นางสนมแพทย์อัจฉริยะ - บทที่ 21 ขอความช่วยเหลือ

หลังจากที่ซูเหวินชิงกลับมาที่จวนตระกูลซู เขาก็รู้สึกหดหู่ใจอยู่เสมอ และในใจของเขามีใบหน้าของเฟิ่งชิงเฉินที่ไม่สวยงาม แต่ก็ยากจะลืมเลือน
เห็นได้ชัดว่าใบหน้านี้ไม่มีคุณสมบัติพิเศษใดๆ แต่ดูเหมือนว่าจะเผาไหม้อยู่ในใจของเขาและไม่มีอะไรค้างคาอยู่
รอยยิ้มของเฟิ่งชิงเฉิน ความโกรธของเฟิ่งชิงเฉิน ความสงบของเฟิ่งชิงเฉิน และความจริงจังของเฟิ่งชิงเฉินปรากฏ
พวกเขาพบกันเพียงสองครั้งก่อนและหลัง แต่ซูเหวินชิงจำการปรากฏตัวของเฟิ่งชิงเฉินในใจของเขาได้ และยิ่งเธอคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น
เฟิงชิงเฉิน! เฟิงชิงเฉิน!
เจ้ามันคือนางแม่มดจริงๆ!
ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ เข้าครอบงำจิตใจ
ผ่าวววว… ซูเหวินชิงกวาดถ้วยชาทั้งหมดบนโต๊ะลงกับพื้น
เขาเกลียดความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้ และการคิดถึงเฟิงชิงเฉินก็ทำให้นางรู้สึกถึงวิกฤตเสมอ
“คุณชาย?” สาวใช้เข้ามา และมองดูซูเหวินชิงที่โกรธเกรี้ยวด้วยความกลัว
คุณชายของพวกเขาอ่อนโยนสุภาพและประหยัด และเขาก็ใจดีกับบ่าวของเขาด้วย เขาไม่เคยหยาบคายมาก่อนเลย เกิดอะไรขึ้นวันนี้?
“คุณชายเล็กเพิ่งฟื้นจากความตาย ดังนั้นคุณชายใหญ่ควรจะมีความสุข”
สาวใช้เต็มไปด้วยคำถาม แต่ไม่กล้าถามแม้แต่ประโยคเดียว และยืนก้มศีรษะลง
ซูเหวินชิงมองดูชุดน้ำชาที่แตกสลาย ความหงุดหงิดในใจก็คลายลงเล็กน้อย และพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา “ไป เรียกเสิ่นรั่วมา”
สาวใช้พยักหน้า และเดินอย่างรวดเร็วราวกับว่าหมาป่าจะกัดใครบางคนที่อยู่ข้างหลังนาง!
เสิ่นรั่ว หัวหน้าองครักษ์ของตระกูลซู ชายผู้มีบาดแผลมากกว่าผิวหนังที่ไม่บุบสลาย
ไม่มีใครรู้ที่มาของบาดแผลของชายผู้นี้ รู้เพียงแต่อุบัติเหตุ ซูเหวินชิงช่วยเขาเขาอยู่ข้างหลังซูเหวินชิงเพื่อปกป้องซูเหวินชิง และการดูแลมากว่าสิบปี
ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา เสิ่นรั่วได้ช่วยซูเหวินชิงไว้ไม่น้อยกว่าร้อยครั้ง ความเมตตาทั้งหมดได้รับการตอบแทนแล้วแต่เสิ่นรั่วยังคงไม่จากไปและปกป้องซูเหวินชิง
การชักชวนของซูเหวินชิงไม่ได้ผล เมื่อเห็นว่าเสิ่นรั่วมีความซื่อสัตย์จริงๆ เขาจึงค่อยๆยอมรับบุคคลนี้และให้เสิ่นรั่วอยู่ในตระกูลซู บนพื้นผิว เขาเป็นพยาบาล แต่แอบแก้ปัญหาผู้คนและสิ่งของที่ยุ่งยากทั้งหมดสำหรับ ซูเหวินชิง. . .
“ตั้งแต่วันนี้ เสิ่นรั่ว เจ้าไปดูลาดเลาที่จวนตระกูลเฟิ่ง ข้าอยากรู้ทุกอย่างก้าวของเฟิ่งชิงเฉิน และทุกรายละเอียด”
“รับทราบ!” เสิ่นรั่วหันกลับมาและเดินออกไปอย่างไม่ลืมตาขึ้น
ภายใต้ดวงอาทิตย์ มีชั้นน้ำแข็งปกคลุมบนใบหน้าที่แข็งกร้าว ทำให้คนไม่กล้ามองใกล้ แต่ถ้ามองใกล้ๆ จะพบว่า…
ระหว่างคิ้วกับดวงตาของใบหน้านี้ มีสามจุดเหมือนซูเหวินชิง!
