ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - ตอนที่ 448 ครอบครัวฝ่ายหญิง
ตอนที่ 448 ครอบครัวฝ่ายหญิง
หยางชุ่ยฮวาจงใจกระทำสิ่งนี้ และต้องการแสดงให้ตระกูลจางเห็นถึงสิ่งที่นางนำมา
ทั้งนางยังต้องการแสดงให้คนในหมู่บ้านนี้เห็นด้วย! ว่าตระกูลโจวปฏิบัติต่อแม่โจวดีเพียงใด!
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าหยางชุ่ยฮวากำลังคิดทำอะไร นางก็ไม่ได้หยุดยั้งอีกฝ่าย
แม้ว่านี่เป็นการจงใจอวดดี แต่มันก็สามารถรักษาหน้าของแม่โจวได้! และเป็นการพิสูจน์ว่าแม่โจวมีค่าสำหรับบิดามารดาของนางมาก
จางซิ่วเอ๋อช่วยหยางชุ่ยฮวาขนของ เมื่อพวกเขาเอามันออกมาจึงได้เห็นว่ามีปลาสองตัว อีกทั้งยังสดมาก ตรงที่ดวงตาของพวกมันใสแจ๋วเป็นเงา
สีหน้าของจางซิ่วเอ๋อแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย น้ำแข็งในแม่น้ำยังละลายไม่หมดสิ้น ตอนนี้หากนางต้องการออกไปตกปลา คงต้องเผชิญกับความทุกข์ทรมานไม่น้อย
แล้วก็มีขาหมูชิ้นใหญ่
ขาหมูชิ้นนี้สามารถสร้างเงินให้กับผู้ครอบครองได้มากมาย!
ในเวลานี้ ผู้คนมากมายที่อยู่ด้านนอกกำลังรับชมสิ่งเหล่านี้ เมื่อพวกเขาเห็นว่าหยางชุ่ยฮวาหยิบสิ่งของเหล่านั้นออกมา ทั้งหมดอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง
มีข่าวลือว่าตระกูลโจวปฏิบัติต่อแม่โจวไม่ดี ใครเป็นคนกล่าวเช่นนั้น? ดูหยางชุ่ยฮวาหยิบสิ่งของออกมานั่นสิ นั่นเรียกว่าจิตใจงดงามและใจกว้างยิ่ง!
ข้างในตะกร้ามีไข่มากมาย ทั้งไข่ไก่ ไข่เป็ด ไข่ห่าน รวมกันมากกว่าหลายสิบฟอง!
ยังไม่นับรวมถึงไก่แก่ที่แม่เฒ่าโจวกำลังถืออยู่ด้วยซ้ำ!
“เหตุใดพวกท่านจึงนำของมากมายมาที่นี่?” แม้แต่จางซิ่วเอ๋อยังรู้สึกประหลาดใจเช่นกัน
ชีวิตของตระกูลโจวไม่ได้ดีมากมายนัก สิ่งของเหล่านี้มันมากเกินไป
หยางชุ่ยฮวากล่าวด้วยรอยยิ้ม “ในที่สุดแม่ของเจ้าก็ให้กำเนิดบุตรชายได้ จึงสร้างชื่อให้แก่ตระกูลโจวของเราด้วย! แน่นอนว่าพวกเราควรจะฉลองร่วมกัน! ใครกันที่กล้ากล่าวหาว่าบุตรสาวในตระกูลโจวไม่สามารถให้กำเนิดบุตรชายได้?”
แม่เฒ่าจางโผล่หน้าออกมาในขณะนี้ “ญาติสะใภ้ เข้ามาในบ้านเร็วเถิด!”
ขณะกล่าวเช่นนั้น แม่เฒ่าจางยื่นมือไปรับไก่แก่ด้วยมือทั้งสองข้าง
แม่เฒ่าจางไม่เคยคิดต้อนรับแม่เฒ่าโจวมาก่อน! แต่ในขณะนี้มันเกิดขึ้นแล้ว ไม่ต้องพูดก็ทราบได้ว่านางย่อมอยากได้สิ่งของเหล่านี้
แม่เฒ่าโจวไม่ได้กล่าวอะไร ทว่าหยางชุ่ยฮวาไม่อาจอดกลั้นไว้ได้
หยางชุ่ยฮวายื่นมือออกไปฟาดมือของแม่เฒ่าจางโดยตรง “ท่านคิดทำสิ่งใด?”
“ข้าเพียงจะช่วยเจ้ายกเข้าไปด้านใน!” แม่เฒ่าจางเงยหน้าขึ้น
หยางชุ่ยฮวาเหลือบมองแม่เฒ่าจาง “ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ มันเป็นของสำหรับเหมยจื่อที่กำลังพักฟื้นหลังคลอด! ซิ่วเอ๋อสิ่งเหล่านี้มอบให้กับเจ้าและเจ้าค่อยนำไปปรุงอาหารเพื่อแม่ของเจ้า!”
