ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวสวนของท่านบัณฑิต - เล่มที่ 14 บทที่ 410 นอนหลับเหมือนสุกรก็มิปาน

     เมื่อถึงในตัวเมือง เซียวยวี่ก็ให้เก๋อวั่งไปก่อน เขาพาเด็กสองคนไปที่ตลาด ซื้อเนื้อหมูและผักจำนวนหนึ่ง แล้วจึงเดินกลับบ้าน

        เด็กสองคนเพิ่งเคยมาบ้านในตัวเมืองเป็นหนแรก

        พวกเขารู้เพียงว่าพี่สะใภ้ใหญ่ซื้อโรงผลิตแห่งหนึ่ง แต่มีลักษณะเป็นเช่นไรและอยู่ที่ไหน พวกเขาเองก็ไม่รู้

        พี่ใหญ่นำทางอยู่ด้านหน้าตลอดทาง เด็กสองคนเหลียวซ้ายแลขวาด้วยความตื่นเต้นดีใจ วิ่งอ้อมด้านหน้าทีหนึ่งด้านหลังทีหนึ่งอย่างมีความสุข ตื่นเต้นถึงขีดสุด

        เซียวยวี่เห็นท่าทางดีอกดีใจของเด็กสองคนก็หัวเราะตาม

        ทว่าหลังจากหัวเราะเสร็จ เขาก็ยิ้มไม่ออกอีกเลย

        เฮ้อ มีเด็กสองคนอยู่ ในสายตาอาหลัวก็จะไม่มีเขาอีก

        เซี่ยยวี่หลัวที่กำลังทำงานอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงเรียกด้วยความตื่นเต้นดังขึ้นจากด้านนอก

        “พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่…”

        “พี่สะใภ้ใหญ่ พวกเรามาเยี่ยมท่านแล้ว! “

        เป็นจื่อเซวียนกับจื่อเมิ่ง!

        เซี่ยยวี่หลัวไม่มีแก่ใจจะเก็บของด้วยซ้ำ นางพุ่งพรวดออกไป วิ่งพลางตะโกนตอบ “มาแล้วมาแล้ว พี่สะใภ้ใหญ่มาแล้ว”

        เซียวยวี่ “…” ทุกครั้งที่เขามา ยังไม่เคยเห็นนางตื่นเต้นเช่นนี้เลย!

        เซี่ยยวี่หลัวเพิ่งเปิดประตู เด็กสองคนก็เบียดกันเข้ามา โผเข้าอ้อมอกเซี่ยยวี่หลัวทันที “พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน! “

        ไม่ได้พบกันสี่ถึงห้าวันแล้ว เซี่ยยวี่หลัวก็คิดถึงเด็กสองคนนี้มากเช่นกัน

        “พี่สะใภ้ใหญ่ก็คิดถึงพวกเจ้าเช่นกัน” เซี่ยยวี่หลัวกอดเด็กสองคนไว้ กล่าวอย่างสะเทือนอารมณ์ “รอให้พี่สะใภ้ใหญ่ทำงานที่นี่เสร็จ พี่สะใภ้ใหญ่ก็จะกลับบ้าน ไม่แยกจากพวกเจ้าอีก! “

        เซียวจื่อเซวียนและเซียวจื่อเมิ่งล้วนเป็นเด็กรู้ความ รู้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่ทำงานอยู่ในตัวเมืองเพียงลำพังเพื่อหาเงิน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล่าวอะไร เพียงรอให้มีเวลาว่างแล้วค่อยมาเยี่ยมพี่สะใภ้ใหญ่ ในที่สุดก็มีโอกาสแล้ว

        เซียวจื่อเมิ่งกอดคอเซี่ยยวี่หลัวไว้ ยิ้มหวานพร้อมกล่าว “พี่สะใภ้ใหญ่ คืนนี้ข้าจะนอนกับท่าน คืนพรุ่งนี้ก็จะนอนกับท่านเจ้าค่ะ! “

        เซียวยวี่ยืนอยู่ด้านหลัง ในมือยังหิ้วผักที่ซื้อมาไว้ รู้สึกปวดใจราวกับกำลังหลั่งโลหิต “…”

        ไม่เหลือให้เขาสักคืนเลยหรือ!

