ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 361 ความคิดของจางซานหยา
ตอนที่ 361 ความคิดของจางซานหยา
แม่โจวก้มหน้า ตาแดงเล็กน้อย
จางซิ่วเอ๋อโกรธ แม่โจวก็โกรธเช่นกัน
แต่แม่โจวเก็บอารมณ์มากกว่าจางซิ่วเอ๋อ
จางซานหยาที่อยู่อีกด้านกระพริบตามองจางซิ่วเอ๋อและเอ่ยเสียงแผ่ว “พี่ พี่ช่วยห้ามท่านพ่อหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”
จางซิ่วเอ๋อมองสายตาคาดหวังของจางซานหยาแล้วปฏิเสธไม่ลงในชั่วขณะ
แต่พอนึกถึงสภาพของจางต้าหู จางซิ่วเอ๋อก็เดือดดาลขึ้นมาอีกครั้ง
จางซานหยาอายุยังน้อย ก่อนหน้านี้ไม่สนิทกับจางต้าหูก็จริง หรืออาจถึงขั้นไม่ชอบด้วยซ้ำ แต่จางต้าหูในตอนนี้ค่อนข้างดีกับจางซานหยา
เด็กอายุแค่นี้ ให้ลูกกวาดเม็ดเดียวก็ลืมเรื่องไม่สบอารมณ์ก่อนหน้านี้ได้อย่างง่ายดาย
อีกอย่าง จางต้าหูก็เป็นบิดาแท้ ๆ ของจางซานหยา
ในด้านจิตใจนั้น จางซานหยาจึงรู้สึกใกล้ชิดกับจางต้าหูอยู่มาก
เวลานี้จางซานหยาจะหวังดีกับจางต้าหูก็เป็นเรื่องปกติ
จางซิ่วเอ๋อแค่คิดก็รู้แล้วว่าที่อยู่ ๆ จางซานหยาพูดถึงจางต้าหู ก็เพราะต้องการให้นางได้ยิน
หวังให้นางช่วยห้ามจางต้าหู
จางซิ่วเอ๋อไม่คิดว่าจางซานหยาเป็นเด็กมีเล่ห์เหลี่ยม นางเพียงแต่ไม่กล้าพูดเรื่องจางต้าหูกับตนตรงๆเท่านั้น เพราะนางรู้ว่าตนเย็นชาต่อจางต้าหูขนาดไหน
จางซิ่วเอ๋อมองจางซานหยาอย่างอ่อนโยน สายตาแฝงไว้ด้วยความเอ็นดู
จางซานหยายังเด็ก ที่ทำเช่นนี้ก็เพราะหวังให้ครอบครัวกลมเกลียว
ครอบครัวที่ไร้ความสุขย่อมมีผลกระทบต่อเด็กคนหนึ่งอย่างมาก
ยิ่งตอนนี้นางกับจางชุนเถาออกจากตระกูลจางแล้ว เหลือเพียงจางซานหยาอยู่อย่างลำบากที่ตระกูลจางคนเดียว และต้องทนดูเรื่องพิลึกต่างๆในตระกูลจาง จางซานหยาจึงมีเรื่องอะไรมากกว่าเด็กในวัยเดียวกัน
จางซิ่วเอ๋อขยับปากและเอ่ยขึ้น “ซานหยา เจ้าไม่ต้องร้อนใจนะ หากท่านพ่อกลับมาแล้วข้าค่อยคุยกับเขาดีๆ”
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะคิดว่าถึงตนพูดไปก็เหมือนสีซอให้ควายฟังก็ตาม
แต่นางก็ปฏิเสธจางซานหยาไม่ลงจริงๆ
พอนึกถึงจางซานหยาที่ต้องคอยห่วงเรื่องของผู้ใหญ่ตั้งแต่อายุยังน้อย หัวใจของจางซิ่วเอ๋อก็ไม่อาจเย็นชาและเมินเฉยได้
นางไม่สนใจจางต้าหูได้ แต่นางจะไม่สนใจน้องสาวทั้งสองของตนไม่ได้
ที่ในใจของนางไม่เห็นจางต้าหูเป็นบิดาได้ นั่นเพราะนางไม่ใช่จางซิ่วเอ๋อเจ้าของร่างมาตั้งแต่แรก ต่อให้ร่างกายนี้เกี่ยวพันทางสายเลือดกับจางต้าหู แต่ในด้านจิตใจ นางยังคงเห็นจางต้าหูเป็นคนแปลกหน้าอยู่ดี
แต่จางชุนเถาและจางซานหยาไม่เหมือนกัน
ต่อให้พวกนางโกรธจางต้าหู โมโหจางต้าหูขนาดไหน แต่จางต้าหูก็ยังเป็นพ่อของพวกนางอยู่ดี
ไม่เห็นแก่หน้าพระสงฆ์ก็ต้องเห็นแก่หน้าพระพุทธบ้าง เวลานี้จางซิ่วเอ๋อจะไม่สนใจจางต้าหูเลยก็ไม่ได้
ใครใช้ให้แม่โจวและน้องสาวทั้งสองอยู่ที่นี่กันเล่า?
