ทายาทเศรษฐีฉบับหนุ่มจน / ที่แท้….ฉันเป็นลูกเศรษฐี - บทที่ 222 ความน่าเกรงขามของลี่เหวินหยาง

บทที่ 222 ความน่าเกรงขามของลี่เหวินหยาง

เมื่อเฉินเกอจอดรถเสร็จในลานจอดรถ แล้วเข้ามาถึงในห้องส่วนตัวเพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่ก็มาถึงแล้ว

วันนี้มีคนมาประมาณยี่สิบกว่าคน ทั้งชายและหญิง ดูคึกคักยิ่งนัก

โต๊ะที่จองก็ใหญ่มากด้วย

เพื่อนร่วมชั้นส่วนใหญ่แค่ทักทายกับเฉินเกอสั้นๆเท่านั้น จากนั้นก็ไปคุยกันของใครของมัน

ยังไงแล้วในสายตาของพวกเขา เฉินเกอก็เป็นเพียงไอ้ยากจนเท่านั้น เลยถูกทุกคนเพิกเฉยและดูหมิ่นเป็นธรรมดา

แต่สิ่งที่ทำให้เฉินเกอประหลาดใจก็คือ

งานเลี้ยงรุ่นในครั้งนี้ เฉินหลินกับหลี่ชือหานทั้งสองกลับไม่ได้มา

“เฮ้ย ใช่แล้ว พี่เหวินหยาง เฉินหลินกับหลี่ชือหานทำไมไม่มา? บอกว่าจะมาไม่ใช่หรอ?”

ก็มีคนสงสัยเหมือนกับเฉินเกอด้วย เลยถามขึ้น

ลี่เหวินหยางยิ้มเล็กน้อย “พวกเธอสองคนมาไม่ได้แล้ว เหอะๆ ตอนนี้พวกเธอไม่ใช่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ไต่เต้าขึ้นไปเหนือชั้น มีที่พึ่งใหญ่โต มีความสามารถมากที่สุดในกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเรา เฮ้ย งานเลี้ยงเล็กๆแบบนี้ คงจะไม่เข้าร่วมแล้ว!”

“ห๊า? ให้ตายเถอะ ไม่ใช่มั้ง? รีบเล่ามาพี่หยาง เกิดอะไรขึ้น?”

มีคนสงสัยแล้ว

ในตอนนี้ เจียงเฉว่ฉิง นั่งลงข้างๆลี่เหวินหยาง

ในเวลานี้ก็ได้ถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ตอนนี้ หลี่ชือหานได้หาแฟนที่ยอดเยี่ยมมากในจินหลิง ในโซเชี่ยล หยุนเหมิงชานทัวริสเอนเตอร์เทนเมนท์ซิตี้ พวกคุณรู้หรือเปล่า?”

ลี่เหวินหยางจุดบุหรี่ขึ้น แล้วพูดขึ้น

“ก็ต้องรู้แน่นอนสิ ให้ตายเถอะ อนาคตเขาหยุนเหมิงจะกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวและอาหาร เมืองแห่งวัฒนธรรม ใครจะไม่รู้บ้าง!”

“เหอะๆ แฟนของชือหาน ก็คือคนในหมู่บ้านเขาหยุนเหมิง ตอนนี้รื้อถอนแล้ว รื้อถอนไปหลายบ้าน และบ้านของเขาอยู่ที่ถนนการค้าเมืองวัฒนธรรมการท่องเที่ยวเขาหยุนเหมิง และยังได้สร้างร้านค้าด้วย อนาคตสามารถสร้างรายได้มหาศาลเกินการคำนวณแล้ว!”

“พระเจ้า ยอดเยี่ยมขนาดนี้!”

ทุกคนฟังลี่เหวินหยางพูด ต่างก็ตกตะลึงกันหมด

“แฟนของเธอชื่อ ติงห้าว ตอนนี้มีชื่อเสียงมากในจินหลิง เมื่อเดือนที่แล้วมั้ง ตอนที่ฉันไปเที่ยวที่จินหลิง ก็เลยโทรหาชือหาน แฟนของเธอฉันได้เจอแล้ว ยังได้ทานอาหารด้วยกัน มี WeChatด้วย!”

