ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 312 เขียนจดหมาย

………………..

หลิวจี้แก้ต่างอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า “ทั้งหมดนี้ ข้าล้วนทำความเข้าใจเอาเองตามคำอธิบายของคหบดีติง ท่านอาจารย์ก็มิได้สอน อีกทั้งยังไม่มีอาจารย์ท่านใดให้ข้าสอบถามความหมายที่แท้จริงได้ เจ้าจะโทษข้าทั้งหมดก็มิถูกนัก”

ฉินเหยาร้อง “ซี๊ด” คราหนึ่งพลางนวดขมับที่กำลังกระตุก ให้ตายเถิด คำพูดนี้ดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้าง!

“เจ้ามานี่” ฉินเหยาส่งสัญญาณให้เขาลุกขึ้น สละที่นั่งให้แก่เขา แล้วดึงเก้าอี้ของตนที่อยู่ริมประตูมานั่งชิดขอบโต๊ะ “เจ้าชี้ส่วนที่เจ้าอ่านเมื่อเร็วๆ นี้แล้วมีข้อสงสัยให้ข้าดูที”

หลิวจี้มิทราบว่านางต้องการทำสิ่งใด ทว่ามิได้ถูกตี นั่นก็หมายความว่ารอดพ้นเคราะห์กรรมแล้วกระมัง?

นั่งลงที่หน้าโต๊ะอย่างหวาดหวั่น ทว่าก็ยังไม่กล้านั่งเต็มก้น ดูขลาดเขลาเสียเหลือเกิน ทำเอาฉินเหยาพลันรู้สึกโกรธขึ้นมาอีกระลอก “บุรุษอกสามศอก ช่วยมีความทะนงตนหน่อยได้หรือไม่! ตัวสั่นงันงก ยืดหลังตรงขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”

หลิวจี้รีบนั่งตัวตรง ปากก็พึมพำว่า “ความทะนงตนถูกเจ้าทุบตีจนแหลกละเอียดไปนานแล้ว….”

ฉินเหยาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “เจ้าพูดว่าอะไรนะ”

“ไม่มีอันใด ข้าไม่ได้พูดอะไรเลย” หลิวจี้ทำหน้าตาเหลอหลา เสแสร้งได้แนบเนียนทีเดียว

ฉินเหยาคร้านจะใส่ใจ ให้เขาชี้จุดที่สงสัยออกมาแล้วลองสอนเสริมให้

ดังนั้นแล้ว สี่พี่น้องที่เพิ่งจะลุยน้ำในสวนหลังบ้านเสร็จ เพิ่งกลับมาถึงห้องโถงก็ได้ยินเสียงตวาดดังลั่นดังมาจากห้องข้างๆ ว่า “แค่นี้เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ?!”

สี่พี่น้องคนสะดุ้งโหยงพร้อมกัน นึกว่าการกระทำของตนถูกจับได้เสียแล้วจึงแข็งทื่อไปทั้งร่าง หยุดนิ่งไปสามวินาทีก่อนจะรู้ตัวว่ามิได้ด่าพวกตนจึงรีบวิ่งจู๊ดผ่านหน้าประตูห้องเล็กไป กลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่แห้งสบาย

ขณะกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นั้นก็มีเสียง “ปัง” ดังขึ้นอีกครา เป็นเสียงทุบโต๊ะ “หลิวจี้ เจ้าช่างโง่งมสิ้นดี หากขงจื๊อรู้ว่ามีคนเช่นเจ้าบิดเบือนคำสอนของท่านเยี่ยงนี้ ฝาโลงคงได้ระเบิดออกเป็นแน่!”