        เซี่ยยวี่หลัวหันมองแวบเดียวก็เห็นใบหน้าของเซียวยวี่ที่แสดงสีหน้าอัดอั้นตันใจและจนใจ จู่ๆ นางก็รู้สึกอยากหัวเราะ “ได้”

        เซียวยวี่พูดไม่ออก “…” จบกัน!

        “ทว่า พี่สะใภ้ใหญ่ก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนพี่ใหญ่ด้วย คืนนี้ข้าอยู่กับจื่อเมิ่ง คืนพรุ่งนี้ข้าอยู่กับพี่ใหญ่ ดีหรือไม่? “

        เซียวยวี่ดีใจอย่างออกนอกหน้า

        มีเพียงภรรยาที่รักเขาที่สุด

        เซียวจื่อเมิ่งทำหน้ามุ่ย เบ้ปากพร้อมกล่าว “พี่ใหญ่มาทุกวัน พี่สะใภ้ใหญ่ยังอยู่กับพี่ใหญ่ไม่พออีกหรือเจ้าคะ? “

        นางมานอนแค่สองคืน พี่สะใภ้ใหญ่ยังจะแบ่งเวลาให้พี่ใหญ่หนึ่งวันอีก นางรู้สึกเสียใจนัก

        เซี่ยยวี่หลัวไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “…”

        เซียวยวี่กลับดีใจเสียยิ่งกว่าอะไร เดินขึ้นหน้าไปอุ้มนางออกจากอ้อมอกของเซี่ยยวี่หลัว “ให้เวลาหนึ่งคืนก็เพียงพอแล้ว หากเรื่องมากอีก แม้แต่ช่วงเวลาหนึ่งคืนก็จะไม่ให้”

        นั่นเป็นภรรยาของเขา ภรรยาของเขาก็ต้องอยู่กับเขาทุกวันทุกคืนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? คิดจะแย่งกับเขาได้อย่างไร ตอนนี้อาหลัวอยู่ข้างเขา นางไม่มีทางชนะ

        เซียวจื่อเมิ่งได้แต่ทำหน้ามุ่ย “เจ้าค่ะ! หนึ่งคืนก็หนึ่งคืน” ได้หนึ่งคืนก็หนึ่งคืนแล้วกัน

        ในภายหลัง เซียวจื่อเมิ่งพบว่าตัวเองแทรกเข้าไปแค่ครึ่งคืนยังไม่ได้ด้วยซ้ำ เห็นเพียงพี่ใหญ่ยึดครองพี่สะใภ้ใหญ่ไว้ ไม่ให้เวลาแม้แต่ครึ่งคืน เล่านิทานจบ พี่ใหญ่ก็ไล่พวกเขาไป เช่นนั้นถึงจะเรียกว่าทั้งรู้สึกเสียใจและอัดอั้นใจอย่างแท้จริง!

        เซี่ยยวี่หลัวเห็นเซียวยวี่ดุเด็กๆ ก็ปิดปากหัวเราะตาม

        จะว่าไปคนผู้นี้อาจเคยแช่ตัวในไหน้ำส้มสายชู [1] ก็เป็นได้ บนกายถึงเต็มไปด้วยกลิ่นเปรี้ยวเช่นนี้

        หึงกระทั่งน้องชายและน้องสาวของตัวเอง ขี้หึงหวงเสียจริง

        เพราะในโรงผลิตมีห้องเพียงสามห้อง อีกสองห้องเซี่ยยวี่หลัวใช้ทำงาน จึงเหลือเพียงห้องเดียว ปกตินางและเซียวยวี่นอนบนเตียงก็พอ แต่ตอนนี้มีเด็กเพิ่มขึ้นอีกสองคน และบนเตียงก็ไม่กว้างพอให้นอนได้ทั้งหมด จึงได้แต่ปูที่นอนบนพื้น