หลังจากเสิ่นรั่วออกไป ความโกรธของซูเหวินชิงก็ลดลง เมื่อเห็นความยุ่งเหยิงในห้อง เขาก็อายเล็กน้อยหันหลังและเดินไปที่ห้องหนังสือ
ซูเหวินชิงเป็นพ่อค้า แต่ก็นักประพันธ์ด้วย ห้องหนังสือของเขาค่อนข้างเฉพาะเจาะจง
ห้องหนังสือของเขาเป็นสถานที่ที่ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนาที่สุดในจวนตระกูลซู นอกจากเขาแล้ว มีเพียงคนทำความสะอาดเท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้ทุกวันวันละครึ่งชั่วโมง
ซูเหวินชิงเป็นคนมีระเบียบ โต๊ะทำงานของเขาเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่เสมอ และทุกอย่างก็ถูกจัดวางไว้ในตำแหน่งที่ตายตัว
ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องหนังสือ ซูเหวินชิงพบว่าหินหมึกบนโต๊ะของเขาเลอะเทอะ
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ซูเหวินชิงก็เดินออกจากห้องหนังสือทันที และเมื่อเขาแน่ใจว่าไม่มีใครตามมา เขาก็เดินไปที่สวนหลังบ้านของจวนตระกูลซู
สวนหลังบ้านมีหินหินร้างและสระน้ำมีกลิ่นเหม็น ที่แห่งนี้ถือเป็นพื้นที่ต้องห้ามของจวนตระกูลซู
ไม่รู้ว่า ซูเหวินชิงไปถึงที่นั่นได้อย่างไร แต่หลังจากสองสามหรือสองคนหายเข้าไปในสวนหลังบ้าน เขาเดินมาถึงทางเดินมืดยาว
ทั้งสองข้างของทางเดินมืดถูกปกคลุมไปด้วยไข่มุกเรืองแสงขนาดเท่ากำปั้น และแผ่นหินอ่อนสีขาวก็ถูกปูไว้ใต้ฝ่าเท้า แต่วันนี้ หินอ่อนสีขาวมีเลือดปนด้วย เมื่อดูจากสีของเลือด มันน่าจะเพิ่งตก
เมื่อซูเหวินชิงเห็นสถานการณ์นี้ ใบหน้าของเขาสั่นเล็กน้อย ก้าวเท้าก็ยุ่งเหยิงและกระตือรือร้น เขารีบไปที่ห้องลับและเห็นชายชุดดำหน้ากากนอนอยู่บนพื้น กำลูกธนูที่หักอยู่ในตัวของเขา หัวใจ.
ชายชุดดำและหน้าเงินคนนี้เป็นคนที่ติดตามเฟิ่งชิงเฉินกับซีหลิงเทียนเหล่ยในเวลากลางวัน
“จิ่วชิง!” ซูเหวินชิงรีบก้าวไปข้างหน้า และช่วยหลานจิ่วชิงที่สวมชุดดำหน้ากากเงิน
หลานจิ่วชิงเคลื่อนไหว กำหัวใจที่บาดเจ็บ ลูกศรสีเลือดติดอยู่ในใจของเขา
“เหวินชิง ดึงลูกธนูให้ข้าที” แม้ว่าหลานจิ่วชิงจะได้รับบาดเจ็บ แต่คำพูดของเขาก็ไม่อ่อนแอ
เย็นชาและเย่อหยิ่ง แค่ฟังเสียงนี้ ก็สรุปได้ว่าคนนี้ไม่ธรรมดา
ถ้าเฟิงชิงเฉินอยู่ที่นั่น เขาจะพบว่าเสียงนี้ดูคุ้นเคยเล็กน้อย
ซูเหวินชิงเหลือบมองบาดแผลของ หลานจิ่วชิงและส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “จิ่วชิง ไม่… ปลายลูกธนูติดอยู่ที่หัวใจและปอด ถ้าตัวใดตัวหนึ่งไม่ดี มันจะฆ่าคุณ คุณจะได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร แย่จัง?”
ซูเหวินชิงยุ่งกับเรื่องของซูเหวินหาง ในวันนี้ และไม่ได้สนใจการเคลื่อนไหวของ หลานจิ่วชิงเลย
“ข้าถูกซีหลิง เทียนเล่ยค้นพบ ต่อสู้และตกหลุมพรางโดยไม่ได้ตั้งใจ” หลานจิ่วชิงไอ และเลือดสีแดงเข้มไหลออกมาจากมุมปากของเขา
ซีหลิงเหยาหวา ผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ!