ครานี้ ทั้งสี่พี่น้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงแล้ว

อาวั่งที่อยู่ในห้องโถงก็ถูกเสียงนี้กดดันจนขวัญเสียเช่นกัน รีบยกเข่งใส่ถั่วลิสงเข้าไปในครัวอย่างเงียบๆ แล้วปิดประตูห้องครัว ในใจก็พร่ำภาวนาว่า มองไม่เห็นข้า มองไม่เห็นข้า

ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์แล้วว่า การสอนการบ้านนั้นมิใช่งานที่คนทั่วไปจะทำได้จริงๆ ฉินเหยาคิดว่าตนเองอารมณ์ดีพอสมควร ความอดทนก็สูงมาก แต่เมื่อเห็นหลิวจี้ดื้อรั้นจะต่อล้อต่อเถียงกับตนถึงสามคราก็ยังคงมิอาจควบคุมความอยากจะบีบคอเขาให้ตายคามือได้

โชคดีนัก สติสัมปชัญญะที่ยังหลงเหลืออยู่บอกนางว่า ต้นทุนจมนั้นสูงยิ่งจึงมิได้ลงมือจริง

ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศในบ้านพลันหนักอึ้ง คนทั้งบ้านล้วนระมัดระวังการกระทำ หลีกหนีความเกรี้ยวกราดของนาง

ซื่อเหนียงเริ่มตั้งตารอให้ฝนสารทฤดูนี้หยุดตกโดยเร็วแล้ว นางพลันคิดถึงสหายร่วมชั้นเรียนในสำนักศึกษาและท่านอาจารย์ผู้เข้มงวดขึ้นมาอย่างสุดซึ้ง

ครั้นเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ทั้งครอบครัวนั่งพร้อมหน้ากันที่โต๊ะอาหาร เปลี่ยนจากความครึกครื้นในวันวาน แม้แต่เอ้อร์หลางและซานหลางที่พูดมากก็ยังรีบกินข้าวให้เสร็จ วางชามลงเบาๆ แล้วหลบกลับเข้าห้องไป

ฉินเหยาสังเกตเห็นท่าทีของเด็กๆ จึงได้ตระหนักว่าอารมณ์ของตนผิดปกติ ครั้นถึงยามค่ำ เมื่อสอนเสริมให้หลิวจี้อีกครั้ง นางก็ควบคุมอารมณ์ได้มากขึ้นแล้ว

เพราะนางพลันคิดถึงหัวใจสำคัญของปัญหาได้แล้ว…การเร่งรัดเกินไปไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง

หลิวลี่เริ่มเรียนเมื่ออายุเจ็ดขวบ ศึกษาอย่างหนักเป็นเวลาสิบห้าปีถึงได้สอบซิ่วไฉติด

ติงซื่อเติบโตมาภายใต้การอบรมสั่งสอนของบิดาผู้เป็นจวี่เหรินมาตั้งแต่เล็ก ด้วยเหตุนี้เมื่อล่วงถึงวัยสิบหกปีจึงสามารถสอบชิงตำแหน่งซิ่วไฉได้สำเร็จในการสอบฝู่ซื่อครั้งที่สอง

ทั้งหมดนี้ล้วนพิสูจน์แล้วว่าเส้นทางเคอจวี่นี้ ไม่มีทางลัดให้เดิน

แม้นางจะบังคับให้หลิวจี้ท่องจำสี่ตำราห้าคัมภีร์ทั้งหมดจนขึ้นใจ เขาก็ยังคงไม่เข้าใจว่าจะตอบเช่นไรอยู่ดี

ประโยคหนึ่งประโยค แต่ละสำนักก็มีความเข้าใจและคำอธิบายเป็นของตนเอง ประกอบกับการผูกขาดความรู้ คนทั่วไปจึงยากที่จะเข้าถึงข้อมูลได้มากขึ้น เพื่อให้เข้าใจความหมายของประโยคหนึ่งได้อย่างถ่องแท้จึงทำให้เกิดการที่เหล่าบัณฑิตต้องเสาะแสวงหาอาจารย์ผู้มีชื่อเสียง

