ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 367

ท่านย่าหม่าไม่ประหลาดใจ

หอนางโลมในเมืองเฟิ่งเทียนก็ยิ่งคึกคัก

แขกผู้ชายมาฟังเรื่องเล่า แม่เล้าของหอนางโลมก็หาแม่นางหน้าตาจิ้มลิ้มมาจากต่างถิ่นเพิ่มอีกหลายคน เพื่อหารายได้ช่วงปีใหม่และหลังปีใหม่

ก่อนและหลังปีใหม่ ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าจากทิศเหนือหรือใต้ หรือช่วงวันหยุดของข้าราชการออกมาเที่ยว พวกผู้ชายมักจะชอบมาสถานที่นี้กัน

ท่านย่าหม่าคาดเดา

เมื่อแม่นางเหล่านี้ออดอ้อนออเซาะบอกว่า ปีใหม่ไม่มีคนเป็นเพื่อน ก่อนที่พวกเขากลับจวนเป็นเพื่อนภรรยา นางก็บอกว่านางเป็นเสมือนดวงใจน้อยๆ ของพวกเขาพร้อมกับซับน้ำตา

หนึ่งปีที่ผ่านมาได้เงินจากผู้ชายพวกนี้ไปไม่น้อย มีอะไรก็ซื้อให้กับแม่นางเหล่านี้

อย่าว่าแต่เค้กราคาสามสิบถึงห้าสิบตำลึงเงินเลย แม้ว่าจะโดนมอมเหล้าก็คงจะพูดว่า “เหล้าดี เอามาอีกสักไหหนึ่ง”

ซ่งฝูหลิงถือใบรายการสั่งจอง นางนั่งคำนวณอยู่บนตั่ง

หยุดพักผ่อนเจ็ดวันคงเป็นไปไม่ได้แล้ว นางต้องทำเค้กหนึ่งชั้นกับเค้กสามชั้นอีกหลายก้อน

ถ้าทำล่วงหน้าให้เสร็จก่อนล่ะ?

ใช่แล้ว ทำให้เสร็จก่อนก็ยังเหลือวันพักผ่อนหลายวัน

อืม คำนวณเสร็จแล้ว ก็ยังสามารถพักผ่อนได้สามวัน สามารถนอนกินบนเตียงได้หนึ่งวัน

วางแผนว่าจะขี่เสี่ยวหงพาหมี่โซ่วและพวกพี่ชายกับพี่สาวไปเที่ยวในเมืองสองวัน

ถึงตอนนั้นนางก็จะไปดูการแสดงกายกรรมต่างๆ ไปเที่ยวร้านหนังสือ ซื้อป้ายมงคล ไปเล่นว่าวที่ริมแม่น้ำ และไปเดินเที่ยวตามร้านค้าต่างๆ ซื้อปิ่นเงินปักผมให้ท่านแม่

นางอยากไปดูว่าในเมืองยุคโบราณจะฉลองปีใหม่กันอย่างไร

แต่เสียดายยังไม่ถึงสองวัน ท่านย่าหม่าก็ยื่นใบรายการสองใบให้กับนาง

ซ่งฝูหลิงจ้องมองใบรายการ มีสีหน้าไม่พอใจ “ทำอะไรนะ? ข้าไม่ต้องฉลองปีใหม่หรือไง?”

“พั่งยาจะฉลองปีใหม่ไปทำไม เจ้าเชื่อฟังหน่อย พวกเราต้องอาศัยช่วงนี้ทำงานหารายได้ ถ้าได้เงินมาแล้ว ย่าจะให้เงินเจ้าใช้”

หลังจากมองสีหน้าของหลานสาวแล้ว นางก็กัดฟันพูด “ให้เจ้าสองตำลึง เจ้าจะเอาไปซื้ออะไรก็ได้ ข้าจะไม่ถาม แบบนี้ได้ไหม?”

