย่างโดยเร็วที่สุด! ข้าไม่ได้มีเงินมากขนาดนั้น ดังนั้นทุกอย่างจะเสร็จอย่างรวดเร็ว!”

ชายหนุ่มที่แต่งกายด้วยเสื้อแขนสั้นสีขาวที่ได้ยินเช่นนั้นก็หันกลับไปหาอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเย็นชา “ด้วยความเคารพ...แต่ท่านคงอายุมากไม่เท่าข้า…”

“เจ้ากำลังล้อข้าเล่นอย่างนั้นหรือ?”

“ท่านมาจากปีอะไร?”

“ปี 1942 เจ้าเล่า?”

“ปี 1922 ข้าตายตั้งแต่ยังหนุ่ม ดังนั้นข้าจึงย่อมดูเด็กไปบ้าง”

บทสนทนาที่คล้ายกันนี้เกิดขึ้นทั่วทั้งนครเผิงชิว ความวุ่นวายครั้งใหญ่ได้ลบภาพความเงียบที่แสนจะตึงเครียดก่อนหน้านี้ไปอย่างสมบูรณ์! ทั่วทั้งสถานที่พลันเต็มไปด้วยวิญญาณที่วิ่งไปมา กระจัดกระจายตามจุดต่าง ๆ และรวมกลุ่มกันในอีกที่หนึ่ง แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขามีเหมือนกันก็คือข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเขาต่างมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ส่วนกลาง!

“อย่าดัน…ข้าบอกว่าอย่าดันไงเล่า!! เจ้าไม่ได้ยินหรือ? ทุกคนจะได้แลกเปลี่ยนสกุลเงินกันทั้งหมด! เจ้าจะรีบอะไรนักหนา?!”

“ฮ่า ๆๆๆ…พูดราวกับว่าตัวเองเป็นพลเมืองดี แต่สิ่งที่ข้าอยากรู้ก็คือเจ้าผลักข้าทำไม?”

“ข้าผลักเจ้าอย่างนั้นหรือ?! มันก็เป็นเพราะว่ามีคนโง่ด้านหลังของข้าที่คอยผลักข้าไปข้างหน้าอย่างไรเล่า! และข้าก็ทำอะไรไม่ได้!”

“เจ้ายังมีกระจิตกระใจมาพูดเรื่องพวกนี้อีกอย่างนั้นหรือ? ดูสถานการณ์เสียบ้าง เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเราจะสามารถทำมันได้ภายในคืนนี้? พรุ่งนี้เรายังมีงานต้องทำ!”

“สหาย นั่นยิ่งแสดงให้เห็นว่าเจ้าอ่อนประสบการณ์โดยแท้ ข้าได้ขอลางานเป็นเวลาสองวันแล้ว ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็จะต้องแลกสกุลเงินใหม่ของยมโลกก่อนจะถึงเทศกาลวันสารทจีนให้ได้!”

“ไม่มีทาง! หัวหน้าของเจ้าอนุมัติมันอย่างนั้นหรือ?”

“ก็นะ…เขายืนอยู่แถวข้างหน้าข้าประมาณ 20 เมตรเท่านั้น เขาเองก็ขอลาหยุดสองวันเช่นกัน…”

พร้อมกับเสียงพูดคุยอย่างตื่นเต้น วิญญาณจำนวนมากต่างพุ่งตรงไปยังถนนที่มุ่งตรงสู่พื้นที่ส่วนกลาง แต่ทันทีที่พวกเขาเลี้ยวเข้าที่หัวมุม พวกเขาก็นิ่งงันไปด้วยความตกตะลึง

ทั้งถนนในเวลานี้อัดแน่นไปด้วยผู้คนจนไม่มีใครสามารถขยับตัวได้เลยแม้แต่น้อย…

พวกเขาคิดว่าตัวเองเร็วแล้ว แต่มันกลับยังมีคนอื่นที่เร็วกว่า! เพราะไม่ว่าอย่างไรแล้ว วิญญาณทั้งหมดก็มีจุดเริ่มต้นที่แตกต่างกันในการแข่งขันเพื่อแลกเปลี่ยนสกุลเงินของยมโลก มันเพิ่งจบการประกาศของฉินเย่ไปเพียงแค่สิบนาทีเท่านั้น แต่ทั้งถนนที่นำไปสู่พื้นที่ส่วนกลางกลับเต็มไปด้วยฝูงชน ลำบากให้ทหารวิญญาณจำนวนมากที่ยืนอยู่บริเวณทั้งสองฝั่งของถนนพยายามดึงตัวผู้ที่ขัดขวางคำสั่งหรือพยายามแซงแถวผู้ที่อยู่ข้างหน้า