        สตรีสองคนย่อมต้องนอนบนเตียง ส่วนเซียวยวี่และเซียวจื่อเซวียนนอนบนพื้น

        อาบน้ำให้เด็กสองคนก่อน หลังจากเซี่ยยวี่หลัวอาบน้ำเสร็จจึงกลับห้องไปเล่านิทานให้พวกเขา เซียวยวี่อาบเป็นคนสุดท้าย พร้อมทั้งซักเสื้อผ้าของทุกคน

        หลังจากทำงานทั้งหมดเสร็จ เซียวยวี่กลับไปที่ห้อง เห็นพวกเขายังเล่านิทานกันอยู่ ลองตั้งใจฟัง น้ำเสียงของอาหลัวแหบเล็กน้อย

        เล่านิทานไปกี่เรื่องกัน!

        เซียวยวี่รู้สึกเห็นใจยิ่งนัก รีบรินน้ำอุ่นมา กล่าวอย่างเห็นอกเห็นใจ “ไม่ต้องเล่าแล้ว ฟังเสียงของเจ้าสิ แหบแล้ว! “

        เซี่ยยวี่หลัวเล่านิทานไปห้าเรื่อง คิดเสียว่าชดเชยส่วนที่เด็กสองคนไม่ได้ฟังในช่วงก่อนหน้านี้ จึงเล่าทีเดียวห้าเรื่อง น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อยจริง รู้สึกคอแห้งผาก นางไม่ได้เอื้อมมือไปรับ ดื่มตามมือของเซียวยวี่ที่ป้อนให้

        เซียวยวี่เห็นนางดื่มลงท้องไปถ้วยหนึ่ง “ยังเอาอีกหรือไม่? “

        เซี่ยยวี่หลัวส่ายหน้า “ไม่เอาแล้ว”

        กล่าวจบก็จะเล่าอีก เซียวยวี่กลับดุเด็กสองคน “เหตุใดถึงยังไม่นอน? ดึกเกินไปแล้ว” เขาไม่ได้สงสารเด็กสองคนที่ดึกถึงเพียงนี้แล้วยังไม่นอน แต่สงสารอาหลัวของเขา เล่าจนเสียงแหบแล้ว จะรู้สึกทรมานเพียงใด!

        เซี่ยยวี่หลัวก็สงสารเด็กสองคน “ไม่เป็นอะไร ข้าไม่อยู่บ้านนานถึงเพียงนี้ แค่เล่านิทานเพิ่มเล็กน้อยเท่านั้น ไม่เป็นอะไรเสียหน่อย! “

        เซียวยวี่ “…” แต่ข้าปวดใจ “เช่นนั้นเจ้าเล่าเรื่องนี้ให้จบ ก็ไม่ต้องเล่าอีกแล้ว พวกเขาควรนอนได้แล้ว เจ้าเองก็ควรนอนเช่นกัน มิเช่นนั้นพรุ่งนี้จะตื่นไม่ไหว”

        เซี่ยยวี่หลัวกล่าวตอบว่าได้

        เซียวจื่อเซวียนและเซียวจื่อเมิ่งหันสบตากัน รู้สึกว่าวาจาของพี่ใหญ่คล้ายจะว่าพวกเขานอนดึกเกินไป แต่หากลองฟังโดยละเอียด ก็ดูจะมีจุดที่ผิดปกติอยู่ ประหนึ่งว่าพี่ใหญ่กำลังกล่าวโทษพวกเขาที่ทำให้พี่สะใภ้ใหญ่นอนดึก ทั้งยังตำหนิพวกเขาที่ทำให้เสียงของพี่สะใภ้ใหญ่แหบอีกด้วย

