ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายสาวชาวสวน - บทที่ 398 ทะเลาะ
ตอนที่ 398 ทะเลาะ
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งจะติดต่อกันมากมายเพียงใด
แม่โจวก็ไม่เคยคิดที่จะให้จางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งแต่งงานกัน และนางก็จะไม่รีบเร่งดำเนินการในเรื่องนี้แน่
แม่หลินเยาะเย้ยอีกครั้ง “จางซิ่วเอ๋อ ยามไม่เห็นข้านึกคิดว่าตนเองหูหนวกตาบอดหรืออย่างไร ทำเป็นไม่ได้ยินที่ข้าพูดกล่าว ขอบอกที่ตรงนี้ หากวันนี้ยังไม่ส่งตัวบุตรชายข้ามา ก็อย่ าได้คิดว่าวันนี้จะได้อยู่อย่างสงบสุข”
การปรากฏตัวของแม่หลิน ทำให้เกิดเรื่องราวลุกลามใหญ่โต
ในหมู่บ้าน หากเกิดความคับข้องใจส่วนตัวในงานฉลองของใครสักคน มันคือเรื่องที่น่าอับอายยิ่ง
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้คิดว่าการขอแต่งงานของท่านหมอเมิ่งคืองานแห่งความสุข แต่จางซิ่วเอ๋อกลับรู้สึกว่าแม่หลินผู้นี้ช่างไร้เหตุผลเสียจริง
หากวันนี้นางไม่พูดอะไรและเลือกที่จะอดทน คนแถวนี้คงจะไม่มีทางรู้ตัว และอาจจะคิดว่านางหวาดกลัวต่อแม่หลินจริง ๆ เพราะนางทำผิดจริง!
จางซิ่วเอ๋อหันกลับไปมองอย่างโกรธเคือง “สมองของท่านถูกน้ำท่วมหรือไร? มองหาลูกชายตนไม่พบ แล้ววิ่งมาหาข้าเพื่ออะไรกัน?”
“เจ้าหยุดพูดพล่ามเสีย! เจ้าเป็นคนเอาพี่ใหญ่ไปซ่อน!” หลีฮวาเดินขึ้นมาด้านหน้าเพื่อกล่าวแทรก เมื่อนางกล่าวเช่นนี้ หลีฮวาก็ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตา แสดงให้ดูน่าสงสาร
จางซิ่วเอ๋อมองหลีฮวา ก่อนที่รอยยิ้มจะปรากฏบนใบหน้าของนาง
เมื่อเห็นรอยยิ้มของจางซิ่วเอ๋อเช่นนั้น หลีฮวาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
จางซิ่วเอ๋อถามออกไปด้วยรอยยิ้ม “ต่อให้ข้าไม่ได้เอาพี่ใหญ่ของเจ้าไปซ่อน แต่ข้าก็รู้ว่าทำไมพี่ใหญ่ของเจ้าจึงหนีออกจากบ้าน ข้าเพียงสงสัยว่าเจ้าจะมีหน้าพูดต่อหน้าทุกคนได้หรือ อไม่ว่าเหตุใดคืนนั้นสวี่อวิ๋นซานจึงหนีออกจากบ้าน?”
ความจริงแล้ว มีการคาดเดาบางอย่างในหมู่บ้านเป็นเวลานาน แต่การคาดเดาเหล่านี้ไม่อาจเชื่อถือได้ทั้งหมด และเนื่องจากหลีฮวาจงใจให้คนส่วนใหญ่เข้าใจผิด ทุกคนจึงคิดว่าการจากไปของสวี่ อวิ๋นซานเกี่ยวข้องกับจางซิ่วเอ๋อ
เมื่อทุกคนได้ยินจางซิ่วเอ๋อกล่าวเช่นนี้ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะสงสัย มีอะไรซ่อนอยู่ในเรื่องนี้อีกหรือไม่?
มันฟังดูไม่ค่อยชอบมาพากลนัก
มีคนกล่าวไว้ว่าก่อนหน้านี้จางซิ่วเอ๋อชอบพอกับสวี่อวิ๋นซาน และต้องการแต่งงานกับสวี่อวิ๋นซาน ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลให้สวี่อวิ๋นซานออกจากบ้านไป
แต่ตอนนี้ ชัดเจนแล้วว่าจางซิ่วเอ๋อไม่สนใจสวี่อวิ๋นซาน มิฉะนั้นนางคงไม่แต่งงานกับท่านหมอเมิ่ง
หากนางรวมหัวกับท่านหมอเมิ่ง ก็กล่าวได้ว่าจางซิ่วเอ๋อไร้ความรอบคอบ การที่นางคบคิดกับเรื่องนั้นและเรื่องนี้ มันจึงทำให้การแต่งงานครั้งนี้แตกต่างออกไป
มันเทียบเท่ากับการมอบความไว้วางใจในตนเอง และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับสวี่อวิ๋นซาน
ท้ายที่สุดแล้ว ท่านหมอเมิ่งผู้นี้กระทำทุกสิ่งอย่างตรงไปตรงมา และเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่เป็นคนที่อดทนต่อการถูกภรรยาสวมหมวกเขียวให้
กล่าวก็คือ จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ซ่อนสวี่อวิ๋นซานเอาไว้
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ แม้จางซิ่วเอ๋อจะซ่อนสวี่อวิ๋นซานไว้จริง ๆ แล้วสวี่อวิ๋นซานจะไม่ออกมาได้อย่างไร? จะเป็นไปได้หรือที่เขาจะยอมให้จางซิ่วเอ๋อแต่งงานเข้าตระกูลเมิ่ง
ใบหน้าของหลีฮวาพลันเปลี่ยนเป็นอับอายเล็กน้อย
สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นน่าอายจริง ๆ ตอนนี้ความสนใจของทุกคนอยู่ที่จางซิ่วเอ๋อ พวกเขาคิดว่าจางซิ่วเอ๋อล่อลวงสวี่อวิ๋นซาน ดังนั้นสวี่อวิ๋นซานจึงออกจากบ้านไป หากนางบอกว่าใน คืนนั้นเกิดอะไรขึ้นในหมู่บ้านบ้าง นางจะสามารถเงยหน้าอยู่ในหมู่บ้านนี้ต่อไปได้อย่างไร?
นางวางยาสวี่อวิ๋นซาน แต่สุดท้ายสวี่อวิ๋นซานก็ยังไม่ต้องการนาง!
เมื่อหลีฮวาคิดเรื่องนี้ ในใจก็รู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมา
จางซิ่วเอ๋อมองหลีฮวาที่เงียบงัน นางจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่าคิดว่าจะรังแกข้าโดยง่าย แม้เป็นกระต่ายก็สามารถกัดคนตายได้! หากจงใจจะหาคนผิด ก็จงกล่าวทุกอย่างให้ชัดเจน น แล้วมาดูเถิดว่าผู้ใดต้องอับอาย!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่หลินก็กัดฟันแน่นพร้อมเอ่ยปาก “นังโสเภณีตัวน้อย ในเมื่อเจ้าพูดถึงเรื่องคืนนั้น เจ้าก็คงได้พบกับลูกชายข้าแล้ว บอกข้ามาเร็วเข้าว่าเจ้าพาลูกชายข้าไปไว ว้ที่ใด?”
“ตอนนี้เจ้าควรจะเป็นภรรยาของลูกชายข้า และเพราะเจ้าเป็นภรรยาของลูกชายข้าแล้ว เจ้าจะมาแต่งงานเช่นนี้ได้อย่างไร?” แม่หลินกล่าวอย่างโกรธเคือง
จางซิ่วเอ๋อไม่คิดมาก่อนว่าแม่หลินจะไร้ยางอายเช่นนี้
นางกล้ากล่าววาจาเช่นนี้ในที่แจ้งจริง ๆ!
ใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อซีดเผือด “อย่าเที่ยวใส่ร้ายผู้อื่น ข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสวี่อวิ๋นซาน และถึงแม้จะเกี่ยวข้อง มันก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะแต่งงานไม่ได้ใช่หรือไม่?”
“ท่านหมอเมิ่ง เจ้าได้ยินแล้วหรือยัง? จางซิ่วเอ๋อเป็นคนไร้ยางอายและไม่ซื่อสัตย์ เจ้ายังอยากแต่งงานกับนางอยู่งั้นหรือ?” แม่หลินหันไปมองท่านหมอเมิ่งพร้อมกับถาม ฮึ่ม นังสุนัขเพศ เมียตัวนี้ทำให้ลูกชายของตนต้องหายไป ตอนนี้ยังคิดอยากแต่งงานกับครอบครัวที่ดี เพ้อฝัน!
จางซิ่วเอ๋อเงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินคำนั้น นางจึงหันไปมองท่านหมอเมิ่ง
หากท่านหมอเมิ่งคิดที่จะล้มเลิกงานแต่งงานกับนางเพียงเพราะคำพูดของแม่หลิน นางก็คงมีความสุขไม่น้อย อย่างไรแล้วมันก็ดีกว่าที่นางจะต้องรู้สึกผิดเมื่อปฏิเสธท่านหมอเมิ่งในวันข้ างหน้า
ความจริงแล้ว นางไม่ต้องการที่จะแต่งงานกับท่านหมอเมิ่ง ดังนั้นแม้ท่านหมอเมิ่งจะล้มเลิกงานแต่งงานและเปลี่ยนใจในเวลานี้ นางก็จะไม่เศร้าใจ อีกทั้งยังรู้สึกโล่งใจด้วย
แต่ใครจะทราบ ท่านหมอเมิ่งมองแม่หลินพร้อมกล่าวเน้นย้ำทีละคำ “ข้าเชื่อในตัวซิ่วเอ๋อ”
“เชื่อแล้วจะมีประโยชน์อันใด? เจ้าเชื่อหรือว่านางไม่เคยรู้สึกดีกับผู้อื่นมาก่อน?” แม่หลินกล่าวประชดประชัน
แต่ท่านหมอเมิ่งกลับมีสายตาที่แน่วแน่ เขากล่าวคำจริงจัง “อย่าได้กล่าวถึงเรื่องที่เกิดก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเคยเกิดขึ้นหรือไม่ ข้าเพียงแค่ต้องการให้นางมีชีวิตที่ดีกับข้าในวัน นข้างหน้า ส่วนเรื่องอื่นข้าไม่สนใจ”
เมื่อท่านหมอเมิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นนั้น หัวใจของจางซิ่วเอ๋อคล้ายจะเต้นช้าลง
ขณะนี้ จางซิ่วเอ๋อต้องยอมรับกับตนเองว่านางค่อนข้างประทับใจไม่น้อย
ในสมัยโบราณ ชื่อเสียงมีความสำคัญอย่างยิ่ง เป็นเรื่องยากที่ท่านหมอเมิ่งจะกล่าวเช่นนี้ออกมาได้
จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่ง รูปลักษณ์ของท่านหมอเมิ่งไม่ได้โดดเด่นมากนัก แต่มันก็ทำให้ผู้คนรู้สึกอบอุ่นยิ่ง ควบคู่ไปกับนิสัยที่อ่อนโยนอยู่เสมอ ทำให้คนที่อยู่ใกล้พลอยรู้สึก กดีตลอดเวลา
หากใครสักคนโชคดีได้แต่งงานกับคนดั่งเช่นท่านหมอเมิ่ง ในอนาคตคน ๆ นั้นจะมีชีวิตที่สงบสุข และมีความสุขมากอย่างแน่นอน
เขาเป็นคนดีจริง ๆ
และเป็นคนดีที่หาพบได้ยากในสมัยโบราณ
ในขณะนี้ จางซิ่วเอ๋อรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย หากนางทำกับท่านหมอเมิ่งเช่นนี้ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่สามารถยอมรับได้
แต่ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวใจของจางซิ่วเอ๋อเพียงชั่ววูบ จางซิ่วเอ๋อก็เทน้ำเย็นราดลงที่หัวใจเพื่อทำให้อารมณ์ผ่อนคลายลง
หากนางลังเลที่จะใช้ชีวิตร่วมกับท่านหมอเมิ่ง มันจะไม่ยุติธรรมกับท่านหมอเมิ่ง
แม้ว่านางเพิ่งรู้สึกว่าควรจะมีผู้ชายสักคนหนึ่งในครอบครัว แต่นางไม่สามารถอยู่ร่วมกับท่านหมอเมิ่งเพียงเพราะเขาเป็นคนดีได้
เมื่อคิดเช่นนี้ จางซิ่วเอ๋อรู้สึกปวดหัวนิดหน่อย
นางหยุดพักเรื่องนี้ไว้ชั่วคราวก่อนจะหันมองแม่หลินและกล่าวตอบ “แม่หลิน ในอนาคตไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับข้าและท่านหมอเมิ่ง นั่นคือเรื่องส่วนตัวของเรา คนนอกไม่ควรเข้ามายุ่ง!” จ จางซิ่วเอ๋อหยุดเรียกอีกฝ่ายว่าท่านป้าหลิน ในเวลานี้นางตะคอกกลับด้วยน้ำเสียงที่น่ารังเกียจใส่แม่หลินเสียแล้ว
……………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
อยู่ดี ๆ ยัดเยียดลูกชายให้เฉยทั้งที่เมื่อก่อนรังเกียจเขาจะเป็นจะตาย เป็นอะไรของเขานะนังแม่หลินนี่
ไหหม่า(海馬)
YOU MAY ALSO LIKE
