ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง ข้าพลิกฟื้นทั้งครอบครัว - ตอนที่ 396 ไปแหย่รังหมาป่า

ตอนที่ 396 ไปแหย่รังหมาป่า

เมื่อนึกถึงฉากในตอนนั้น ต้าหลางก็รู้สึกขนหัวลุกไปทั้งศีรษะ

ในทุ่งหิมะขาวโพลน ทันใดนั้นก็มีดวงตาสีเขียวเรืองรองคู่แล้วคู่เล่าโผล่ออกมาจากรอยแยกระหว่างโขดหินที่ไม่สะดุดตา น้ำลายของพวกมันไหลย้อยลงมาราวกับได้เห็นอาหารที่ส่งมาถึงที่

ต้าหลางเตือนอย่างอ่อนแรง “ท่านอาอาวั่ง ดูเหมือนพวกเราจะมาแหย่รังหมาป่าเข้าเสียแล้ว…”

อาวั่งมีสีหน้าเรียบเฉย มองไม่เห็นอารมณ์ใดๆ แต่ปฏิกิริยาของเขารวดเร็วมาก ไม่รอให้ต้าหลางพูดจบก็โยนคนขึ้นบ่าแล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันที

พอคนทั้งสองวิ่ง หมาป่าเหล่านั้นก็หอนพลางไล่ตามมา

หมาป่าจ่าฝูงที่ร่างกายสูงใหญ่เป็นพิเศษไล่ตามมาทางด้านหลัง มันกระโจนขึ้นหมายจะกัดต้าหลาง!

ต้าหลางตกใจจนหน้าเผือดสี

โชคดีที่ท่านอาอาวั่งวิ่งเร็วกว่า เขาเพียงแค่ถูกบังคับให้สูดกลิ่นเหม็นเน่านั้นเข้าไปในปอด แต่ก็รอดพ้นจากอันตรายมาได้

เมื่อเจอกับฝูงหมาป่าฝูงนี้ หากเป็นอาวั่งคนเดียว เขาไม่กลัว

แต่แย่หน่อยที่มีต้าหลางอยู่ด้วย

เขาให้คำมั่นสัญญากับฉินเหยาไว้แล้วว่าจะไม่ยอมให้เจ้าตัวเล็กได้รับบาดเจ็บเด็ดขาด ดังนั้นในวินาทีแรกที่เห็นฝูงหมาป่าปรากฏตัวก็ตัดสินใจล้มเลิกการฝึกฝนครั้งนี้ในทันทีแล้วแบกต้าหลางวิ่งหนีออกมา

ความเร็วของฝูงหมาป่านั้นเร็วมาก แต่วิชาตัวเบาของอาวั่งนั้นยอดเยี่ยมกว่า ในไม่ช้าก็ทิ้งห่างฝูงหมาป่าไปได้ระยะหนึ่ง

ฝูงหมาป่าฝูงนี้ไม่รู้ว่ามาถึงรอบนอกตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจจะเป็นเพราะหาอาหารในส่วนลึกไม่ได้ สองวันนี้ฟ้าโปร่งไม่มีลมและหิมะ พวกมันจึงลงมาหาอาหารที่เชิงเขาแล้วตั้งรกรากอยู่บริเวณป่ารอบนอกที่เต็มไปด้วยโขดหิน

โชคร้ายที่พวกเขาไปเจอเข้า

ฝูงหมาป่าฝูงนี้ไม่รู้ว่าหิวโหยมานานแค่ไหนแล้ว ถึงได้ไล่ตามอย่างไม่ลดละ หมาป่าซึ่งเป็นจ่าฝูงหอนไปตลอดทาง เรียกฝูงหมาป่าให้ล้อมจับพวกเขา จนกระทั่งมาถึงบริเวณรอบนอกของหมู่บ้าน ด้วยความกลัวอาณาเขตของมนุษย์ ถึงได้หยุดฝีเท้าลงอย่างไม่เต็มใจ

