ท่านอ๋องผู้โหดร้ายกับหมอปีศาจ - ตอนที่ 2470 การต่อสู้ที่ยากลำบาก - novel-lucky

ใช่แล้ว! ไม่มีใครรู้ว่าวิหคนรกแห่งความตายเป็นปรปักษ์ของเขา แต่ว่ามีอยู่คนหนึ่งที่รู้

ซึ่งนั้นก็คืออู๋หยาเทพพยากรณ์อันดับหนึ่งของเผ่าเทพผู้นั้นนั่นเอง!

บนโลกใบนี้หากมีเรื่องที่เขาต้องการรู้ เขาจะต้องหาวิธีล่วงรู้ให้ได้อย่างแน่นอน

มู่เฉียนซีได้บอกเรื่องที่นางรู้ทั้งหมดกับจื่อโยว หลังจากนั้นจื่อโยวก็พูดด้วยแววตาที่เย็นชาว่า “เป็นเขาจริง ๆ สินะ!”

“ดูเหมือนว่าที่เจ้าลงมือไปคราวที่แล้ว เขาก็น่าจะเกลียดชังเจ้ามากเช่นกัน!” มู่เฉียนซีกล่าว

“เกรงว่าเขาน่าจะเกลียดข้ามานานแล้ว ในตอนที่ข้าติดตามเยี่ย เขาก็ไม่พอใจข้าอยู่ตลอด เพราะเขารู้สึกว่าสัตว์เทพในตำนานที่ทรงพลังเหมาะสมกับเยี่ยมากกว่า…” จื่อโยวกล่าวพลางยักไหล่ไปด้วย

มู่เฉียนซีรู้ว่าคราวนี้อู๋หยาได้เตรียมกำจัดทั้งนางและจื่อโยวไปพร้อมกัน และเขาคงอยากจะยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเป็นแน่

วิหคนรกแห่งความตายรู้ว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมู่เฉียนซี นอกจากนี้มันยังไม่สามารถหาโอกาสโจมตีจื่อโยวได้อีกด้วย ดังนั้นมันจึงวางแผนที่จะหลบหนี

แต่มู่เฉียนซีจะยอมปล่อยให้เจ้านี่หนีไปได้อย่างไร ดังนั้นนางจึงได้ใช้พลังจิตวิญญาณขังมันเอาไว้

สุดท้ายแล้วเจ้าหมอนี่ทำได้เพียงสู้อย่างจนตรอกเท่านั้น ด้วยพลังจิตวิญญาณของมู่เฉียนซี ทำให้นางไม่จำเป็นที่จะต้องใช้วิธีอะไรมากมาย ขอเพียงมีพลังที่แข็งแกร่งเพียงพอก็สามารถบดขยี้มันได้แล้ว

จื่อโยวกล่าวว่า “ในที่สุดก็จัดการเจ้าสิ่งนี้ได้แล้ว คนงาม คราวนี้เจ้าช่วยข้าแก้แค้นได้แล้ว”

“มันก็เป็นแค่ลูกกระจ๊อกตัวหนึ่งเท่านั้น สิ่งที่รับมือได้ยากจริง ๆ คือผู้นำของพวกมัน ราชาวิหคนรกแห่งความตายต่างหาก เจ้ารีบฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็ยเสีย ข้าสัมผัสได้ว่าจะต้องมีการต่อสู้ที่ยากลำบากเกิดขึ้นแน่นอน”

“ตกลง!”

ตอนนี้โยวจีได้รับบาดเจ็บสาหัส และแม้ว่าอ๋องอีกสองคนจะไม่เป็นอะไร แต่พวกเขาก็รู้สึกว่าการเผชิญหน้ากับจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่กำลังพลุ่งพล่านของพืชกลายพันธุ์ขั้นเทวะนั้น ช่างยากที่จะรับมือได้เช่นกัน

คนของทั้งสามคุกนรกได้ถูกคนของคุกโลหิตจัดการจนหมดสิ้น ส่วนมู่เฉียนซีก็ลงมือจัดการเหล่าวิหคนรกแห่งความตายระดับต่ำที่ปรากฏตัวออกมาจนหมดสิ้นเช่นกัน

