นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 1058 บังเอิญ,ข้าปกป้องเจ้าแล้ว

นางสนมแพทย์อัจฉริยะ นิยาย บท 1058
พระสนมซูตายแล้ว!

“นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? แม้ว่านางจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ไม่ได้อันตรายถึงชีวิต ฮองเฮาเหนียงเหนียงน่าจะปกป้องชีวิตของนางไว้ถึงจะถูก หากนางตายไปแล้ว ใครจะเป็นคนแก้ต่างต่อให้จักรพรรดิให้ข้า” เฟิ่งชิงเฉินจ้องมองไปยังเสด็จอาเก้าด้วยแววตาอันงดงาม เห็นเสด็จอาเก้าไม่มีท่าทางเปลี่ยนไปแต่อย่างใด นางก็เข้าใจขึ้นมาทันที

“เจ้าเป็นคนลงมืออย่างนั้นหรือ?” เฟิ่งชิงเฉินกระโดดขึ้นมาด้านหน้าของเสด็จอาเก้าเพื่อต้องการคำยืนยัน

หากไม่มีใครลงมือ พระสนมซูคงไม่จากไปเร็วถึงเพียงนี้

“ตีงูต้องตีให้ตาย อย่าปล่อยให้มันมาแว้งกัดภายหลัง ถ้าไม่ใช่เพราะความใจดีและความอ่อนโยนของเจ้า เหตุใดข้าจะต้องลงมือด้วยตนเอง” เสด็จอาเก้าเหลือบมองเฟิ่งชิงเฉินทางด้านข้าง ด้วยใบหน้าซึ่งไร้อารมณ์

“เอ่อ……” ฆ่าคนต้องเข้มงวดถึงเพียงนี้เลยงั้นหรือ เฟิ่งชิงเฉินเม้มปากของนาง

แต่ที่เสด็จอาเก้าพูดมานั้นก็ถูก นางจัดการกับเรื่องนี้ได้ไม่ดีพอ จะเปิดโอกาสให้พระสนมซูสวนกลับเช่นนี้ไม่ได้ เพียงแต่……

“ข้าเกรงว่าการที่พระสนมซูจากไปอย่างรวดเร็ว จะทำให้ตระกูลซูหันมาสร้างปัญหาให้กับข้า” ไม่ว่าจะเรื่องอันใด หากทำลงไปแล้วเหลือร่องรอยทิ้งไว้ เมื่อถึงเวลา ตระกูลซูไม่มีทางปล่อยให้เรื่องของพระสนมซูผ่านไปได้ง่าย ๆ เมื่อสืบสาวเรื่องราวมาถึงนาง เพื่อระงับความโกรธของตระกูลซู จักรพรรดิสามารถส่งนางไปยังตระกูลซูเพื่อระบายอารมณ์ได้ทุกเมื่อ

“คนตายอยู่ในพระราชวัง ตระกูลซูจะมาสร้างปัญหาให้เจ้าได้อย่างไร และเจ้าก็ไม่ใช่คนที่สั่งลงโทษนางเสียหน่อย” เสด็จอาเก้าเคาะศีรษะของเฟิ่งชิงเฉินเบา ๆ กล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ “เอาแต่คิดเรื่องที่เจ้าไม่ควรคิด การตายของพระสนมซูเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า หากตระกูลซูต้องการสร้างปัญหา พวกเขาก็ต้องไปสร้างปัญหาให้กับจักรพรรดิ มันเกี่ยวอะไรกับเจ้า หากเจ้าไม่ได้อยู่ในตำแหน่งนั้น เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องไปคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น เหตุใดเจ้าจะต้องไปสนใจว่าจักรพรรดิจะจัดการกับตระกูลซูอย่างไร”

“ก็ได้……ข้าผิดไปแล้ว ครั้งหน้าข้าจะทำทุกอย่างด้วยความเรียบร้อยและรอบคอบกว่านี้” เฟิ่งชิงเฉินไม่ได้โต้เถียงเฟิ่งชิงเฉินแต่อย่างใด

การจากไปของพระสนมซูนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อสถานการณ์ในภาพรวม และเป็นผลดีอย่างมากที่พระสนมซูจากไป หากผู้หญิงคนนั้นยังอยู่ในพระราชวัง นางจะต้องเป็นหายนะอันยิ่งใหญ่ของเฟิ่งชิงเฉินเป็นอย่างแน่ ดูจากท่าทางแล้ว จักรพรรดิโปรดปรานนางเป็นอย่างมาก ขอแค่นางออดอ้อนจักรพรรดิสักเล็กน้อย ไม่แน่จักรพรรดิอาจจะเด็ดหัวของนางเพื่อเอาใจพระสนมซู