ความหนาแน่นเช่นนี้ได้แซงหน้าการจัดงานพบปะแฟน ๆ ของศิลปินชั้นนำหรืองานเปิดตัวที่ทุกคนรอคอยไปอย่างแน่นอน! และวิญญาณที่อยู่โดยรอบทั้งหมดก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะยอมอ่อนลงเลยแม้แต่น้อย!

แดนมนุษย์!

หลังจากรอคอยมาหลายสิบปี ในที่สุดพวกเขาก็มีโอกาสที่จะได้เห็นแดนมนุษย์!!!

เหลือเวลาอีกแค่สัปดาห์เดียว พวกเขาก็จะได้พบหน้าและได้ยินเสียงของบุคคลอันเป็นที่รักของตัวเอง… ดังนั้นจะต้องแลกเงินมาให้ได้!

ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว บรรยากาศถูกปกคลุมไปด้วยเสียงลมหายใจที่ติดขัด ความกังวลเกี่ยวกับสกุลเงินใหม่ได้หายไปโดยสมบูรณ์ เหลือไว้เพียงความมุ่งมั่นที่แรงกล้าเท่านั้น

ถังอันยืนอยู่ที่ปลายสายของถนน ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน

เขามองไม่เห็นปลายสุดของแถวด้วยซ้ำ เพราะที่ด้านหน้ามีวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วน และถึงอย่างนั้น…เขาก็ไม่สามารถถอยหลังได้เช่นกัน แม้ว่าจะต้องการทำเช่นนั้นก็ตาม

ไม่มีวิญญาณตนใดหลุดออกมาจากหลุม ทุกคนอย่างพุ่งตรงไปที่พื้นที่ส่วนกลางราวกับว่ามันคือโอเอซิสที่ปรากฏตัวขึ้นกลางทะเลทราย และนี่ก็เกิดขึ้นแม้ว่าพวกเขาจะมองไม่เห็นเงาของช่องแลกเปลี่ยนในสายตาเลยก็ตาม

พงศาวดารของยมโลกแห่งใหม่: 001 ประชาชนของนครเผิงชิวต่างพากันตื่นเต้นกับสวนสนุกใหม่ของยมโลก

นี่แสดงให้เห็นถึงวินาทีประวัติศาสตร์ของการล่มสลายอย่างสมบูรณ์ของระบบสกุลเงินของขงโม่

…………

กลับมายังชั้นที่ห้าของอาคารหลักที่ตั้งของพระราชวังแห่งการสะท้อนเงา ขนาบข้างด้วยคณะรัฐมนตรีทั้งหมด ฉินเย่และอาร์ทิสต่างจ้องมองไปยังเหล่าประชากรของยมโลกที่พุ่งตรงไปที่พื้นที่ส่วนกลางอย่างบ้าคลั่ง

วิญญาณจำนวนหลายดวงมารวมตัวกันบนถนนสายหนึ่งของเมืองที่นำไปสู่พื้นที่ส่วนกลาง แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับไม่มีใครบ่นอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย รัฐมนตรีของกระทรวงการคลังถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ความพยายามตลอดเดือนที่ผ่านมาของเราไม่สูญเปล่า…”

“ทั้งหมดนี้ต้องขอยกความดีความชอบให้ท่านจ้าวฉินที่สามารถคว้าโอกาสนี้ไว้ได้” รัฐมนตรีอีกคนหนึ่งแทรกขึ้น “เชื่อมทั้งหมดนี้เข้ากับเทศกาลวันสารทจีน บวกกับความปรารถนาที่ไม่อาจต้านทานได้ในการกลับไปยังแดนมนุษย์ และแม้แต่วิญญาณที่ไม่เต็มใจที่สุดก็จะต้องพบว่าพวกเขาสามารถลบล้างความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่ต่อสกุลเงินของขงโม่ได้ หากพูดกันตามความจริง กระหม่อมแทบจะแน่ใจเลยว่าเมื่ออาทิตย์นี้จบลง ร่องรอยทั้งหมดของขงโม่จะต้องถูกลบไปอย่างสมบูรณ์”