จางซิ่วเอ๋อตอบรับทันที “เจ้าค่ะ!”
แม้ว่าที่บ้านของพวกเขาจะมีปัญหา แต่ทั้งหมดคือความตั้งใจของตระกูลโจว นางจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะกล่าวปฏิเสธ
แม่เฒ่าจางกล่าวโต้ตอบทันที “อะไรกัน? นำสิ่งนี้มาที่บ้านของข้า แล้วเหตุใดจึงไม่มอบมันให้กับข้า?”
“แล้วท่านเป็นอะไร? ตั้งครรภ์อีกแล้วหรือ?” หยางชุ่ยฮวาหัวเราะเยาะ
“เจ้ากำลังกล่าวถึงสิ่งใด?” แม่เฒ่าจางไม่พอใจ
หยางชุ่ยฮวาไม่ใช่คนที่สามารถรังแกได้โดยง่าย นางจึงกล่าววาจาเหยียดหยาม “ข้าไม่ได้กล่าวอะไรเสียหน่อย! หากท่านตั้งครรภ์จริง ข้าย่อมให้สิ่งนี้แก่ท่านได้! หากท่านไม่ได้ตั้งครรภ์… อีกอย่างชายชราในตระกูลของท่านก็ห่างหายจากบ้านไปหลายปีแล้วมิใช่หรือ? แม้อยากจะตั้งครรภ์ก็คงไม่อาจหาผู้ใดได้แล้ว!”
ห่างบ้านไปหลายปี?
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้
หมายความว่าอย่างไร สามีของแม่เฒ่าจางซึ่งเป็นปู่ของจางซิ่วเอ๋อคนเดิมยังไม่ตายหรือ?
แต่ความคิดเหล่านี้เพียงปรากฏในศีรษะของนางเพียงครู่หนึ่งเท่านั้น สุดท้ายแล้วนางก็ไม่คิดสนใจเรื่องนี้ บางทีหยางชุ่ยฮวาอาจจะสับสนเอง เพราะในความทรงจำของจางซิ่วเอ๋อคนเดิม ปู่ของนางตายตกไปแล้ว
ใบหน้าของแม่เฒ่าจางมืดครึ้ม “เจ้า…”
“เป็นอะไร? หากไม่อยากให้ข้าพูดจาไม่ดี ก็ไม่ต้องคิดฉกฉวยสิ่งเหล่านี้! นี่คือสิ่งที่ครอบครัวของเหมยจื่อส่งมาให้นาง หากท่านกินมันลงท้อง ไม่กลัวว่าผู้อื่นจะแทงกระดูกสันหลังของท่านหรือไร?” หยางชุ่ยฮวาสูดลมหายใจเข้าปอด
หลังจากที่หยางชุ่ยฮวาแสดงท่าทางเหล่านี้แล้ว นางก็ขนทุกสิ่งเข้าไปในบ้านและบอกกับจางซิ่วเอ๋อโดยตรง “อย่าลืมนำพวกมันกลับไปด้วย อย่าให้เหล่าพังพอนมาฉกฉวยไปได้!”
จางซิ่วเอ๋อ “…” คำว่า พังพอน ช่างเหมาะสมเสียจริง
ภายในบ้านในเวลานี้ แม่เฒ่าหลิวกำลังพูดคุยกับแม่โจว
เพราะนางได้รับเงินจากจางซิ่วเอ๋อ นางจึงทำทุกสิ่งอย่างดีที่สุด ตอนนี้นางกำลังซักผ้าอ้อมของเด็กอย่างแข็งขัน
บ้านหลังนี้ไม่ใหญ่มากนัก มันจึงดูพลุกพล่านเล็กน้อยเมื่อบุคคลเหล่านี้เข้ามาด้านใน
แม่เฒ่าโจวทราบดีว่านางอยากกลับบ้าน เช่นนี้จึงบอกกล่าวให้จางซิ่วเอ๋อกลับไปก่อน
“ท่านแม่ ท่านมาที่นี่ด้วยเหตุใดหรือ?” แม่โจวลุกขึ้นนั่ง แม้ว่านางจะอ่อนเพลีย แต่จิตใจของนางก็ดีขึ้นมากแล้ว
หยางชุ่ยฮวากล่าวแทรก “เหตุใดเราจึงมาพบเจ้าไม่ได้?”