หลังจากนั้นก็คือฉากที่ได้เจอฉินเหยาและถูกตบหน้าคาที่

เมื่อถูกฉินเหยาหยอกล้อไปหนึ่งประโยค อาวั่งก็อายจนปลายหูแดงก่ำ

ต้าหลางเองก็เขี่ยกิ่งไม้และใบไม้แห้งที่ติดอยู่บนหัวออกอย่างอับอาย ใช้นิ้วเท้าที่นูนออกมาจากรองเท้าหนังวาดวงกลมบนพื้น

ฉินเหยาส่ายหน้าอย่างจนใจ โบกมือพูดว่า “กลับบ้าน”

คนทั้งสองที่อยู่ข้างหลังแอบสบตากัน พยักหน้าแล้วเดินตามไปอย่างว่าง่าย

ขณะที่กำลังเดินอยู่ บนยอดเขาก็มีเสียงหมาป่าหอนดังขึ้นราวกับเสียงคำราม

ฝีเท้าของทั้งสามคนหยุดชะงักพลางหันกลับไปมองพร้อมกัน ผ่านเงาไม้อันซับซ้อนนั่นเอง ดวงตาหมาป่าคู่หนึ่งเปล่งสีเขียวเรืองรองอยู่ในพุ่มไม้อันมืดมิด กำลังจ้องมาทางพวกเขาอย่างหิวกระหาย

คิ้วของฉินเหยาขมวดเข้าหากันแน่น ขณะที่กำลังคิดว่าจะพับแขนเสื้อขึ้นแล้วไปจัดการกับเจ้าตัวนี้ดีหรือไม่ เสียงเรียกของซานหลางและซื่อเหนียงก็ดังขึ้นมา

“ท่านแม่!”

“เมียจ๋า!”

หลิวจี้พาเด็กๆ ไล่ตามมาอย่างตึงเครียด

ฉินเหยาหันกลับไปขานรับแล้วตะโกนห้ามพวกเขาว่า “อย่าเข้ามา!”

เมื่อหันกลับไปมองอีกครั้ง หมาป่าตัวนั้นก็หายไปแล้ว แม้แต่กลิ่นเหม็นสาบของสัตว์ร้ายในสายลมก็สลายหายไปด้วย

อาวั่งเตือนว่า “ฮูหยิน พวกเราเจอฝูงหมาป่าที่รอบนอกป่า นี่มันผิดปกติอย่างมาก”

ฉินเหยาพยักหน้า นางเองก็รู้ว่าผิดปกติ แต่หมู่บ้านตระกูลหลิวมีประชากรไม่น้อย โดยทั่วไปฝูงหมาป่าไม่ค่อยบุกรุกอาณาเขตของมนุษย์โดยพลการ

“รอดูไปก่อนแล้วกัน” ฉินเหยาบอกให้ทั้งสองคนตามมา เดินไปยังเชิงเขาเพื่อสมทบกับหลิวจี้และคนทั้งสี่อย่างรวดเร็ว

ขาหมูในมือของซานหลางยังแทะไม่หมด เจ้าตัวเล็กไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่เกือบจะเจอฝูงหมาป่าเข้าให้ ปากเล็กๆ นั้นเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย

เมื่อเห็นอาวั่งและพี่ชายคนโตตามหลังฉินเหยามาก็ร้อง “เอ๊ะ?” พลางเอียงศีรษะถามว่า “พี่ใหญ่ ท่านกับท่านอาอาวั่งกลับมาเร็วมากเลย!”

