นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 1000 ปลุดอาวุธ สินค้ามือสองมาจากไหน

นางสนมแพทย์อัจฉริยะ 1000 ปลุดอาวุธ สินค้ามือสองมาจากไหน

กองทัพเรือตงหลิงใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทั้งเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินยังคงมองดูด้วยรอยยิ้ม พวกเขาไม่มีความตั้งใจที่จะทำอะไรเลย การกระทำนี้ตกอยู่ในสายตาของกองทัพเรือตงหลิง นั่นคือเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินก็หวาดกลัวแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับเรือรบที่เข้ามาใกล้ พวกเขาไม่กล้าต่อสู้เลย

เมื่อนายพลแห่งกองทัพเรือเห็นก็ตะโกนขึ้นมาทันที “พวกเจ้าเป็นใคร บุกรุกพื้นที่ทะเลตงหลิงของข้า วางอาวุธลง หากว่าปลดอาวุธจะไม่ฆ่า”

หลังจากพูดคุยกันเป็นเวลานาน เมื่อเห็นว่าเสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินไม่ตอบสนอง อีกฝ่ายจึงตะโกนอีกครั้ง “คนบนเรือได้ยินหรือไม่ พวกเจ้าเป็นใคร หากเจ้าไม่พูดอะไรก็อย่าตำหนิการกระทำพวกข้า”

“ไม่มี!” เสด็จอาเก้าและเฟิ่งชิงเฉินไม่สนใจคนกลุ่มนี้ แต่จั่วอั้นก็ทำเช่นนั้น นายจ้างก็ตอบอย่างโกรธเคือง

เขารอการต่อสู้นี้เป็นเวลาเจ็ดวันเต็ม เขาไม่รู้ว่ากองทัพเรือตงหลิงพบพวกเขาได้อย่างไร พวกเขาเดินทางช้ามากและใช้เวลาถึงหกวันเต็มในการค้นหา มันไร้ความสามารถเสียจริง

ลืมเรื่องไร้ความสามารถไปได้เลย มันน่าเบื่อจริง ๆ ที่ต้องหามันด้วยความยากลำบาก แทนที่จะฆ่ามันอย่างดุเดือด แต่ปล่อยคำพูดที่ไร้ประโยชน์ออกไป

“ช่างกล้าหาญเหลือเกิน เจ้ากล้าไร้เหตุผลในเขตทะเลตงหลิงของข้า อย่าบอกข้าว่าเจ้าเป็นใคร อย่าหาว่าข้าหยาบคาย” นายพลกองทัพเรือตะโกนอีกครั้ง

“ไม่ต้องเกรงใจ เจ้าจะสุภาพหรือไม่หากข้าบอกว่าพวกข้าเป็นใคร เจ้าเชื่อข้าหรือไม่ เมื่อข้าบอกว่าข้าคือเสด็จอาเก้าแห่งตงหลิง” จั่วอั้นกล่าวอย่างไม่แยแส แต่จริงๆแล้วยังคงให้ความสนใจกับความเร็วของอีกฝ่าย และระยะห่างระหว่างเรือ

ในทะเล หากระยะทางไกลก็ต่อสู้ยาก ระยะใกล้ก็ไม่ปลอดภัย

“เหล่าโจรกล้าแสร้งทำเป็นกษัตร์รุกเต็มกำลัง แล้วฆ่าข้า!” แม่ทัพเรือไม่เคยเห็นเสด็จอาเก้า ไม่มีแม้แต่รูปของเสด็จอาเก้า เพราะกลัวว่าจะฆ่าผิดคน

นอกจากนี้เขายังรู้ว่ากองทหารรักษาการณ์ที่อยู่ด้านหน้าได้รับความเสียหายอย่างหนักเพื่อที่จะสังหารเสด็จอาเก้า หากเขาโจมตีผิดคนมันจะเป็นหายนะเมื่อเขากลับมา

เมื่อได้ยินคำพูดของจั่วอั้นนายพลของกองทัพเรือสามารถมั่นใจได้ว่าเรือลำนี้คือเสด็จอาเก้าที่พวกเขาต้องการฆ่า และคนส่วนใหญ่ไม่กล้าใช้ชื่อของลุงของเสด็จอาเก้าเพื่อพูดถึงเรื่องนี้