ลี่เหวินหยางพูดอย่างภาคภูมิใจ

“โอ้โห พี่หยางสุดยอดมากจริงๆ!”

“เมื่อก่อนอยู่ในโรงเรียน พี่หยางกับพี่ลี่เชาก็เก่งมากในชั้นเรียนของเรา ดูสิพี่เชา พี่หยางก็สุดยอดมากขนาดนี้แล้ว พี่ก็ต้องรีบหน่อยแล้วนะ!”

มีผู้หญิงบางคนแกล้งพูดหยอกล้อลี่เชาที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆ

ทำให้ลี่เชาอิจฉายิ่งนัก

ตามความจริง เมื่อเทียบกันแล้ว ตัวเองก็ด้อยกว่าลี่เหวินหยางจริงๆ

โดยเฉพาะในตอนนี้ ลี่เหวินหยางรู้จักคนในจินหลิงมากมาย ส่วนตัวเองก็แค่มีเส้นสายในองค์กรสาธารณสุขเท่านั้น

ทำให้รู้สึกร้อนรนเหมือนนั่งอยู่บนกองไฟ

รู้สึกเสียหน้าจนไม่เหลืออะไรเลย

“อย่าพูดแบบนี้สิ ลี่เชาก็เก่งมากเลยนะ คนในครอบครัวของคุณทำงานที่เกี่ยวข้องในโรงพยาบาล ก็สามารถหาลี่เชาได้เลย ฮ่าๆ มาๆๆลี่เชา คุณนั่งตำแหน่งแขกกิตติมศักดิ์เลย!”

ลี่เหวินหยางนั่งในตำแหน่งเจ้าภาพ และเจียงเฉว่ฉิงนั่งทางด้านซ้ายมือของเขาในตำแหน่งรองแขกกิตติมศักดิ์ ตำแหน่งแขกกิตติมศักดิ์นี้ ต้องยกให้ลี่เชาอยู่แล้ว

“ไม่ได้ พี่หยาง ฉันคิดคุณนั่งตำแหน่งแขกกิตติมศักดิ์จะดีเสียกว่า เพราะตอนนี้คุณเก่งยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว และฉันพูดในที่นี้คำหนึ่ง บริษัทของพี่หยาง ครั้งนี้ก็ได้รับการลงทุนจากบริษัทดรีมเมอร์อินเวิร์สเมนท์กรุ้ปด้วย!”

ผู้ชายพูดแล้วยิ้มมองไปที่ลี่เหวินหยาง

มีคนประกาศเช่นนี้ ลี่เหวินหยางยิ่งโอ้อวดได้สะใจมากขึ้น

เพราะหลังจากทุกคนได้ยินแล้ว ดวงตาที่มองไปลี่เหวินหยางก็เบิกกว้างกันหมด

“เหอะๆ เป็นบริษัทในครอบครัวทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับฉัน ตอนนี้ฉันเปิดบริษัทด้วยตัวเอง ยังไร้ซึ่งประโยชน์นัก! และไม่มีผลงานอะไรด้วย!” ลี่เหวินหยางยิ้มแห้งๆ

ทุกคนต่างก็ชื่นชมด้วยความอิจฉาอีกระลอก

ทำให้ลี่เชาที่อยู่ด้านข้างไม่มีความโดดเด่นอะไร ค่อนข้างหดหู่

ยิ้มอย่างละอายขึ้นมา ในทันใดนั้น ก็หันมองไปที่เฉินเกอ ที่กำลังนั่งอยู่ที่นั่งแขก และหัวเราะเยาะว่า

“ใช่แล้ว พี่หยาง ฉันว่าตำแหน่งแขกกิตติมศักดิ์นี้ เราทั้งสองคนไม่ต้องผลัดกันไปมาแล้ว น่าจะให้เฉินเกอมานั่ง ถึงจะถูก!”

เห็นทุกคนเอาตัวเองเปรียบเทียบกับลี่เหวินหยางในใจของลี่เชาก็รู้สึกไม่สบอารมณ์แน่นอน และเขาก็เปลี่ยนหัวข้อนึกถึงเฉินเกออย่างรวดเร็ว

“ฮิๆ! อะไรนะ ให้เฉินเกอมานั่ง?”

มีบางคนหัวเราะเสียงดัง

“อืม ก็ต้องให้เฉินเกอมานั่งแน่นอน ทุกคนยังคงไม่รู้สินะ เฉินเกอสนิทกับหลิงลี้ในอำเภอผิงอันของเรามาก สองวันก่อนตอนทานอาหารเราเคยเจอกันแล้ว หลิงลี้เช็คบิลให้เฉินเกอโดยตรง!”

ลี่เชา ยิ้มเยาะ

“อะไรนะ? พี่เชาล้อเล่นหรอ คุณชายหลิวจะรู้จักเขาได้ยังไง?”

“ถูกต้องเลย คุณชายหลิวอยู่ในฐานะไหน เฉินเกออยู่ในฐานะไหน?”

“อย่าไม่เชื่อ ไม่เชื่อพวกคุณถามหมิงเฉว่ หมิงเฉว่ก็เห็นเหมือนกัน!”

ลี่หมิงเฉว่พยักหน้า

“พระเจ้า!”

ในขณะนี้ สายตาของทุกคนที่มองเฉินเกอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

รวมทั้งเจียงเฉว่ฉิงด้วย ก็ชำเลืองมองเฉินเกอด้วยความประหลาดใจ

ในเวลาเดียวกัน ก็มีคนมองไปที่ลี่เหวินหยาง

เพราะยังไงแล้ว ตอนมัธยมปลาย ลี่เหวินหยางทุบตีเฉินเกออย่างหนัก ทุกคนก็รู้ดี

ตอนนี้เฉินเกอเจริญรุ่งโรจน์แล้ว ถึงกับรู้จักหลิงลี้ที่มีอำนาจและเส้นสายในทุกที่ แล้วลี่เหวินหยางจะมีสีหน้ายังไง?

และลี่เหวินหยางแค่ยิ้มเยาะอย่างไม่แยแส

“หลิงลี้แล้วทำไม? ใช่แล้ว มีเรื่องหนึ่งทุกคนอาจจะยังไม่รู้มั้ง? ไม่กี่วันก่อนหลิงลี้ถูกคนทุบตีที่ KTV พ่อของเขาก็ถูกทันฑ์บนเช่นกัน Liu’s Mining Groupถูกคนอื่นถือหุ้นแล้ว พวกคุณยังคิดว่า หลิงลี้ เก่งกาจมากอีกหรอ!”

ลี่เหวินหยางพูด

ต่อจากนั้น ก็ได้เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านหลิงลี้

ถึงทำให้ทุกคนตระหนักได้ทันที

“ไม่คาดคิดเลยเฉินเกอ เห็นคุณเป็นค่อนข้างซื่อสัตย์ ไม่คิดเลยว่า คนแบบนี้คุณยังไปประจบสอพลอ!”

ลี่เหวินหยางพูดแล้วยิ้มให้เฉินเกอในเวลานี้

“เฉินเกอ คุณรู้ไหนว่าเรื่องพวกนี้ฉันรู้ได้ยังไง และฉันก็ไม่กลัวที่จะบอกทุกคน ว่าครั้งนี้ที่กลั่นแกล้งตระกูลหลิว ก็คือหลี่เจิ้นกั๋ว เจ้าพ่อใหญ่แห่งจินหลิง แค่ครั้งเดียวก็ทำให้สงบเสงี่ยมแล้ว เหอะๆ พ่อของฉันกับพี่จินคนขับรถของท่านประธานหลี่เจิ้นกั๋ว เคยกินข้าวด้วยกัน ทั้งหมดคือพี่จินดื่มมากเกินไป แล้วเล่าให้พ่อฉันฟัง ในตอนนั้นฉันอยู่ข้างๆ พี่จินยังตบไหล่ฉันตลอดแล้วพูดว่า ให้ฉันตั้งใจทำงาน มีเรื่องอะไร ก็โทรหาเขาได้ทุกเมื่อ!”