หลิวจี้ตบหัวเจ้าหนูผู้นี้เบาๆ “กินขาหมูของเจ้าไป”

ซานหลางมองท่านพ่ออย่างน้อยใจ “อ้อ”

เอ้อร์หลางและซื่อเหนียงวิ่งขึ้นมา ตรวจสอบร่างกายของพี่ใหญ่ทั่วทั้งตัวอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นว่ามีเพียงแค่เสื้อผ้าที่ถูกกิ่งไม้ข่วนขาดไปมุมหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจ

“พี่ใหญ่ พวกท่านเจอหมาป่าหรือขอรับ” เอ้อร์หลางถามอย่างตึงเครียด

ซื่อเหนียงเองก็มองอาวั่งอย่างเป็นห่วง “ท่านอาอาวั่ง ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่” พลางแอบช่วยเขาดึงใบไม้แห้งที่ติดอยู่บนก้นออกมา

อาวั่งส่ายหน้าเบาๆ

ซื่อเหนียงมองเห็นความผิดหวังและความอึดอัดของเขา มือเล็กๆ ก็ตบหลังมือของเขาเบาๆ เพื่อปลอบใจ “ไม่เป็นไรนะเจ้าคะท่านอาอาวั่ง”

หัวใจของอาวั่งอบอุ่นขึ้น สายตาอ่อนโยนลง พยักหน้าให้เด็กหญิงตัวน้อยเป็นการบอกว่าตนเองดีขึ้นแล้ว

ต้าหลางเล่าฉากน่าตื่นเต้นตอนถูกฝูงหมาป่าไล่ล่าให้ฟัง หลิวจี้ฟังแล้วขนลุกซู่ แต่ก็แอบอิจฉา

อย่างไรเสียเขาก็มีชีวิตอยู่มาค่อนชีวิตแล้ว ยังไม่เคยเห็นหมาป่าในระยะใกล้ขนาดนี้เลย

ฉินเหยากวาดตามองแวบหนึ่งก็มองออกถึงจิตใจที่อยากรู้อยากลองหลิวจี้จึงกำชับว่า

“เจ้าไปบอกหัวหน้าตระกูลหน่อย ดูว่าหัวหน้าตระกูลจะว่าอย่างไร ข้าจะพาเด็กๆ กลับบ้านก่อน”

หลิวจี้ร้องอ้อตกปากรับคำ เขาชอบรับงานแบบนี้มากที่สุด ทั้งได้โม้และยังได้ดื่มสุราสองสามจอกอีกด้วยจึงจากไปอย่างร่าเริง

ฉินเหยาและอาวั่งพาเด็กๆ กลับบ้าน เมื่อผ่านเรือนเก่า ฉินเหยาคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยังคงเลี้ยวกลับเข้าไปในลานบ้านเรือนเก่าเพื่อแจ้งให้ทราบ

“แถวนี้มีฝูงหมาป่าออกอาละวาด สองสามวันนี้อย่าให้เด็กๆ ออกจากบ้านนะเจ้าคะ” ฉินเหยากำชับ

สีหน้าของหลิวเหล่าฮั่นและนางจางเคร่งขรึมขึ้น นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย

ปีก่อนๆ มีเด็กถูกหมาป่าคาบไปไม่น้อย เพียงแต่ไม่เคยเกิดขึ้นในหมู่บ้านของพวกเขาเท่านั้น

หลิวเหล่าฮั่นสั่งจินฮวาและจินเป่าอย่างเข้มงวด “สองสามวันนี้อย่าออกจากบ้านเลยนะ อยู่เล่นที่บ้านดีๆ ไม่อย่างนั้นระวังถูกหมาป่าคาบไปกิน!”

จินฮวาและจินเป่าพอได้ยินคำพูดนี้ก็ตกใจจนต้องไปหลบอยู่กับพ่อแม่ของตนเอง

เมื่อเห็นว่าพวกเขารู้ความแล้ว หลิวเหล่าฮั่นจึงค่อยวางใจลงเล็กน้อย

ฉินเหยายังได้กำชับให้ทุกคนคอยฟังเสียงความเคลื่อนไหวบนภูเขาในวันปกติด้วย ปิดคอกสัตว์เลี้ยงและสัตว์ปีกซึ่งเป็นทรัพย์สินสำคัญของชาวนาให้ดี ปฏิเสธคำเชิญทานอาหารเย็นของนางจางแล้วกลับบ้านไป