เมื่อหยางชุ่ยฮวากล่าวเช่นนี้ ดูเหมือนนางจะทราบดีว่าน้ำเสียงของตนไม่ค่อยดีนัก นางจึงกล่าวอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย “พวกข้าก็เป็นห่วงเจ้าเช่นกัน แต่ข้าได้ยินมาว่าแม่เฒ่าจางจะขายซื่อหยา! และแม่เถาผู้นั้นจะฆ่าลูกของเจ้า!”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่หยางชุ่ยฮวาทราบเรื่องนี้
แต่หากไตร่ตรองให้ดีก็สามารถเข้าใจได้
ไม่มีผนังกั้นอากาศ แม่เฒ่าหลิวมีเพียงปากแต่ไม่มีหูรูด
เมื่อหยางชุ่ยฮวากล่าวเช่นนี้ นางรู้สึกเกลียดเหล็กที่ไม่อาจกลายเป็นเหล็กกล้าได้ “เหตุใดเจ้าจึงไม่ปกป้องเด็ก? ครอบครัวของพวกเขาปฏิบัติต่อเจ้าเช่นนี้ แต่เจ้าไม่คิดที่จะแยกครอบครัวออกไปอีกงั้นหรือ?”
ดวงตาของแม่โจวเผยความประหลาดใจ “แยกบ้าน... นี่มัน…”
หยางชุ่ยฮวาไม่รู้ว่าจะกล่าวอ้อมค้อมอย่างไร นางเพียงพูดออกไปตามที่ใจนึก “หากเจ้าไม่แยกครอบครัวออกไป ร้ายแรงที่สุดก็คือในวันที่ลูกทั้งสองของเจ้าเติบโตขึ้น พวกเขาจะต้องทนทุกข์!”
ตอนนี้เองที่จางต้าหูเดินเข้ามาจากด้านนอก
หยางชุ่ยฮวาเหลือบมองจางต้าหู “ฮึ่ม ข้าไม่เคยเห็นบุรุษที่ใดจะไร้ประโยชน์เช่นนี้มาก่อน เจ้าทำให้ภรรยาและลูกชายของเจ้าต้องทุกข์ทรมาน!”
“ข้า…” จางต้าหูประหม่าเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับหยางชุ่ยฮวา
“จางต้าหู เจ้าจะเอาอย่างไรกับข้า? จงทำให้มันกระจ่าง คิดอยากมีชีวิตที่ดีหรือไม่? หากเจ้าคิดอยากมีชีวิตที่ดี เช่นนั้นนำน้องสะใภ้และบุตรชายออกจากบ้านนี้ไปเสีย! ต่อให้เจ้าไม่ต้องการสิ่งใดจากตระกูล แต่นำคนไร้ประโยชน์ผู้นี้ออกไปย่อมดีกว่า!” หยางชุ่ยฮวาสูดลมหายใจลึก
แม้คำพูดของหยางชุ่ยฮวาจะไม่ถูกใจนัก แต่จางซิ่วเอ๋อก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือให้กับหยางชุ่ยฮวา
แม้ว่าจะไม่ต้องการอะไร แต่ตราบใดที่สามารถละทิ้งตระกูลจางได้ มันก็คุ้มค่า!
ยิ่งอยู่ในบ้านหลังนี้นาน ก็ยิ่งสูญเสีย!
ท้ายที่สุดจางต้าหูผู้นี้ไม่เคยมีเวลาว่างเลยในหนึ่งวัน เขาทำงานหนักราวกับวัวและควาย
หากเป็นเช่นนี้ หลังจากออกไปข้างนอก จางต้าหูจะมีเวลาดูแลภรรยาและลูก แล้วเช่นนั้นมันจะเป็นวันคืนที่เลวร้ายได้อย่างไร
“ถึงเราจะแยกออกไป แต่เราก็ไม่มีที่อยู่อาศัยอื่นนอกจากที่นี่” จางต้าหูกล่าวด้วยน้ำเสียงอู้อี้
เมื่อได้ยินเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วและพูดว่า “ตอนนี้ข้ากำลังจะสร้างบ้าน หากท่านต้องการ สามารถย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านผีสิงได้หลังจากข้าย้ายออกไปแล้ว”
จางซิ่วเอ๋อไม่อาจกล่าวอย่างกรุณาว่าให้จางต้าหูมาอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหม่กับพวกนาง
ถึงตอนนั้นจางต้าหูคงนึกโมโหจนแทบตาย
แต่นางก็ยังเต็มใจที่จะหาที่อยู่ให้กับจางต้าหู
“อะไรนะ? ซิ่วเอ๋อ เจ้ากำลังจะสร้างบ้านงั้นหรือ?” จางต้าหูมองจางซิ่วเอ๋อด้วยความตกใจ
……………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
คนอย่างแม่เฒ่าจางมันต้องเจอคนอย่างหยางชุ่ยฮวาจริง ๆ ค่ะ แรงมาแรงกลับไม่โกง
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