        เด็กสองคนล้วนเป็นเด็กรู้ความ เมื่อได้ยินเสียงของพี่สะใภ้ใหญ่แหบแล้ว ต่างก็รู้สึกเห็นใจยิ่งนัก หลังจากฟังนิทานเรื่องนี้จบ จึงคลานขึ้นที่นอนของตัวเองนอนหลับอย่างว่าง่ายทันที

        เซียวยวี่ตากเสื้อเสร็จเข้ามา ภายในห้องไม่มีเสียง เด็กสองคนนอนหลับแล้ว

        ส่วนเซี่ยยวี่หลัวยังนั่งอยู่ตรงขอบเตียง เหมือนว่ากำลังรอเขากลับมา

        “เหตุใดถึงยังไม่นอน? ” เซียวยวี่เอ่ยถามด้วยความเอ็นดู

        “รอเจ้ากลับมา ข้าก็จะนอนแล้ว” เซี่ยยวี่หลัวกล่าว

        เซียวยวี่ขานตอบทีหนึ่ง “เช่นนั้นเจ้านอนก่อน ข้าดับไฟแล้วค่อยนอน”

        “ได้ เจ้าเดินช้าหน่อย ระวังอย่าเตะโดนจื่อเซวียน”

        ที่นอนถูกปูไว้บนพื้น เซียวจื่อเซวียนนอนฝั่งที่อยู่ติดเตียง

        เซียวยวี่ลุกขึ้นยืน มองดูเตียง ก่อนมองดูที่นอนบนพื้น จู่ๆ ก็มีความคิดหนึ่ง

        เขาเดินขึ้นหน้าลากทั้งผ้านวมและตัวคนมา เซียวจื่อเซวียนยังคงหลับสนิท

        ดึงผ้านวมมา จากนั้นจึงเห็นเซียวยวี่สะบัดผ้านวมทีหนึ่ง คนที่เดิมทีนอนอยู่ทางซ้าย ถูกสะบัดไปอยู่ทางขวา

        เซียวจื่อเซวียนที่ยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราพลิกตัวทีหนึ่ง ก่อนจะนอนหลับต่อ

        เคลื่อนไหวแรงถึงเพียงนี้ เด็กคนนี้กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อย หลับสนิทเหมือนสุกรก็มิปาน

        เซี่ยยวี่หลัวเห็นเซียวยวี่กระทำอย่างไม่เกรงใจถึงเพียงนี้ ก็ได้แต่กุมขมับรู้สึกกล่าวอะไรไม่ออก

        เซียวยวี่ดับไฟ เอนตัวลงนอน หันหน้าเข้าหาเซี่ยยวี่หลัวที่อยู่บนเตียง ยิ้มพลางยื่นมือออกมา

        เซี่ยยวี่หลัวเพิ่งเข้าใจในตอนนี้เอง การกระทำของเซียวยวี่ ที่แท้ทำไปเพื่อสิ่งนี้

        นางไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี จึงได้แต่ยื่นมือออกไป

        ถึงแม้คนหนึ่งจะนอนบนเตียงอีกคนนอนบนพื้น แต่ยังสามารถแนบชิดกันได้

        เซี่ยยวี่หลัวมองดูเซียวยวี่ที่อยู่บนพื้น ฟ้ามืดจึงไม่เห็นใบหน้าของเซียวยวี่อย่างชัดเจน มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ยังคงเป็นประกาย ประหนึ่งดวงดาราที่สุกสกาวก็มิปาน

        เซียวยวี่เองก็จ้องมองคนบนเตียงอย่างไม่ละสายตาเช่นกัน แววตาแฝงเร้นด้วยความรักลึกซึ้งดุจมหาสมุทร

        เชิงอรรถ

        [1] น้ำส้มสายชู ในภาษาจีน คำว่ากินน้ำส้มสายชู กลิ่นน้ำส้มสายชูแรง หมายถึง อาการหึงหวง หรือเป็นคนขี้หึง