ซ่งฝูหลิงพูดขึ้น “ข้าดูเหมือนเป็นคนขาดแคลนเงินหรือ? ข้าเพียงแค่ไม่อยากทำงาน”

นางพูดจบก็โยนใบรายการสองใบปลิวว่อนไปไกลจนตกลงบนเตียง นางพูดขึ้น “ทำไมถึงเยอะขนาดนี้ น่ารำคาญจัง”

ใช่สิ ทำไมถึงเยอะขนาดนี้

เพราะในแต่ละเมืองต่างก็มีครอบครัวใหญ่หลายครอบครัว พวกเขาเกิดความคุ้นเคยจนเป็นนิสัย มักจะส่งคนมาซื้อของว่างที่ร้านของท่านย่าหม่า

ขนมในร้านของท่านย่าหม่า ด้านบนมีเนื้อครีมไม่เหมือนกับของว่างร้านอื่นที่ดูแห้งๆ คุณชายน้อยกับคุณหนูน้อยที่อยู่ในบ้านต่างร้องจะกิน

ช่วงนี้ใกล้ปีใหม่ จะมีการสั่งจองเข้ามามาก ไม่มีการสั่งจองน้อย

เมื่อถึงช่วงเทศกาลปีใหม่การสั่งจองซื้อของก็มีเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

ครอบครัวที่พอมีจะกินก็คิดจะซื้อพวกเค้กไปให้เด็กและคนสูงวัยที่อยู่ในบ้าน ช่วงวันปกติธรรมดาไม่ได้กิน ครั้งนี้จะซื้อเยอะหน่อย

นอกจากนี้ยังมีการไปมาหาสู่กันระหว่างผองเพื่อน มีการส่งของขวัญให้กัน

ของว่างที่ร้านของท่านย่าหม่ามีความพิเศษไม่เหมือนใคร ร้านอื่นไม่มีขาย ช่วงเทศกาลปีใหม่ มีญาติมาเยี่ยมถึงที่บ้าน เมื่อถือออกมาก็ดูดี มีใครบ้างที่ไม่อยากรักษาหน้าตา?

แค่ถือออกไปก็ดูมีหน้ามีตามากขึ้นแล้ว

เพราะมีการพูดแนะนำ

ร้านหลักอยู่บนถนนใจกลางเมืองเฟิ่งเทียน ดูโอ่อ่ามาก มีสองชั้น

ร้านสาขาย่อยของพวกเขากระจายอยู่ในอำเภอต่างๆ ได้ยินมาว่าในเมืองขายดีมาก ถึงแม้จะแพงหน่อย แต่พวกเขาก็สามารถลิ้มรสชาติที่คนมีฐานะในเมืองชอบกินได้

ยามได้รับของว่างพวกนี้จากญาติๆ ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายให้ความสำคัญ

ส่วนพวกบัณฑิตก็นิยมสั่งจองของว่างในช่วงนี้

เมื่อถึงเทศกาลปีใหม่ลูกศิษย์จะต้องไปเยี่ยมเยือนอาจารย์และถือของฝากไปให้ ในนั้นจะมีของว่าง เหล้า เนื้อสัตว์ และผ้า ของทั้งสี่สิ่งนี้ส่วนใหญ่พวกบัณฑิตจะชอบนำมามอบให้กับอาจารย์

ของที่งสี่อย่างนี้ ไม่ใช่เพียงแค่ลูกศิษย์ชอบนำมาเป็นของฝาก ในแต่ละตัวเมืองข้าราชการชั้นผู้น้อยเองก็มักจะนำมาเป็นของฝากให้กับเจ้านาย

ของว่างซึ่งเป็นหนึ่งในสี่อย่างนี้ มีหลายคนเลือกของว่างที่ปีนี้ทำขึ้นมาใหม่และยังไม่เคยกิน ของว่างของร้านท่านย่าหม่า

ถึงแม้จะมีราคาแพงหน่อย แต่ปีหนึ่งก็มอบให้เพียงครั้งเดียว แพงหน่อยก็ไม่เป็นไร

ไม่ใช่เพียงแค่รสชาติแปลกใหม่ที่อยากมอบให้คนได้ลิ้มรส สิ่งที่ทำให้พวกเขาเลือกร้านของท่านย่าหม่าก่อนก็เพราะว่าการห่อหุ้มของว่างอย่างดี

ไม่เหมือนร้านค้าอื่นที่ใช้กระดาษมันธรรมดาห่อหุ้ม ปิดปากถุงด้วยกระดาษแดงและเขียนตัวอักษรสีดำแล้วใช้เชือกผูกอีกที ส่วนการห่อหุ้มของร้านย่าหม่าเป็นแบบกล่องและเป็นถุง ด้านบนจะมีรูปการ์ตูนต่างๆ

