ทะลุมิติไปเป็นเศรษฐีนียุค 80 [重生八零致富记] - ตอนที่ 426 ปักผ้าลายนกยูง - novel-lucky

ตอนที่ 426 ปักผ้าลายนกยูง

เหล่าจางบอกว่าพื้นที่สวนด้านตะวันตกที่ปลูกถั่วเหลืองอยู่นั้นยังสามารถสร้างฟาร์มไก่ได้ มันอยู่ห่างจากที่อยู่ของเขาไปกว่าครึ่งภูเขา ดังนั้นกลิ่นคงไม่โชยมาถึง

จี้เจี้ยนอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง

พวกเขาจึงเรียกให้จี้หงจวินมาช่วยสร้างเล้าไก่ เหล่าจางแวะมาดู เขาบอกมันดูเล็กเกินไป และบอกให้สร้างเพิ่มอีก ไม่อย่างนั้นก็ไม่ควรสร้างเลย ในเมื่อคิดจะสร้างแล้ว สมควรทำให้ ใหญ่กว่านี้ไปเลย

ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเลี้ยงไก่เป็น 100 ตัว ไม่อย่างนั้นจะเปลืองแรงไปเสียเปล่า

จี้เจี้ยนอวิ๋นทำตามเขาว่า ไม่นานเล้าไก่ก็สร้างเสร็จ ด้วยพวกเขามีความเชี่ยวชาญอยู่แล้ว ก่อนที่เขาจะไปซื้อแม่ไก่มาเลี้ยงไว้ที่นี่

อันที่จริงไก่หลาย 100 ตัวนับว่าไม่ใช่จำนวนที่มากนัก

ที่สวนแห่งแรกมีไก่มากกว่า 2,000 ตัว และยังมีจำนวนมากกว่านั้นที่สวนแห่งที่ 3 พวกเขาจึงค่อนข้างช่ำชองในการเลี้ยงไก่ มีไก่จำนวนหลาย 1,000 ตัว จำนวนไข่ไก่จึงมีมากตามไปด้วย

มีไก่หลาย 100 ตัวที่สวนแห่งที่ 4 เมื่อพวกมันโตขึ้น จะออกไข่ได้เป็นจำนวนมาก

จี้เจี้ยนอวิ๋นเลือกสรรแต่แม่ไก่พันธุ์ดีมา ขอแค่ได้กินอาหารเพียงพอ มันจะสามารถออกไข่ได้ภายใน 5 เดือน และมีบางตัวที่ออกไข่เร็วกว่าปกติ คือจะออกไข่หลังจากพ้น 4 เดือนไป

เนื่องจากฟาร์มไก่เล็ก ๆ นี้เพิ่งสร้างใหม่ ซูตานหงจึงขึ้นมาให้น้ำพุวิเศษ บางครั้งจะสั่งให้เสียงเสียงกับหยวนหยวนขนน้ำพุวิเศษใส่กาเล็ก ๆ มาให้ไก่พวกนี้ดื่ม

สวนแห่งที่ 4 เต็มไปด้วยไก่ เรียกได้ว่าใช้พื้นที่ได้อย่างคุ้มค่า

ปัจจุบันมีสวนแห่งที่ 2 เพียงแห่งเดียวจาก 4 แห่งที่ไม่ได้เลี้ยงไก่ แต่งานที่สวนแห่งที่ 2 ก็ไม่เคยขาด มีสิ่งที่ต้องจัดการมากมายทุกวัน

เนื่องจากปีนี้จี้เจี้ยนอวิ๋นเลี้ยงหมูจำนวนมาก ปีก่อนเนื้อหมูทำรายได้ในช่วงสิ้นปีให้เขามหาศาล ไม่ใช่เพียงเลี้ยงที่นี่ แต่ที่อ่างเก็บน้ำด้วยเช่นกัน โดยเขาเลี้ยงไว้ที่นั่น 5 ตั ว

คุณป้าสวี่และคุณลุงสวี่ต้องให้อาหารหมูจำนวนมากทุกวัน

บางครั้งซูอันปังจะมาช่วยบ้าง แต่ส่วนใหญ่เขาจะรับผิดชอบดูแลรดน้ำต้นผลไม้ ผลไม้ที่อ่างเก็บน้ำเจริญงอกงามดีมากเช่นกัน ซึ่งจี้เจี้ยนอวิ๋นจะมาจัดการเก็บเกี่ยวพวกมันไป

ตอนนี้ไม่ค่อยมีแสงแดด เมื่อถึงต้นเดือนมิถุนายน หลี่ไหลตี้ ภรรยาของเขาจึงจะแวะมาช่วยคุณป้าสวี่ตากปลาที่นี่

หล่อนเองก็ได้เงินเดือนเช่นกัน

ตอนนี้ซูอันปังกับหลี่ไหลตี้ไม่ได้ยากจนอย่างเมื่อก่อนอีกแล้ว ทั้งคู่มีกินมีใช้กันเหลือเฟือ