รัฐมนตรีด้านการทหารตนหนึ่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยเสริมขึ้น “แต่ถึงกระนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างก็ยังขึ้นอยู่กับตัววันเทศกาล แน่นอน พวกเราอาจจะเริ่มต้นได้ดีสำหรับการทำโฆษณาเกี่ยวกับสกุลเงินใหม่ แต่เราก็ยังต้องพยายามอย่างสุดความสามารถในการรักษาสิ่งเหล่านี้ไปจนถึงจุดสิ้นสุด”

“ไม่ต้องห่วง การขาดสถานบันเทิงและสิ่งอำนวยความสะดวกในโลกใต้พิภพจะต้องผนึกความจงรักภักดีของพวกเขากับรัฐบาลใหม่ของนรกได้อย่างแน่นอน”

“ใช่แล้ว…แม้แต่ข้าเองก็แทบจะไม่สามารถต้านทานความต้องการที่จะแลกเปลี่ยนสกุลเงินใหม่และเข้าร่วมงานเทศกาลครั้งนี้ได้”

“และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือข้อเท็จจริงที่ว่านี่จะเป็นสถานบันเทิงเพียงแห่งเดียวในนครเผิงชิว!”

ฉินเย่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ในที่สุดความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่บนไหล่ของเขาก็คลายลง เพราะท้ายที่สุดแล้ว สกุลเงินก็คือรากฐานสำคัญของชาติ มันไม่เพียงช่วยสร้างพื้นฐานทางธุรกิจและธุรกรรมเท่านั้น แต่มันยังเป็นหนึ่งในวิธีการสร้างความรู้สึกร่วมกันในหมู่ผู้ใช้สกุลเงินนี้อีกด้วย!

ความสำเร็จในการปรับใช้สกุลเงินใหม่ของยมโลกจะช่วยให้หลาย ๆ อย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นขึ้นในอนาคต

แต่เด็กหนุ่มก็รู้ดีว่านี่ยังไม่ใช่จุดจบ

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับงานเฉลิมฉลองในช่วงเทศกาลวันสารทจีนที่กำลังจะมาถึง!

นั่นคือจะเป็นเวลาที่วิญญาณกว่า 20 ล้านตนจะไปรวมตัวกันในพื้นที่ประมาณ 10,000 ตารางเมตร มันจะมีธุรกรรมและการแลกเปลี่ยนมากมายเกิดขึ้น และนั่นก็หมายความว่าพวกเขาจะต้องจับตาดูสถานการณ์ทั้งหมดเพื่อให้แน่ใจว่ามีมาตรการรักษาความปลอดภัยอย่างเต็มรูปแบบ

และผู้ที่คอยจับตาดูสถานการณ์ทั้งหมดก็มีเพียงแค่ฉินเย่และอาร์ทิสเท่านั้น

เด็กหนุ่มเหลือบมองอีกฝ่าย เขายังไม่ได้บอกนางว่าตนเองอาจจะมีเวลาเพียงแค่ชั่วโมงเดียวเท่านั้นในการปฏิบัติหน้าที่ในระหว่างเทศกาลวันสารทจีน...

ในวันที่ 15 สิงหาคมจะมีงานขุดค้นขึ้นที่โครงการพัฒนาเหมาหยวน โม่ฉางห่าว หน่วยสอบสวนพิเศษ และ SRC จะมารวมตัวกันเพื่อปฏิบัติงานในครั้งนี้ และเขาก็ไม่มีเวลาหรือโอกาสที่จะแอบกลับมาที่ยมโลกได้เลย!

“ท่านแน่ใจหรือว่าท่านจะสามารถสร้างสวนสนุกที่น่าอัศจรรย์ใจนี้ได้ภายในระยะเวลาเพียงแค่หนึ่งสัปดาห์?” การเอ่ยถามขึ้นอย่างกระทันหันของอาร์ทิสทำให้ฉินเย่หลุดออกจากภวังค์ของตน “ห๊ะ…อืม…แน่ใจสิ”

อาร์ทิสหรี่ตาลงเล็กน้อย “ท่านดูเหมือนจะกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่ เกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่มีอะไร”

บางครั้ง สัญชาตญาณของผู้หญิงก็น่าเชื่อถือมากกว่าหลักเหตุผล อาร์ทิสจ้องฉินเย่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกมาว่า “ท่านคงไม่ได้กำลังจะบอกข้าใช่หรือไม่ว่า…ในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้ ท่านจะไม่อยู่ในยมโลก?”