ถึงนางไม่แยแสจางต้าหู ก็ต้องแยแสแม่โจวและน้องสาวสองคนอยู่ดี
จางซิ่วเอ๋อคลึงขมับตัวเอง หงุดหงิดใจเล็กน้อย
แม่โจวมองจางซิ่วเอ๋ออย่างสงสาร “ซิ่วเอ๋อ ลำบากเจ้าแล้ว”
แม่โจวรู้สึกว่าถ้าไม่มีจางซิ่วเอ๋อ ไม่รู้ว่าชีวิตของนางต้องลำบากถึงเพียงไหน อาจจะจบชีวิตไปแล้วก็ได้
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็ยิ้มออกมา “ท่านแม่ ท่านไม่ต้องกังวลไป ข้าจัดการได้เจ้าค่ะ”
ในเมื่อได้ร่างกายของเจ้าของร่างมาแล้ว นางก็ต้องแบกรับภาระหน้าที่นี้ด้วย
ขณะที่พูดกันอยู่ จางซิ่วเอ๋อก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอก
นางเดินไปแง้มประตูออก ก็เห็นว่าเป็นจางต้าหูที่แบกหญ้ามัดหนึ่งไว้บนหลัง เดินเข้ามาทางรั้วจนถึงในลานบ้าน
ผมของเขาเปียกชื้นติดแนบกับหน้า มีเศษหญ้าติดอยู่เล็กน้อย
คงจะล้มมา เพราะบนเสื้อไม่ได้เปื้อนแค่น้ำฝน แต่เปื้อนโคลนด้วย
จางต้าหูไม่ได้เข้าห้องในทันที หากแต่เอาหญ้าไปให้วัวก่อน
ขณะนั้นจางอวี่หมินได้เดินออกมาจากห้อง มองหน้าจางต้าหูและพูดอย่างไม่พอใจ “ทำไมพี่ถึงช้าขนาดนี้ ไปตั้งนานได้หญ้ามาแค่นี้รึ ทำไมไม่เอาหญ้ามาเยอะ ๆ ให้พวกเขานำกลับไปด้วย”
จางอวี่หมินไม่ได้จิตใจดีอยากจะให้ของอะไรกับคนอื่นหรอก
แต่หญ้านี่ไม่เป็นไร ของแบบนี้ไม่มีมูลค่า ตัวนางเองก็ไม่ต้องเหนื่อย แถมนางยังได้หน้าได้บุญคุณอีกด้วย
จางต้าหูเอ่ยเสียงอู้อี้ “ฝนตก ทางขึ้นเขาลื่นเกินไป”
จางอวี่หมินมองจางต้าหูอย่างดูแคลน คงจะกลัวว่าใครจะได้ยินสิ่งที่ตัวเองพูดเข้า อย่างไรเสียในบ้านยังมีคนอื่นอยู่ จึงไม่ได้พูดอะไรที่ไม่น่าฟังเท่าใด
แต่สีหน้าของนางเปิดเผยทุกอย่างอย่างชัดเจน นางไม่พอใจและรังเกียจที่จางต้าหูทำอะไรชักช้า
จางต้าหูจัดหญ้าไว้เป็นระเบียบ แล้วจึงเดินมาเข้าห้อง
จางซิ่วเอ๋อที่ยืนอยู่หน้าประตูรีบหลีกทางให้ น้ำโคลนที่เปื้อนตัวจางต้าหูนี้ทำให้เขาดูน่าสมเพชอย่างเหลือแสน
“ซิ่วเอ๋อ เจ้ามาแล้วหรือ” จางต้าหูทักทายพลางยิ้มด้วยท่าทีซื่อ ๆ
จางต้าหูในตอนนี้หนาวจนหน้ากลายเป็นสีแดงคล้ำ มือสองข้างก็แข็งทื่อ ยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้น
แม่โจวขมวดคิ้วมองจางต้าหู “ทำไมท่านถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ”