“เจ้านี่จริง ๆ เลย ยอมรับความผิดอย่างรวดเร็ว แต่แม้เจ้าจะยอมรับความผิด เจ้าก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมันเลย” เสด็จอาเก้าเห็นเฟิ่งชิงเฉินนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้า เขารู้สึกโกรธและตลกไปพร้อมกัน “เพื่อพระสนมซูเพียงคนเดียว ถึงกับยอมแลกด้วยปิ่นเฟิ่ง สุดท้ายทุกคนต่างรอดชีวิต ไม่เคยเห็นใครโง่เขลาเช่นเจ้ามาก่อนเลย”

“เรื่องนี้……เรื่องปิ่นเฟิ่ง” เมื่อพูดถึงเรื่องปิ่นเฟิ่ง เฟิ่งชิงเฉินรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก นางรีบเดินไปด้านข้างของเสด็จอาเก้า ดึงแขนเสื้อของเสด็จอาเก้า จากนั้นเขย่าเบา ๆ “ผู้มีของดีอยู่ในครอบครองมักจะตกเป็นเหยื่อของผู้อื่นเสมอ จักรพรรดิไม่มีทางพอใจอย่างแน่นอนหากปิ่นเฟิ่งอยู่ในมือข้า เขาคิดหาวิธีที่จะนำมันกลับไปตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แทนที่จะรอให้เขาลงมือ ไม่สู้ข้าเป็นคนนำไปมอบให้เขาด้วยตนเองจะดีกว่า สิ่งนี้จะทำให้จักรพรรดิพูดอะไรไม่ออก”

ผู้มีอำนาจสูงสุดในปัจจุบันคือจักรพรรดิ เกียรติของจักรพรรดิองค์ก่อนจะมีประโยชน์อีกสักกี่ครั้ง

“เลิกเขย่าได้แล้ว หากเขย่าต่อไป ข้าคงปวดหัวจนเป็นลม” เสด็จอาเก้าพ่ายแพ้ให้กับความขี้แยของเฟิ่งชิงเฉินโดยสิ้นเชิง แต่เพื่อความผาสุกในค่ำคืนนี้ เสด็จอาเก้าก็ตัดสินใจจ้องมองไปยังเฟิ่งชิงเฉินด้วยใบหน้าอันเฉยเมย

“เช่นนั้นข้าจะนวดให้เจ้า” เฟิ่งชิงเฉินทำมือในลักษณะของหมาน้อย ยืนทุบไหล่อยู่ด้านหลังของเสด็จอาเก้าเบา ๆ

มีสาวงามคอยให้บริการ เสด็จอาเก้าหลับตาด้วยความเพลิดเพลิน “อ่า มีพรสวรรค์”

“เสด็จอาเก้า เจ้าชอบก็ดีแล้ว” เฟิ่งชิงเฉินเพียงแค่ต้องการให้เรื่องของปิ่นเฟิ่งผ่านไปโดยเร็ว แต่เสด็จอาเก้าจะปล่อยนางไปได้อย่างไร เฟิ่งชิงเฉินกังวลเกี่ยวกับเรื่องไหน เขาก็พูดถึงเรื่องนั้นขึ้นมา “แต่ข้าชอบปิ่นเฟิ่งมากกว่า”

“เรื่องของปิ่นเฟิ่งจะโทษข้าอย่างเดียวก็ไม่ได้ เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่อาจปกป้องของสิ่งนั้นเอาไว้ได้” เกียรติยศและอำนาจของปิ่นเฟิ่งนั้นสูงส่งเกินไป แม้แต่จักรพรรดิเองก็ไม่อาจขวางกั้นได้ เช่นนั้นจักรพรรดิจะปล่อยให้ปิ่นเฟิ่งอยู่ในมือของเฟิ่งชิงเฉินได้อย่างไร

“เจ้าลองพูดมาก สิ่งที่ข้ามอบให้เจ้าไป เจ้าสามารถปกป้องอะไรไว้ได้บ้าง? ปิ่นเฟิ่งก็ปกป้องไว้ไม่ได้ ชุดของพระชายาอ๋องเก้าก็ปกป้องไว้ไม่ได้ เจ้าปกป้องอะไรไว้ได้บ้าง?” ตอนแรกเสด็จอาเก้าก็ไม่ได้สนใจอะไรกับเรื่องของปิ่นเฟิ่ง แต่เมื่อพูดถึงมันขึ้นมาแล้วเขาก็ทำใจไม่ได้จริง ๆ