“ฮ่า ๆๆ…จะเป็นไปได้อย่างไร?”

“เช่นนั้นก็ดี” อาร์ทิสละสายตาและตอบเสียงเครียด “ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับงานเทศกาลที่กำลังจะมาถึง และความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็สามารถเป็นอันตรายต่อการปกครองในอนาคตได้ ท่านและข้าจะต้องจับตาดูสวนสนุกอยู่ตลอดเวลา อย่างน้อยที่สุดก็จนกว่างานเฉลิมฉลองเทศกาลวันสารทจีนจะจบลง อีกความหมายหนึ่งก็คือ…เราจะต้องรักษาความเรียบร้อยในช่วงเวลาสองวันนี้ให้ได้!”

ยิ่งฉินเย่ได้ยินที่อีกฝ่ายพูด เขาก็ยิ่งไม่มั่นใจ “มันจำเป็นขนาดนั้นเลยหรือ?”

“สำคัญสิ” สายลมอ่อน ๆ พัดผมของอาร์ทิสขณะที่นางพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “วิญญาณยังคงมีอารมณ์ความรู้สึกและความปรารถนา เมื่อสิ่งเหล่านี้พุ่งไปถึงจุดสูงสุด พวกเขาจะอยู่เหนือการควบคุม และมันก็อาจจะทำให้เกิดการจลาจล การกบฏ หรือแม้แต่การก่อความไม่สงบได้อย่างรวดเร็ว ท่านคิดว่าเหตุใดหุ่นเชิดหยินที่ท่านเคยทำลายไปถึงมีนามว่าความโกรธแค้นกัน? มันก็เพราะว่ามันก่อตัวขึ้นจากความรู้สึกโกรธแค้นของวิญญาณอย่างไรเล่า”

“เทศกาลวันสารทจีนที่กำลังจะมาถึงจะเป็นเวลาสำหรับทดสอบความรู้สึกและความปรารถนาเหล่านี้ เหล่าวิญญาณจะได้เห็นภาพของแดนมนุษย์อีกครั้ง พวกเราจะต้องจับตาดูคลื่นความรู้สึกแปรปรวนที่อาจเกิดขึ้น ในยมโลกมีเพียงพวกเราเท่านั้นที่จะสามารถรักษาความสงบของความวุ่นวายระดับนั้นได้”

นางหันไปหาฉินเย่และจ้องลึกเข้าไปในตาของอีกฝ่าย “การใช้สกุลเงินใหม่ของยมโลก การมาถึงของราชาผีแห่งพิภพอสูร รวมไปถึงงานเฉลิมฉลองครั้งแรกของเทศกาลวันสารทจีนในรอบร้อยปี ทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นภายในวันเดียวกัน จนถึงตอนนี้ พวกเราได้เริ่มต้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ และหากเราไม่สามารถจบทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบได้ล่ะก็…ท่านจ้าวฉิน ท่านรู้หรือไม่ว่ามีสายตากี่คู่ที่กำลังจับตาดูท่านอยู่? หากทุกอย่างไม่เป็นไปอย่างราบรื่น… เรากำลังพูดถึงความโกรธแค้นของประชากรวิญญาณมากกว่า 20 ล้านตน”

“นอกจากนี้ มันยังมีตี้ทิง ราชทูตทั้ง 12 และแม้แต่ราชาผีแห่งพิภพอสูร! ท่านจะสูญเสียโอกาสในการรวบรวมแผ่นดินจีนให้เป็นหนึ่งด้วยสันติวิธีไปตลอดกาล!”

“ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังเผชิญหน้ากับความยากลำบากใดในแดนมนุษย์ แต่ท่านควรจะตระหนักถึงตัวตนของตัวเอง และแยกแยะให้ดีว่าสิ่งใดหน้าที่หลัก และสิ่งใดคือหน้าที่รอง”