นางเพิ่งจะก้าวเข้าประตู หลิวจี้ก็กลับมา บนตัวเขามีกลิ่นสุราฟุ้งชัดเจน

จริงๆ แล้วเขาเพิ่งจะดื่มสุราไปสองจอก แต่ใบหน้าก็แดงขึ้นจนควบคุมไม่อยู่

ฉินเหยาบ่น “คออ่อนสิ้นดี อ่อนแล้วยังชอบดื่มอีก”

หลิวจี้หัวเราะแหะๆ คำบ่นแค่นี้ไม่เจ็บไม่คัน เขารู้สึกเฉยๆ

เขาเอนกายลงบนเก้าอี้ในห้องอย่างเกียจคร้าน “หัวหน้าตระกูลบอกว่าไม่ต้องกังวล เขาจะแจ้งให้ทุกบ้านระมัดระวัง ตอนกลางดึกปิดประตูหน้าต่างให้ดีก็พอ หมาป่าไม่อาจงัดแงะหรือปีนกำแพงได้”

เมื่อรู้ว่าหัวหน้าตระกูลจะแจ้งให้ชาวบ้านทราบ ฉินเหยาก็ไม่กังวลอีกต่อไป เรียกอาวั่งและต้าหลางมา ตรวจนับสิ่งของ ดูว่าทำอะไรหายไปบ้าง

เสบียงแห้งหายไปทั้งหมด เหลือเพียงอาวุธและหม้อเหล็กใบเล็กนั้น

อาวั่งถอนหายใจ “ให้เจ้าพวกสัตว์ร้ายนั่นได้ประโยชน์ไปเสียได้”

ตอนนี้ที่บ้านถือว่าร่ำรวยแล้ว แต่แนวคิดที่ว่าข้าวสารมีค่านั้น ยังคงฝังลึกอยู่ในใจของเด็กๆ

เสบียงอาหารสำหรับคนสองคนจำนวนสามวันหายไปทำให้ต้าหลางเสียดายมาก เขารู้สึกผิดอย่างยิ่ง

เพื่อให้เด็กน้อยรู้สึกดีขึ้น ฉินเหยาจึงมอบหมายให้เขาทำความสะอาดบ้านทั้งหมด

ต้าหลาง “หา”

ฉินเหยาชี้ไปยังไม้กวาดที่มุมห้อง “ไปเถอะ ใช้หยาดเหงื่อแรงงานลบล้างความรู้สึกผิดในใจเจ้า”

ต้าหลางรู้สึกว่ามารดาเลี้ยงพูดมีเหตุผลจึงพยักหน้าอย่างแรงแล้วหยิบไม้กวาดขึ้นมา ไปทำงาน!

ตอนกลางคืน นานๆ ครั้งจะมีเสียงหมาป่าหอนดังมาจากที่ไกลๆ ฉินเหยาและอาวั่งทั้งสองคนต่างก็ตึงเครียดตลอดเวลา นอนหลับก็ไม่สนิท

โชคดีที่คืนนี้ผ่านไปได้อย่างปลอดภัย

ชาวบ้านที่เดิมได้รับแจ้งจากหัวหน้าตระกูลก็ค่อนข้างตึงเครียด

แต่เมื่อเห็นว่าคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ไม่ใส่ใจเรื่องฝูงหมาป่าอีกต่อไป เตรียมตัวสำหรับวันส่งท้ายปีเก่าอย่างร่าเริง

จนกระทั่งเช้าวันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสอง พี่สะใภ้โจวก็วิ่งมาตะโกนบอกอย่างตื่นตระหนกว่าไก่บ้านนางถูกหมาป่าคาบไปแล้ว

เมื่อเห็นขนไก่เต็มพื้นและรอยเลือดจากการดิ้นรนที่บ้านนาง ชาวบ้านจึงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลังและให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ขึ้นมา