ฉินเหยาค้นพบอย่างปวดเศียรเวียนเกล้าว่า นางมองเรื่องเคอจวี่ง่ายเกินไป

เนื้อหาที่เขียนในกระดาษคำตอบนั้น จะต้องให้หัวหน้าผู้คุมสอบอ่าน เพียงแค่จุดนี้ก็แฝงไว้ด้วยความเป็นอัตวิสัยส่วนตัวของหัวหน้าผู้คุมสอบอย่างมากแล้ว

ผู้มีความรู้ความสามารถจำนวนมาก แม้เขียนเรียงความได้ล้ำเลิศ วิเคราะห์เหตุผลลุ่มลึกถึงแก่น แต่กลับสอบไม่ติดครั้งแล้วครั้งเล่า

เหตุผลประการสำคัญก็เพราะเนื้อหานั้นมิได้ถูกจริตหัวหน้าผู้คุมสอบ

ผู้คนส่วนใหญ่ในโลกนี้ล้วนเป็นปุถุชน หาใช่ผู้มีจิตใจสูงส่งบริสุทธิ์ไร้มลทิน ผู้มีคุณธรรมบริบูรณ์ครบถ้วน ยากนักที่จะพบเจอในชีวิตประจำวัน มีโอกาสน้อยยิ่งกว่าที่หลิวจี้จะกลายเป็นวิญญูชนผู้ซื่อสัตย์ กตัญญูและซื่อตรงมือสะอาดเสียอีก

“เมียจ๋า？”

เมื่อเห็นฉินเหยาจ้องมองโต๊ะหนังสือของตน ดวงตาแทบมิได้กะพริบ หลิวจี้ก็ยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้านาง

ในใจคิดอย่างคาดหวังว่า หรือว่าเหนื่อยแล้วง่วงแล้ว? จะปล่อยให้เขาขึ้นเตียงนอนสักงีบได้หรือไม่หนอ

“เหตุใดกงเหลียงเหลียวยังไม่มาอีกเล่า”

“หา”

คำถามที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของฉินเหยา ทำเอาหลิวจี้มึนงงไปชั่วขณะ จากนั้นถึงเพิ่งเข้าใจว่านางกำลังพูดถึงสิ่งใด เขาเกาศีรษะอย่างอับอายเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า

“เมียจ๋า เจ้ายังคิดจริงจังอีกหรือ ข้าจะบอกความในใจแก่เจ้า ที่จริงแล้วข้าคิดว่าท่านผู้นั้นเพียงแค่เกรงใจข้าเท่านั้น”

แน่นอนว่า แรกเริ่มนั้นเขาก็คาดหวังอยู่บ้าง ทว่านี่มิใช่ว่าไร้ข่าวคราวมาตลอดหรอกหรือ เขาจึงค่อยๆ กลับสู่โลกความเป็นจริง

หลิวจี้นั้นมั่นใจในตนเอง ทว่าเขามิได้มั่นใจอย่างไม่ลืมหูลืมตา “ท่านผู้นั้นเป็นถึงมหาบัณฑิตผู้ทรงเกียรติ ข้างกายยังมีศิษย์อัจฉริยะเช่นฉีเซียนกวนอยู่ เกรงว่าคงลืมเลือนข้าผู้เป็นตัวตลกนี้ไปนานแล้ว”

ฉินเหยาพลันเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ลืมไม่ได้เด็ดขาด!”

นางกวาดตำราทั้งหมดบนโต๊ะไปไว้ที่มุมโต๊ะแล้วปูกระดาษขาวแผ่นหนึ่งลงไป ยัดพู่กันใส่มือของหลิวจี้ ฝนหมึกให้เขาด้วยตนเองแล้วกำชับว่า “เจ้าจงเขียนจดหมายไปเตือนความจำตระกูลฉีบัดเดี๋ยวนี้”

ดวงตาของหลิวจี้พลันสว่างวาบ สะกดความตื่นเต้นไว้แล้วลองถามหยั่งเชิงว่า “เขียนจริงหรือ ท่านผู้นั้นจะไม่คิดว่าข้าหน้าหนาเกินไปหรือ”

“เหอะ~” ฉินเหยาพบว่าคำถามของเขาน่าขันยิ่งนัก “เจ้ายังต้องคิดอีกหรือ เจ้าหน้าหนาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว!”