ตอนนี้อ๋องทั้งสามได้กลายเป็นคนที่ไม่เหลือผู้ติดตามอีกแล้ว ส่วนการต่อสู้ของระดับอ๋อง เดิมทีแล้วคนที่อยู่ต่ำกว่าระดับอ๋องก็ไม่สามารถเข้าร่วมได้อยู่แล้ว ฉะนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงกลับไปรักษาบาดแผล และเตรียมป้องกันอุบัติเหตุที่อาจจะเกิดขึ้น

การต่อสู้ของฝูเซิงและอ๋องของคุกนรกทั้งสามเริ่มดุเดือดมากขึ้นเรื่อย ๆ และในเวลานี้มู่เฉียนซีก็ได้ค้นพบว่ามีกองกำลังอีกกองหนึ่งกำลังตรงมาทางด้านนี้อย่างรวดเร็ว

มู่เฉียนซีสามารถสังเกตได้ก่อนใคร นางจึงกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม!”

“ขอรับ!”

ตอนนี้พวกเขาสามารถยืนยันได้แล้ว ว่าคนที่มาในคราวนี้ก็คือกองทัพของศัตรู และไม่ใช่พวกเดียวกัน

ความสามารถของพวกเขาเหล่านี้แข็งแกร่งกว่าคนที่พวกเขาจัดการไปก่อนหน้านี้เสียอีก หลังจากนี้ไปคาดว่าพวกเขาน่าจะต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้ที่ยากลำบากเป็นแน่

“ฆ่ามัน!” ในตอนที่พวกเขายังไม่เข้ามาใกล้ มู่เฉียนซีก็ได้สั่งให้พวกเขาเริ่มการโจมตีทันที

“คนของคุกลับ!” ในตอนที่กองทัพทั้งสองมาบรรจบกัน จื่อโยวก็จำได้ทันทีว่าคนกลุ่มนี้คือคนของคุกลับ

“เจ้ารีบรักษาอาการบาดเจ็บให้ดีเถอะ มิเช่นนั้นหากอาการบาดเจ็บของเจ้ารุนแรงขึ้น ข้าจะไม่สนใจเจ้าอีกแล้ว”

การต่อสู้ในตอนแรก ความสามารถของทั้งสองฝ่ายมีความแข็งแกร่งพอกัน แต่ผลปรากฏว่าเมื่อมีกลุ่มคนของคุกลับเพิ่มเข้ามา ความสามารถของพวกเขาก็ยกระดับขึ้นมาอย่างกะทันหัน ซึ่งมันก็สามารถปราบกลุ่มของคุกโลหิตได้ทันที

สีหน้าของมู่เฉียนซีมืดมนลงอย่างฉับพลัน มีบางอย่างผิดปกติ…

รูปแบบกลุ่มคนของคุกลับเปลี่ยนแปลงไป จิตวิญญาณในการต่อสู้ของพวกเขาผนึกรวมกันจนแข็งแกร่งอย่างผิดปกติ

และในที่สุดนางก็ค้นพบว่ากลุ่มคนของคุกลับเหล่านี้ มีผู้บัญชาการที่ทรงพลังมากอยู่คนหนึ่ง

ในตอนที่มู่เฉียนซีกำลังสังเกตสถานการณ์ ทันใดนั้นก็มีจิตสังหารที่เย็นยะเยือกโจมตีเข้ามาอย่างกะทันหัน

ความเร็วในการโจมตีของศัตรูรวดเร็วเป็นอย่างมาก แม้ว่านางจะใช้การเคลื่อนย้ายภายในชั่วพริบตาแต่ก็ไม่สามารถหลบหลีกกการโจมตีนี้ได้อยู่ดี

ยังไม่ทันเห็นตัวศัตรู แต่กลับต้องทำให้สุ่ยจิงอิ๋งเปลืองแรงมาคุ้มครองนางแล้ว ซึ่งมันก็ทำให้มู่เฉียนซีขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาทันที

“คนงาม!” สีหน้าของจื่อโยวเปลี่ยนไปอย่างมาก ใครจะมัวแต่สนใจอาการบาดเจ็บของตนเองอยู่อีก? เพราะการปกป้องคนงามนั้นสำคัญกว่ามากนัก

สุ่ยจิงอิ๋งช่วยสกัดกั้นการโจมตีให้กับมู่เฉียนซี แม้ว่าพลังจิตวิญญาณของมู่เฉียนซีจะแข็งแกร่งมากเพียงใด แต่นางก็ยังคงไม่สามารถคาดเดาร่างเงาของคนผู้นั้นได้อยู่ดี นอกจากสีดำแล้ว ก็คิดไม่ถึงเลยว่านางจะมองไม่เห็นอะไรเลย!

หลังจากนั้นก็มีร่างเงาสีเทาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาจู่โจมมู่เฉียนซีทันที ซึ่งเขาก็คือใต้เท้าระดับสูงที่ทรงพลังเป็นอย่างมากคนหนึ่งนั่นเอง

“เสี่ยวหง อู๋ตี้ เสี่ยวโม่โม่…”

มู่เฉียนซีหมุนเวียนพลังวิญญาณทั้งหมด จากนั้นก็โจมตีคนที่อยู่ตรงหน้า แต่มันก็ยังคงไม่ได้…

ตึงงง!

ร่างของมู่เฉียนซีถูกโจมตีจนลอยละลิ่วออกไป แม้ว่าร่างกายของนางจะแข็งแกร่งมาก แต่เมื่อเจอการโจมตีที่ทรงพลังมากเช่นนี้ ก็สามารถทำให้นางได้รับบาดเจ็บสาหัสได้เช่นกัน

พรวด!

มู่เฉียนซีสัมผัสได้ว่าเลือดลมกำลังเดือดพล่าน และนางก็กระอักเลือดสด ๆ ออกมา

“ช่างรนหาที่ตายนัก!” จื่อโยวในเวลานี้โจมตีคนผู้นั้นอย่างบ้าคลั่ง แต่คนผู้นั้นกลับสามารถหลบหลีกได้อย่างรวดเร็ว

เนื่องจากว่าจื่อโยวได้รับบาดเจ็บมาตั้งแต่แรก จึงทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรคนผู้นั้นได้มากนัก

หนุ่มน้อยคนหนึ่งเป็นถึงผู้ควบคุมกองกำลังของคุกลับ และภายใต้การบัญชาการของหนุ่มน้อยผู้นี้ จึงทำให้ยอดฝีมือของคุกโลหิตเริ่มพ่ายแพ้ และสถานการณ์ก็ย่ำแย่ลงมากอีกด้วย

“ให้ตายเถอะ!” ฝูเซิงสังเกตเห็นสถานการณ์ที่ย่ำแย่นี้แล้วเช่นกัน เขาจึงได้โจมตีไปยังโยวจีที่อ่อนแอที่สุดจนลอยกระเด็นออกไป

หนามโลหิตได้กักขังนางที่ไม่มีแม้แต่แรงตอบโต้เอาไว้ หลังจากนั้นเขาก็ต้องการที่จะจัดการอ๋องไป๋กุ่ยและอ๋องแห่งคุกทมิฬ

“กังวลเรื่องเจ้านายของเจ้ารึ แต่คู่ต่อสู้ของเจ้า คือพวกข้าต่างหาก” อ๋องไป๋กุ่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เดิมทีการต่อสู้นี้พวกเขาเป็นฝ่ายถูกกระทำ แต่คิดไม่ถึงเลยว่ากองทัพพันธมิตรของพวกเขาจะมา ทั้งยังเป็นกองทัพพันธมิตรที่แข็งแกร่งมากอีกด้วย

หากเจ้านายของพืชกลายพันธุ์ขั้นเทวะตัวนี้ถูกจับไป ก็มาคอยดูว่าเขาจะหยิ่งผยองได้อีกหรือไม่?

เฟี้ยว เฟี้ยว!

ร่างเงาสีดำร่างนั้นปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง และเขาก็พยายามเข้าใกล้มู่เฉียนซีอีกครา

มู่เฉียนซีสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าในดวงตาคู่นั้น จากนั้นเขาก็ได้ถือด้ามจับของดาบที่แหลมคม แทงตรงมาที่หน้าอกของนาง

อีกฝ่ายเป็นนักฆ่าที่มีความน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่าจะใช้การรับรู้ของพลังจิตวิญญาณ แต่มู่เฉียนซีก็ไม่สามารถหลบหลีกได้อยู่ดี

ตูมมม!