“ตั้งแต่วันนี้ เสิ่นรั่ว เจ้าไปดูลาดเลาที่จวนตระกูลเฟิ่ง ข้าอยากรู้ทุกอย่างก้าวของเฟิ่งชิงเฉิน และทุกรายละเอียด”
อย่างไรก็ตามซีหลิงเหยาหวายังคงดูถูก เฟิ่งชิงเฉินละครเกี่ยวกับการสูญเสียความบริสุทธิ์ของนางก่อนแต่งงาน ไม่เพียงแต่ไม่ได้บังคับให้เฟิ่งชิงเฉินตาย แต่ยังบังคับจับเฟิ่งชิงเฉินออกมา
“ซีหลิงเทียนเหล่ย ทำไมพวกเขาถึงมาที่ตงหลิง? ในช่วงสองปีที่ผ่านมาซีหลิงเทียนเหล่ยใช้ข้ออ้างในการเลือกนางสนม และเป็นหนี้ความรักมากมาย แต่ก็ไม่มีใครชอบ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเขาคิดเยี่ยงไร”
เมื่อซีหลิงเทียนเหล่ยพูดถึง ซูเหวินชิงก็จริงจังเช่นกัน
สี่ก๊กตามหานางสนม? สูดอากาศ! ไม่มีใครโง่และมีเพียงผู้หญิงงี่เง่าเท่านั้นที่จะเชื่อข้อแก้ตัวดังกล่าว
องค์ชายซีหลิง จะให้เวลาหมดไปกับการเลือกนางสนมหรือ? น่าขำยิ่งนัก
เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างก็มีนางสนม และนางสนมก็หลายคนเสียด้วย ชอบก็เลือกเป็นนางสนม
ภายใต้หน้ากาก ดวงตาของ หลานจิ่วชิงฉายแววดูสง่างาม แล้วหลับตาลงอย่างเงียบๆ
“เหวินชิง รีบหน่อย พรุ่งนี้ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ ไม่อาจปล่อยไปได้”
“ไม่ อาการบาดเจ็บของท่านรุนแรงเกินไป ถ้าข้าดึงมันออก ท่านจะตาย… และท่านไม่สามารถออกไปไหนได้ในวันพรุ่งนี้” ซูเหวินชิงส่ายหัวอย่างไม่คิด
จิ่วชิงทำแบบนี้แสดงให้เห็นว่าไม่ต้องการชีวิตแล้ว
“เหวินชิง ข้าไม่มีทางเลือก ลงมือทำเลย ข้าทนได้ ข้าไม่ตายหรอก!” นับเวลาแล้ว มีเวลาเพียงสี่ชั่วโมง และรอไม่ไหวแล้ว!
ต้องไม่ให้คนอื่นรู้ตัวตน!
เมื่อตัวตนของเขาถูกเปิดเผย ความพยายามในช่วงแรกๆ ของเขาก็จะสูญเปล่า
“ได้” ซูเหวินชิงกัดฟัน ลุกขึ้นไปเปิดตู้หินด้านข้าง หยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งมาแทงที่บาดแผลของหลานจิ่วชิง ปลายมีดเย็นเฉียบสัมผัสเนื้อที่ขาว และหลานจิ่วชิงก็เข้ามา เจ็บปวด เขาหายใจออก แต่ไม่โวยวาย
“ไม่ จิ่วชิง ข้าเอามันออกไม่ได้ มันอันตรายเกินไป” ลูกธนูติดอยู่ในเนื้อในรูปตัว U และหากดึงออก จะทะลุหลอดเลือดใกล้หัวใจ
บาดแผลของลูกธนูนี้ นับประสาในหัวใจ แม้ว่าจะไม่ร้ายแรง หากดึงออก จะดึงเนื้อและเลือดจะออกมาก
หลานจิ่วชิงสูดลมหายใจ เขารู้ว่าแผลนั้นไม่ง่ายที่จะจัดการ ไม่เช่นนั้นเขาจะดึงมันออกมาก่อนหน้านี้
ห้องตกอยู่ในความเงียบในทันที มีเพียงเลือดจากบาดแผลของ หลานจิ่วชิงเท่านั้นที่ไหลลงมา
ทันใดนั้น เงาของเฟิ่งชิงเฉินแวบเข้ามาในความคิดของซูเหวินชิง และดวงตาของเขาเป็นประกาย “จิ่วชิง ข้าคิดว่ามีคนที่ช่วยท่านได้”
“เฟิ่งชิงเฉินเหรอ?” ดวงตาของหลานจิ่วชิงเป็นประกาย
“ใช่ นางช่วยได้” ซูเหวินชิงไม่ได้ถามหลานจิ่วชิงว่านางรู้ได้อย่างไร
“เหวินชิงหางยังไม่ตายจริงๆเหรอ?” หลานจิ่วชิงนึกถึงฉากนั้น และซีหลิงเทียนเหล่ยออกไป คิดถึงฉากๆนั้นที่ผุดขึ้นมา
“ใช่ จิ่วชิง เชื่อใจนางสักครั้ง ข้าคิดว่าเฟิ่งชิงเฉินนั้นไม่ธรรมดา”
“ตกลง ไปหานาง อย่าปล่อยให้นางรู้ความลับของข้า” หลานจิ่วชิงหลับตา และในดวงตามีภาพของหญิงสาวที่ขี้อายและแข็งแกร่ง
หากไม่ใช่เพราะไม่มีทาง หลานจิ่วชิงไม่ต้องการมีปฏิสัมพันธ์กับเฟิ่งชิงเฉินอีก เขาไม่ต้องการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้หญิงคนใด
บทที่ 20 ต้องการเงิน

บทที่ 022 เชื่อเจ้า