ลี่เหวินหยางยิ้มเบาๆ

และทุกคนก็ยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่

“คนขับรถของท่านประธานหลี่เจิ้นกั๋ว? พี่หยาง พ่อคุณยังรู้จักกับคนขับรถของประธานหลี่ด้วยหรือ?”

ชื่อของหลี่เจิ้นกั๋ว ใครไม่เคยได้ยินบ้าง แค่เพียงแค่คนในเมืองจินหลิง ก็ต้องรู้จักทั่วบ้านทั่วเมือง

ต้องเป็นยักษ์ใหญ่แห่งวงการธุรกิจแน่นอน คนโหดเหี้ยม

แน่นอนว่าคนขับของเขาก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน

“อืมๆ เคยกินข้าวกันหลายครั้งแล้ว พี่จินน่าเกรงขามมาก ดังนั้นต่อจากนี้พวกเราเพื่อนร่วมชั้นรวมตัวเจอกันบ่อยๆ ถ้ามีเรื่องอะไรที่ฉันทำได้ ก็จะทำให้ทุกคน! และพวกคุณก็อย่าไม่เชื่อนะ นี่คือรูปถ่ายที่ฉันกินเข้ากับพี่จิน!”

ลี่เหวินหยางถือโทรศัพท์ให้ทุกคนดู

เฉินเกอก็เหลือบมองอยู่ข้างๆ

ในรูปภาพคือจินเสี่ยวชาน คนขับรถของหลี่เจิ้นกั๋วจริงๆด้วย

แต่งตัวได้ดี และนาฬิกาในมือก็มีราคาแพงด้วย

ทำให้เฉินเกอรู้สึกประหลาดใจจริงๆ เสี่ยวจินยังมีอีกด้านหนึ่งที่เป็นแบบนี้ด้วย

เมื่อก่อนเฉินเกอเดินทางไปมาที่วิลล่าสปา หลี่เจิ้นกั๋วสั่งให้เสี่ยวจินรับส่ง เฉินเกอไม่น้อย

เฉินเกอก็ถือว่ารู้จักเขาดี

ก็รู้สึกว่า เสี่ยวจิน เป็นคนจริงซื่อสัตย์ ยิ่งดูเหมือนจะซื่อๆด้วยซ้ำ และต่อหน้าตัวเอง ค่อนข้างจะติดดินมาก

โดยไม่คาดคิดว่า ลับหลังแล้ว ยังเป็นคนที่มีความน่าเกรงขามด้วย

แต่ลองคิดดูแล้ว มันก็ถูก ใครจะไม่มีความเป็นส่วนตัวบ้าง

“ดังนั้น ต่อไปทุกคนอย่าคิดเอาจริงเอาจังกับ หลิงลี้นั่นเลย ส่วนหมาบางตัวข้างกายเขา ก็ไม่ต้องมองอยู่ในสายตามาก มีเรื่องอะไรหาฉันก็พอแล้ว!”

ลี่เหวินหยางเหลือบมองเฉินเกอ

จากนั้นก็มองไปที่ เจียงเฉว่ฉิงที่ด้านข้าง

“เฉว่ฉิง คุณไม่ต้องกังวล ไอ้หมอนั่นในบริษัทของคุณ ฉันจะจัดการให้คุณวันนี้เลย ขจัดปัญหาให้คุณเลย!”

“ห๊า? เฉว่ฉิง คุณเกิดอะไรขึ้นที่บริษัทหรอ?”

หวังรุ่ยถาม

เฉินเกอก็เงยหน้าขึ้น มองไปที่ เจียงเฉว่ฉิง