เป้าหมายอยู่ตรงหน้าเขาและนายพลแห่งกองทัพเรือไม่ลังเลที่จะออกคำสั่ง เขาไม่เชื่อว่าพวกเขาสองหมื่นคนไม่สามารถเอาชนะทั้งสามคนได้ แม้ว่าจะมีทหารและกะลาสีบนเรือก็ตาม กลับไม่สำคัญ การต่อสู้บนเรือแตกต่างจากการต่อสู้บนบกอย่างสิ้นเชิง

เรือรบตงหลิงเร่งความเร็วขึ้นบนผิวน้ำ วงล้อมเล็กลงและเล็กลง สีหน้าของเสด็จอาเก้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง เฟิ่งชิงเฉินมีหน้าที่เฝ้าดูและพร้อมที่จะรักษาผู้บาดเจ็บทุกเมื่อ

ไม่กี่วันมานี้นางก็เข้าใจแล้วว่านางเป็นมนุษย์ ไม่ใช่พระเจ้า นางไม่สามารถห้ามไม่ให้สงครามเกิดขึ้นได้ สิ่งเดียวที่นางทำได้คือทำหน้าที่ของนางให้ดี และอย่าคิดมากกับสิ่งอื่นใด สงครามเป็นวิธีเดียวที่จะได้รับสิทธิ

เรือของเสด็จอาเก้าไม่เคลื่อนที่จนกระทั่งเรือรบของตงหลิงอยู่ห่างจากพวกเขาเพียงร้อยเมตร เสด็จอาเก้ากล่าวขึ้นว่า “ไปรบกัน!”

จะออกรบไม่ใช่เตรียมรบ จากนี้แน่ใจได้เลยว่าเสด็จอาเก้าได้เตรียมการสำหรับการต่อสู้แล้ว

พ่าพ่า… ตัวเรือใหญ่ส่งเสียงดัง แผ่นไม้ของเรือก็ร่อนลงสู่น้ำทีละแผ่น มีเสียงครืดๆ และเรือรบก็เลื่อนออกจากแผ่นไม้ทั้งสองด้าน พุ่งเข้าหา ทะเล…

“นั่นคือ?” กองทัพเรือตงหลิงเช็ดตาอย่างสิ้นหวังเมื่อเห็นฉากนี้ เดิมทีพวกเขาต้องการทำลายเรือใหญ่เท่านั้น แต่พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะมีเรือเล็กจำนวนมากในเรือใหญ่ การปรากฏตัวของอีกฝ่ายดูเหมือนว่าพวกเขาได้เตรียมการไว้แล้ว

“เรือรบ มันคือเรือรบ” ร้อยโทมีความกังวลใจเล็กน้อย

ไม่มีทาง มือใหม่ที่ไม่เคยสู้รบมาก่อนกังวลมากเมื่อเห็นเรือรบที่เสด็จอาเก้าส่งมา

เดิมทีพวกเขาคิดว่าจะต่อกรกับเรือใหญ่ธรรมดาแต่พวกเขาไม่คาดคิดว่าศัตรูของพวกเขาจะเป็นเรือรบ เท่ากับว่า การเปลี่ยนศัตรูจากเด็กเป็นชายร่างใหญ่คงเป็นเรื่องยากสำหรับกองทัพเรือตงหลิงเพื่อไม่ให้ประหม่า

“เหล่าพลทหาร เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการต่อสู้” นายพลกองทัพเรือก็ประหม่าเช่นกัน แต่เขารู้ว่านี่เป็นโอกาสเดียวของเขา และเขาต้องชนะการรบในวันนี้หากเขาไม่ต้องการเป็นกองทัพเรือที่ไร้ค่าไปตลอดชีวิต

กองทัพเรือตงหลิงเป็นกองทัพที่น่าเศร้า และไม่เคยทำการรบในทะเล โดยปกติแล้ว มีหน้าที่เพียงดูสินค้าในทะเลและรักษาความสงบเรียบร้อยในท่าเรือ นี่เป็นครั้งแรกที่กองทัพเรือตงหลิงทำการสู้รบในทะเลที่น่ากลัว.

“ขอรับ” ท่าทางของกะลาสียังดีอยู่ เต็มไปด้วยแรงผลักดัน มักจะมีลมแรงและฝนตก คอยช่วยเหลือ

เฟิ่งชิงเฉินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ก่อนที่เจ้าจะเริ่มต่อสู้ เจ้าทำให้พวกมันเป็นของเสียจากสงคราม”

“พวกเขาเป็นได้แค่ศัตรูของสงคราม ข้าไม่ยอมให้เกิดอุบัติเหตุใดๆ ขึ้น” เสด็จอาเก้าตอบเสียงทุ้ม เมื่อมองไปที่ระยะห่างระหว่างเรือรบทั้งสองด้าน เขาสั่งอย่างเย็นชา “โจมตี!”