หลังจากสองวันผ่านไป ท่านย่าหม่าก็มานั่งอยู่ขอบเตียง นางหยิบใบรายการสองใบมายื่นให้ซ่งฝูหลิง

ซ่งฝูหลิงถือพู่กันในมือ นางเหล่มองท่านย่าของนาง

ท่านย่าของนางเบนหน้าไปมองห้องเตาอบ “…” แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกว่าหลานสาวคนเล็กกำลังถลึงตาใส่นาง

เฮ้อ ช่วงนี้นางโดนถลึงตาใส่หลายครั้งแล้ว

ไม่ได้มองสังเกตสีหน้าของพั่งยาแค่คนเดียว ตอนนี้ต้ายากับเอ้อร์ยาก็กำเริบเสิบสานขึ้นมากเช่นกัน ชักสีหน้าใส่นาง บอกว่าจะไม่ทำงานแล้ว

บอกว่าวันหยุดวันที่สาม พั่งยาจะพาพวกนางกับพวกหูจือและจินเป่าเข้าเมืองไปดูการแสดงกายกรรม วันนั้นไม่อยากทำงานแล้ว

หลานสาวทั้งสามคนจะทิ้งรายได้ไปเพื่อไปดูการแสดงกายกรรม กล้าหยุดงาน

รอก่อน รอนางมีเวลาว่างก่อน นางจะจัดการกับเด็กพวกนี้

หลังจากสองวันก็มีการประชุมกันขึ้น

“เงียบหน่อย”

ท่านย่าหม่าใช้ห้องประชุมชั่วคราว สองมือวางบนโต๊ะอภิปรายและประกาศออกมา

“ช่วงฉลองปีใหม่ปีนี้เราจะไม่หยุดพักผ่อน จะหยุดพักผ่อนเฉพาะวันปีใหม่…

…วันที่สามสิบ ห้องเตาอบจะไม่หยุดทำงาน จำได้หรือไม่? อันไหนที่สามารถเก็บรักษาไว้ได้นานก็ลงมือทำก่อน…

…วันที่สองของปีใหม่จะเป็นวันที่เปิดร้านอย่างเป็นทางการ”

หญิงสาวหลายคนที่อยู่ด้านล่างไม่ได้ตบมือ รวมถึงซ่งฝูหลิงด้วย

แต่ถึงแม้พวกนางจะไม่ตบมือก็ไม่ได้ทำให้เสียบรรยากาศ เพราะมีพวกท่านป้าทั้งหลาย ต่างพากันปรบมือเสียงดัง

ในกลุ่มคนที่ทำเค้กก็มีผู้หญิงที่แต่งงานแล้วต่างก็ปรบมือด้วยความดีใจ

พวกนางมีความคิดเช่นเดียวกันกับท่านย่าหม่า ผ่านช่วงวันเวลาที่ลำบากมาได้ เมื่อเห็นโอกาสในการสร้างรายได้ก็รีบคว้าเอาไว้ก่อน จะพักผ่อนไปทำไม? ฉลองปีใหม่ไม่สำคัญเท่ากับการหาเงิน ถ้าไม่มีเงินก็ฉลองปีใหม่ไม่ได้

พวกผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว พวกนางกำลังคิดว่า

ห้องเตาอบไม่หยุดทำงานก็ดีแล้ว มิเช่นนั้นช่วงเทศกาลปีใหม่พวกนางก็ไม่ได้มีเวลาว่างนอนพักผ่อนอยู่กับบ้าน ยังต้องช่วยทุกคนทำอาหาร

ช่วงวันที่ยี่สิบเจ็ดและยี่สิบแปดก็ต้องเริ่มซักที่นอน ผ้าห่ม เย็บเสื้อผ้าและทำความสะอาดบ้าน

โอ้ สวรรค์ สู้มาทำงานในห้องเตาอบไม่ได้ อย่างน้อยการทำขนมแต่ละหม้อก็สามารถสร้างรายได้ได้ แม่สามีกับพวกสะใภ้ทั้งหลายก็ไม่สามารถหาเหตุผลมาต่อว่าพวกนางได้