ปีก่อนเพิ่งจะซ่อมแซมบ้านไป ทั้งยังต่อเติมห้องเพิ่ม แม้จะใช้เงินถึง 1,000 หยวน แต่หล่อนก็ควักจ่ายในคราวเดียว ซึ่งไม่ใช่เรื่องเดือดร้อนแต่อย่างใด

บ้านของพวกเขาตอนนี้กว้างขวางมาก มี 2 ห้องนอนกับ 1 ห้องนั่งเล่น ลูกสาวมีห้องส่วนตัวแยก มีพื้นที่สำหรับคู่สามีภรรยา เช่นเดียวกับลูกสาว อยู่อาศัยได้สะดวกสบายมากทีเดียว

ในวันนั้นหลี่ไหลตี้ว่างงานพอดี หล่อนจึงพาลูกสาวแวะไปหาผู้เป็นพ่อ

พ่อของหล่อนอยู่ที่สวนแห่งที่ 3 เขาจะกลับไปกินมื้อเย็นร่วมกันแค่ในวันปีใหม่เท่านั้น นอกเหนือจากนี้จะไม่ออกจากสวนแห่งนี้

ลูกสาวของหลี่ไหลตี้อายุน้อยกว่าฉีฉี แต่ไม่ได้เด็กกว่ามากนัก ตอนที่คลอดลูกสาว ซูอันปังกับหลี่ไหลตี้ไม่มีปัญญากินโจ๊กข้นด้วยซ้ำ

ซูตานหงบอกให้ซูอันปังนำไข่กับไก่ตะกร้าหนึ่งกลับไป โดยให้เขานำกลับไปบำรุงร่างกายหลี่ไหลตี้ ระหว่างช่วงอยู่ไฟคุณแม่ซูยังนำไข่จำนวนมากไปให้ เพื่อให้หล่อนได้อยู่ไฟ ช่วงท ที่พักฟื้นร่างกายจำเป็นต้องกินเนื้อเพื่อบำรุงบ้าง ไม่อย่างนั้นคงไม่มีน้ำนมให้ลูกสาวกิน

หลังจากนั้นชีวิตความเป็นอยู่ก็ดีขึ้น แต่หลี่ไหลตี้กลับยังติดนิสัยประหยัดมากกว่าเดิม

เมื่อหล่อนแวะมาเยี่ยมถึงที่ หล่อนก็ไปหาพ่อที่สวนแห่งที่ 3 ต่อ ครั้นแม่ลูกทำท่าจะกลับ ซูตานหงก็ได้เตรียมสตรอเบอร์รี่ถุงหนึ่งเอาไว้ บอกให้หล่อนนำกลับไปกิน

หลี่ไหลตี้รู้นิสัยซูตานหงดี หล่อนจึงยอมรับมาโดยไม่ปฏิเสธให้มากความ ลูกสาวหล่อนชอบกินมากเช่นกัน

ช่วงนี้ซูตานหงปักผ้าลายนกยูงอยู่ ทำให้ค่อนข้างยุ่ง เธอจึงตัดสินใจไม่ทำสตรอเบอร์รี่แช่อิ่มในปีนี้ ด้วยรู้สึกขี้เกียจ

ผ่านไปหลายปี เธอไม่ได้ลงมือปักผ้ามานาน แต่ยังคงไม่ลืมวิธีปัก

ก่อนที่เธอจะปักลายนกยูง เธอฝึกปักผ้าเช็ดหน้าเพื่อฝึกมือก่อน ด้วยร้างมือจากการปักผ้าไปนาน

ลูก ๆ ที่บ้านไม่ได้สนใจการปักผ้าแม้แต่น้อย พวกเขาต้องนั่งอยู่นิ่ง ๆ นานขนาดนั้น จะทนอยู่นิ่งไหวได้อย่างไรกัน?

กลับเป็นหยวนหยวนที่สนใจงานปักผ้าฝีมือป้าสะใภ้สามของตน ซูตานหงเห็นว่าเธอชอบมันมาก จึงบอกให้เจี้ยนอวิ๋นซื้อสะดึงปักผ้าเล็ก ๆ กลับมาให้เธอ และปล่อยให้เธอปักกระเป๋าเงินเ เล็ก ๆ หรือของอย่างอื่นที่เธอชอบ

ตอนนี้หยวนหยวนอายุ 5 ขวบแล้ว ซึ่งถือว่าโตเกินวัย หากมาลองคิดดู เธอดูเหมือนเด็กอายุ 6 ขวบด้วยซ้ำ

เมื่อชาติที่แล้วซูตานหงก็เริ่มเรียนรู้การปักฝ้าในวัยเท่านี้ไม่ใช่หรือ?

ซูตานหงไม่คิดเสียดายวัสดุและอุปกรณ์งานฝีมือ เมื่อเธอนั่งปักฝ้า จนบางครั้งปวดหลังและกระดูก เธอจะพักมาสอนหยวนหยวน

หยวนหยวนพยักหน้ารับอย่างแข็งขันและว่าง่าย

ซูตานหงปล่อยให้เธอปักผ้าต่อไป ก่อนออกมารดน้ำต้นองุ่นที่สวนหลังบ้าน

ต้นองุ่นที่จี้เจี้ยนอวิ๋นนำกลับมาเมื่อปีก่อนในตอนนี้ได้เจริญเติบโตเลื้อยพันจนเต็มซุ้ม หากปีนี้ไม่มีอะไรผิดพลาด เดือนกรกฎาคมคงจะมีองุ่นให้กิน

องุ่นนี้หวานอร่อย อีกทั้งยังฉ่ำน้ำมาก ซึ่งซูตานหงรู้สึกว่าองุ่นที่ปลูกที่บ้านมีรสหวานอร่อยขึ้น

หลังจากรดน้ำพุวิเศษให้ต้นองุ่นหลังบ้าน ซูตานหงก็นั่งชิงช้าและปล่อยให้มันแกว่งไกวไปอย่างเพลิดเพลิน ก่อนจะกลับเข้ามาในบ้าน

หยวนหยวนยังคงนั่งปักกระเป๋าเงินอย่างตั้งใจ ปักไปทีละเข็ม ดูท่าทางจริงจังมากทีเดียว

เมื่อเฝ้ามองครู่หนึ่ง ซูตานหงจึงบอก “ได้เวลาพักแล้วนะจ๊ะ”

“ค่ะ” หยวนหยวนพยักหน้าและหยุดมือ ซูตานหงชงนมมอลต์แก้วหนึ่ง และนำขนมงาตัดชิ้นหนึ่งมาให้เธอกิน

ก่อนเอ่ยให้กำลังใจเธอ โดยชื่นชมว่าเธอปักผ้าได้เก่งมาก

“อย่างนั้นเมื่อไหร่หนูจะเก่งเท่าป้าสะใภ้สาม แล้วปักผ้าเป็นลายนกยูงได้ล่ะคะ?” หยวนหยวนบอก

เธอจ้องไปที่หัวนกยูงบนผ้าปักของป้าสะใภ้สาม นกยูงตัวนี้ดูเหมือนมีชีวิตจริง แม้จะยังไม่เห็นส่วนตัว เพียงแค่ส่วนหัวของนกยูงตัวนี้ก็ทำให้เห็นแล้วว่าป้าสะใภ้สามของเธอมีฝีมือเพี ยงใด

ตอนนี้เธอยังปักลายปลาได้ไม่สวยนัก

“ถ้าหนูโตขึ้นแล้วตั้งใจฝึก ต้องเป็นช่างปักผ้าได้แน่นอนจ้ะ” ซูตานหงบอกพร้อมรอยยิ้ม

หยวนหยวนพยักหน้ารับ แม้เธอจะยังไม่ได้ไปโรงเรียน แต่กลับมีหลายอย่างให้ทำทุกวัน เธอจึงไม่ค่อยออกไปเล่นกับเพื่อนผู้หญิง

ช่วงเช้าเธอจะขึ้นไปเรียนศิลปะกับเหล่าจางที่สวน อย่างน้อยต้องวาดได้สักรูปหนึ่งในแต่ละวัน

ตกบ่ายเธอจึงจะไปเล่นได้ แต่หลังจากได้เห็นป้าสะใภ้สามปักผ้า เธอก็นึกสนใจขึ้นมา จึงไม่อยากออกไปเล่นข้างนอกอีก และตามป้าสะใภ้สามไปเรียนปักผ้า และทำกระเป๋าเงินเล็ก ๆ

เธอยังถูกเข็มตำนิ้วอีกด้วย แม้จะเจ็บจนน้ำตาคลอสองหน่วยตา แต่ก็อดกลั้นไม่ร้องไห้ออกมา ซูตานหงทำแผลให้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม บอกว่าตนก็เคยเป็นแบบนี้เหมือนกัน ต่อไปเมื่อเชี่ ยวชาญขึ้นแล้วก็จะไม่ถูกเข็มตำอีก

…………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

ในที่สุดตานหงก็กลับมาปักผ้าอย่างที่ผู้อ่านบางท่านอยากเห็นแล้วค่ะ ถ้าดูตามฝีมือแล้วก็น่าจะปักภาพคล้าย ๆ อย่างภาพด้านล่างได้สบาย

หยวนหยวนน่ารักจัง โตขึ้นต้องเลือกเรียนด้านศิลปะแน่ ๆ เห็นแววศิลปินตั้งแต่เด็กเลย

ไหหม่า(海馬)

ภาพลายนกยูง (ที่มา : https://www.taobao.com/list/item/576111320355.htm?spm=a21wu.10013406.taglist-content.1.590819b3iuE99d)