“ล้มไปทีหนึ่ง” พูดเสร็จจางต้าหูก็ก้มหน้าอาย ๆ เขาดึงเสื้อผ้าตัวเองและบอก “คือว่า เหมยจื่อ เสื้อข้าขาดเพิ่มอีกรอย ตัวที่ให้เจ้าเย็บปะก่อนหน้านี้เจ้าปะเสร็จหรือยัง”
หัวใจของจางซิ่วเอ๋อมีไฟโทสะสุมขึ้นอีกครั้ง
“ท่านพ่อ หลังจากนี้ถ้าท่านอยากเป็นคนดีนักก็ไปเป็นเอง ไม่ต้องลากแม่ข้าไปด้วย ในท้องแม่ข้ามีลูกท่านอยู่นะ ตอนนี้ท่านให้ท่านแม่เย็บปะเสื้อผ้าทุกวี่ทุกวัน ต่อให้ท่านแม่ทนไหว เด็กในท้องที่ยังไม่เกิดก็ทนไม่ไหวแน่นอน” จางซิ่วเอ๋อพูดขึ้นอย่างทนไม่ไหว
จางต้าหูได้ฟังดังนั้นจึงมองแม่โจว “เหมยจื่อ เจ้าไม่สบายตรงไหนหรือไม่”
น้ำเสียงของจางต้าหูเป็นห่วงและกังวลมาก
ไม่ว่าเขาจะกังวลเพราะแม่โจวหรือเพราะเด็กในท้องแม่โจว ท่าทางแบบนี้ของเขาก็ทำให้จางซิ่วเอ๋อสบายใจขึ้นนิดหน่อย
“ต้าหู อากาศแบบนี้ท่านยังไปตัดหญ้าบนเขา ถ้าโดนฟ้าผ่า ล้มจนบาดเจ็บ หรือถ้า….. ถึงตอนนั้นท่านจะให้ข้าและลูก ๆ ใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร ต่อให้ข้าให้กำเนิดลูกชาย แต่ท่านคิดหรือว่าถ้าท่านไม่อยู่แล้ว บ้านนี้จะให้เด็กคนนี้ได้เติบโตอย่างปลอดภัย?” แม่โจวเช็ดน้ำตา
ตอนนี้ทั้งจางซิ่วเอ๋อและแม่โจวสองคน คนหนึ่งตำหนิเสียงแข็ง ส่วนอีกคนเอาความอ่อนโยนเข้าสู้
จางต้าหูทำอะไรไม่ถูกในบัดดล
“ซิ่วเอ๋อ เจ้ารีบบอกให้แม่เจ้าหยุดร้องไห้เร็ว ท่านหมอบอกว่าแม่เจ้าจะมีอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ เช่นนี้ไม่ได้” จางต้าหูไม่รู้จะปลอบแม่โจวอย่างไรดี จึงได้แต่ให้จางซิ่วเอ๋อช่วยเกลี้ยกล่อม
จางซิ่วเอ๋อกลับไม่ทำตามที่จางต้าหูบอก
“ท่านพ่อ ท่านอยากกตัญญูตอบแทนบุญคุณนั่นก็เป็นเรื่องของท่าน ที่จริงแล้วข้าในฐานะลูกสาวไม่ควรจะพูดอะไร แต่ท่านเคยคิดไหมว่าท่านไม่ได้เป็นแค่ลูกชายของย่าข้า ท่านเป็นสามีของแม่ข้า และเป็นบิดาของน้อง ๆ ข้า มิหนำซ้ำยังเป็นเสาหลักของครอบครัวเล็ก ๆ ของเราด้วย” จางซิ่วเอ๋อกล่าวเสียงเข้ม
คำพูดของจางซิ่วเอ๋อกระแทกเข้าไปในใจของจางต้าหู ส่งผลให้เขาอึ้งงันไป
………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
ต้าหูนี่เป็นวัวประจำบ้านตระกูลจางจริง ๆ แม่กับน้องสั่งให้ไปทางไหนก็ไป ถ้าสั่งให้ไปตายนี่จะไปไหม
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