“ได้ เมื่อมีคำยืนยันของเมียจ๋าเช่นนี้ ข้าก็วางใจเขียนแล้ว!” หลิวจี้กระแอมสองครั้งอย่างตื่นเต้น ยกพู่กันขึ้นเตรียมจะเขียน แต่ก็ชะงักไป “เมียจ๋า ข้าจะเขียนว่าอย่างไรดี?”

ฉินเหยาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วชี้แนะว่า “ล้วนเป็นคนฉลาด คำพูดไร้สาระและการหยั่งเชิงจึงไม่จำเป็น เจ้าก็พูดตรงไปๆ เลย บอกว่าเจ้าคิดถึงท่านอาจารย์ยิ่งนัก รอคอยให้ท่านอาจารย์มาโดยตลอด จนแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับแล้ว ถามว่าท่านอาจารย์เหตุใดยังไม่มาหาเจ้า หรือว่าไม่สะดวกและเสนอตัวว่าจะไปรับท่านเอง”

“อ้อ ใช่แล้ว แล้วก็พรรณนาให้ท่านอาจารย์ฟังด้วยว่าทิวทัศน์หมู่บ้านบนภูเขาของเรานี้เหมาะแก่การบำเพ็ญเพียรและทำสมาธิเพียงใด อย่างไรเสียขอเพียงสามารถดึงดูดคนมาได้ก็พอ ที่เหลือเจ้าจัดการเองเถิด”

แม้หลิวจี้จะหน้าหนา แต่เมื่อได้ฟังคำชี้แนะเหล่านี้ของฉินเหยา ปลายหูก็ยังร้อนผ่าวจนแดงก่ำ

นี่…ช่างไร้ยางอายเสียจริง

เขาถึงกับสงสัยว่า จดหมายฉบับนี้จะส่งไปไม่ถึงมือกงเหลียงเหลียว เพราะจะถูกคนของตระกูลฉีสกัดไว้กลางทางเสียก่อน

หลิวจี้จึงเอ่ยความกังวลของตน ฉินเหยาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตบไหล่เขาเบาๆ “เจ้าเขียนก่อนเถิด เรื่องการส่งจดหมายไม่ต้องกังวล ข้าย่อมมีวิธี”

เรื่องที่เป็นงานเฉพาะทางก็ควรให้ผู้เชี่ยวชาญเป็นผู้จัดการ

วันรุ่งขึ้นยามเที่ยง อาวั่งเพิ่งจะส่งหลิวจี้และบุตรทั้งสี่คนของเขารวมห้าคนกลับไปยังสำนักศึกษาแล้วกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นฉินเหยาเกาะอยู่ที่หน้าต่างยิ้มพลางกวักมือเรียกเขา “มานี่สิ เจ้ามานี่”

อาวั่งเดินเข้ามา ในมือยังถือปลาตัวอ้วนใหญ่ที่เพิ่งจับมาจากแม่น้ำระหว่างทางกลับมา

ปลานั้นแม้ขึ้นจากน้ำแล้วแต่ยังไม่ตายสนิท บางครั้งก็ดิ้นดีดหางขึ้นมา เกล็ดปลากระเด็นไปถูกแขนอันแข็งแรงกำยำของอาวั่ง

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ใช้กำลังภายในรัดเชือกฟางในมือ ปลาอ้วนพลันก็แน่นิ่งไปในทันใด

“ฮูหยิน ท่านเรียกข้ามามีธุระอันใดหรือขอรับ” ดวงตาของเขาเป็นประกายระยิบระยับ บริสุทธิ์ราวกับผลึกแก้วไร้ซึ่งมลทินใดๆ