สิ่งที่เขามอบให้เฟิ่งชิงเฉินล้วนเป็นสิ่งซึ่งดีที่สุด แม้ว่าสัญลักษณ์สถานะจะมีค่ามากกว่าความเป็นจริง แต่สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นสิ่งซึ่งมีหนึ่งเดียวในโลก และเฟิ่งชิงเฉินก็ไม่เคยหวงแหนสิ่งมีค่าเหล่านั้นเลย

แต่มันก็ไม่ได้สูญเปล่าไปเสียทีเดียว

“ข้าปกป้องเจ้าไว้ได้ แค่ข้ามีเจ้าอยู่ก็เพียงพอแล้ว” เฟิ่งชิงเฉินได้ยินคำพูดเหน็บแนมของเสด็จอาเก้า นางรู้ทันทีว่าเสด็จอาเก้าอารมณ์ไม่ดี นางจึงกอดคอของเสด็จอาเก้าจากทางด้านหลัง เอนศีรษะลงข้างลำคอของเสด็จอาเก้าพร้อมกับรอยยิ้ม

“เจ้านี่มัน……ทุกครั้งล้วนเป็นเช่นนี้ ช่างน่าเจ็บใจเสียจริง” เสด็จอาเก้าพูดออกมาด้วยท่าทางไม่พอใจ แต่ก็ไม่อาจปกปิดรอยยิ้มเอาไว้ได้

ก็เขาเจ้าพ่ายแพ้สิ่งเหล่านี้ แล้วข้าจะไปทำอะไรได้

เฟิ่งชิงเฉินยิ้มออกมา ไม่พูดอะไร ศีรษะของนางหมุนไปรอบแผ่นหลังของเสด็จอาเก้า ราวกับเด็กน้อยไม่มีผิด เมื่อถูกเฟิ่งชิงเฉินทำเช่นนี้ใส่ ความโกรธในใจของเสด็จอาเก้าก็หายเป็นปลิดทิ้ง เห็นท่าทางที่ภาคภูมิใจของเฟิ่งชิงเฉิน เสด็จอาเก้าตบมือของนางพร้อมกล่าวว่า “เอาล่ะ เลิกเล่นได้แล้ว เจ้ากดทับแผลของข้าอยู่”

“ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้” เฟิ่งชิงเฉินรีบกระโดดมาด้านหน้าเสด็จอาเก้า กล่าวออกมาด้วยความโกรธ “เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้าสุ่มสี่สุ่มห้า ข้ารู้ตัวอยู่ตลอดเวลา ไม่มีทางกดโดนแผลเจ้าเป็นอันขาด”

“เห็นได้ชัดว่าทำอยู่ เจ้ายังจะมาเถียง” เสด็จอาเก้าสะกิดใบหน้าที่มีก้นงอนของเฟิ่งชิงเฉิน สัมผัสที่มือนั้นช่างยอดเยี่ยม เขาจึงอดไม่ได้ที่จะบีบมัน

“เจ็บ……” เฟิ่งชิงเฉินรีบตีมือของเสด็จอาเก้าทันที

นางมั่นใจว่าเวลานี้ใบหน้าของนางต้องกลายเป็นสีแดง

“ข้าเองก็เจ็บ” เสด็จอาเก้ารู้ว่าเฟิ่งชิงเฉินกล่าวเกินจริง เขาลงมืออย่างนุ่มนวลถึงเพียงนั้น เฟิ่งชิงเฉินไม่มีทางเจ็บเป็นแน่

“เจ้าเจ็บตรงไหน?”

เสด็จอาเก้ากล่าวออกไปโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “เจ็บตรงแผล”

“แผล? จริงหรือ? เจ้าไม่หลอกข้างั้นหรือ?” รอยยิ้มของเฟิ่งชิงเฉินหายไป นางรีบถามออกมาทันที

เสด็จอาเก้าชอบเวลาที่สายตาของเฟิ่งชิงเฉินมีเพียงแค่เขา ท่าทางที่เป็นห่วงเขา เขาจึงพยักหน้าและกล่าวออกไปว่า “ไม่ได้หลอกเจ้า” ไม่หลอกก็บ้าแล้ว……