“ขอรับ!”

ทหารได้รับคำสั่งและผลักบางสิ่งที่ดูเหมือนปืนใหญ่สีแดงออกมา แต่เฟิ่งชิงเฉินรู้ว่ามันไม่ใช่ปืนใหญ่สีแดง มันเป็นปืนลูกซองที่ปรับปรุงโดยเสด็จอาเก้า และสิ่งที่โยนออกไปคือระเบิดเทียนเหล่ย

เพียงแค่ได้ยินเสียง ระเบิดเทียนเหล่ยสีดำบินขึ้นไปในอากาศวาดส่วนโค้งที่สวยงามบนท้องฟ้า ระเบิดเทียนเหล่ยตกลงบนเรือรบของทหารเรือตงหลิงมีเสียงโครมครามและก่อนที่กองทัพเรือตงหลิงจะตอบโต้ก็มีเสียงดังโครมคราม ซึ่งระเบิดตงหลิงเป็นปล่องภูเขาไฟ และทำให้เรือรบติดไฟ…

อา……

กองทัพเรือตงหลิงไม่มีเวลาต้านทานและบินไปที่เรือพร้อมกับเสียงกรีดร้อง

“เร็ว เร็ว ดึงใบเรือและป้องกัน” นายพลแห่งกองทัพเรือตงหลิงเห็นพายุฝนฟ้าคะนองหนาทึบจึงรีบสั่ง “ตั้งหน้าไม้และยิงเจ้าสิ่งดำนั้นให้นายพล”

“ฟรึ้บฟรึ้บ…” ลูกธนูหน้าไม้หนาเต็มแขนยิงไปทางระเบิดเทียนเหล่ยสกัดกั้นการโจมตีมากมาย แต่ถึงอย่างนั้น กองทัพเรือตงหลิงก็ยังคงสูญเสียครั้งใหญ่

บูม… ระเบิดเทียนเหล่ยลงมาบนเรือของนายพลแห่งกองทัพเรือตงหลิง

“เร็วเข้า เร็วเข้า ออกไปให้พ้นทาง”

“ปกป้องนายพล ปกป้องนายพล”

เมื่อเห็นว่าระเบิดเทียนเหล่ยทรงพลังเพียงใด กองทัพเรือของตงหลิงก็ไม่กล้าเผชิญหน้ากับมันโดยตรง และพวกเขาทั้งหมดก็วิ่งหนีไปไกล แต่พวกเขาไม่ต้องการให้ระเบิดเทียนเหล่ยกลิ้งไปมาสองสามครั้ง แต่ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย

“เกิดอะไรขึ้น ขึ้นไปดูสิ” นายพลแห่งกองทัพเรือสะกิดทหารรอบๆ ตัวเขา เหล่าทหารหวาดกลัวและก้าวไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่นที่จะตาย พวกเขาหลับตาและอุ้มระเบิดเทียนเหล่ยขึ้นมา

“เฮ้ย มันยังไม่ระเบิด” กองทัพเรือที่ถือระเบิดเทียนเหล่ยลืมตาทีละน้อย และหลังจากแน่ใจว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาก็เช็ดเหงื่อเย็นออกจากหน้าผากอย่างแรงและตรวจสอบอย่างระมัดระวัง

“เจ้าพบอะไร” นายพลกองทัพเรือตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีปัญหา จากนั้นจึงนำผู้คนไปข้างหน้า

“นายพล ลูกสีดำนี้ถูกแช่อยู่ในน้ำ ดังนั้นจึงดูเหมือนจะไม่สามารถระเบิดได้” ทหารชี้ไปที่ชนวนที่ถูกน้ำพัดหายไป และตาของนายพลกองทัพเรือก็สว่างขึ้นเมื่อเขาได้ยินมัน

“น้ำ เทน้ำบนดาดฟ้า หนุ่มๆ ขอถังน้ำในมือเจ้า ลูกสีดำเล็กๆ ลูกนี้ไม่ต้องกลัวอะไร” นายพลกองทัพเรือพบมาตรการตอบโต้ทั้งยังไม่ต้องพูดถึงการปล่อยให้พวกเขากำจัดระเบิดเทียนเหล่ย

อัสนีโจมตีไม่สำเร็จ!