ทันใดนั้นลำแสงสีฟ้าอ่อนก็ระเบิดออกมา

เนื่องจากว่านักฆ่าคนนี้ค่อย ๆ กดดันซีเอ๋อร์มากขึ้นเรื่อย ๆ มันจึงทำให้สุ่ยจิงอิ๋งรู้สึกโกรธมากเช่นกัน

ปัง!

และลำแสงสีฟ้าอ่อนนี้ก็ได้กักขังนักฆ่าในชุดดำนั้นเอาไว้

เขาที่ถูกขังอยู่ในพื้นที่แห่งนั้น ได้ใช้ดวงตาที่นิ่งสงบคู่นั้นก็จ้องเขม็งมาที่มู่เฉียนซี

และมู่เฉียนซีก็ได้เห็นว่ามีเพียงคำเดียวที่อยู่ในดวงตาของเขา ซึ่งนั่นก็คือคำว่า ฆ่า! ฆ่า! แล้วก็ฆ่า!

มู่เฉียนซีฉวยโอกาสตอนที่เขาถูกขังเอาไว้ โบกมือทีหนึ่ง และหลังจากนั้นเข็มยาจำนวนนับไม่ถ้วนก็บินออกไป

ยังไม่ทันที่จะโจมตีโดนเป้าหมาย นักฆ่าในชุดดำผู้นั้นก็สามารถทะลวงออกมาจากการกักขังของสุ่ยจิงอิ๋งได้แล้ว

เขาไม่มีความหวาดกลัวว่าตนเองจะต้องถูกควบคุมอีกครั้ง และพุ่งเข้าใกล้มู่เฉียนซีราวกับภูตผีก็มิปาน

ปังง!

และคราวนี้ เขาก็ต้องล้มเหลวอีกครั้ง

มีหนามโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วนได้สกัดกั้นเขาเอาไว้ และแม้ว่าเขาจะใช้ดาบที่ถือนั้นฟันหนามโลหิตราวกับเต้าหู้ก็มิปาน แต่เขาก็สู้หนามโลหิตที่มีจำนวนมากไม่ได้อยู่ดี

หลังจากนั้นข้อมือของมู่เฉียนซีก็ถูกมือเล็ก ๆ มือหนึ่งคว้าเอาไว้ และเสียงของเขาก็ดังขึ้นมาในหูของนาง “เจ้านายของข้า ตอนนี้สถานการณ์ย่ำแย่เป็นอย่างมาก รีบหนีก่อนเถอะ!”

“เสี่ยวเฉี่ย…”

ก่อนหน้านี้ฝูเซิงตอนที่อยู่ขุมนรกสีโลหิตเขาสามารถแยกร่างออกมาได้ และตอนนี้เขาก็สามารถทำได้เช่นกัน

แต่เนื่องจากว่าเขาทำร่างแยกออกมาร่างหนึ่ง จึงทำให้ความสามารถของเขาอ่อนแอลงด้วยเช่นกัน

ก่อนหน้านี้ฝูเซิงเพียงคนเดียวสามารถต่อสู้กับอ๋องทั้งสองคนได้โดยไม่ต้องออกแรงเลยด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เขากลับต้องใช้แรงอย่างมากในการต่อสู้

จื่อโยวกล่าวว่า “คนงาม เจ้าหนีไปก่อน! เจ้าสามคนนี้มีโอกาสเป็นดาบที่อู๋หยาเลี้ยงดูเอาไว้ถึงเก้าส่วนเลยทีเดียว เป้าหมายของพวกเขาคือการฆ่าเจ้า มันอันตรายเกินไป!”

เฉี่ยซื่อนำผู้แข็งแกร่งของคุกโลหิตต่อสู้กับคนของคุกลับเหล่านั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ซึ่งเขาย่อมไม่มีทางถอยหรือยอมแพ้อย่างแน่นอน

เขากล่าวกับมู่เฉียนซีว่า “นายท่าน ท่านรีบออกไปก่อนเถอะขอรับ”