“ข้าขอดูหน่อย” เวลานี้เฟิ่งชิงเฉินเลิกเล่นแล้วจริง ๆ นางรู้ว่าบาดแผลของเสด็จอาเก้าลึกเพียงใด ก้าวมาด้านหน้าเพื่อถอดเสื้อผ้าของเสด็จอาเก้าออก เผยให้เห็นรูปร่างอันผอมบางท่อนบนของเขา

ยังคงชื่นชมในความงามของนาง เฟิ่งชิงเฉินถอดผ้าพันแผลออก จากนั้น……

“เจ้าหลอกข้า!” เฟิ่งชิงเฉินโกรธมาก อ้าปากและกัดไปบนหัวไหล่ของเสด็จอาเก้าคำใหญ่

มียาของปรมาจารย์แห่งหุบเขาซวนยีอยู่ บาดแผลของเสด็จอาเก้าฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว ไม่มีอาการอักเสบแต่อย่างใด หากบาดแผลเป็นเช่นนี้ยังรู้สึกเจ็บก็บ้าแล้ว

เสด็จอาเก้าไม่แม้แต่ขมวดคิ้ว รอให้เฟิ่งชิงเฉินกัดเสร็จเขาถึงกล่าวออกมาว่า “ข้าไม่ได้หลอกเจ้าจริง ๆ”

“ยังจะบอกว่าไม่ บาดแผลของเจ้าไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย หากรู้สึกเจ็บก็บ้าแล้ว” คิดว่านางไม่รู้หรือไงว่าความอดทนต่ออาการบาดเจ็บของเสด็จอาเก้านั้นมีมากเพียงใด แม้แต่เย็บแผลสดยังไม่กะพริบตา แล้วบาดแผลเช่นนี้จะทำให้รู้สึกเจ็บได้อย่างไร

“มันเจ็บจริง ๆ” เสด็จอาเก้ากล่าวออกมาอย่างจริงจัง พูดถึงบาดแผลไม่ยอมหยุดปาก

ต่อให้เขาตายก็ไม่มีวันยอมรับ ในเมื่อเขาโกหกเฟิ่งชิงเฉินไปแล้วเขาก็ไม่มีวันยอมรับ ขอแค่บอกว่ามันเป็นความจริงก็เพียงพอ เพราะอย่างไรเฟิ่งชิงเฉินก็ไม่สามารถเปิดโปงความจริงจากเขาได้……

“เจ็บก็สมควรแล้ว” เฟิ่งชิงเฉินทิ่มแผ่นหลังของเสด็จอาเก้าอย่างแรง แน่นอนว่ามันอยู่ห่างไกลจากบาดแผลของเสด็จอาเก้า

ช่างเถอะ เห็นสภาพของเสด็จอาเก้าแล้ว เฟิ่งชิงเฉินก็เริ่มสงสัยว่าเสด็จอาเก้าเจ็บจริงหรือไม่ เนื่องจากบาดแผลของเสด็จอาเก้านั้นลึกมาก

“โอ๊ย……” เสด็จอาเก้าแสร้งทำเป็นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เฟิ่งชิงเฉินตกใจจนรีบหยุดมือ จากนั้นลองถามออกไปว่า “เจ็บจริง ๆ งั้นหรือ? ให้ข้าเป่าให้เอาไหม? ทางจิตวิทยานั้นว่ากันว่ามันสามารถบรรเทาอาการปวดได้”

“ได้” เสด็จอาเก้าแอบรู้สึกมีความสุขในใจ นั่งเปลือยท่อนบนอยู่บนเก้าอี้ เขาไม่เชื่อว่าคืนนี้เขาจะจัดการกับเฟิ่งชิงเฉินไม่ได้……

นอกห้อง เนื่องจากเสด็จอาเก้าเข้ามา สายลับจึงว่างจนรู้สึกเบื่อ ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มพูดคุยกับเพื่อสายลับด้วยกัน

“เจ้าคิดว่าคืนนี้เสด็จอาเก้าจะถูกไล่กลับไปหรือไม่?”

“เรื่องนี้พูดยาก”

“เช่นนั้นคืนนี้เสด็จอาเก้าจะสามารถจัดการกับแม่นางเฟิ่งได้อย่างนั้นหรือ? เสด็จอาเก้ายังมีอาการบาดเจ็บอยู่เลย”

“จะบาดเจ็บได้อย่างไร? เจ้ากังวลว่าเสด็จอาเก้าไม่อาจตอบสนองความพอใจให้แม่นางเฟิ่งได้อย่างนั้นหรือ?”

“คือ……”

น้องชาย เจ้าช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน